Η αδελφή μας δεν είναι απλώς φίλη, είναι το άλλο μισό της καρδιάς μας

Paintings by the Master Iman Maleki , 2 sisters and a book

Αν και περνάμε περιόδους κατά τις οποίες δεν επικοινωνούμε συχνά, η αλήθεια είναι ότι η αδελφή μας θα είναι πάντα εκεί, όταν τη χρειαζόμαστε. Μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στην παρουσία της.

Η αδελφή μας είναι κάτι περισσότερο από φίλη.Ο δεσμός που έχουμε μαζί της ξεπερνά τη συγγένεια. Είναι σαν ένας στυλοβάτης καθημερινής υποστήριξης στον οποίο μπορούμε πάντα να βασιζόμαστε.
Παρά τις διαφορές μεταξύ μας και μια παιδική και εφηβική ηλικία που ήταν γεμάτες ανταγωνισμό, τσακωμούς, μοίρασμα ρούχων και κρυφή ζήλια, τελικά τα χρόνια μάς έχουν διδάξει τη σημασία αυτού του δεσμού.

Συχνά λέγεται ότι εμείς επιλέγουμε την αληθινή μας οικογένεια χωρίς να είναι απαραίτητο να υπάρχουν κοινά γονίδια. Είναι αλήθεια, όλοι το ξέρουμε. Ωστόσο, πολλές φορές ο δεσμός ανάμεσα σε αδελφές είναι πιο ισχυρός από κάθε άλλου είδους σχέση.
Πρόκειται για μια στενή βιολογική και συναισθηματική σύνδεση η οποία όλες όσες είναι τυχερές να έχουν μια αδελφή ξέρουν ότι πρόκειται για έναν πραγματικό θησαυρό στη ζωή τους.

Η σχέση ανάμεσα σε αδελφές, ο δεσμός που ξεπερνά τη συγγένεια
Ίσως έχει περάσει καιρός από τότε που μιλήσατε με την αδελφή σας. Η ζωή μερικές φορές μάς φέρνει σε άβολες καταστάσεις στις οποίες η υπερηφάνεια μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο ή να υπάρχουν διαφωνίες που προκλήθηκαν από μια προσωρινή έλλειψη διακριτικότητας.

Ωστόσο, παρά την απόσταση, το θυμό και τις πληγωμένες καρδιές, είναι πραγματικά δύσκολο να χωριστούμε από την αδελφή μας. Τελικά πρόκειται για τη μικρή μας αδελφή ή τη μεγάλη μας αδελφή, που μας προσφέρει καθοδήγηση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ένα τηλεφώνημα, λίγα γέλια, μια κοινή ανάμνηση -και η σύνδεση που δεν μπορεί ποτέ να διακοπεί ανανεώνεται, παρά την απόσταση και τα σκληρά λόγια.

Ας ρίξουμε μια ματιά στον ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα σε αδελφές.
Η ίδια ανατροφή αλλά πολύ διαφορετικές προσωπικότητες

Είναι εκπληκτικό το πώς, μερικές φορές, παρά το γεγονός ότι οι αδελφές είχαν την ίδια εκπαίδευση και έχουν ζήσει σχεδόν τα ίδια πράγματα, η μία είναι τελικά πολύ διαφορετική από την άλλη.

Υπάρχει ο επαναστατικός και αντιδραστικός τύπος, που μας μαθαίνει να υπερασπιζόμαστε τον προσωπικό μας χώρο, το δικαίωμά μας να έχουμε άποψη και να επιλέγουμε αυτό που είναι το καλύτερο για μας.
Ένας άλλος τύπος, από την άλλη πλευρά, είναι η αδελφή η οποία είναι ένας ωκεανός γαλήνης που μας προσφέρει παρηγοριά και καταφύγιο. Χάρη στην υποστήριξή της αισθανόμαστε ότι κάποιος μας ακούει και μας καταλαβαίνει όταν έχουμε μια άσχημη μέρα.

Τα αδέλφια δεν έχουν ποτέ τις ίδιες προσωπικότητες. Τα παιδιά δεν είναι ποτέ αντίγραφα των γονιών τους. Τα αδέλφια συχνά έχουν πολύ διαφορετικά ενδιαφέροντα και τις δικές τους ξεχωριστές αντιδράσεις στα ίδια πράγματα.
Αυτό βοηθάει τα αδέλφια να εξελιχθούν καθώς αλληλοσυμπληρώνονται από πολλές απόψεις.

Όταν δεν χρειάζονται λόγια
Συνήθως δεν χρειάζεται να πείτε στην αδελφή σας ότι κάτι δεν πάει καλά, η αδελφή σας μπορεί να το καταλάβει κοιτάζοντας απλώς το πρόσωπό σας. Οι δεσμοί του συναισθήματος και του αίματος και η εμπειρία την κάνουν να διαισθάνεται σχεδόν αμέσως ότι κάτι συμβαίνει.

Η εγγύτητα και η οικειότητα μάς εξασφαλίζουν παρηγοριά.
Αν και όλοι έχουμε φίλους, συντρόφους και γονείς για να στηριχτούμε, μια αδελφή μοιράζεται μαζί μας τις ιστορίες και τις εμπειρίες της και καταλαβαίνει και ξέρει ακριβώς πώς να μας βοηθήσει.

Οι διαφορές και οι αποστάσεις δεν έχουν σημασία
Δεν έχει σημασία αν μας χωρίζει ένας ολόκληρος ωκεανός ή αν ακολουθήσαμε το δρόμο μας για να αποκτήσουμε τις δικές μας σχέσεις.
Το ενδιαφέρον της αδελφής μας θα είναι πάντα εκεί. Είναι κάτι φυσικό και σχεδόν διαισθητικό. Τηλεφωνήματα, μηνύματα… Βρίσκει πάντα έναν τρόπο για να προσφέρει την υποστήριξή της και νοιάζεται αδιάκοπα για το άλλο μισό της καρδιάς της.

Κανείς δεν σας λέει την αλήθεια όπως η αδελφή σας
Πολλά χρόνια μπορεί να περάσουν ή πολλά χρόνια μπορεί να μοιραστείτε, όμως ξέρετε ότι πάντα η αδελφή σας θα σας πει την αλήθεια, χωρίς να χρυσώσει το χάπι.

Η αδελφή σας δεν είναι ποτέ συγκαταβατική και έχει πολύ λιγότερες πιθανότητες να προσπαθήσει να σας παρηγορήσει με ψευδείς γενικότητες. Γνωρίζει ότι η ειλικρίνεια είναι μέρος του οικογενειακού δεσμού και, χωρίς αμφιβολία, ότι είναι κάτι που μπορείτε να περιμένετε από εκείνη.
Η αδελφή σας θα είναι πάντα κάτι περισσότερο από φίλη, επειδή έχετε περάσει τόσα πολλά μαζί. 

Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας, μερικές φορές περίπλοκες, οι δυσκολίες της νεανικής σας ηλικίας, όταν είχατε την υποστήριξή της και το επίπεδο της ωριμότητας στο οποίο και οι δύο έχετε φτάσει αποτελούν κοινούς προσωπικούς θριάμβους που αφήνουν τα σημάδια τους.

Σημάδια στην καρδιά…
Αν υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα σε σας και την αδελφή σας αυτή τη στιγμή λόγω κάποιας μικρής δυσαρέσκειας, καταπιείτε τον εγωισμό σας. 

Δεν αξίζει.
Η ζωή είναι πολύ πιο απλή από ότι πιστεύουμε και η υποστήριξη από τα αδέλφια μας αποτελεί ένα εξαιρετικό δώρο που θα πρέπει να απολαμβάνουμε καθημερινά.

meygeia.gr
newside
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Θα είμαι πάντα δίπλα σου» - Always there for you

Ένα συγκινητικό βίντεο για την αδερφική αγάπη

Ένας πιτσιρίκος κρατάει σφιχτά μια κοριτσίστικη κούκλα και περιμένει μόνος σε κάποια στάση λεωφορείου. 

Τα αγόρια αντίστοιχης ηλικίας, που τον κοροϊδεύουν, δεν φαίνεται να τον ενοχλούν σημαντικά.

Τα μάτια του είναι σοβαρά και το μυαλό του συγκεντρωμένο, γιατί έχει μια αποστολή να εκτελέσει. Μια απ’ αυτές τις αποστολές που δεν σηκώνουν αναβολές και δεν γνωρίζουν από εμπόδια.

Η εμπνευσμένη διαφήμιση –μία ακόμη απ’ τις δεκάδες που μας κάνουν να ευχαριστούμε τους σύγχρονους διαφημιστές και την έμπνευσή τους- φτιάχτηκε για την γερμανική εταιρεία μπισκότων, την Leibniz Butterkeks και μας θύμισε με τον πιο γλυκό τρόπο ότι η ζωή είναι ωραία, αν έχεις αδέρφια.

mama365.gr

antikleidi

Αδεφικοί καυγάδες Πώς να μεγαλώνουμε αγαπημένα αδέρφια

Οι καυγάδες είναι δεδομένοι ανάμεσα στα αδέλφια, ανεξαρτήτως φύλου και διαφοράς ηλικίας. Οι λόγοι που συμβαίνουν είναι αμέτρητοι: 

Στις πιο μικρές ηλικίες το πρόβλημα είναι συνήθως η αδυναμία των παιδιών να μοιράζονται (τόσο τους γονείς τους όσο και τα πράγματά τους). 
Μεγαλώνοντας το συναίσθημα αυτό εκδηλώνεται ως ζήλεια, όπως επισημαίνει η κ. Κυριακίδου: «Είναι πολύ φυσιολογικό τα αδέλφια να τσακώνονται λόγω ζήλιας και αυτό δεν θα πρέπει να τρομάζει τους γονείς».

Γιατί, όμως, να υπάρχει ζήλεια ανάμεσα στα αδέλφια; 
«Έχει να κάνει με τον τρόπο που οι γονείς αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις. Όταν, για παράδειγμα, στους αδελφικούς καυγάδες, μπαίνουν στη μέση και προστατεύουν το πιο "αδύναμο" παιδί, αυτόματα δημιουργείται ζήλια».
Άλλοι λόγοι που δημιουργούν συνήθως κόντρες ανάμεσα στα αδέλφια είναι οι διαφορετικές τους προσωπικότητες, η διαφορά ηλικίας που εκ των πραγμάτων μεταφράζεται σε διαφορετικά ενδιαφέροντα ή ακόμα και η κοντινή ηλικία, που σημαίνει ότι τα παιδιά θέλουν και διεκδικούν τα ίδια πράγματα.
Ακόμα και τα πιο αγαπημένα αδέλφια μπορεί κατά καιρούς να έχουν έντονες συγκρούσεις. 
Το ζήτημα είναι, καθώς τα παιδιά δεν είναι σε θέση να δουν την προοπτική των πραγμάτων και το ποιος φταίει, ούτε γνωρίζουν πώς να επιλύουν ειρηνικά τις διαφορές, πώς θα διδάξετε εσείς αυτές τις αξίες και πώς θα τα βοηθήσετε να αναπτύξουν μια παντοτινή φιλία.

Ο ρόλος των γονιών στις σχέσεις των αδελφιών
Η ειδικός εξηγεί ότι οι γονείς είναι καταρχήν εκείνοι που, με την στάση τους απέναντι στο κάθε παιδί, δημιουργούν εικόνες αναφορικά με την ταυτότητα του καθενός. 

Για παράδειγμα, όταν δύο αδέλφια τσακώνονται και οι γονείς επεμβαίνουν στον τσακωμό για να τα χωρίσουν, συνήθως παίρνουν το μέρος του πιο 'αδύναμου' ή μικρότερου παιδιού και μαλώνουν το πιο μεγάλο. Αυτόματα, τότε το 'δυναμικό' παιδί νιώθει ότι δεν το αγαπούν, ενώ το 'αδύναμο' παιδί νιώθει ότι πάντα θα χρειάζεται προστασία.

Αν, μάλιστα, επεμβαίνει μόνο ο ένας γονιός στον καυγά, ενώ ο άλλος μένει αμέτοχος, αυτόματα ο γονιός αυτός γίνεται «αρχηγός» του υπό προστασία παιδιού, ενώ ο άλλος γονιός δείχνει να παίρνει το μέρος του «δυνατού» παιδιού.
Η διαφορετική αυτή στάση των γονιών υποδηλώνει ενδεχομένως σύγκρουση ανάμεσα στο ζευγάρι και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να γεννάται σύγκρουση και ανάμεσα στα αδέλφια.

Πώς πρέπει, λοιπόν, να διαχειρίζονται οι γονείς τους αδελφικούς καβγάδες; 
«Με πλήρη αδιαφορία!», απαντά η κ. Κυριακίδου και εξηγεί: «Τις περισσότερες φορές τα μικρά παιδιά ξεκινούν έναν καβγά από το τίποτα, για λόγο ασήμαντο. Μπορεί ακόμα και να το κάνουν για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του γονιού, γιατί υποσυνείδητα έχουν καταγράψει ότι ένας τρόπος για να ασχοληθεί ο γονιός μαζί τους είναι αυτός. 

Και πράγματι, ελάχιστοι είναι οι γονείς που θα αφήσουν τα αδέλφια να τσακωθούν έντονα, ακόμα και να χτυπήσουν το ένα το άλλο, από φόβο μην σκοτωθούν. Ε, δεν σκοτώνονται! Μπορεί πράγματι να χτυπήσουν, αλλά έτσι θα μάθουν ότι μία πράξη έχει φυσικές και λογικές συνέπειες. 

Όταν οι γονείς, όμως, επεμβαίνουν στους αδελφικούς καβγάδες, τα παιδιά έχουν ήδη κερδίσει! Αν, όμως, οι γονείς αποσυρθούν, ήδη από τον πρώτο καβγά, τα αδέλφια θα καταλάβουν ότι ...το παιχνίδι αυτό, δεν παίζει!»
Αν ο καβγάς είναι ιδιαίτερα έντονος, το επόμενο που μπορούν να κάνουν οι γονείς, σύμφωνα με την ειδικό, είναι να ζητήσουν από τα παιδιά τον λόγο του καβγά, χωρίς όμως να γίνουν κριτές ή δικαστές. 

Κάποια πράγματα που μπορούν να πουν οι γονείς μετά τον αδελφικό καβγά είναι:
«Αφού αγαπιέστε, γιατί τσακώνεστε;»:
Τα παιδιά μπορεί πάνω στον θυμό τους να απαντήσουν ότι δεν αγαπιούνται. Τότε οι γονείς μπορεί να πουν «αν δεν αγαπιέστε, να πάει ο καθένας στο δωμάτιό του, να παίζετε μόνοι σας και να μη μιλάτε μεταξύ σας». Ακόμα κι αν τα παιδιά υπακούσουν, είναι βέβαιο ότι λίγη ώρα μετά θα παίζουν πάλι μαζί, γιατί σκοπός τους φυσικά δεν είναι να χάσουν ο ένας την παρέα του άλλου.
«Η συμπεριφορά αυτή πληγώνει»: 
Είναι σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά τις επιπτώσεις ενός τσακωμού και, κυρίως, να μάθουν να εκφράζουν με λόγια και όχι με πράξεις τα συναισθήματά τους.
«Γιατί δεν θέλεις τον αδελφό / την αδελφή σου;»: 
Αυτή είναι μία πολύ καλή ερώτηση στην περίπτωση που κάποιο παιδί εκφράσει αρνητικά συναισθήματα για το άλλο, καθώς μία πιθανή απάντηση που αποκαλύπτει ζητήματα ζήλειας και ανταγωνισμού μπορεί να δώσει στους γονείς να καταλάβουν το λάθος τους.
Αν για παράδειγμα το παιδί πει «τον αγαπάτε περισσότερο από εμένα», είναι ξεκάθαρο ότι αυτό έχει εισπράξει από τους γονείς και εκείνοι οφείλουν να το διορθώσουν. Πώς; Ο γονιός μπορεί σε ένα τέτοιο παράπονο να απαντήσει «συγνώμη αν σε έκανα να αισθάνεσαι έτσι, δεν το είχα καταλάβει. Θα ήθελα να μου το υποδεικνύεις κάθε φορά που νιώθεις να σε αδικώ». 

Το να δικαιώσει ο γονιός το παιδί είναι σημαντικό, γιατί έτσι αυτό νιώθει ότι έχει μια θέση στην οικογένεια, ότι ακούγεται.

Επιπλέον, μέσω αυτών των συζητήσεων τα παιδιά μαθαίνουν πόσο ουσιαστική είναι η επικοινωνία, που πολλές φορές ούτε τα ζευγάρια δεν έχουν μεταξύ τους. Με τον τρόπο αυτόν τα αδέλφια θα μάθουν, μεγαλώνοντας, να λύνουν ειρηνικά τις διαφορές τους, χωρίς να μένουν κατάλοιπα που θα οδηγήσουν κάποτε σε μεταξύ τους ρήξη.

Συμβουλές για αγαπημένα αδέλφια
Η κ. Κυριακίδου συμβουλεύει τους γονείς για το τι ακόμα μπορούν να κάνουν προκειμένου να συσφίξουν τους δεσμούς της οικογένειας και τις καλές σχέσεις των αδελφών:
Ενθαρρύνετε τη διαφορετικότητα του κάθε παιδιού: 
Μην πιέζετε ένα εσωστρεφές παιδί να γίνει κοινωνικό ή ένα κοινωνικό παιδί να «συμμαζεύεται» και, κυρίως, μη λέτε στο ένα παιδί να παραδειγματίζεται από το άλλο. Το κάθε παιδί έχει την δική του προσωπικότητα που οφείλετε να μπολιάσετε με τρόπο που να οδηγεί το παιδί στην αυτονόμηση και αυτοεκτίμησή του.
Χρησιμοποιήστε το χιούμορ: 
Το χιούμορ αποδεικνύεται σπουδαίος απινιδωτής μιας τεταμένης κατάστασης. Για παράδειγμα, όταν τα παιδιά πλακώνονται στο ξύλο και έρχονται σε εσάς για να αναλάβετε ρόλο διαιτητή μπορείτε απλά να τους πείτε: «αν θέλετε να σφαχτείτε, βγείτε έξω γιατί έχω σφουγγαρίσει!».
Μην τιμωρείτε τα παιδιά για τους καβγάδες τους: 
Η τιμωρία στις περιπτώσεις αυτές δεν βοηθά τα παιδιά. Τα κάνει να νιώθουν ακόμα πιο αδικημένα και έτσι γίνονται επαναστάτες στην οικογένεια και αρχίζουν να μη σέβονται τους γονείς.
Κοινά παιχνίδια: 
Όπως αναφέραμε και παραπάνω, τα μικρά παιδιά δεν έχουν μάθει να μοιράζονται. Ένας καλός τρόπος για να τους το μάθετε είναι μέσα από το παιχνίδι. Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, παραδείγματος χάριν, που να ανταποκρίνεται στις ηλικίες των παιδιών, θα τα μάθει να μοιράζονται, να γελούν και να διασκεδάζουν μαζί –άλλωστε, αυτός είναι ο σκοπός. Μάλιστα, καλό είναι να επιλέγετε παιχνίδια που δεν δίνουν έμφαση στον νικητή, αλλά στον ηττημένο (π.χ. ο ηττημένος θα επιλέξει τι ταινία θα δείτε το βράδυ)!
Οι δουλειές του σπιτιού: 
Να καλείτε τα παιδιά, ακόμα και των πιο μικρών ηλικιών, να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού, π.χ. στο μαγείρεμα ή το μάζεμα των παιχνιδιών. Κάντε το, όμως, όχι με τρόπο τυπικό αλλά σαν παιχνίδι (π.χ. όσο πιο γρήγορα μαζέψετε τα δωμάτιά σας, τόσο πιο γρήγορα θα πάμε βόλτα). Έτσι τα παιδιά θα μάθουν να μοιράζονται ευθύνες και υποχρεώσεις, ενώ θα αναπτύξουν πιο εύκολα πνεύμα συνεργασίας!
Οικογενειακές βόλτες και εκδρομές: 
Μία μονοήμερη εκδρομή στο δάσος ή το βουνό, π.χ. για εξερεύνηση, εμπνέει τα παιδιά και τα φέρνει πιο κοντά.
Μην επισημαίνετε την διαφορά ηλικίας μεταξύ τους: 
Ένα μεγάλο λάθος που κάνουν οι γονείς είναι να βάζουν ταμπέλες του «μικρού» και του «μεγάλου» ανάμεσα στα αδέλφια. Οι ταμπέλες αυτές στο μυαλό των παιδιών μεταφράζονται ως: Εσύ είσαι ο «μεγάλος», είσαι ο αρχηγός, είσαι υπεύθυνος για τον αδελφό/την αδελφή σου –άρα εσύ φταις για κάθε καβγά, εσύ είσαι ο κυρίαρχος της σχέσης. Αντίστοιχα, για τον «μικρό», η ταμπέλα αυτή σημαίνει ότι πρέπει να υποχωρεί, να χρειάζεται προστάτη, να του συγχωρούνται όλα λόγω ανωριμότητας κ.λ.π. Αντίθετα, το μεγάλο παιδί πρέπει να νιώθει οδηγός ή δάσκαλος αναφορικά με το μικρό όχι «αφεντικό». Αντί, λοιπόν, να το μαλώνουμε που δεν πρόσεξε τον αδερφό ή την αδερφή του, πρέπει να το ενθαρρύνουμε να του μαθαίνει πράγματα.
Προσωπικός χώρος: 
Είναι πολύ σημαντικό, ειδικά καθώς μεγαλώνουν τα αδέρφια, να έχουν -εφόσον αυτό είναι εφικτό- τον προσωπικό τους χώρο στο σπίτι, για να διαφυλάττουν εκεί την ιδιωτικότητά τους. Ακόμα κι αν τα αδέλφια χρειάζεται να μένουν στο ίδιο δωμάτιο, μπορεί αυτό να διαμορφωθεί έτσι, ώστε να μπορούν κάπως να απομονώνονται (π.χ. με ένα παραβάν).
Όταν τα πράγματα δείχνουν να μη βελτιώνονται: 
Αν οι έντονοι τσακωμοί συνεχίζονται για χρόνια και τα παιδιά δείχνουν δυστυχισμένα, είναι απαραίτητο οι γονείς να επισκεφθούν έναν οικογενειακό σύμβουλο που θα τους κατευθύνει σωστά αναφορικά με τον ρόλο τους απέναντι στα παιδιά.
mama365