Τι να κάνετε αν το Παιδί τσακωθεί με έναν φίλο του

Είναι γεγονός ότι τα παιδιά τσακώνονται συχνά και το ίδιο συχνά τα ξαναβρίσκουν. Κάποιοι τσακωμοί, όμως, είναι πιο έντονοι από άλλους και ένας από αυτούς μπορεί να οδηγήσει ένα παιδί στην πρώτη του ρήξη με έναν καλό φίλο. Αν και εμείς ξέρουμε ότι πολύ δύσκολα θα είναι οριστική, το παιδί, που βρίσκεται στο κέντρο του κυκλώνα, δεν μπορεί να το αντιληφθεί και τον θυμό ίσως ακολουθήσουν αισθήματα απώλειας και ενοχής. Σε περίπτωση που το παιδί σας βιώσει αυτή την εμπειρία, καλείστε να μείνετε κοντά του και να το βοηθήσετε να την αντιμετωπίσει.

Μην εμπλακείτε άμεσα
Όσο επώδυνή και αν μοιάζει η κατάσταση απ’ έξω, μην ξεχνάτε ότι οι ρήξεις με οικείους ανθρώπους είναι μέρος της ζωής και αργά ή γρήγορα το παιδί θα πρέπει να μάθει να τις αντιμετωπίζει και να τις ξεπερνά.
Μην κάνετε, λοιπόν, το πρόβλημά του δικό σας και μην εμπλακείτε για να διορθώσετε ότι έχει συμβεί. Μείνετε δίπλα στο παιδί σας, εξετάστε ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος και συμβουλέψτε το με γνώμονα το ότι, τις περισσότερες φορές, αυτοί οι τσακωμοί ξεχνιούνται μια για πάντα. Να θυμάστε ότι ο χρόνος είναι σύμμαχός σας και πως αυτό που χρειάζεται το παιδί πριν δει τα πράγματα πιο καθαρά είναι να βγάλει αυτό που νιώθει από μέσα του.

Ακούστε χωρίς να κρίνετε
Όταν το παιδί είναι έτοιμο να σας περιγράψει το περιστατικό, ακούστε προσεκτικά ώστε να καταλάβετε τι έχει συμβεί, ποιος ήταν ο λόγος του τσακωμού και γιατί τα δυο παιδιά έφτασαν στο σημείο να μην θέλουν να ξαναειδωθούν.
Μόνο προσοχή, όσο μιλάτε με το παιδί σας, μην του λέτε τι θα έπρεπε να έχει πει ή κάνει και μην κρίνετε καμία απ’ τις δύο πλευρές. Είναι φυσιολογικό, η πρώτη εξιστόρηση να είναι λίγο πιο υποκειμενική και να δικαιώνει το παιδί σας. Αν διαπιστώσετε αμφιλεγόμενα σημεία, προσπαθήστε να ρίξετε φως σ’ αυτά. Μην επιμείνετε, όμως, για να μην φέρετε το παιδί σε θέση άμυνας. Δείξτε υπομονή και σιγά σιγά θα έχετε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το τι έγινε και πώς νιώθει το παιδί σας.

Παρηγορήστε το παιδί και αναφέρετε το ενδεχόμενο να τα ξαναβρούν
Είστε στην πολύ πλεονεκτική θέση να γνωρίζετε ότι, μετά από τσακωμούς, όσο έντονοι και αν είναι αυτοί, τα παιδιά συνηθίζουν να τα ξαναβρίσκουν και να περνούν μαζί το ίδιο καλά με πριν. Το παιδί σας, όμως, δεν το ξέρει και η διαδικασία επούλωσης είναι αναμενόμενα δύσκολη.

Μόλις το παιδί εκτονωθεί και δείχνει να έχει ξαλαφρώσει, δώστε του να καταλάβει ότι ξέρετε πολύ καλά πως νιώθει και ότι δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεται ή να μετανιώνει για το συμβάν. Χρησιμοποιήστε λόγια παρηγορητικά και μόλις μαλακώσει, μιλήστε του σιγά σιγά για το ενδεχόμενο να τα ξαναβρούν με το άλλο παιδί και να ξαναπαίξουν μαζί. Αν το παιδί είναι αρνητικό μην το πιέσετε, πάρτε το μια αγκαλιά και δώστε του λίγο χρόνο να το σκεφτεί μόνο του.

Μοιραστείτε μια δική σας παρόμοια εμπειρία
Ως γονιός, κάθε νέα εμπειρία του παιδιού είναι για εσάς μια ευκαιρία να του μάθετε κάποια πράγματα για τη ζωή και να το καθοδηγήσετε μέσω του παραδείγματος. Έτσι και σ’ αυτήν τη περίπτωση, οφείλετε να το βοηθήσετε να βγει σοφότερο.
Είναι πολύ πιθανό να έχετε περάσει κάτι παρόμοιο στα παιδικά σας χρόνια, οπότε γιατί να μην το μοιραστείτε με το παιδί σας. Τα παιδιά αγαπούν τις αφηγήσεις και παίρνουν το μήνυμα πολύ πιο εύκολα απ’ ότι αν τους το υπαγορεύσετε. Μιλήστε του για μια δική σας εμπειρία, εξηγώντας παράλληλα πως λειτουργούν οι φιλίες και το πως οι φίλοι τσακώνονται κιόλας και, καμιά φορά, μπορεί και να μην τα ξαναβρούν. Έχοντας εσάς για ζωντανό παράδειγμα, το παιδί θα πάρει πιο εύκολα τη σωστή απόφαση.

Ενθαρρύνετέ το παιδί να κάνει περισσότερους φίλους
Είναι πολύ πιθανό, το παιδί να νιώθει ακόμη χειρότερα για ότι συνέβη επειδή πιστεύει ότι κινδυνεύει να χάσει τον μοναδικό του φίλο. Ευτυχώς, το πιθανότερο είναι να μην το χάσει. Παρ’ όλ’ αυτά, η αγωνία του ίσως και να είναι βάσιμη σ’ αυτή τη φάση της ζωής του.
Ό,τι και αν γίνει, είναι καλό να δώσετε στο παιδί την ώθηση να γίνει πιο κοινωνικό ώστε να μην βασίζεται μόνο σε ένα ή δύο παιδιά για παρέα. Οι εξωσχολικές δραστηριότητες και η ένταξή του σε διαφορετικές ομάδες παιδιών, είναι ένας καλός τρόπος. Έτσι θα μάθει να κοινωνικοποιείται όχι με αποκλειστικό κριτήριο την ζώνη άνεσής του, αλλά την ευχαρίστηση από την ίδια τη συναναστροφή με άλλους ανθρώπους και το να συναγωνίζεται μαζί τους ή να μοιράζεται τα ποικίλα ενδιαφέροντά τους.

tvxs.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι όλα bullying; Ο μπαμπάς μου ο Τυφώνας, ο συμμαθητής μου ο Πολύδωρος και εγώ

Στο περασμένο μάθημα κάναμε για τους τυφώνες. Πολύ φοβερό πράμα! Όποιος βρεθεί στο δρόμο τους κινδυνεύει. Μας το έδειξε και η κυρία σε βίντεο. Θα σας φανεί παράξενο αυτό που θα πω. Ίσως και να γελάσετε. 

Εγώ, όταν έβλεπα το βίντεο, θυμήθηκα τον μπαμπά μου πώς έκανε όταν πήγα μια μέρα στο σπίτι με μια δαγκωματιά στο μπράτσο από το συμμαθητή μου, τον Πολύδωρο. Κάνει πολλά δώρα αυτός άμα θυμώσει: μπουνιές, κλοτσιές, δαγκωματιές... μάλλον για αυτό θα τον είπαν Πολύδωρο. 

Αλλά κι εμείς οι υπόλοιποι δεν πάμε πίσω. Όταν ανάψει ο καβγάς... αλίμονο σε όποιον βρεθεί μπροστά μας! Μια μέρα πάνω στον τσακωμό παραλίγο να ρίξουμε κάτω την κυρία της μουσικής.

Ο μπαμπάς μου, λοιπόν, μόλις είδε τη μελανιά, έκανε σαν τυφώνας! Τα έβαλε με όλους! 

Με τη μαμά που όλο πάει κι έρχεται στο σχολείο και τίποτα δεν κάνει, με την άχρηστη τη διευθύντρια που τα 'χει παρατήσει όλα στην τύχη τους, με τους δασκάλους που παίρνουν το μισθουλάκο τους και όλη μέρα χαζολογάνε, με τον επιστάτη που τον πληρώνουμε τον τεμπέλαρο κι αυτόν, με τους γονείς του Πολύδωρου, που δεν πάνε να πνιγούν με το παιδί που έβγαλαν... και ούτε που θυμάμαι με ποιον άλλο! 

Τυφώνας, σας λέω! Τυφώνας σωστός!

Η μαμά προσπαθούσε να τον ηρεμήσει. Έτσι κάνει πάντα, αλλά δεν είναι πολύ εύκολο. Είναι να μην πάρει φόρα ο μπαμπάς. Δεν ακούει τίποτα. Όταν κάτι δεν πάει καλά, αγριεύει... και αρχίζει τις φωνές. «Θα τους δείξω εγώ» λέει και ξεφυσάει. «Αλίμονό τους αύριο που θα πάω εκεί! Το δικό μου το παιδί είναι υπόδειγμα! Κι ύστερα μου λένε ότι δεν έχουν bullying στο σχολείο!»

Όλο το βράδυ με είχε πιάσει μια αγωνία....

Αν ερχόταν ο μπαμπάς το πρωί στο σχολείο, κάηκα! 

Ρεζίλι θα γινόμαστε, όπως την άλλη φορά που με είχε ρίξει στο κυνηγητό ένας της έκτης και χτύπησα το σαγόνι μου και ήρθε έξω από τα κάγκελα και ούρλιαζε ότι θα κάνει μήνυση στους δασκάλους. Δε θα την ξεχάσω αυτή τη μέρα.

Μετά από αυτό με παράτησαν όλοι -δήθεν πως χάζευαν κάπου αλλού- κι εγώ δεν ήξερα τι να κάνω. Μπαμπάς μου είναι, τον αγαπάω, αλλά μπροστά στους συμμαθητές μου τέτοιο ρεζιλίκι! 

Άσε που βρήκαν την ευκαιρία και κάτι παιδιά που δεν τα πολυ-ήξερα να με κοροϊδέψουν την άλλη μέρα που τους είπα ότι δεν παίζουν τίμια στο ποδόσφαιρο: «Γιατί, τι θα μας κάνεις; Θα φέρεις τον μπαμπά σου να μας κάνει ντα;». Πού να τολμήσω, βέβαια, να το αναφέρω αυτό στον μπαμπά! Λέξη δεν είπα.

Ούτε να το σκεφτώ δεν ήθελα ότι θα γινόταν πάλι χαμός στο σχολείο και αιτία θα ήταν ο μπαμπάς μου. Και πού να 'ξερε! Όλο το βράδυ στριφογύριζα στο κρεβάτι μου. Εκείνο που έτρεμα περισσότερο ήταν... οι ερωτήσεις στο γραφείο της διευθύντριας που θα έφταναν στην αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως με τον Πολύδωρο κάθε μέρα παίζουμε και πολλές φορές μαλώνουμε και τα ξαναβρίσκουμε. Αλλά επειδή εκείνη τη φορά είχα θυμώσει μαζί του που δεν απέκρουσε το γκολ του έβρισα τη μάνα κι αυτός με δάγκωσε δυνατά και ύστερα εγώ τον κλότσησα.

Το πρωί που σηκώθηκα πήγα στην κουζίνα. Ο μπαμπάς με τη μαμά έπιναν καφέ.

«Καλημέρα! Μπαμπά, θέλω να σου πω κάτι», είπα με σιγανή φωνή.
«Καλημέρα. Τι θέλεις; Γρήγορα γιατί δεν πρέπει να αργήσουμε. Έχω να λογαριαστώ με πολύ κόσμο σήμερα!»
«Μπαμπά... να μπαμπά... αυτό που θέλω να σου πω είναι...»
«Ναι; Παρακάτω!»
«Είναι ότι δε φταίει μόνο ο Πολύδωρος. Φταίω κι εγώ. Μάλλον εγώ φταίω πιο πολύ», κατάφερα να πω.

«Μίλα καθαρά! Τι θες να πεις;»
«Να... επειδή είχα θυμώσει μαζί του... του έβρισα τη μάνα. Εγώ άρχισα δηλαδή»
Ο μπαμπάς μου άναψε, κοκκίνισε και έβγαζε καπνούς από τα αυτιά! Η συνέχεια... στο βίντεο του τυφώνα.

huffingtonpost

Αδεφικοί καυγάδες Πώς να μεγαλώνουμε αγαπημένα αδέρφια

Οι καυγάδες είναι δεδομένοι ανάμεσα στα αδέλφια, ανεξαρτήτως φύλου και διαφοράς ηλικίας. Οι λόγοι που συμβαίνουν είναι αμέτρητοι: 

Στις πιο μικρές ηλικίες το πρόβλημα είναι συνήθως η αδυναμία των παιδιών να μοιράζονται (τόσο τους γονείς τους όσο και τα πράγματά τους). 
Μεγαλώνοντας το συναίσθημα αυτό εκδηλώνεται ως ζήλεια, όπως επισημαίνει η κ. Κυριακίδου: «Είναι πολύ φυσιολογικό τα αδέλφια να τσακώνονται λόγω ζήλιας και αυτό δεν θα πρέπει να τρομάζει τους γονείς».

Γιατί, όμως, να υπάρχει ζήλεια ανάμεσα στα αδέλφια; 
«Έχει να κάνει με τον τρόπο που οι γονείς αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις. Όταν, για παράδειγμα, στους αδελφικούς καυγάδες, μπαίνουν στη μέση και προστατεύουν το πιο "αδύναμο" παιδί, αυτόματα δημιουργείται ζήλια».
Άλλοι λόγοι που δημιουργούν συνήθως κόντρες ανάμεσα στα αδέλφια είναι οι διαφορετικές τους προσωπικότητες, η διαφορά ηλικίας που εκ των πραγμάτων μεταφράζεται σε διαφορετικά ενδιαφέροντα ή ακόμα και η κοντινή ηλικία, που σημαίνει ότι τα παιδιά θέλουν και διεκδικούν τα ίδια πράγματα.
Ακόμα και τα πιο αγαπημένα αδέλφια μπορεί κατά καιρούς να έχουν έντονες συγκρούσεις. 
Το ζήτημα είναι, καθώς τα παιδιά δεν είναι σε θέση να δουν την προοπτική των πραγμάτων και το ποιος φταίει, ούτε γνωρίζουν πώς να επιλύουν ειρηνικά τις διαφορές, πώς θα διδάξετε εσείς αυτές τις αξίες και πώς θα τα βοηθήσετε να αναπτύξουν μια παντοτινή φιλία.

Ο ρόλος των γονιών στις σχέσεις των αδελφιών
Η ειδικός εξηγεί ότι οι γονείς είναι καταρχήν εκείνοι που, με την στάση τους απέναντι στο κάθε παιδί, δημιουργούν εικόνες αναφορικά με την ταυτότητα του καθενός. 

Για παράδειγμα, όταν δύο αδέλφια τσακώνονται και οι γονείς επεμβαίνουν στον τσακωμό για να τα χωρίσουν, συνήθως παίρνουν το μέρος του πιο 'αδύναμου' ή μικρότερου παιδιού και μαλώνουν το πιο μεγάλο. Αυτόματα, τότε το 'δυναμικό' παιδί νιώθει ότι δεν το αγαπούν, ενώ το 'αδύναμο' παιδί νιώθει ότι πάντα θα χρειάζεται προστασία.

Αν, μάλιστα, επεμβαίνει μόνο ο ένας γονιός στον καυγά, ενώ ο άλλος μένει αμέτοχος, αυτόματα ο γονιός αυτός γίνεται «αρχηγός» του υπό προστασία παιδιού, ενώ ο άλλος γονιός δείχνει να παίρνει το μέρος του «δυνατού» παιδιού.
Η διαφορετική αυτή στάση των γονιών υποδηλώνει ενδεχομένως σύγκρουση ανάμεσα στο ζευγάρι και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να γεννάται σύγκρουση και ανάμεσα στα αδέλφια.

Πώς πρέπει, λοιπόν, να διαχειρίζονται οι γονείς τους αδελφικούς καβγάδες; 
«Με πλήρη αδιαφορία!», απαντά η κ. Κυριακίδου και εξηγεί: «Τις περισσότερες φορές τα μικρά παιδιά ξεκινούν έναν καβγά από το τίποτα, για λόγο ασήμαντο. Μπορεί ακόμα και να το κάνουν για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του γονιού, γιατί υποσυνείδητα έχουν καταγράψει ότι ένας τρόπος για να ασχοληθεί ο γονιός μαζί τους είναι αυτός. 

Και πράγματι, ελάχιστοι είναι οι γονείς που θα αφήσουν τα αδέλφια να τσακωθούν έντονα, ακόμα και να χτυπήσουν το ένα το άλλο, από φόβο μην σκοτωθούν. Ε, δεν σκοτώνονται! Μπορεί πράγματι να χτυπήσουν, αλλά έτσι θα μάθουν ότι μία πράξη έχει φυσικές και λογικές συνέπειες. 

Όταν οι γονείς, όμως, επεμβαίνουν στους αδελφικούς καβγάδες, τα παιδιά έχουν ήδη κερδίσει! Αν, όμως, οι γονείς αποσυρθούν, ήδη από τον πρώτο καβγά, τα αδέλφια θα καταλάβουν ότι ...το παιχνίδι αυτό, δεν παίζει!»
Αν ο καβγάς είναι ιδιαίτερα έντονος, το επόμενο που μπορούν να κάνουν οι γονείς, σύμφωνα με την ειδικό, είναι να ζητήσουν από τα παιδιά τον λόγο του καβγά, χωρίς όμως να γίνουν κριτές ή δικαστές. 

Κάποια πράγματα που μπορούν να πουν οι γονείς μετά τον αδελφικό καβγά είναι:
«Αφού αγαπιέστε, γιατί τσακώνεστε;»:
Τα παιδιά μπορεί πάνω στον θυμό τους να απαντήσουν ότι δεν αγαπιούνται. Τότε οι γονείς μπορεί να πουν «αν δεν αγαπιέστε, να πάει ο καθένας στο δωμάτιό του, να παίζετε μόνοι σας και να μη μιλάτε μεταξύ σας». Ακόμα κι αν τα παιδιά υπακούσουν, είναι βέβαιο ότι λίγη ώρα μετά θα παίζουν πάλι μαζί, γιατί σκοπός τους φυσικά δεν είναι να χάσουν ο ένας την παρέα του άλλου.
«Η συμπεριφορά αυτή πληγώνει»: 
Είναι σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά τις επιπτώσεις ενός τσακωμού και, κυρίως, να μάθουν να εκφράζουν με λόγια και όχι με πράξεις τα συναισθήματά τους.
«Γιατί δεν θέλεις τον αδελφό / την αδελφή σου;»: 
Αυτή είναι μία πολύ καλή ερώτηση στην περίπτωση που κάποιο παιδί εκφράσει αρνητικά συναισθήματα για το άλλο, καθώς μία πιθανή απάντηση που αποκαλύπτει ζητήματα ζήλειας και ανταγωνισμού μπορεί να δώσει στους γονείς να καταλάβουν το λάθος τους.
Αν για παράδειγμα το παιδί πει «τον αγαπάτε περισσότερο από εμένα», είναι ξεκάθαρο ότι αυτό έχει εισπράξει από τους γονείς και εκείνοι οφείλουν να το διορθώσουν. Πώς; Ο γονιός μπορεί σε ένα τέτοιο παράπονο να απαντήσει «συγνώμη αν σε έκανα να αισθάνεσαι έτσι, δεν το είχα καταλάβει. Θα ήθελα να μου το υποδεικνύεις κάθε φορά που νιώθεις να σε αδικώ». 

Το να δικαιώσει ο γονιός το παιδί είναι σημαντικό, γιατί έτσι αυτό νιώθει ότι έχει μια θέση στην οικογένεια, ότι ακούγεται.

Επιπλέον, μέσω αυτών των συζητήσεων τα παιδιά μαθαίνουν πόσο ουσιαστική είναι η επικοινωνία, που πολλές φορές ούτε τα ζευγάρια δεν έχουν μεταξύ τους. Με τον τρόπο αυτόν τα αδέλφια θα μάθουν, μεγαλώνοντας, να λύνουν ειρηνικά τις διαφορές τους, χωρίς να μένουν κατάλοιπα που θα οδηγήσουν κάποτε σε μεταξύ τους ρήξη.

Συμβουλές για αγαπημένα αδέλφια
Η κ. Κυριακίδου συμβουλεύει τους γονείς για το τι ακόμα μπορούν να κάνουν προκειμένου να συσφίξουν τους δεσμούς της οικογένειας και τις καλές σχέσεις των αδελφών:
Ενθαρρύνετε τη διαφορετικότητα του κάθε παιδιού: 
Μην πιέζετε ένα εσωστρεφές παιδί να γίνει κοινωνικό ή ένα κοινωνικό παιδί να «συμμαζεύεται» και, κυρίως, μη λέτε στο ένα παιδί να παραδειγματίζεται από το άλλο. Το κάθε παιδί έχει την δική του προσωπικότητα που οφείλετε να μπολιάσετε με τρόπο που να οδηγεί το παιδί στην αυτονόμηση και αυτοεκτίμησή του.
Χρησιμοποιήστε το χιούμορ: 
Το χιούμορ αποδεικνύεται σπουδαίος απινιδωτής μιας τεταμένης κατάστασης. Για παράδειγμα, όταν τα παιδιά πλακώνονται στο ξύλο και έρχονται σε εσάς για να αναλάβετε ρόλο διαιτητή μπορείτε απλά να τους πείτε: «αν θέλετε να σφαχτείτε, βγείτε έξω γιατί έχω σφουγγαρίσει!».
Μην τιμωρείτε τα παιδιά για τους καβγάδες τους: 
Η τιμωρία στις περιπτώσεις αυτές δεν βοηθά τα παιδιά. Τα κάνει να νιώθουν ακόμα πιο αδικημένα και έτσι γίνονται επαναστάτες στην οικογένεια και αρχίζουν να μη σέβονται τους γονείς.
Κοινά παιχνίδια: 
Όπως αναφέραμε και παραπάνω, τα μικρά παιδιά δεν έχουν μάθει να μοιράζονται. Ένας καλός τρόπος για να τους το μάθετε είναι μέσα από το παιχνίδι. Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, παραδείγματος χάριν, που να ανταποκρίνεται στις ηλικίες των παιδιών, θα τα μάθει να μοιράζονται, να γελούν και να διασκεδάζουν μαζί –άλλωστε, αυτός είναι ο σκοπός. Μάλιστα, καλό είναι να επιλέγετε παιχνίδια που δεν δίνουν έμφαση στον νικητή, αλλά στον ηττημένο (π.χ. ο ηττημένος θα επιλέξει τι ταινία θα δείτε το βράδυ)!
Οι δουλειές του σπιτιού: 
Να καλείτε τα παιδιά, ακόμα και των πιο μικρών ηλικιών, να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού, π.χ. στο μαγείρεμα ή το μάζεμα των παιχνιδιών. Κάντε το, όμως, όχι με τρόπο τυπικό αλλά σαν παιχνίδι (π.χ. όσο πιο γρήγορα μαζέψετε τα δωμάτιά σας, τόσο πιο γρήγορα θα πάμε βόλτα). Έτσι τα παιδιά θα μάθουν να μοιράζονται ευθύνες και υποχρεώσεις, ενώ θα αναπτύξουν πιο εύκολα πνεύμα συνεργασίας!
Οικογενειακές βόλτες και εκδρομές: 
Μία μονοήμερη εκδρομή στο δάσος ή το βουνό, π.χ. για εξερεύνηση, εμπνέει τα παιδιά και τα φέρνει πιο κοντά.
Μην επισημαίνετε την διαφορά ηλικίας μεταξύ τους: 
Ένα μεγάλο λάθος που κάνουν οι γονείς είναι να βάζουν ταμπέλες του «μικρού» και του «μεγάλου» ανάμεσα στα αδέλφια. Οι ταμπέλες αυτές στο μυαλό των παιδιών μεταφράζονται ως: Εσύ είσαι ο «μεγάλος», είσαι ο αρχηγός, είσαι υπεύθυνος για τον αδελφό/την αδελφή σου –άρα εσύ φταις για κάθε καβγά, εσύ είσαι ο κυρίαρχος της σχέσης. Αντίστοιχα, για τον «μικρό», η ταμπέλα αυτή σημαίνει ότι πρέπει να υποχωρεί, να χρειάζεται προστάτη, να του συγχωρούνται όλα λόγω ανωριμότητας κ.λ.π. Αντίθετα, το μεγάλο παιδί πρέπει να νιώθει οδηγός ή δάσκαλος αναφορικά με το μικρό όχι «αφεντικό». Αντί, λοιπόν, να το μαλώνουμε που δεν πρόσεξε τον αδερφό ή την αδερφή του, πρέπει να το ενθαρρύνουμε να του μαθαίνει πράγματα.
Προσωπικός χώρος: 
Είναι πολύ σημαντικό, ειδικά καθώς μεγαλώνουν τα αδέρφια, να έχουν -εφόσον αυτό είναι εφικτό- τον προσωπικό τους χώρο στο σπίτι, για να διαφυλάττουν εκεί την ιδιωτικότητά τους. Ακόμα κι αν τα αδέλφια χρειάζεται να μένουν στο ίδιο δωμάτιο, μπορεί αυτό να διαμορφωθεί έτσι, ώστε να μπορούν κάπως να απομονώνονται (π.χ. με ένα παραβάν).
Όταν τα πράγματα δείχνουν να μη βελτιώνονται: 
Αν οι έντονοι τσακωμοί συνεχίζονται για χρόνια και τα παιδιά δείχνουν δυστυχισμένα, είναι απαραίτητο οι γονείς να επισκεφθούν έναν οικογενειακό σύμβουλο που θα τους κατευθύνει σωστά αναφορικά με τον ρόλο τους απέναντι στα παιδιά.
mama365

Ένα άλλο παιδί φέρεται άσχημα στο δικό σας;

Είναι σίγουρο ότι θα τύχει να γίνετε μάρτυρες άσχημης συμπεριφοράς ενός παιδιού σε βάρος του δικού σας και ακόμα πιο σίγουρο ότι θα νιώσετε αμήχανα. 

Δείτε τις συμβουλές του mother.gr και μάθετε ποια είναι η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση από μέρους σας.

• Το βασικό είναι να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας για δύο λόγους: ο πρώτος ότι δεν έχετε αρμοδιότητα να φερθείτε άσχημα ή να μιλήσετε απότομα στο ξένο παιδί και ο δεύτερος ότι η στάση που θα κρατήσετε θα πρέπει να παίξει κατά κάποιον τρόπο και παιδαγωγικό ρόλο στο άτακτο παιδάκι.

• Φροντίστε να εκμηδενίσετε τις πιθανότητες να συμβεί κάτι ανάλογο σε επόμενη συνάντηση των δύο παιδιών. Ο πιο απλός τρόπος είναι να συμφωνήσετε με τους γονείς του να μιλήσουν μαζί του και να φροντίσουν να μην επαναληφθεί ανάλογη απρεπής συμπεριφορά. Αν αυτό δεν είναι εφικτό, ίσως θα πρέπει να εξετάσετε την περίπτωση να αποφύγετε να πάτε ξανά στο μέρος που συναντήθηκαν.

• Όταν γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι θα έρθει σπίτι σας ένα άτακτο παιδάκι και πριν μαζευτούν στο δωμάτιο για παιχνίδι, επισημάνετε με ήρεμο τρόπο (απευθυνόμενοι φυσικά προς όλα τα παιδιά) τους κανόνες καλής συμπεριφοράς που πρέπει να τηρήσουν. Δεν είναι εγγυημένο ότι θα υπακούσουν όλα, όμως είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να κάνετε για να προλάβετε δύσκολες καταστάσεις.

• Μη δείχνετε υπερευαισθησία ακόμα και σε μια υπόνοια κακής συμπεριφοράς ενός ξένου παιδιού προς το δικό σας. Αντίδραση από μέρους σας έχει λογική σε περιπτώσεις ακραίας επιθετικότητας, απόπειρας χρήσης βίας κτλ. Δε χρειάζεται να μεγαλώσετε το παιδί σας σε ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον!

• Αφού διαχειριστείτε αποτελεσματικά την άσχημη συμπεριφορά του άλλου παιδιού, μην παραλείψετε να επιβραβεύσετε το δικό σας για την άψογη στάση του και μοιραστείτε μαζί του την περηφάνια που νιώσατε.

 mother