«Ήμουν ξένος και με φροντίσατε, γυμνός και με ντύσατε», στο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων Βόλου

«... ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 

γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με... »

Κατά Ματθαίον, 25, 35-36

Το πρωί της Τρίτης, 22 Οκτωβρίου 2019, Ο Σύλλογος Συμπαραστάσεως Κρατουμένων Βόλου, ο “ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ”, αποφάσισε και πραγματοποίησε επίσκεψη στους πρόσφυγες που φιλοξενούνται στο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων Βόλου, στις κτιριακές εγκαταστάσεις του πρώην Μόζα, μιας ομάδας εθελοντών του Συλλόγου, με επικεφαλής τον Πρόεδρό του, πατέρα Θεόδωρο Μπατάκα και τον αντιπρόεδρό του, κ. Λάμπρο Γιωτόπουλο. 

Η επίσκεψη περιελάμβανε τη μεταφορά και προσφορά χειμωνιάτικων ενδυμάτων.

Λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη, οι εθελοντές του Συλλόγου συσκεύασαν σε μεγάλα χαρτοκιβώτια χειμωνιάτικα ενδύματα, εντελώς απαραίτητα για την αντιμετώπιση των αναγκών των συνανθρώπων μας αυτών, στις επερχόμενες κλιματολογικές αλλαγές.

Μετά την άφιξή μας στο συγκεκριμένο χώρο και τη θερμή μας υποδοχή από τους αποσπασμένους εκεί υπαλλήλους των Υπουργείων και τους παρευρισκόμενους στρατιωτικούς, οι οποίοι βοήθησαν αρκετά το έργο του “Ε”, οι κυρίες εθελόντριες του Συλλόγου ασχολήθηκαν με την τακτοποίηση των ενδυμάτων. 

Σε ένα ειδικά διαμορφωμένο υπόστεγο, το οποίο οι εργαζόμενοι της δομής υπάλληλοι είχαν φροντίσει για τον εξοπλισμό του με τραπέζια και καρέκλες, οι εθελοντές τακτοποίησαν όλα τα προσφερόμενα ενδύματα κατά φύλο, (ανδρικά και γυναικεία) και κατά ηλικία και είδος ρούχου, τα παιδικά, καθώς και τα 60 παπλώματα, αριθμός ικανός για να καλύψει τις χειμωνιάτικες ανάγκες των προσφύγων. 

Ήταν πολύ όμορφη η εικόνα του χώρου αυτού μετά την τακτοποίηση του, ο οποίος από ένα άδειο παράπηγμα μεταμορφώθηκε σε πραγματικό και πλήρες κατάστημα ενδυμάτων.

Αμέσως μετά και με τη βοήθεια των υπαλλήλων της δομής, ξεκίνησε η προσέλευση των συνανθρώπων μας, αρχής γενομένης από τις γυναίκες και τα παιδιά. 

Πρώτα εξυπηρετήθηκαν οι μητέρες με τα μικρά τους παιδιά, οι έγκυες, οι κοπέλες και στη συνέχεια οι άνδρες. 
Υπήρχε αφθονία ρούχων, κυρίως παιδικά και γυναικεία, όλα σε πολύ καλή ή άριστη κατάσταση, χωρίς περιορισμό στον αριθμό των τεμαχίων.
Δεν είναι εύκολο να περιγράψει κανείς την εικόνα, όπως διαμορφώθηκε μετά την προσέλευση του κόσμου. Ένα πραγματικό πανηγύρι. 

Μητέρες με μωρά στην αγκαλιά και στα καροτσάκια, παιδάκια μεγαλύτερα να παίζουν με ό,τι αντικείμενο τα εντυπωσίαζε περισσότερο στην αυλή του κτιρίου, άνθρωποι διαφορετικών χρωμάτων, προελεύσεων και εθνικοτήτων, με διαφορετική γλώσσα και πολιτισμό, όμως να συμβιώνουν και να συνεννοούνται μεταξύ τους, αναπτύσσοντας φιλικές σχέσεις. 

Και ανάμεσά τους για την πληροφόρησή τους και τις οδηγίες της σωστής λειτουργίας τους, οι ευγενέστατοι και πρόθυμοι διερμηνείς και υπάλληλοι.
Η παραμονή μας στο χώρο αυτό, διάρκειας περίπου τριών ωρών, αποτέλεσε για μας μια ξεχωριστή εμπειρία, μας γέμισε συναισθήματα και μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι και οι άνθρωποι αυτοί, παρόλες τις διαφορές μας σε θρησκευτικό και πολιτιστικό επίπεδο, έχουν τις ίδιες ανάγκες με μας, κάνουν τα ίδια όνειρα για τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους, κάτι που αυξάνει περισσότερο τη δική μας ευθύνη, των βολεμένων, να αγωνιστούμε για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους. 
Και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό, να δοξάζουμε το Θεό για όσα μας χαρίζει και τα οποία συχνά δεν εκτιμούμε. 

Κερασία Παπαγεωργίου-Γκαβανούδη, εθελόντρια του "Ε"

estavromenos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sting: «Ευχαριστώ τον Θεό για την Ελλάδα, επειδή μας δείξατε τον δρόμο.» - "Thank God for Greece because you showed us the way.

"Thank God for Greece because you showed us the way. 

ΥΜΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ από τον Sting 

«Όταν οι θλιβεροί ηγέτες μας έχτιζαν τείχη, οι Έλληνες έδειχναν το δρόμο, μας έδειξαν πώς να γίνουμε και πάλι πολιτισμένοι»,

δήλωσε σήμερα (23 Ιουνίου) ο διάσημος Βρετανός καλλιτέχνης Στινγκ στα αποκαλυπτήρια ενός υφαντού έργου τέχνης, με ιδιαίτερο συμβολισμό και με την επιγραφή «Αγαπώ την Ελλάδα», που βρήκε στέγη στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. 

«Ο Θεός να έχει καλά την Ελλάδα, γιατί έδειξε το δρόμο» 

Ο Sting, ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα για δύο συναυλίες, σε σύντομη δήλωσή του ανέφερε: 

«Ευχαριστώ τον Θεό για την Ελλάδα, επειδή μας δείξατε τον δρόμο. Έχετε δείξει πώς να αντιμετωπίζετε τους πρόσφυγες όταν άλλοι άνθρωποι κατασκεύαζαν τείχη. 

Όταν έπαιρναν τα παιδιά από τις μητέρες τους και τα έβαζαν σε κλουβιά, ενεργήσατε με συμπόνια, γενναιοδωρία και κοινή λογική. Επειδή οι λεγόμενοι ηγέτες μας, μια θλιβερή παρέλαση δειλών, δεν έχουν τις λύσεις. 

Η δημοκρατία ξεκίνησε εδώ στην Ελλάδα, μας δείξατε πώς να γίνουμε και πάλι πολιτισμένοι», ανέφερε ο Sting στην εκδήλωση την οποία οργάνωσε η Διεθνής Αμνηστία και ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών με αφορμή την προσφορά του έργου στη Διεθνή Αμνηστία από τη διεθνούς φήμης Ελληνίδα καλλιτέχνιδα, Σοφία Βάρη, για να σταλεί ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού στους λαούς όλου του κόσμου. 

«Για περισσότερα από 30 χρόνια, είμαι ενεργός υποστηρικτής του έργου της Διεθνούς Αμνηστίας που μάχεται για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. 

Η εκστρατεία της Αμνηστίας με στόχο την υποστήριξη των προσφύγων είναι και επείγουσα και ζωτικής σημασίας. Είμαι περήφανος που προσφέρω τη στήριξή μου και αισθάνομαι τιμή που ενώνουμε την προσπάθειά μας με την αναγνωρισμένη Ελληνίδα καλλιτέχνιδα Σοφία Βάρη, η οποία γενναιόδωρα προσέφερε την τέχνη της για να δημιουργηθεί αυτό το υπέροχο υφαντό έργο» δήλωσε ο Sting.

«Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέρασαν τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα για να γλυτώσουν από τη φρίκη του πολέμου και των διώξεων προσφέροντας στις οικογένειες τους την ελπίδα για μία ασφαλή και αξιοπρεπή ζωή. 

Η πλειοψηφία των πολιτών δεν έκλεισε τα μάτια, δεν κρύφτηκε και δεν τους φοβήθηκε, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. 

Επέδειξε αλληλεγγύη σε αυτούς που την είχαν ανάγκη περισσότερο από όλους μας και απομόνωσε τον ρατσισμό και την ξενοφοβία» δήλωσε με την ευκαιρία της παρουσίασης του έργου ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.» 

netakias
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γεωργία Καραγκούνη: Η γιαγιά στην Αθήνα που φιλοξενεί πρόσφυγες...

Γεννήθηκε στη Γερμανία επί Χίτλερ - Μεγάλωσε σε οικογένεια που φρόντιζε τους ανθρώπους να γλιτώσουν από τα κρεματόρια - Σήμερα σε ηλικία 80 ετών φιλοξενεί πρόσφυγες στο σπίτι της στην Αθήνα!

πλατεία Βικτορίας την 25/02/2016

Η Γεωργία Καραγκούνη διηγείται την ιστορία της και στέλνει ετούτες τις δραματικές ώρες για τους χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα, ένα πολύτιμο μήνυμα. Πως μπροστά στην ψυχή των ανθρώπων, καμία κυβέρνηση και κανένα καθεστώς, δεν στάθηκαν ικανά να υψώσουν ανάστημα...

Η Γεωργία Καραγκούνη έχει ελληνικό όνομα.Γεννήθηκε στη Γερμανία το 1936 όταν ο Αδόλφος Χίτλερ και η ναζιστική του αγχόνη, έκαναν κουμάντο. Θυμάται ακόμη την αγωνία της οικογένειάς της να γλιτώσει ανθρώπους από τα κρεματόρια. Να τους κρύψει για να τους φροντίσει. Θυμάται ακόμη τον εαυτό της να αρρωσταίνει βαριά από την πείνα - «πληρωμή» στην «απειθαρχία» απέναντι στους Ναζί.

«Δεν ήμουν κουτό παιδί. Κατάλαβα αμέσως. Ντράπηκα τόσο για την χώρα μου. Ο Χίτλερ έκανε φοβερά πράγματα. Ήταν διάβολος. Μπροστά του ο Στάλιν ήταν άγγελος! Από τότε συνεχίζω να κάνω ότι κάνω και τώρα: να βοηθάω ανθρώπους», μας περιγράφει.

Από το 1967 ζει μόνιμα στην χώρα μας. Αγάπησε, παντρεύτηκε και ακόμη ζει με τον αγαπημένο της σύζυγο ο οποίος πια είναι «συνταξιούχος καθηγητής του Πανεπιστημίου», όπως μας περιγράφει.

Καθολική, Χριστιανή Ορθόδοξη. Από Γερμανίδα έγινε Ελληνίδα και τα τελευταία χρόνια φροντίζει πρόσφυγες.

Έχει και έναν πολύ αγαπημένο... «γιο», όπως τον νιώθει και τον αποκαλεί. Ένα προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν που πριν από μερικά χρόνια φρόντισε στην Ελλάδα. Τότε που ο νεαρός ήταν κυνηγημένος από τους Ταλιμπάν και έφυγε για να γλιτώσει τον θάνατο, εκείνη τον συνάντησε στην πλατεία Βικτωρίας και τον πήγε στο σπίτι της. Τον φρόντισε σα να είναι το δικό της παιδί...

Όταν η κατάσταση εξομαλύνθηκε για τον νεαρό πρόσφυγα από το Αφγανιστάν, εκείνος επέστρεψε πίσω. Αλλά πότε του δεν ξέχασε την Ελληνίδα γιατρό, την Ελληνίδα «μάνα», όπως αποκαλεί την Γεωργία Καραγκούνη. Έχει πάει τέσσερις φορές να τον δει. Εκκρεμεί, όπως μας λέει η ίδια, μία ακόμη. Ο «γιος» της, την περιμένει...

«Ο θείος του ήταν στους Ταλιμπάν», η 80χρονη γυναίκα η οποία πριν από λίγες ώρες, πήγε πάλι στην πλατεία Βικτωρίας προκειμένου να προσφέρει βοήθεια σε πρόσφυγες.

Μέχρι τα 68 της αυτή η εκπληκτική γυναίκα, εργάζονταν στο ΙΚΑ του Νέου Ψυχικού. Τότε η ελληνική πολιτεία αποφάνθηκε πως έπρεπε να την «στείλει» στη σύνταξη. Δεν μπορούσε πια να συνταγογραφεί φάρμακα.

«Δεν κάνω κάτι παραπάνω από αυτό που μπορώ να κάνω! Έχω αυτό το δωμάτιο. Μπορώ να το δίνω αυτό το δωμάτιο!» μας λέει.

Έλα, όμως, που η ψυχή αυτής της γιαγιάς είναι ικανή να καβαλικεύσει και την πλέον... αλαζονική νιότη!

«Εγώ ουδέποτε ήμουν άνθρωπος με πολλά λόγια. Μου άρεσαν οι πράξεις. Αλλιώς δεν θα γινόμουν και γιατρός...»

Όταν, λοιπόν, συνταξιοδοτήθηκε, συνέχισε να παρέχει γνώσεις - φροντίδα και εμπειρία σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, πότε μόνη της και πότε μέσω ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Κι όταν τα χρόνια πέρασαν και η κατάσταση στην Ελλάδα άρχισε να σκληραίνει με πρόσφυγες και μετανάστες, τόσο πιο πολύ εκείνη δούλευε στο πλευρό των ανθρώπων.

«Τώρα, έχω τρεις Αφγανούς πρόσφυγες στο δωμάτιο» μας λέει.

Της Γεωργίας Λινάρδου
Φωτογραφίες: Λευτέρης Παρτσάλης
newsbomb

Η απελπισία των εγκλείστων

Ένας λαός που χρόνια αντιμαχόμενες φατρίες, θρησκευτικές, πολιτικές αντιπαλεύονταν μεταξύ τους, αλλά είχαν μάθει αν ζουν με αυτό.

Μέχρι που οι ξένοι, αποφάσισαν ότι ήρθε η σειρά του λαού αυτού, να απολέσει την εθνική περιουσία του.

Και ο τρόπος ήταν ένας. Ο πόλεμος, η πανάρχαια συνταγή.
Και ο λαός αυτός βίωσε τον πόλεμο στην χειρότερη μορφή του. Τους έβαλαν να σκοτωθούν μεταξύ τους. Τους εξόπλισαν και πυροδότησαν τις παλιές διαφορές τους.

Και τα ισοπέδωσαν όλα. Ερείπια, ερείπια παντού. Κατέστρεψαν τα πάντα. Ο λαός έχασε τα σπίτια του, το βιός του, την περιουσία του, συγγενείς, αδέρφια παιδιά.
Και μάζεψαν ότι μπόρεσαν και ξεκίνησαν να φύγουν, να φύγουν από την καταστροφή, να σώσουν ότι τους είχε απομείνει, τη ζωή τους, τη ζωή των παιδιών τους.

Και θέλησαν να πάνε στη «Νέα Γη της Επαγγελίας», στον πολιτισμένο βορρά. Εκεί που έχουν κανόνες, έχουν νόμους, έχουν συνθήκες, που σέβονται την ανθρώπινη ζωή, που περιθάλπουν τους ξενιτεμένους, που υποδέχονται τους πρόσφυγες.

Πέρασαν στη γείτονα χώρα. Εκεί τους εκμεταλλεύτηκαν, του κορόιδεψαν, τους εξαπάτησαν. Τους έβαλαν σε βάρκες και τους έριξαν στη μεγάλη θάλασσα, αφού τους πήραν το ακριβό αντίτιμο της παροχής τους. Και τους έδωσαν βάρκες καρυδότσουφλα και τους έδωσαν τρύπια σωσίβια και του έσπρωξαν στην τρικυμία. Και ήταν χειμώνας, ήταν κρύο, ήταν θαλασσοταραχή.

Σφιχταγκαλιασμένοι στις λέμβους του θανάτου, άλλοι χάθηκαν αύτανδροι, άλλοι έχασαν τα παιδιά τους, τα αδέρφια τους. Και ξεβράστηκαν, σε μια φιλόξενη γη, τους γιατροπόρεψαν, όπως μπορούσαν, τους τάισαν, τους ζέσταναν, οι άνθρωποι αυτής της φιλόξενης γης.

Αλλά κι αυτοί, οι φιλόξενοι άνθρωποι, δεν είχαν άλλα να τους δώσουν, δεν είχαν δουλειά να τους δώσουν. Είχαν πάρει και την δουλειά απ’ αυτούς. Αυτοί οι φιλόξενοι, είχαν έναν άλλο πόλεμο στο τόπο τους.
Και μάζεψαν την κομμάτια τους οι πρόσφυγες, μάζεψαν ότι τους είχε απομείνει και ξεκίνησαν για την «Νέα Γη της Επαγγελίας», τον «πολιτισμένο βορρά».
Και πήραν τον δρόμο, κινήσανε για το μακρύ ταξίδι. Και έφτασαν στα σύνορα.
Κι εκεί στα σύνορα …
Τα σύνορα ήταν κλειστά. Τείχη πελώρια είχαν υψωθεί. Κανένας δεν περνούσε.

Ο «Πολιτισμένος βορράς» είχε κλείσει τα σύνορά του. Είχε υψώσει τείχη. Η «Γη της Επαγγελίας» ήταν κλειστή. Ο πολιτισμένος βορράς, δεν ήθελε τους πρόσφυγες, για να μη μαγαρίσουν του εκλεκτούς. Οι πολιτισμένοι βόρειοι, δεν ήθελαν ξένους στη γη τους.

Και ο βόρειοι πήραν αποφάσεις. Βγάλανε κανόνες για τους πρόσφυγες. 
Για το καλό τους. 
Η απόφαση ήταν: «Πίσω». 
Θα γυρίσετε πίσω, από εκεί που ήρθατε. 
Θα πάτε εκεί που σας εκμεταλλεύτηκαν. 
Εκεί που σας έριξαν στη θάλασσα, εκεί που σας έδωσαν τρύπια σωσίβια και βάρκες μισής χρήσης.
Αλλά μη νοιάζεστε πρόσφυγες, εμείς θα τα κάνουμε όλα. 
Εμείς θα σας πάμε πίσω. 
Εσείς δεν έχετε να γνοιαστείτε για τίποτε. 
Εμείς θα σας ξεπροβοδίσουμε στην εξαποδώ γη.

Ποιος άνθρωπος, ποιος, θνητός αντέχει αυτή την απόφαση;
Ποιος άνθρωπος;;

Ο Πολιτισμένος Βορράς έφτιαξε απελπισμένους και τους έκλεισε σε μια φιλόξενη γη, αλλά που δεν της άφησαν τίποτε για να ταΐσει τους κατατρεγμένους.
Μια επιλογή έχουν οι απελπισμένοι, να πάνε από εκεί που ήρθαν. Ή να πεθάνουν, έγκλειστοι και απελπισμένοι στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου και για τους γηγενείς και για τους ξενιτεμένους.
Και οι απελπισμένοι, δεν έχουν να χάσουν τίποτε άλλο, παρά μόνο τη ζωή τους.
Και οι έγκλειστοι απελπισμένοι είναι ικανοί για όλα.

Το χαμομηλάκι