Οι γονείς αγνοούν τις διατροφικές διαταραχές των παιδιών

Ψυχογενής ανορεξία, ψυχογενής βουλιμία και ψυχαναγκαστική πολυφαγία είναι οι πιο συχνές  διατροφικές διαταραχές

Ψυχογενής ανορεξία, ψυχογενής βουλιμία, ψυχαναγκαστική πολυφαγία. Αν και οι περισσότεροι γονείς έχουν μια γενική (και μάλλον συγκεχυμένη) ιδέα σχετικά με τις παραπάνω διαταραχές πρόσληψης τροφής, ελάχιστοι θα ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν τα συμπτώματά τους. Ακόμα λιγότεροι θα είχαν την οξυδέρκεια να τα εντοπίσουν… στα ίδια τους τα παιδιά.

Διότι πόσοι καταφέρνουν να δουν πίσω από την επιφάνεια του προβλήματος και να αντιληφθούν τις λεπτές διαφορές; Πώς διακρίνουμε αν η 14χρονη μαθήτρια που κάνει συστηματικά δίαιτα οδεύει προς την ανορεξία; Πώς καταλαβαίνουμε αν η φοιτήτρια που έχει φυσιολογικό βάρος, αλλά τρώει υπερβολικές ποσότητες, προκαλεί εμετό μετά από κάθε γεύμα; Εν τέλει, πόσοι γονείς έχουν το θάρρος να αποδεχθούν ότι η διατροφική διαταραχή έχει χτυπήσει την πόρτα τους;

Οι γονείς μπορούν να «σώσουν» τα παιδιά τους
Οπως αποκαλύπτουν στο «Βήμα» οι ειδικοί ψυχολόγοι της ΜΚΟ «Ανάσα», η οποία ειδικεύεται στη βοήθεια των ατόμων με διατροφικές διαταραχές, η συντριπτική πλειονότητα των γονέων όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν τα συμπτώματα αλλά ακόμα και αν υποψιάζονται ότι κάτι συμβαίνει συχνά… αρνούνται να παραδεχτούν το πρόβλημα. Γι’ αυτό η εν λόγω ΜΚΟ οργανώνει σε δύο διαδοχικές Παρασκευές (27 Μαΐου και 3 Ιουνίου) δωρεάν σεμινάρια για γονείς που επιθυμούν να ενημερωθούν για τα συμπτώματα των διατροφικών διαταραχών που εξελίσσονται ύπουλα και μπορούν να αποβούν μοιραίες.

Οπως εξηγεί η κυρία Ιρις Χατζητζάνου, ψυχολόγος του Κέντρου Ημέρας «Ανάσα» και εισηγήτρια στο αυριανό σεμινάριο, «είναι σημαντικό να διαγνωσθεί έγκαιρα μία διατροφική διαταραχή, γιατί όσο πιο γρήγορα ζητηθεί η βοήθεια του ειδικού, τόσο πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να σωθεί ένα παιδί ή ένας έφηβος. Συνεπώς, ο ρόλος του γονιού είναι κομβικός, διότι σε αυτές τις ηλικίες, ο γονιός είναι σχεδόν πάντα αυτός που θα πείσει το παιδί του να μιλήσει στον ψυχολόγο».

Εντοπισμός του προβλήματος
Για να γίνει όμως αυτό, ο γονιός πρέπει να είναι σε θέση να εντοπίσει το πρόβλημα. Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί οι έφηβες που πάσχουν από ψυχογενή ανορεξία ή βουλιμία σκαρφίζονται δεκάδες τρόπους να εξαπατήσουν το οικογενειακό τους περιβάλλον και να συγκαλύψουν την ασθένειά τους. «Για παράδειγμα, μια κοπέλα με ψυχογενή βουλιμία μπορεί να έχει φυσιολογικό βάρος, να τρώει μεγάλες ποσότητες και στη συνέχεια κρυφά απ’ τους γονείς της να προκαλεί στον εαυτό της εμετό ή να χρησιμοποιεί καθαρτικά. Για να αντιληφθεί ο γονιός ότι υπάρχει πρόβλημα πρέπει να κοιτάξει πίσω από την επιφάνεια, να είναι πραγματικά κοντά στο παιδί και να αναζητεί λεπτές αλλαγές στη συμπεριφορά και στην διάθεσή της», σχολιάζει η κυρία Χατζητζάνου.

Το πρόβλημα αφορά την οικογένεια
«Τι έκανα λάθος;» Το εν λόγω ερώτημα ταλανίζει κάθε γονιό, όταν η κόρη του (διότι στη συντριπτική πλειονότητα πρόκειται για κορίτσια) πάσχει από διατροφική διαταραχή. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος για τον οποίο εκατοντάδες γονείς επιλέγουν να αγνοούν το πρόβλημα, καθώς αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν συναισθηματικά στις ενοχές και στο ψυχικό βάρος που η παραδοχή της διαταραχής συνεπάγεται.
«Η αποδοχή της ψυχογενούς ανορεξίας ή βουλιμίας είναι πολύ δύσκολη διαδικασία για τους γονείς. Τους βασανίζουν ερωτήματα. “Πώς συνέβη; Γιατί συνέβη; Ποιος φταίει;” Η ελλιπής τους ενημέρωση συνδέεται με το φόβο, καθώς βλέπουν το παιδί τους να χάνει βάρος ή να παίρνει πολύ βάρος, καταστρέφοντας το σώμα του. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο γονιός ακολουθεί μια “επιφανειακή” αντιμετώπιση στο πρόβλημα, όπως για παράδειγμα λέγοντας στην κόρη του να φάει περισσότερο ή να σταματήσει να τρώει», εξηγεί η κλινική ψυχολόγος του Κέντρου Ημέρας «Ανάσα», κυρία Σοφία Σέρρα.

«Παράλληλες συνεδρίες»
Οπως τονίζει, για να ξεπεράσει μία έφηβη τη διατροφική διαταραχή, πρέπει ολόκληρη η οικογένεια να αποτελέσει τμήμα της θεραπείας. «Η παρουσία και των δύο γονέων είναι σημαντική. Γίνονται οικογενειακές θεραπείες ή παράλληλες συνεδρίες με το παιδί και τους γονείς. Το παιδί αλλά και οι γονείς πρέπει να έρθουν σε επαφή με όσα δυσκολεύονται να διαχειριστούν και να ανακαλύψουν νέους τρόπους συνύπαρξης. Αυτή η διαδικασία δεν είναι εύκολη, αλλά είναι απαραίτητη για να υπάρξει ουσιαστική θεραπεία του παιδιού. Το θετικό είναι ότι αν ο γονιός έχει τη διάθεση να έρθει σε επαφή με τα δικά του “δύσκολα” συναισθήματα, μπορεί να ενισχύσει την ανάρρωση του παιδιού του», καταλήγει η κυρία Σέρρα.

tovima.gr

«Στοπ» στα πολύ αδύνατα μοντέλα Οι μαμάδες φταίνε για την εφηβική ανορεξία

Έρευνα του LSE προτρέπει τις κυβερνήσεις να δράσουν κατά της νευρικής ανορεξίας

• «Θύμα» της νευρικής ανορεξίας ένας στους δέκα Έλληνες έφηβους

• Οι μαμάδες φταίνε για την εφηβική ανορεξία

Το μητρικό άγχος της ζυγαριάς και τα λιπόσαρκα
«celebrities» των περιοδικών μόδας
τρομάζουν τα νεαρά κορίτσια

Λονδίνο 

Η απαγόρευση των λιπόσαρκων μοντέλων από τις διαφημίσεις μόδας και τις πασαρέλες μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά στην «επιδημία» της νευρικής ανορεξίας, υποστηρίζει έρευνα του βρετανικού πανεπιστημίου LSE.

Οι διάσημοι οίκοι μόδας και τα περιοδικά ακόμη χρησιμοποιούν πολύ αδύνατα μοντέλα στην παρουσίαση των προϊόντων τους με αποτέλεσμα πολλές, νέες κυρίως, γυναίκες να προβαίνουν σε επικίνδυνες για την υγεία τους δίαιτες. Πρόκειται για την πρώτη οικονομική ανάλυση της ανορεξίας: οι επιστήμονες του LSE μελέτησαν περίπου 3.000 γυναίκες από τη Βρετανία και την υπόλοιπη Ευρώπη και διαπίστωσαν ότι... 

Έφηβη τρέφεται αποκλειστικά με κοτομπουκιές τα τελευταία 15 χρόνια!

Οι γιατροί προειδοποίησαν μια έφηβη κοπέλα από το Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, η οποία τα τελευταία 15 χρόνια τρέφεται αποκλειστικά και μόνο με κοτομπουκιές, ότι το αγαπημένο της φαγητό τη σκοτώνει!

Teen Collapses After Eating Just Chicken Nuggets and Fries for 15 years

Όπως δήλωσε η 17χρονη Στέισι Ίρβιν στη DailyMail, οι κοτομπουκιές έγιναν το αγαπημένο – και μοναδικό – της έδεσμα σε ηλικία 2 ετών, όταν η μητέρα της έφερε μία μέρα σπίτι τα γνωστά chicken nuggets από τα McDonald's.

Έκτοτε, η Στέισι δεν ξαναέβαλε στο στόμα της φρούτα και λαχανικά, με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει αναπνευστικά προβλήματα και αναιμία. Πρόσφατα, μάλιστα, εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο όταν κατέρρευσε, έχοντας πρησμένες φλέβες στην γλώσσα της.

Παρ’ όλα αυτά, η 17χρονη κοπέλα δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό. «Έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι αυτό που κάνω είναι πραγματικά κακό για μένα», είπε.
Η λεγόμενη μονοφαγία, όπως στην περίπτωση της Στέισι, μπορεί να συμβεί όταν οι άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από τις διατροφικές τους συνήθειες ή όταν θέλουν να χάσουν βάρος.

Σε ένα πείραμα, το οποίο διεξήχθη το 2010, ο Μαρκ Χομπ, καθηγητής της ανθρώπινης διατροφής στο κρατικό πανεπιστήμιο του Κάνσας, δεν έτρωγε τίποτε άλλο πέρα από Twinkies (αμερικανικό σνακ, μίνι κεκάκι με κρέμα) για 10 εβδομάδες, με αποτέλεσμα να χάσει 12 κιλά και σχεδόν 5 πόντους από τον συνολικό δείκτη μάζας σώματός του (BMI).
«Αυτό που έκανα δεν ήταν μια υγιής διατροφική συμπεριφορά και οδήγησε σε προβλήματα υγείας. Αυτό είναι και το πολύπλοκο να αντιληφθούμε – ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της υγιεινής διατροφής και των υγιεινών αποτελεσμάτων», είπε ο Χομπ.

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ 27-1-2012 από directNEWS.gr

Με ανορεξία από τα… 5 τους χρόνια! 7, 8, 9 year old kids having anorexia nervosa

«Αγόρια και κορίτσια βλέπουν στα περιοδικά μόδας τις εικόνες εξαιρετικά αδύνατων μοντέλων και αποκομίζουν την εντύπωση πως έτσι πρέπει να είναι και τα ίδια. Η εικόνα σώματος φαίνεται πως επηρεάζει πλέον τα μικρά παιδιά πολύ περισσότερο απ’ ό,τι την προηγούμενη δεκαετία». 

7, 8, 9 year old kids having anorexia nervosa

Παιδιά ηλικίας μόλις 5 ετών μεταφέρονται στα νοσοκομεία πάσχοντας από νευρογενή ανορεξία ή βουλιμία - και πολλά χρειάζονται νοσηλεία επί εβδομάδες έως ότου μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους, σύμφωνα με νέα, ανησυχητικά στοιχεία.

Οι ειδικοί κατηγορούν γι’ αυτό την μόδα του «νούμερο μηδέν», που παρά τις ενημερωτικές εκστρατείες εξακολουθεί να απαιτεί από παιδιά, εφήβους και νέους να είναι αδύνατοι, εάν θέλουν να είναι αποδεκτοί και επιτυχημένοι.

Τα στοιχεία έδωσε στη δημοσιότητα το βρετανικό υπουργείο Υγείας και προέρχονται από 35 δημόσια νοσοκομεία της Αγγλίας.

Σύμφωνα με αυτά, τα τρία τελευταία χρόνια 2.100 παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών χρειάσθηκαν νοσηλεία για ανορεξία, βουλιμία ή άλλη διατροφική διαταραχή.

Μεταξύ αυτών ήταν 98 παιδιά ηλικίας 5 έως 7 ετών, 99 παιδιά ηλικίας 8 και 9 ετών, καθώς και 400 παιδιά ηλικίας 10 έως 12 ετών.

Η αληθινή έκταση του προβλήματος, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς η έρευνα του βρετανικού Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) περιορίσθηκε στην Αγγλία και αρκετά δημόσια νοσοκομεία αρνήθηκαν να δώσουν στοιχεία για τους ασθενείς που νοσήλευσαν.

Επιπλέον, στην έρευνα δεν συμπεριελήφθησαν τα ιδιωτικά νοσοκομεία, ούτε και τα παιδιά με διατροφικές διαταραχές τα οποία δεν ήταν σε αρκετά σοβαρή κατάσταση ώστε να χρειασθούν νοσηλεία και έτσι υποβλήθηκαν σε ψυχολογική θεραπεία σε εξωνοσοκομειακή βάση.

Όπως και να ‘χει, τα νοσηλευόμενα παιδιά χρειάσθηκαν παραμονή στο νοσοκομείο από λίγες ημέρες έως αρκετές εβδομάδες, στη διάρκεια των οποίων τους χορηγήθηκαν ενδοφλεβίως υγρά και θρεπτικά συστατικά και άρχισαν ψυχολογική αξιολόγηση και θεραπεία, που συνεχίστηκε και μετά το εξιτήριό τους.

«Τα παιδιά εκτίθενται σε επικίνδυνα μηνύματα. Ο σωματότυπος που προωθείται ειδικά για τις έφηβες και τις νεαρές γυναίκες είναι αυτός ενός παιδιού», δήλωσε η κυρία Σούζαν Ρίνγκγουντ, επικεφαλής του οργανισμού υποστήριξης ατόμων με διατροφικά προβλήματα B-eat.

«Αγόρια και κορίτσια βλέπουν στα περιοδικά μόδας τις εικόνες εξαιρετικά αδύνατων μοντέλων και αποκομίζουν την εντύπωση πως έτσι πρέπει να είναι και τα ίδια. Η εικόνα σώματος φαίνεται πως επηρεάζει πλέον τα μικρά παιδιά πολύ περισσότερο απ’ ό,τι την προηγούμενη δεκαετία».

Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν τον περασμένο μήνα στη δημοσιότητα, αγόρια ηλικίας μόλις 10 ετών πέφτουν θύματα της βουλιμίας εξαιτίας της μόδας και της λαχτάρας τους να χωρέσουν στα εξαιρετικά στενά τζιν παντελόνια που πωλούν τα καταστήματα, αλλά και επειδή δεν αντέχουν άλλο τα πειράγματα από τους συμμαθητές τους για το βάρος τους.

Οι ειδικοί συνιστούν στους γονείς να έχουν το νου τους για ύποπτα συμπτώματα, όπως ακατάστατες ώρες φαγητού, κόψιμο του φαγητού σε πολύ μικρά κομμάτια ή εξεύρεση τρόπων για να τρώει το παιδί μόνο του. Μερικά παιδιά εξάλλου κρύβουν ή πετάνε το φαγητό τους, και υποκρίνονται ότι το έφαγαν.

τα Νέα

Διατροφικές διαταραχές πλήττουν και μαθητές Δημοτικού Young & Anorexic

Young & Anorexic

Aρνούνται να φάνε, χρησιμοποιούν καθαρτικά ή κάνουν εμετό μετά το γεύμα τους. 

Έρευνα έδειξε ότι αφορούν στο 82% των κοριτσιών και στο 18% των αγοριών.

Αθήνα 

Ολοένα και περισσότερα μικρά παιδιά πάσχουν από διατροφικές διαταραχές, όπως βουλιμία και νευρική ανορεξία, από την ηλικία των έξι ετών, λένε τώρα βρετανοί επιστήμονες.

Όπως προκύπτει από πρόσφατη μελέτη σε δείγμα 3.000 παιδιών κάτω των 13 ετών, το 82% των κοριτσιών και το 18% των αγοριών πάσχουν από κάποια μορφή διατροφικής διαταραχής, όπως λόγου χάρη να αρνούνται να φάνε, να χρησιμοποιούν καθαρτικά ή να κάνουν εμετό μετά το γεύμα τους. Η έρευνα, που έγινε σε χρονικό διάστημα 14 μηνών από το University College του Λονδίνου, έδειξε πως 208 παιδιά Δημοτικού βρίσκονται στα πρώτα στάδια κάποιας διατροφικής διαταραχής, όπως η νευρική ανορεξία.

«Η μελέτη αυτή δίνει μια πρώτη εικόνα των περιστατικών βουλιμίας και ανορεξίας στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία», τονίζει η επικεφαλής της μελέτης  δρ Ντάσα Νίκολς, συμπληρώνοντας πως «είναι νωρίς να πούμε κατά πόσο υπάρχει αύξηση των κρουσμάτων διατροφικών διαταραχών σε πολύ νεαρή ηλικία, αλλά σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη να αφουγκραστούμε τα προβλήματα και τις απαιτήσεις των παιδιών αυτών».

Δεν είναι ακόμη σαφές ποιο είναι αυτοί οι παράγοντες που προκαλούν διατροφικές διαταραχές σε παιδιά τόσο μικρής ηλικίας. Παρ΄ όλα αυτά, από τη μελέτη περιπτώσεων ανορεξίας και βουλιμίας, οι επιστήμονες καταλήγουν σε ένα πρώτο συμπέρασμα πως οι συγκεκριμένες νόσοι οφείλονται σε πολλούς παράγοντες, όπως είναι η κληρονομικότητα αλλά και τα οικογενειακά προβλήματα. 

tovima

Η ανορεξία «χτυπά» Παιδιά και εφήβους - How we helped our daughter recover from anorexia

Μάχη με τις διατροφικές διαταραχές δίνουν ολοένα περισσότερα παιδιά, τα οποία φτάνουν στο σημείο να τρέφονται με μόλις μισό μήλο την ημέρα ή ένα καρότο για να μην παχύνουν! Κι όμως, όταν αντικρίζουν το σκελετωμένο είδωλο τους στο καθρέφτη φαντάζει στα μάτια τους…παχύσαρκο, με αποτέλεσμα να καταδικάζουν τον εαυτό τους στην απόλυτη πείνα.

Την προσοχή των γονέων εφιστούν οι ειδικοί, οι οποίοι διαπιστώνουν πως οι διατροφικές διαταραχές «χτυπούν» πλέον όχι μόνον ενήλικες και εφήβους αλλά ακόμη και μαθητές Δημοτικού. Είναι ενδεικτικό, πως το 5% των παιδιών έως 12 ετών έχουν κάνει ή επιθυμούν να κάνουν δίαιτα αλλά και γυμναστική για να φτιάξουν το σώμα τους!

Και ναι μεν, το παραπάνω στοιχείο δεν μπορεί να οδηγήσει σε διάγνωση, είναι όμως πιθανό τα παιδιά με πολύ χαμηλό βάρος και διαταραχή της εικόνας σώματος να παρουσιάζουν κάποιου είδους διατροφική διαταραχή.

Στην ερώτηση, ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν ακόμη και μικρά παιδιά στην ανορεξία ή τη βουλιμία, οι ειδικοί παραδέχονται πως δεν είναι απολύτως βέβαιοι, καθώς κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά σε συγκεκριμένα ερεθίσματα.

Παρόλα αυτά, από τη μελέτη περιπτώσεων ανορεξίας προκύπτει πως η συγκεκριμένη νόσος οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, όπως είναι η κληρονομικότητα, τα οικογενειακά προβλήματα, η πίεση που πιθανόν ασκούν οι γονείς, η ενδοοικογενειακή κακοποίηση, η χαμηλή αυτοεκτίμηση κ.λπ.

Πολυπαραγοντική νόσος 

«Σύμμαχοι» της νευρογενούς ανορεξίας και βουλιμίας είναι καιτα πρότυπα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ, όπου και συνήθως το αδύνατο σώμα παρουσιάζεταιως το «εισιτήριο» προς την επιτυχία.

«Η ανορεξία είναι μια ασθένεια που πάει ενάντια σε βασικά ένστικτα Τα παιδιά βιώνουν βασανιστική πείνα, έως ότου να επιτύχουν να επιβληθούν στις ανάγκες του σώματος τους. Δεν αρκεί όμως η πίεση της οικογένειας ώστε να τραφούν σωστά. Δυστυχώς,η ανορεξία είναι μια πολυπαραγοντική νόσος με βαθύτερα αίτια», υπογραμμίζει η κ. Αλεξάνδρα Ρούσσου παιδοψυχίατρος, πρόεδρος της Εταιρείας για Ψυχική Υγεία Παιδιού και Εφήβου και Υπεύθυνη του Διεπιστημονικού Κέντρου για την Πρόληψη του Καπνίσματος και Αγωγής Υγείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αυτός άλλωστε, είναι και ο λόγος που η θεραπευτική αντιμετώπιση των διατροφικών διαταραχών απαιτεί τη συνεργασία παιδιού, οικογένειας και μιας διεπιστημονικής ομάδας (ψυχίατρος ή ψυχολόγος, παιδίατρος, διατροφολόγος) που θα ενώσει τις δυνάμεις της ώστε να εντοπίσει και να «δουλέψει» μαζί με το παιδί τα αίτια που το οδηγούν να έχει παθολογική σχέση με το φαγητό αλλά και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας που πιθανόν να προκύψουν εξ’ αιτίας της ανορεξίας ή/και της βουλιμίας.

Τα καλά νέα είναι πως σύμφωνα με διεθνή στοιχεία το 70% των παιδιών και εφήβων παρουσιάζουν βελτίωση μετά από θεραπεία – η οποία όμως κρατά χρόνια –και ακόμη πιο θετικό είναι πως οχτώ στους δέκα ανήλικους ασθενείς αποκτούν το φυσιολογικό τους βάρος αποφεύγοντας έτσι προβλήματα, όπως είναι η πρόωρη οστεοπόρωση, οι ενδοκρινολογικές διαταραχές και ακόμη σοβαρότερα προβλήματα υγείας.

«Παρόλα αυτά, το 5% των ανηλίκων στο δυτικό κόσμο χάνουν τη ζωή τους εξ’ αιτίας των διατροφικών διαταραχών. Και αυτό το ποσοστό είναι πολύ υψηλό», υπογραμμίζει η κ. Ρούσσου.

Τα σημάδια της ανορεξίας

1. Η αδυναμία διατήρησης του βάρους σώματος μέσα στα φυσιολογικά όρια για το φύλο, το ύψος και την ηλικία
2. Ο υπερβολικός φόβος για την παχυσαρκία
3. Η διαταραχή της εικόνας σώματος (εντύπωση ότι το σώμα είναι παχουλό, ακόμη κι όταν είναι υπερβολικά αδύνατο)
4. Η αμηνόρροια (έλλειψη περιόδου)

Τα σημάδια της βουλιμίας

1. Συνεχή επεισόδια υπερκατανάλωσης φαγητού
2. Πρόκληση εμετού
3. Χρήση καθαρτικών ή διουρητικών για να μην πάρουν βάρος
4. Υπερβολική ενασχόληση με το φαγητό και το βάρος

Ρεπορτάζ: Μάρθα Καϊτανίδη

How we helped our daughter recover from anorexia 

Four years ago, my 14-year-old daughter, Kitty, was diagnosed with anorexia.

At the time, I thought anorexia was all "about" control, that anorexic kids starved themselves for attention or because they had no control over other parts of their lives. 

I thought anorexia was a life sentence, something my daughter would deal with always.

I was wrong on every count.

Eating disorders are physiological diseases that affect both the brain and the body. The latest research suggests that genetics and biology, not psychology, cause EDs. My daughter was likely born with a genetic predisposition toward eating disorders. (Our family, it turns out, has a history of them.)

The true face of anorexia shocked me. Kitty wasn't refusing food; she could not eat. For her, a spoonful of ice cream was as scary as jumping out of a plane without a parachute. Each bite was an act of intense bravery. I came to feel that the eating disorder was a demon, sucking the life out of her. It would have killed her if we'd let it.

The therapist told us not to talk about food with Kitty, that we should not become the "food police." That our daughter would be in and out of hospitals for many years.

Instead, my husband and I used family-based treatment, or FBT, to help Kitty recover. We took charge, sitting with her for hours, supporting her and requiring her to eat. I hunted up recipes and packed as many calories as possible into each bite. We set up our household so that nothing happened until she ate.

And slowly, she did.

Today, Kitty is a confident, healthy 18-year-old looking forward to her "real" life beginning. I want other Kittys and their families to know about FBT so that they can banish the demon.

So that their children, like Kitty, can look forward to a joyful, healthy future.

Ψυχογενής βουλιμία, η πείνα του βοός (του βοδιού) - Bulimia nervosa

Παιδιά και εφήβους «χτυπά» η ανορεξία
How we helped our daughter recover from anorexia

Απαρατήρητα και σιωπηλά, κυρίως νεαρές γυναίκες, υποφέρουν από ένα άλλο παρακλάδι της εξάρτησης, τη βουλιμία.

Ο διεθνής ψυχιατρικός όρος «βουλιμία», που στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει πείνα βοός (βους + λιμός =βου-λιμ-ία), δεν έχει τη νεοελληνική έννοια, που είναι υπέρμετρη λαιμαργία, αλλά περιγράφει μια διαταραχή στη συμπεριφορά λήψης τροφής.

Θα νομίζετε ότι ο βουλιμικός είναι ο παχύσαρκος. Κάθε άλλο. Ο βουλιμικός έχει κανονικότατο βάρος και φροντίζει να έχει κανονικό βάρος με ένα ιδιόμορφο και καταστρεπτικό τρόπο, όπως είναι και ο δρόμος που ακολουθεί ο κάθε εξαρτημένος: ο δρόμος της αυτοκαταστροφής.

Ας καθορίσουμε όμως ποιος είναι ο βουλιμικός. Ο βουλιμικός, στη συντριπτική πλειοψηφία (πάνω από 90%), είναι νεαρές γυναίκες, οι οποίες διατηρούν πάντοτε κανονικό βάρος, είναι συνήθως κομψές και φροντίζουν την εξωτερική τους εμφάνιση.

Επειδή δεν μπορούν να αντισταθούν στα κολοσσιαία γεύματα, που κρυφά καταβροχθίζουν και επειδή πάσει θυσία θέλουν να διατηρήσουν τη σωματική τους κομψότητα, όπως σήμερα υπαγορεύει η γυναικεία μόδα, «ανακαλύπτουν» τον εμετό, τα διουρητικά και τα καθαρτικά. Δηλαδή χαπάκια ή σιρόπια σε μεγάλη ποικιλία, τα οποία σήμερα αντικατέστησαν το γνωστό μας «καθάρσιο», όπως π.χ. το ρετσινόλαδο.

Ποια όμως είναι η απαρχή αυτής της εξελιγμένης μορφής εξάρτησης;

Είναι η δίαιτα ή η νηστεία για εκπλήρωση του διακαούς σκοπού: με τον πιο γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο να ανταποκριθούν στην απαίτηση της μόδας για ιδανική σωματική κομψότητα.

Με δίαιτες πείνας υποφέρουν μέρα και νύχτα. Την ημέρα είναι διαρκώς εκνευρισμένοι ή μελαγχολικοί και τη νύχτα υποφέρουν από αϋπνίες και φόβο μην τυχόν και δεν μπορέσουν να κρατήσουν την εξαντλητική τους δίαιτα.

Πράγματι, αργά ή γρήγορα, πριν από το τέλος του διαιτητικού τους προγράμματος ή αμέσως μετά από αυτό, συνήθως νύχτα, «σώμα και ψυχή επαναστατούν» και σαν ναρκομανείς καριέρας, που τους λείπει η δόση τους, για να ικανοποιήσουν το βασανιστήριο της σωματικής και ψυχικής πείνας τους, ορμούν στο ψυγείο, μέσα στο οποίο βρίσκεται το «ναρκωτικό» τους, που είναι πρόχειρο, φθηνό και νόμιμο…

Τότε ακολουθεί ένα όργιο πανδαισίας, ένα απερίγραπτο φαγοπότι. Τεράστιες ποσότητες τροφίμων και ποτών καταβροχθίζονται και χωρίς επιλογή «καθαρίζουν» ό, τι βρουν μπροστά τους. Συχνά τους έρχονται δάκρυα και κοντεύουν να πνιγούν, γιατί δεν είναι δυνατόν να τα καταπιούν τόσο γρήγορα, όσο τους σπρώχνει το πάθος της εξάρτησης.

Σταματούν μόνο όταν γεμίζει το στομάχι τους μέχρι αδιαχώρητου, όταν κοντεύουν να σκάσουν από τη διάταση του στομαχιού τους που τους προκαλεί πόνο. Σταματούν μόνο όταν το υπερπλήρες στομάχι τους πιέζει ασφυκτικά το διάφραγμα και κάθε προσπάθεια αναπνοής συνοδεύεται από περισσότερο πόνο και δυσκολία αναπνοής.

Εκτός από τα πολύ δυσάρεστα αυτά σωματικά συμπτώματα, συνυπάρχουν αμέσως και φοβερά συναισθήματα ενοχής, ντροπής και αποτυχίας με κατάθλιψη. Έτσι, σώμα και ψυχή, αναζητούν τη λύτρωση. Ο δρόμος για την τουαλέτα είναι ήδη προγραμματισμένος. Ο προκαλούμενος εμετός λυτρώνει και ανακουφίζει σώμα και ψυχή από τους πόνους και τα συναισθήματα ενοχής.

Ο δρόμος για τη βουλιμική εξάρτηση έχει ανοίξει. Οι βουλιμικοί παραδίνονται στο φαύλο κύκλο μεταξύ καταβροχθίσματος ανυπολόγιστων ποσοτήτων τροφίμων και επανειλημμένων αυτοπροκαλούμενων εμετών, με καταστρεπτικές σωματικές και ψυχικές συνέπειες. Η κοινωνική απομόνωση και η οικονομική καταστροφή ακολουθούν σύντομα.

Οι σωματικές συνέπειες που προέρχονται από τους αδιάκοπους εμετούς – οι οποίοι, όπως μου ομολογήθηκε από ασθενή μου στην ειδική κλινική που ίδρυσα και διηύθυνα στη Δ. Γερμανία, φτάνανε τις 19 ημερησίως- είναι σοβαρότατες. Οι συνεχείς αυτοί εμετοί οδηγούν στον ερεθισμό του οισοφάγου και της στομαχικής κοιλότητας, από το όξινο περιεχόμενο του στομάχου. Παρουσιάζονται ορμονικές διαταραχές όπως η εμμηνόπαυση, καθώς και ηλεκτρολυτικές.

Επειδή όμως οι βουλιμικοί καριέρας το γνωρίζουν αυτό, παίρνουν και ταυτόχρονα σκευάσματα καλίου για να εξισορροπήσουν την έλλειψή του, που προκαλείται από τους αλλεπάλληλους εμετούς.

Με την εξέλιξη της βουλιμίας, οι αρχικώς προκαλούμενοι εμετοί, γίνονται στη συνέχεια αντανακλαστικοί. Δηλαδή, χωρίς πλέον τη θέλησή τους, οι βουλιμικοί αποβάλλουν με τον αυτόματο εμετό όποια ποσότητα φαγητού εισέρχεται στο στομάχι τους. Φυσικά, ακολουθεί απώλεια βάρους κάτω από τα επιθυμητά επίπεδα και αρρυθμίες, που φαίνονται σαφώς και στο ηλεκτροκαρδιογράφημα.

Παράλληλα, οι βουλιμικοί υποφέρουν και ψυχικά, διότι γνωρίζουν βέβαια το παθολογικό της κατάστασής τους και γιʼ αυτό προσπαθούν και καταφέρνουν να μη μαθευτεί. Μηχανεύονται τα πάντα για να μην αντιληφθεί το πρόβλημά τους κανείς, ακόμα και το πολύ στενό περιβάλλον τους.

Προς τα έξω δε φαίνεται τίποτα από την εξάρτησή τους: δεν τρώνε ούτε λαίμαργα ούτε ποσότητες μπροστά στους άλλους. Επιπλέον, έχουν κανονικό σωματικό βάρος. Εάν δεν καταφέρουν να υπερνικήσουν την εξάρτησή τους, ή να την ομολογήσουν στο θεραπευτή ιατρό τους, αποτελούν διαγνωστικό πρόβλημα, που η εξέλιξή του οδηγεί στο θάνατο, συνήθως καρδιακή ανακοπή. Παίρνουν τότε το μυστικό τους στον τάφο.

Τα όργια πανδαισίας προετοιμάζονται με πολύ μεγάλη επιμέλεια και μυστικότητα, όπου καταβροχθίζονται τεράστιες ποσότητες, όπως ήδη ανέφερα, τροφίμων και ποτών, συνήθως τέτοιων που καταπίνονται με ευκολία: σούπες, γαλακτοκομικά, ζυμαρικά, τούρτες, πάστες, κρέμες.

Είναι τόσο προσεκτικοί στην προετοιμασία της οργιαστικής πανδαισίας, ώστε ακόμα και η αγορά των τροφίμων και ποτών δεν πραγματοποιείται μόνο από το κατάστημα τροφίμων της γειτονιάς ή εκεί όπου είναι μόνιμοι πελάτες.

Όταν είναι όλα έτοιμα, κάθονται μόνοι τους, αφού βεβαιωθούν πως δεν μπορεί να τους ενοχλήσει κανείς και το μεγάλο φαγοπότι αρχίζει. Κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί τι συμβαίνει εν συνεχεία μέσα στην κλειδωμένη τουαλέτα.

Από ομολογία παντρεμένης συναδέλφου και ασθενούς, στην κλινική μου, έμαθα πως για πολλά χρόνια, μέχρι που έμεινε έγκυος, μπόρεσε να το κρατήσει μυστικό ακόμα και από το σύζυγό της.

Ζώντας λοιπόν μέσα σ΄ αυτό το ψυχικό μαρτύριο, παρουσιάζονται διακυμάνσεις κατάθλιψης μέχρι τη βαριά κατάθλιψη με αυτοκτονία, γιατί ο βουλιμικός στην απελπισία του που δεν μπορεί να σπάσει το φαύλο κύκλο μεταξύ καταβροχθίσματος και εμετών, δεν βλέπει πλέον άλλη διέξοδο στο λαβύρινθο της εξάρτησής του.

Η κοινωνική απομόνωση που απαιτεί η προετοιμασία των οργιαστικών αυτών πανδαισιών που ακολουθούνται πάντοτε από εμετούς, απαιτούν το κρύψιμο μέσα στους «τέσσερις τοίχους» των σπιτιών τους. Η σύγχρονη λήψη καθαρτικών και διουρητικών μπορούν να φέρουν σε δύσκολη θέση το βουλιμικό, να προκαλέσουν υποψίες ότι «κάτι δεν πάει καλά».

Φιλικές, κοινωνικές και ερωτικές σχέσεις, αποτελούν επικίνδυνους μάρτυρες και θυσιάζονται στο βωμό της εξάρτησης. Όλη η σκέψη τους και φροντίδα, όπως και κάθε εξαρτημένου ατόμου από άλλες ουσίες, αφιερώνονται στη βουλιμία, σχεδιάζοντας την επόμενη οργιαστική πανδαισία, με πρώτιστη φροντίδα την προμήθεια τεραστίων ποσοτήτων τροφίμων και ποτών, όπως ακριβώς κι άλλοι εξαρτημένοι για τη δόση τους.

Η προμήθεια αυτή των τεραστίων ποσοτήτων, όσο φθηνή κι αν είναι, καταντά να κοστίζει όσο και οι δόσεις ναρκωτικών ή αλκοόλ, γιατί οι ποσότητες με την εξέλιξη της βουλιμίας, όπως και κάθε άλλης εξάρτησης, αυξάνονται όλο και περισσότερο, ώστε να φτάσει ο βουλιμικός να καταστραφεί οικονομικώς.

Αυτό γίνεται κατανοητό, όταν κανείς υπολογίσει πως για τη χρηματοδότηση μιας και μόνο οργιαστικής πανδαισίας, ξοδεύονται χρήματα για τρόφιμα που αντιστοιχούν μέχρι και σε 20 000 θερμίδες, όσες δηλαδή περιέχονται σε 36 περίπου πλάκες κανονικής σοκολάτας.Και επειδή τέτοια μεγάλα φαγοπότια πρέπει τελικά να χρηματοδοτούνται περισσότερες φορές ημερησίως, δεν πρέπει να απορήσουμε γιατί στο τέλος, τους βουλιμικούς μπορεί να μην τους φτάνουν τα εισοδήματά τους.

Δανείζονται τότε χρήματα, χωρίς προοπτική να τα επιστρέψουν, ακριβώς όπως κάνουν και άλλοι εξαρτημένοι. Κλέβουν τρόφιμα από τα σούπερ μάρκετ, ή κλέβουν ό, τι βρουν μπροστά τους και με τη ρευστοποίηση των κλοπιμαίων χρηματοδοτούν την εξάρτησή τους. Μπορεί να οδηγηθούν ακόμα και στην πορνεία, για την εξασφάλιση του δικού τους «ναρκωτικού», όπως δηλαδή κάνουν όλα τα εξαρτημένα άτομα.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΥΡΩΣΙΚΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

Στην αρχή της δεκαετίας του 1970, έρχονται τα πρώτα μηνύματα για την εμφάνιση της νευρωσικής βουλιμίας από τις Η.Π.Α. θα περιοριστώ να σας αναφέρω τις εμπειρίες μου από τη Δ. Γερμανία.

Για πρώτη φορά στη γερμανική δημοσιότητα έγινε λόγος το 1983, όταν ο καθηγητής Volker Pudel, διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών για την Ψυχολογία της Διατροφής στο Πανεπιστήμιο του Gφttingen, δημοσίευσε μια αγγελία σʼ ένα γυναικείο περιοδικό, όπου προέτρεπε Δυτικογερμανούς με συμπτώματα βουλιμίας, να προσφερθούν για έρευνα.

Περισσότερες από 600 γραπτές ανταποκρίσεις ήταν το αποτέλεσμα και στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν νεαρές γυναίκες. Η ψυχιατρική πανεπιστημιακή κλινική του Πανεπιστημίου του Μονάχου, σε μια παρόμοια ενέργεια, στις αρχές του 1984, αυτή τη φορά με τη βοήθεια των μέσων μαζικής ενημέρωσης, δέχτηκε πάνω από 4 500 τηλεφωνικές, γραπτές και προσωπικές ανταποκρίσεις. Στις 30 Ιουνίου με 1 Ιουλίου 1984, στην πανεπιστημιακή κλινική του Μονάχου, έγινε η πρώτη περιφερειακή συνάντηση για άτομα με διαταραχές της συμπεριφοράς στη διατροφή τους. Ο καθηγητής Hippius στον εναρκτήριο χαιρετισμό του ανέφερε ότι τα τελευταία δέκα χρόνια, η αύξηση των πασχόντων από διαταραχές συμπεριφοράς στη διατροφή, έλαβε τεράστιες διαστάσεις, υπολογίζοντας ότι το 1% περίπου των Δυτικογερμανών παρουσιάζει προβλήματα. Για τις Η.Π.Α. ανέφερε ένα μεγαλύτερο ποσοστό, περίπου το 5% των Αμερικανών.

Ο καθηγητής Pudel πάλι ανέφερε, ότι αν και δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα στατιστικά στοιχεία ,  ο αριθμός των βουλιμικών θα έπρεπε να ήταν  πάνω από 500 000.

Το Φεβρουάριο του 1985, στο Bad Oyenhausen, στο ειδικό κέντρο για εξαρτημένα άτομα με διαταραχές της συμπεριφοράς στη διατροφή, κ του οποίου υπήρξα ιδρυτής και διευθυντής, παρατηρήθηκε το εξής φαινόμενο: η δυναμικότητά μας ήταν 42 κλίνες και ενώ είχαμε πληρότητα 100%, είχαμε λίστα αναμονής από 625 γυναίκες και άνδρες, τους 3 πρώτους κιόλας μήνες της λειτουργίας του! Ένα μήνα αργότερα η λίστα έφτασε τις 811 γυναίκες και 28 άνδρες. Όπως απέδειξε αργότερα και η περαιτέρω προσέλευση ασθενών για θεραπεία, η λίστα αυτή αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από νεαρές γυναίκες, πράγμα που αποδεικνύει το «γυναικείο» του προβλήματος.

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ ΕΞΑΠΛΩΣΗΣ

Επειδή οι γυναίκες είναι κυρίως εκείνες που πρέπει να υπακούουν στις προσταγές της μόδας, είναι και εκείνες που συνήθως υποφέρουν στη σημερινή καταναλωτική κοινωνία της βιομηχανικής ευημερίας. Ο αγώνας για την απόκτηση του ιδανικού σώματος, όπως το επιβάλλουν οι προσταγές της μόδας, βαρύνει κυρίως το γυναικείο φύλο. Η βουλιμία είναι μια αρρώστια της ευημερούσας κοινωνίας, όπου τρόφιμα και ποτά υπάρχουν εν αφθονία.

Στην κοινωνία αυτήν των εδεσμάτων, των μυρίων γαστριμαργικών ποικιλιών, δεν αρμόζει, δεν είναι chic, για τη γυναίκα να απολαμβάνει ποσότητες. Αποτελεί κι αυτό προνόμιο των ανδρών, που δεν πειράζει αν προσέχουν λιγότερο ή και καθόλου τη σιλουέτα τους. Μια κομψή κυρία, στο πλευρό ενός «στρογγυλού» κυρίου, αποτελεί σύνηθες φαινόμενο.

Η συναισθηματική σύγκρουση μεταξύ αυτοσυγκράτησης και γαστριμαργικών πειρασμών δεν μπορεί να εξισορροπηθεί και εκδηλώνεται με τη διαταραχή της νευρωσικής βουλιμίας.

Η βουλιμία είναι ένα φαινόμενο σχεδόν αποκλειστικό των μεγάλων πόλεων, όπου η κοινωνική απομόνωση, με τις συνθήκες διαβίωσης, είναι τρόπος ζωής. Η αδυναμία για γνήσιες συναισθηματικές σχέσεις, μέσα στη ζωή της μεγάλης πόλης, με τις κατά συνθήκη τυπικές κοινωνικές σχέσεις, αποτελούν σκληρή δοκιμασία για την ψυχική ισορροπία των ανθρώπων των πόλεων.

Οι βουλιμικοί δεν μπορούν να αντέξουν αποχωρισμούς και αλλαγές στον τρόπο ζωής τους, γιατί δεν μπόρεσαν ποτέ να ανεξαρτητοποιηθούν και να ωριμάσουν ως αυτόνομες προσωπικότητες. Είναι λοιπόν σύνηθες να παρουσιάζονται διαταραχές στη συμπεριφορά της διατροφής σε νεαρές γυναίκες , όταν πρέπει να αποχωριστούν από το πατρικό τους σπίτι, λόγω σπουδών ή μετά από μια ερωτική απογοήτευση.

Ακόμα, σαν περαιτέρω αιτία, αξιολογούνται οι διάφορες αντιφάσεις που διέπουν τη ζωή των νεαρών γυναικών, στη μοντέρνα εποχή μας. Δηλαδή, ενώ η παράδοση απαιτεί μητρότητα, τρυφερότητα και πίστη, η εποχή μας απαιτεί από τη μοντέρνα γυναίκα παράλληλα επαγγελματική επιτυχία, αυτονομία και σεξουαλική απελευθέρωση. Αυτοί οι αντιφατικοί ρόλοι που αναμένονται από τη νεαρή γυναίκα, δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την κάθε προσωπικότητα. Η νευρωσική βουλιμία αποτελεί τη λύση και τη διέξοδο της συναισθηματικής σύγκρουσης, στην αβεβαιότητα των πόλων της.

Γιʼ αυτό το φαγητό αποτελεί δυνατότητα ικανοποίησης, όπως τη βιώσαμε στη νηπιακή μας ηλικία και μας παρηγορεί όταν νιώθουμε εγκατάλειψη ή μοναξιά.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Για την αποκατάσταση των διαταραχών της συμπεριφοράς στη διατροφή μας, πρέπει να παρεκκλίνουμε από τη βασική αρχή της απολύτου αποχής, όπως γίνεται με τη θεραπεία των άλλων εξαρτήσεων. Ενώ δηλαδή μπορούμε να υπάρχουμε, να ζούμε, χωρίς αλκοόλ, καφέ, τσιγάρο, ναρκωτικά και οποιαδήποτε άλλη εξαρτησιογόνο ουσία ή μέσο, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς καθόλου τροφή. Εδώ δηλαδή θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον «εχθρο» σε μια ειρηνική συνύπαρξη.

Όπως και σε κάθε άλλη εξάρτηση, θα πρέπει και εδώ να παραδεχθεί ο ασθενής την αρρώστια του, να την αναγνωρίσει ως τέτοια και να δεχτεί το ειδικό θεραπευτικό πρόγραμμα, που περιλαμβάνει τη διεργασία της βιογραφίας του.

Η ανεύρεση της συμβολικής σημασίας της διαταραχής της συμπεριφοράς στη διατροφή του και οι υποσυνείδητες ανάγκες που εξυπηρετεί, αποτελούν πρωταρχικό στόχο.

Πρέπει να αποκαλυφθεί εάν η διαταραχή αποτελεί έκφραση ανικανότητας αντιμετώπισης συναισθηματικών συγκρούσεων, ή αποτελεί έκφραση Ersatz (υποκατάστατο) ικανοποίησης, δηλαδή, ποια ακριβώς αίτια κρύβονται στην κάθε προσωπική περίπτωση. Η βαθιά αυτογνωσία, θα επιτρέψει στον ασθενή να εγκαταλείψει προηγούμενα παθολογικά πρότυπα συμπεριφοράς και να προσπαθήσει να δοκιμάσει νέα πρότυπα που ταιριάζουν σʼ αυτόν. Έτσι θα καταφέρει με τη θεραπεία να αποκτήσει νέα εικόνα για τον εαυτό του και να μην αντλεί στο μέλλον αυτοπεποίθηση μόνο από το ιδανικό βάρος και τη σωματική του εμφάνιση.

Θα πρέπει να μάθει να διαφοροποιεί και να εντοπίζει τα συναισθήματά του. Άγχος, ένταση, στρες, μοναξιά, κ.τ.λ., δε θα πρέπει πλέον να «μπερδεύονται» με την πείνα για τροφή. Δηλαδή, θα πρέπει «ακεφιές» και συναισθηματικές συγκρούσεις να τις αναγνωρίζει, να τις παραδέχεται ως τέτοιες, να τις αντέχει και να τις αλλάζει, όπου είναι δυνατόν.

Θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα παθογόνα κοινωνικά αίτια της διαταραχής του και να βρει το δικό του τρόπο προσαρμογής στα κοινωνικά δεδομένα. Μέσα σʼ αυτά, ανήκουν και οι προσταγές της μόδας, που πρέπει να αποκαλύψει και θέσει αντιμέτωπες με άλλες αξίες που θα τον εξυπηρετήσουν καλύτερα για τη σωματική του και ψυχική του ευεξία.

Η θεραπεία των διαταραχών της συμπεριφοράς της διατροφής απαιτεί ένα συνδυασμό διαφορετικών μεθόδων ψυχοθεραπείας και τεχνικών μέσα στα πλαίσια της ομαδικής και ατομικής ψυχοθεραπείας.

Η θεωρητική και πρακτική μου εμπειρία στη θεραπεία και αποκατάσταση ατόμων με διαταραχές συμπεριφοράς στη διατροφή απέδειξαν, ότι εκτός από την ψυχοθεραπεία του βάθους, για το πλήρες θεραπευτικό πρόγραμμα είναι απαραίτητες και διάφορες άλλες ασκήσεις και τεχνικές, όπως, κινησιοθεραπεία (ασκήσεις για να γνωρίσουμε το σώμα μας και τις αντιδράσεις του),  ασκήσεις χαλάρωσης, δημιουργική χειροτεχνία, θεωρητικές γνώσεις και πρακτικές εφαρμογές της        διαιτητικής.   

πηγή

---

What is Bulimia?

Bulimia, also called bulimia nervosa, is a psychological eating disorder. Bulimia is characterized by episodes of binge-eating followed by inappropriate methods of weight control (purging). Inappropriate methods of weight control include vomiting, fasting, enemas, excessive use of laxatives and diuretics, or compulsive exercising. Excessive shape and weight concerns are also characteristics of bulimia. A binge is an episode where an individual eats a much larger amount of food than most people would in a similar situation. Binge eating is not a response to intense hunger. It is usually a response to depression, stress, or self esteem issues. During the binge episode, the individual experiences a loss of control. However, the sense of a loss of control is also followed by a short-lived calmness. The calmness is often followed by self-loathing. The cycle of overeating and purging usually becomes an obsession and is repeated often.

Bulimia was only diagnosed as its own eating disorder in the 1980s.

People with bulimia can look perfectly normal. Most of them are of normal weight, and some may be overweight. Women with bulimia tend to be high achievers.

It is often difficult to determine whether a person is suffering from Bulimia. This occurs because bingeing and purging is often done in secret. Also, individuals suffering from Bulimia often deny their condition.

Sufferers consume huge quantities of food. Sometimes up to 20,000 calories at a time. The foods on which they binge tend to be foods labeled as "comfort foods" -- sweet foods, high in calories, or smooth, soft foods like ice cream, cake, and pastry. An individual may binge anywhere from twice a day to several times daily.

A Family Member has an Eating Disorder

If you have a family member that with an Eating Disorder, your family member needs a lot of support. Suggest that your family member see an eating disorder expert. Be prepared for denial, resistance, and even anger. A doctor and/or a counselor can help them battle their eating disorder.

What Causes Bulimia?

There is currently no definite known cause of bulimia. Researchers believe it begins with dissatisfaction of the person's body and extreme concern with body size and shape. Usually individuals suffering from bulimia have low self-esteem, feelings of helplessness and a fear of becoming fat

Medical complications from bulimia

Some of the most common complications of bulimia are:

• Erosion of tooth enamel because of repeated exposure to acidic gastric contents.
• Dental cavities, sensitivity to hot or cold food.
• Swelling and soreness in the salivary glands (from repeated vomiting).
• Stomach Ulcers.
• Ruptures of the stomach and esophagus.
• Abnormal buildup of fluid in the intestines.
• Disruption in the normal bowel release function.
• Electrolyte imbalance.
• Dehydration
• Irregular heartbeat and in severe cases heart attack
• A greater risk for suicidal behavior
• Decrease in libido

Symptoms of Bulimia

Some of the most common symptoms of bulimia are:

• Eating uncontrollably
• Purging
• Strict dieting
• Fasting
• Vigorous exercise
• Vomiting or abusing laxatives or diuretics in an attempt to lose weight.
• Vomiting blood
• Using the bathroom frequently after meals.
• Preoccupation with body weight
• Depression or mood swings. Feeling out of control.
• Swollen glands in neck and face
• Heartburn,
• Bloating,
• Indigestion,
• Constipation
• Irregular periods
• Dental problems
• sore throat
• Weakness
• Exhaustion
• Bloodshot eyes

Risk Factors of Bulimia

There are certain professions where eating orders are more prevalent. Thinness is usually emphasized in these professions. The professions are: modeling, dancing, gymnastics, wrestling, and long-distance running.

Good news about Bulimia

Bulimia can be overcome.

Bulimia Statistics

• Bulimia affects about 10% of college age women in the United States.
• About 10% of individuals diagnosed with bulimia are men.
• 10% of individuals suffering from bulimia will die from either starvation, cardiac arrest, other medical complications, or suicide.

Bulimia in the News

In a new study, Dr. Walter Kaye, a University of Pittsburgh psychiatry professor, has found evidence that bulimic women have altered brain chemistry, possibly from birth, which puts them at higher risk for eating disorders—even long after they’ve recovered from bulimia.

A new study adds to evidence that the eating disorder bulimia springs at least in part from a chemical malfunction in the brain and not merely from excessive desire to remain thin, researchers say. For more information click here

Learn about Anorexia

Books about Bulimia