Τα παιδιά μου μαλλιοτραβιούνται όλη μέρα 😒... Τι έχω κάνει λάθος;

    Αν φανταζόσουν τα παιδιά σου να μεγαλώνουν αγαπημένα, να παίζουν ήρεμα και να μοιράζονται τα παιχνίδια τους σαν μικροί άγγελοι... συγγνώμη, αλλά την πάτησες.
    Το σπίτι σου μοιάζει περισσότερο με αρένα, ο καθένας θέλει να αναλάβει τα ηνία και το κάθε μικρό αντικείμενο μπορεί να γίνει αιτία για καβγά: το τηλεχειριστήριο, η θέση στον καναπέ, το ποιος πήρε το τελευταίο μπισκότο. 

    Και κάπου ανάμεσα στις κραυγές και τις διαπραγματεύσεις, σκέφτεσαι: «Τι έχω κάνει λάθος;»

    Μην ανησυχείς, γιατί σίγουρα δεν είσαι η μόνη. Οι αδερφικοί τσακωμοί είναι τόσο φυσιολογικοί όσο και το ότι οι κάλτσες μυστηριωδώς εξαφανίζονται στο πλυντήριο. 

Δε θα σου δώσω άλλες «10 συμβουλές για λιγότερους τσακωμούς». Θα σου πω, όμως, πώς (προσπαθώ να) διαχειρίζομαι αυτές τις καταστάσεις για να κρατήσεις μια στοιχειώδη ηρεμία στο σπίτι χωρίς να χρειάζεται να γίνεις επαγγελματίας διαιτητής.

Γιατί μαλώνουν τόσο πολύ;
Ιδιοκτησία υπό αμφισβήτηση 

– «Αυτό είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ!» (Και εννοεί τα πάντα.)
Δικαιοσύνη σε εξονυχιστικό βαθμό 

– «Πήρε 2 λεπτά περισσότερη ώρα στο τάμπλετ, σκάνδαλο!»
Νευρικότητα και κούραση 

– Τα παιδιά έχουν την τάση να ξεσπούν μεταξύ τους, ειδικά όταν είναι κουρασμένα ή πεινασμένα.
Δοκιμή ορίων 

– «Μπορώ να τον εκνευρίσω μέχρι να αρχίσει να φωνάζει; Ναι; Τέλεια!»

Πώς να μειώσεις -κάπως- το χάος

1. Μην μπαίνεις σε όλους τους τσακωμούς
    Ξέρω πως δεν κρατιέσαι όταν ακούς τσιρίδες ή όταν νιώθεις ότι το παρακάνουν και κινδυνεύουν. Όσο δύσκολο κι αν είναι, - που θα είναι πολύ δύσκολο- δεν χρειάζεται να γίνεσαι διαιτητής σε κάθε διαφωνία. Αν δεν υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού, δώσ’ τους λίγο χρόνο να το λύσουν μόνοι τους. Θα αποκτήσουν μια ακόμα δεξιότητα και θα τα βρουν γρηγορότερα απ’ όσο φαντάζεσαι.

2. Εκπαιδευτικό «ξεσπάθωμα»
    Βοήθησέ τα να εκφράζουν τη διαφωνία τους με λόγια, όχι με μπουνιές και ουρλιαχτά. «Αντί να τον χτυπήσεις, πες του τι σε ενοχλεί. Αν δεν σε ακούσει, πες το ξανά. Αν ακόμα δεν σε ακούσει, έλα σε μένα.»

3. Βρες την πηγή του προβλήματος
    Συχνά ο καβγάς δεν είναι για το ποιος θα πατήσει το κουμπί του ασανσέρ, αλλά για κάτι βαθύτερο. Μήπως νιώθει το ένα παιδί παραμελημένο; Μήπως κάποιο άλλο περνάει μια δύσκολη φάση και ξεσπάει στα αδέρφια του;

4. Δώσε εργαλεία επίλυσης
    Δεν γεννιούνται γνωρίζοντας πώς να λύνουν διαφωνίες. Δείξε τους τεχνικές όπως η σειρά («μια φορά εσύ, μια φορά ο αδερφός σου») ή το να βρίσκουν μια λύση μαζί.

5. Διατήρησε το χιούμορ
    Όταν η κατάσταση ξεφεύγει, μερικές φορές ένα έξυπνο αστείο μπορεί να αποφορτίσει την ένταση. «Συγγνώμη παιδιά, αλλά σήμερα έχω ρεπό από τους τσακωμούς. Πείτε μου αύριο!»

Το μεγάλο μυστικό
    Δεν πρόκειται να σταματήσουν να μαλώνουν. Είναι μέρος της σχέσης τους. Όμως, αν μάθουν να διαφωνούν χωρίς να γίνονται... οικογενειακές συρράξεις, τότε κάτι έχεις καταφέρει.
Και να θυμάσαι: μια μέρα, αυτοί οι αδερφικοί τσακωμοί θα γίνουν αστείες ιστορίες που θα λένε μεγαλώνοντας. Μέχρι τότε, κράτα γερά και αγόρασε ωτοασπίδες – θα τις χρειαστείς!

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μπαμπάαα, μαμάαα, αυτό δεν είναι δίκαιο!

Όταν το παιδί σας λέει ότι «αδικείται», τι πρέπει να κάνετε ως γονείς;
Από τα χρόνια της προσχολικής ηλικίας, πολύ συχνά τα παιδιά άλλοτε μας κάνουν παράπονα, ενώ άλλες φορές μας κρίνουν ότι δεν είμαστε δίκαιοι.

Πολύ συχνά αρχίζουν διαλόγους: 

«δεν είναι δίκαιο μαμά», 

«η Μαρία κάνει πάντα φασαρία αλλά δεν της λέτε τίποτα», 

«όλο εμένα μαλώνετε» 

«εμένα δεν μου παίρνετε ποτέ τίποτα, είστε κακοί γονείς» κλπ.

Όλοι οι γονείς έχουμε στο μυαλό μας και θέλουμε να μη ξεχωρίζουμε τα παιδιά μας.

Βέβαια αυτό δεν είναι πάντα εύκολο γιατί το καθένα έχει τον δικό του τρόπο συμπεριφοράς και επικοινωνίας που μπορεί να μας βοηθάει να κάνουμε περισσότερα πράγματα μαζί του. Χωρίς όμως βέβαια αυτό να σημαίνει ότι το ξεχωρίζουμε από το άλλο. 

Απλά το ένα μπορεί να είναι πιο δεκτικό και πιο κοντά μας σε αντίθεση με το άλλο που μπορεί να είναι πιο απαιτητικό, ανικανοποίητο και απαιτεί πάντα με τον τρόπο και την επιμονή του να καταφέρνει τελικά να παίρνει αυτό που θέλει και το κάτι παραπάνω από το άλλο μας παιδί.

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης , Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής, μας λέει ότι 
η ισότητα μεταξύ των αδελφών είναι ένας αξιέπαινος στόχος και κάθε γονιός θέλει να καλλιεργήσει τις σχέσεις με τα παιδιά του, παρόλο που πολλές φορές δεν είναι πάντα πρακτικός και εφαρμόσιμος.

Τι να κάνετε όταν το παιδί σας παραπονιέται ότι αδικείται

Μη μπαίνετε στο δίλημμα να εμπλέκεστε με συζητήσεις περί δικαιοσύνης και ισότητας γιατί αυτή η συζήτηση δεν θα οδηγήσει 

πουθενά. 

Όταν σας λένε «δεν είναι δίκαιο, αυτή πήρε παραπάνω» μη μπείτε σε αντιπαράθεση. Αποδεχτείτε την καταγγελία του και συζητήστε μαζί του τι θα ήθελε εκείνο και γιατί το επισημαίνει. Εξηγήστε του ότι κάθε κατάσταση είναι διαφορετική, κάποιες φορές θα είναι εκείνη κερδισμένη σε σχέση με τον αδερφό/ή της και κάποιες όχι.

Η συμβουλή του Ειδικού:

Το να μεγαλώνει κανείς αδέρφια με ισονομία και ισότητα είναι πραγματικά δύσκολο γιατί εμπλέκονται πολλοί παράγοντες, όπως η ηλικία, το φύλλο, η προσωπικότητα κ.α. 

Ωστόσο, όταν προκύπτουν παράπονα μη τα αρνηθείτε, ακούστε το αίτημα του παιδιού σας και συζητήστε μαζί του. Ρωτήστε το τη γνώμη του και τις προτάσεις του και στη συνέχεια αποφασίστε από κοινού για το τι θα κάνετε στην πορεία.

Στέλιος Μαντούδης

Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής

Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou

www.mandou.gr

mothersblog

Γιατί τσακώνονται τα αδέρφια; Πώς μπορείτε να σταματήσετε τις «εχθροπραξίες»;

Οι καυγάδες μεταξύ των αδερφών είναι ένα σύνηθες φαινόμενο και μάλιστα τσακώνονται τόσο συχνά που πλέον αποτελούν μέρος της καθημερινότητας.

Το καλό είναι ότι όσο τα παιδιά μεγαλώνουν τόσο λιγότερο και θα τσακώνονται μεταξύ τους!
Πάντως αυτές οι «μάχες» γίνονται συνήθως για ανόητα πράγματα (καραμέλες, παιχνίδια, τηλεόραση). Μπορεί λοιπόν να είναι φυσιολογικό να υπάρχουν και τσακωμοί ανάμεσα στα παιδιά, αυτό όμως δεν σημαίνει πώς είναι μια ευχάριστη διαδικασία για τους γονείς, να βλέπουν δηλαδή τα παιδιά τους να τσακώνονται. Το κλειδί για να σταματήσει αυτό, ή έστω να περιοριστεί είναι να εντοπίσετε τι είναι εκείνο που προκαλεί τον καυγά. Εδώ είναι οι 7 πιο συνηθισμένοι λόγοι για τους οποίους τσακώνονται τα αδέρφια.

Περνούν πολύ χρόνο μαζί

Όπως συμβαίνει με τα ζευγάρια, έτσι και με τα παιδιά αν περνούν πολύ χρόνο μαζί, είναι επόμενο να τσακωθούν κάποια στιγμή. Όταν λοιπόν βλέπουμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο κάθε μέρα, όλη μέρα, κάποια στιγμή έχουμε ανάγκη για ένα διάλειμμα. Φροντίστε λοιπόν τα παιδάκια σας να ακολουθούν κάποιες μέρες της εβδομάδας διαφορετικές δραστηριότητες ώστε να λείψει ο ένας στον άλλον.

Διαφορετικές προσωπικότητες

Οι διαφορετικοί χαρακτήρες είναι μια άλλη κοινή αιτία για τις μάχες μεταξύ των αδερφών. Για παράδειγμα όταν ένα αδερφάκι προτιμάει να παίζει ήσυχα και ωραία με ένα ήσυχο παιχνίδι ενώ το άλλο αδερφάκι δείχνει προτίμηση για τα θορυβώδη παιχνίδια, κάποιος δεσμεύεται και αναγκάζεται να υποχωρήσει. Σε αυτή την περίπτωση προσπαθήστε να σχεδιάσετε δράσεις που όλα τα παιδιά θα απολαύσουν. Μερικές φορές μάλιστα είναι καλό να αφήνετε κάθε παιδί να παίζει με αυτό που θέλει.

Αντιλαμβάνονται τον «διαχωρισμό»

Είτε οι γονείς έχουν είτε δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη αδυναμία σε ένα παιδί, τα παιδιά πιστεύουν πως έχουν! Αυτή λοιπόν η αντίληψη της «ευνοιοκρατίας» μπορεί να κάνει κάποιο παιδάκι επιθετικό στην προσπάθεια του να αποσπάσει την προσοχή των γονέων. Τα παιδιά μπορούν και αντιλαμβάνονται ποιο αδερφάκι παίρνει τον έπαινο ακόμα κι αν οι γονείς αισθάνονται ότι δεν κάνουν διαχωρισμούς. Οι γονείς βέβαια, από την πλευρά τους, προστατεύουν πάντα τον αδύναμο. Φροντίστε πάντως να είστε όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικοί και δίκαιοι γίνεται!

Δεν έχουν μάθει να μοιράζονται

Ακόμα κι αν οι γονείς αγοράζουν σε όλα τα παιδιά κάθε φορά παιχνίδια, κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουν να μοιράζονται. Στην αρχή κι όσο είναι μωρά η διαδικασία είναι εύκολη, όσο όμως μεγαλώνουν κι ειδικά στην ηλικία των 3 – 4 τα πράγματα δυσκολεύουν και χρειάζεται υπομονή.

Έχουν άνισα προνόμια

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, συνήθως παίρνουν και περισσότερα προνόμια. Τα μικρότερα όμως παιδιά μπορεί να αισθάνονται ότι αυτό είναι άδικο και ότι δεν είναι σωστό. Σε μια οικογένεια όμως με παιδιά διαφορετικών ηλικιών είναι επόμενο να υπάρχουν και διαφορετικά όρια για το καθένα. Κι εδώ χρειάζεται υπομονή…

Δεν μπορούν να διαχειριστούν τις διαφωνίες

Μερικές φορές τα παιδιά, ειδικά τα μικρότερα δεν ξέρουν πώς να χειριστούν τις διαφωνίες και τις απογοητεύσεις. Αντί λοιπόν να συζητάνε το πρόβλημα τους προκειμένου να βρεθεί μια λύση, τα αδέρφια τσακώνονται μεταξύ και καταλήγουν να παίζουν ακόμα και…ξύλο! 

Τσακώνονται …εκ του ασφαλούς!

Τα μέλη μια οικογένειας αισθάνονται ανιδιοτελή αγάπη ο ένας για τον άλλον και τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό. Αν για παράδειγμα ένα παιδί τσακωθεί με κάποιον φίλο του ξέρει ότι μπορεί να χάσει αυτόν τον φίλο και να σταματήσουν να κάνουν παρέα. Εάν όμως τσακωθεί με τον αδερφό ή την αδερφή του, ξέρει ότι δεν θα κρατήσει για πολύ και κατά κάποιον τρόπο τσακώνονται εκ τους ασφαλούς, για να δούνε ποιανού θα περάσει. Τα αδέρφια παρέχουν ασφάλεια ο ένας στον άλλον και αυτό δεν αλλάζει.
 

Πώς μπορείτε να σταματήσετε τους καυγάδες

Υπάρχουν ορισμένες στρατηγικές τις οποίες οι γονείς μπορούν να εφαρμόσουν για να μην τσακώνονται τα αδέρφια μεταξύ τους.

Πρώτα απ' όλα, φροντίστε να καλλιεργήσετε ένα περιβάλλον αγάπης και αποδοχής και όχι ανταγωνιστικότητας. Τα αδέρφια πρέπει να ενθαρρύνονται για να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλο και να χαίρονται επίσης ο ένας με τις επιτυχίες του άλλου. Οι γονείς θα πρέπει από την πλευρά τους να αποφεύγουν τη σύγκριση, ακόμη και αν η σύγκριση φαίνεται ακίνδυνη (αυτό ισχύει για όλους τους τομείς: τους βαθμούς, την προσωπικότητα, τον αθλητισμό, κλπ).

Δεύτερον, οι γονείς θα πρέπει να διδάξουν στα παιδιά τους πώς να λύνουν τις διαφορές τους ειρηνικά και να παρεμβαίνουν μόνον όταν είναι απαραίτητο.

Τέλος, οι γονείς πρέπει να δίνουν το καλό παράδειγμα στα παιδιά τους και να αλληλεπιδρούν σωστά με το περιβάλλον τους.

Για παράδειγμα αν φωνάζετε συνεχώς στο σπίτι σας είναι φυσικό και να παιδιά σας να μάθουν να φωνάζουν ή αν μιλάτε αρνητικά για τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι επόμενο και τα παιδιά σας να κάνουν το ίδιο.

Κανείς δεν είπε ότι η ανατροφή των παιδιών είναι εύκολο πράγμα αλλά με σωστή καθοδήγηση και στάση θα καταφέρετε να σταματήσετε τις «εχθροπραξίες» και να έχετε αγαπημένα μεταξύ τους παιδιά.

baby

15 λόγοι για τους οποίους τσακωνόμασταν με τα αδέρφια μας

Οι αδερφικοί τσακωμοί μπορεί να είναι από απλές εκδηλώσεις ζήλιας έως τις πιο επικές μάχες που έχει συναντήσει ποτέ κανείς.
Ωστόσο παρά τις διαφωνίες, τα «δικό μου είναι» και τα «αυτός το άρχισε», τίποτα δεν συγκρίνεται με την αδερφική αγάπη! 
.
Δείτε 15 κλασικούς αδερφικούς καυγάδες.

1. Ποιος θα καθίσει στο μπροστινό κάθισμα
«Μαμά, ο Νάσος κάθισε μπροστά ενώ είναι η σειρά μου». Αν σας θυμίζει κάτι αυτή η φράση, τότε πιθανότατα θυμάστε ότι τρέματε μην καταλήξει ο τσακωμός με την μαμά να λέει: 
«Τέλος. Θα καθίσετε κι οι δύο πίσω».
2. Ποιος θα φάει το τελευταίο μπισκότο
Να φυλάς το καλύτερο για το τέλος και να έρχεται το αδερφάκι σου και να σου το τρώει. 
Ποια αδερφική αγάπη μετά και ποιο αίμα;
3. Κάποιος δανείστηκε ρούχα/ παιχνίδια χωρίς να ρωτήσει
Για τα κορίτσια, τα ρούχα αποτελούν αιτία πολέμου για όσα χρόνια κι αν περάσουν. Για τα αγόρια, πάλι, το «δικό μου είναι», «όχι δικό μου είναι» είναι ένας διάλογος που μπορεί να μην σταματήσει ποτέ.
4. Ποιο κανάλι θα αφήσουμε
Ο «κοντρολοκράτορας» είναι ο μεγαλύτερος τίτλος που μπορεί να δοθεί σε ένα παιδί. Και το αν θα δούμε Dragon Ball ή Στρουμφάκια μπορεί να καταλήξει με το τηλεχειριστήριο σπασμένο...
5. Ποιανού η σειρά είναι να κάτσει στον υπολογιστή
Το μόνο χειρότερο από το να θες να κάτσεις στον υπολογιστή και τον έχει καταλάβει ο αδερφός σου, είναι να έχει καταλάβει ΚΑΙ την τηλεόραση!
6. Παρατσούκλια
Να έχεις κάνει ράμματα στο πρόσωπο και ο αδερφός σου να σε αποκαλεί «Σημαδεμένη». 
Αχ, η αδερφική αγάπη!
7. Ποιος είναι καλύτερος στα video game
Ο καλύτερος ας κερδίσει! Και η μάχη αρχίζει! Και τελειώνει πάντα, με τον χαμένο να υποστηρίζει ότι ο άλλος έκλεψε. Επίσης, μεταξύ αγοριών υπάρχει ένας κώδικας δεοντολογίας: Όταν ξεκινάμε μαζί ένα παιχνίδι, πρέπει να το τερματίσουμε μαζί. 
Απαράβατος κανόνας!
8. Ποιος πήρε το καλύτερο δώρο
Επίσκεψη από τη θεία = δώρα. Περισσότερο από το «ευχαριστώ» θα ακουστεί το «το δικό μου είναι καλύτερο»
9. Ποιος είναι πιο όμορφη / δυνατός
Τα κορίτσια για το ποια είναι πιο όμορφη, τα αγόρια για το ποιος είναι πιο δυνατός και όλοι για το ποιος είναι ο καλύτερος σε οτιδήποτε!
10. Ποιος θα χρησιμοποιήσει το μπάνιο 
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και η κακή επίσης! Κι αν το αδερφάκι προλάβει το μπάνιο και κλειστεί εκεί με τις ώρες, μάλλον η μέρα δεν θα πάει και πολύ καλά...
11. Ποιον αγαπάει περισσότερο η μαμά ή ο μπαμπάς
Το αιώνιο ερώτημα παρόλο που δεν έχει δοθεί ποτέ στα χρονικά απάντηση: «Μαμά/μπαμπά ποιον αγαπάς πιο πολύ;»
12. Ποιος θα φτάσει πρώτος
«Όποιος φτάσει τελευταίος είναι βλάκας». Πολύ έξυπνο.
13. Ποιος το ξεκίνησε
Η πιο συνηθισμένη φράση μεταξύ αδερφών: «Αυτός το ξεκίνησε». Παρόλο που δεν έπιασε ποτέ σαν δικαιολογία...
14. Δεν με παίζει
«Πάρε και την αδερφή σου μαζί», έλεγε η μαμά. 
Κι εκεί ξεκινούσε ο πόλεμος.
15. Ποιον αγαπάει πιο πολύ το κατοικίδιο
Κυρίως στα μικρότερα παιδιά, το παιχνίδι όπου σφυρίζουν και τα δύο παιδιά και αυτός στον οποίο θα πάει το κατοικίδιο, κερδίζει, μπορεί να περιέχει πολλές κλεψιές (με μπέικον στην τσέπη και μπισκότα στο μανίκι).
mama365

10 τρόποι να σταματήσετε τους αδερφικούς καβγάδες (χωρίς να βάλετε τις φωνές)

Οι διαφωνίες είναι αναπόφευκτες σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και πολύ περισσότερο ανάμεσα στα αδέρφια. Με αυτές τις απλές τεχνικές θα καταφέρετε (ελπίζουμε) να φέρετε ξανά την ειρήνη στο σπίτι σας. 
.

My kids quarrel constantly. Help!

Προσπαθήστε να τους εξηγήσετε τις επιπτώσεις
των πράξεών τους χωρίς απειλές.

1. Αναλάβετε το ρόλο του διαμεσολαβητή και όχι του δικαστή
 Είναι πράγματι δύσκολο να σκεφτεί κάποιος τι είναι σωστό και τι λάθος όταν βλέπει τα παιδιά του να χτυπάνε το ένα το άλλο. Η πρώτη σας αντίδραση να τρέξετε να προστατέψετε τη σωματική τους ακεραιότητα και να τα χωρίσετε είναι σωστή. Προσπαθήστε να τους εξηγήσετε τις επιπτώσεις των πράξεών τους χωρίς απειλές.Το κάθε παιδί καταλαβαίνει ότι με το να χτυπήσει το άλλο παιδί προκαλεί πόνο. Δώστε τους εναλλακτικές λύσεις για να λύσουν τον καυγά τους. Εάν η κατάσταση έχει ξεφύγει και συνεχίζουν, μιλήστε τους αργότερα. Για την ώρα βάλτε τους σε διαφορετικούς χώρους να ηρεμήσουν. Μην φτάσετε στο σημείο να «εμπλακείτε» κι εσείς στον καβγά φωνάζοντας. Μιλήστε απόλυτα και μην ζητάτε εξηγήσεις.  

2. Αποφύγετε να πάρετε το μέρος του ενός ή του άλλου
Μην μπείτε στον πειρασμό να ορίσετε ποιος είναι ο «θύτης» και ποιος το «θύμα». Και μην παίρνετε το μέρος του μικρότερου παιδιού επειδή νιώθετε την ανάγκη να το προστατέψετε –κυρίως όταν είναι στατιστικά διαπιστωμένο ότι 7 στους 10 καβγάδες ξεκινούν από τα μικρότερα αδέρφια. Στόχος σας πρέπει να είναι να εξηγήσετε και στα δύο ότι με τον καβγά στο τέλος δεν θα κερδίσει κανένας. Αποφύγετε τους χαρακτηρισμούς «Έλα εσύ που είσαι καλό παιδί», «Είσαι εγωίστρια, τα θέλεις όλα δικά σου»…

3. Ποτέ μην βάζετε «ταμπέλες» στα παιδιά σας
Μην το κάνετε, ακόμα κι όταν η πρόθεσή σας είναι καλή (π.χ. «η κόρη μου είναι πολύ κοινωνική, ενώ ο γιος μου ντροπαλός»). Στο κάτω-κάτω, τα παιδιά θα πρέπει να έχουν την ελευθερία να αλλάξουν καθώς μεγαλώνουν.

4.  Αν είναι να παρέμβετε, μην το κάνετε ζήτημα
Από το να βγάλετε άκρη με το ποιος φταίει και ποιος οφείλει να κάνει τι, είναι προτιμότερο να δώσετε μια απλή και σύντομη εξήγηση, όπως «νομίζω ότι είστε και οι δύο πολύ κουρασμένοι. Καλύτερα να ετοιμαστείτε για ύπνο» ή «η αδερφή σου πέρασε μια άσχημη μέρα στο σχολείο και είναι λίγο εκνευρισμένη. Ας την αφήσουμε λίγη να ηρεμήσει».

5. Βεβαιωθείτε ότι έχετε ορίσει ξεκάθαρους κανόνες
Οι κανόνες πρέπει να είναι ίσοι για όλους συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σας. Επιλέξτε μια ήρεμη στιγμή για να διδάξετε στα παιδιά στρατηγικές επίλυσης συγκρούσεων. Εξηγήστε τους ότι το ξύλο απαγορεύεται, αλλά μπορούν να εκφράσουν αλλιώς το θυμό τους, ώστε να είναι όλοι πιο χαρούμενοι κι ότι όταν έχουν θυμώσει, χρειάζεται να το πουν στον άλλον και να του εξηγήσουν τι δεν τους αρέσει στη συμπεριφορά του. Εάν τα δείτε να χτυπιούνται ξανά, τους υπενθυμίζετε τον καινούριο κανόνα και, χωρίς να ρωτήσετε ποιος φταίει, τα καθοδηγείτε να εκφράσουν το θυμό τους αλλιώς.

6. Αντιμετωπίστε την κατάσταση με χιούμορ
Αναζητήστε τρόπους που θα βοηθήσουν στην εκτόνωση της κατάστασης και θα απομυθοποιούν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Σε αυτή την περίπτωση, το χιούμορ βοηθά.  

7. Βοηθήστε τα να μάθουν να παίζουν μαζί
Παρατηρήστε ποια παιχνίδια αρέσουν και στα δύο. Εάν για παράδειγμα τους αρέσουν οι πλαστελίνες, τα παιχνίδια ρόλων, η ζωγραφική ή οι κατασκευές, φροντίστε να προμηθευτείτε τέτοια παιχνίδια και τα απαραίτητα υλικά και δώστε τα στα παιδιά. Προκειμένου να τα κάνετε να παίξουν μαζί μια καλή πρακτική είναι να καθίσετε στην αρχή μαζί τους και να αποχωρήσετε διακριτικά όταν δείτε ότι έχουν αρχίσει και συνεργάζονται. Καλύτερα να αποφύγετε τις εντολές τύπου «Παίξτε μαζί» ή να βγάζετε λόγους για να τα πείσετε. Προτιμότερο να τα προτρέψτε με έμμεσο τρόπο.

8. Διαθέστε προσωπικό χρόνο με το κάθε παιδί ξεχωριστά
Φροντίστε να αφιερώνετε προσωπικό χρόνο στο καθένα και να αναδεικνύετε τα θετικά στοιχεία που κάνουν το κάθε παιδί μοναδικό και διαφορετικό.

9. Μην περιμένετε ότι δεν θα μαλώσουν ποτέ
Συχνά οι γονείς εξιδανικεύουν τις οικογενειακές σχέσεις και πιστεύουν ότι πρέπει να είναι όλοι αγαπημένοι, να μη μαλώνουν και, κατά συνέπεια, τ’ αδέλφια οφείλουν να ζουν αρμονικά. Η πραγματικότητα όμως τους διαψεύδει. Οι οικογενειακές σχέσεις είναι οι πιο καθοριστικές σχέσεις στη ζωή μας, άρα σε αυτές θα προβάλουμε και το καλό και το κακό κομμάτι του εαυτού μας. Όσο δεν επιτρέπουμε να εκφραστεί η αρνητική πλευρά μας τόσο αυτή θα επανέρχεται με πλάγιους και ύπουλους τρόπους.

10. Μην προσπαθείτε να είστε απολύτως δίκαιοι
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αγάπη που τρέφουν οι γονείς για όλα τα παιδιά τους ανεξαιρέτως, όμως το κάθε παιδί δεν είναι το ίδιο και ο κάθε γονιός σύμφωνα με τα βιώματα και τις εμπειρίες του, μπορεί να νιώθει πιο κοντά σε ένα συγκεκριμένο παιδί ή αντίθετα να δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με ένα άλλο. Μόνο και μόνο η διαφορά ηλικίας δημιουργεί «αδικίες» ως προς την φροντίδα και την ενασχόληση με το παιδί. Το ζητούμενο δεν είναι να είμαστε όλοι ίσοι αλλά να μπορέσει ο καθένας να βρει τη θέση που του αρμόζει σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία, το φύλο και την ηλικία του.                  

Με τη συνεργασία  της Αγγελικής Παρίου (ψυχολόγος, ειδική παιδαγωγός, ομαδική αναλύτρια)  
imommy

Οι καυγάδες των παιδιών και εμείς σύμφωνα με τη Μοντεσσοριανή διαπαιδαγώγηση

Το άρθρο αυτό έχει προκύψει από τις σημειώσεις που κράτησα κατά τη διάρκεια της αντίστοιχης ομιλίας της Patricia Oriti*, συμβούλου μοντεσσοριανής διαπαιδαγώγησης.

.

Απόσπασμα από τη διάλεξη της παιδαγωγού Πατρίσια Όριτι

Στο συγκεκριμένο άρθρο θα ήθελα να εστιάσω σε μερικές αρχές που μπορούμε να κρατήσουμε ως γονείς ή ως δάσκαλοι, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με διενέξεις ή καυγάδες των παιδιών μας ενδοοικογενειακά, στο σχολείο ή στη γειτονιά.  

Μιας και τα παιδιά είναι σε ηλικία που μαθαίνουν, ας τους μάθουμε λοιπόν να λύνουν τις διαφορές τους ειρηνικά και με τη δύναμη του λόγου τους.

Μαρία Σιγαλού,
Αρχιτέκτων Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Βασικές αρχές αντιμετώπισης διενέξεων

Βασικές αρχές αντιμετώπισης διενέξεων:

• Βοηθάμε τα παιδιά αναλόγως του σταδίου εξέλιξής τους (και της ηλικίας τους, η οποία κατηγοριοποιείται ως εξής: παιδιά 0-6, 6-12, 12-18).
• Στόχος μας πάντα είναι να τους δείξουμε πως με τα λόγια, τη στάση τους και το μυαλό τους έχουν τον τρόπο να λύνουν τις διαφορές τους.
• Ως ενήλικες βλέπουμε πρώτα την κατάσταση καθαρά και ως γεγονός «μεμονωμένο», χωρίς προκαταλήψεις και εμπάθειες (απέναντι στα παιδιά).
• Όταν τα παιδιά καυγαδίζουν αποφεύγουμε να εμπλακούμε από την αρχή, να δώσουμε έτοιμη λύση στο πρόβλημά τους και να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Ο ρόλος μας πρέπει να είναι βοηθητικός. Να τους δείξουμε τον τρόπο να βγουν από το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκαν, ειρηνικά, να τα βοηθήσουμε να βρουν μόνα τους μια λύση που να τα ικανοποιεί.
• Αποφεύγουμε να μπούμε στον καυγά τους ως κριτές, και να καθορίσουμε εμείς το θύμα και το θύτη. Δεν χρησιμοποιούμε καν αυτούς τους όρους. (Το θύμα και ο θύτης είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος.) Τα παιδιά εύκολα μπορούν να μπουν στο ρόλο που τους αποδώσαμε, να εγκλωβιστούν εκεί, και να παίζουν πια το ρόλο τους, χωρίς να εστιάζουν στο θέμα, δηλαδή στην επίλυση της συγκεκριμένης τους διαφοράς.
• Δεν αποδίδουμε δικαιοσύνη μοιράζοντας τιμωρίες και επιβραβεύσεις. Την επόμενη φορά που θα βρεθούν σε μια τέτοια κατάσταση θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους τον τρόπο που θα τα βοηθήσει να βγουν από αυτή και όχι την απειλή για το τί θα πάθουν αν .... ή το βραβείο που θα πάρουν αν... Στόχος μας είναι να τα εκπαιδεύσουμε!
• Δίνουμε λίγες οδηγίες στα παιδιά και τα παροτρύνουμε σε λεκτικές λύσεις.
• Επειδή τα παιδιά έχουν την ανάγκη να είναι με τους «καλούς, τους σωστούς και τους δίκαιους», πρέπει να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν που βρίσκονται κατά τη συγκεκριμένη διένεξη.
• Πρέπει ως ενήλικες να δουλεύουμε με την περιφέρεια των παιδιών, δηλαδή με τη συμπεριφορά τους. Δεν πρέπει να δουλεύουμε με το κέντρο τους. Όταν δουλεύουμε με το κέντρο τους, κρίνουμε χωρίς να υπάρχει απαραίτητη αντιστοιχία ατόμου – παιδιού. Διότι τα παιδιά κάτω των 6 ετών καθώς και οι έφηβοι (12-18), κάθε στιγμή είναι και ένα νέο άτομο. Τα δε παιδιά 6-12 ετών, ψάχνουν να δομήσουν τον εαυτό τους, το κέντρο τους, και θέλουν βοήθεια. Μια κλασική ερώτηση που κάνουμε, μα απευθύνεται στο κέντρο των παιδιών, είναι «γιατί το έκανες αυτό;». Στην πραγματικότητα τα παιδιά (κι εμείς ίσως) δεν ξέρουν να την απαντήσουν.
• Στην επίλυση των διαφορών μας και όταν δρούμε ως διαμεσολαβητές στις διενέξεις των παιδιών, πρέπει να απαιτούμε σεβασμό (και να δείχνουμε σεβασμό). Δεν τα αφήνουμε να μας χτυπάνε, να μας κλωτσάνε, να μας φτύνουν, να μας βρίζουν. Αυτή μας η απαίτηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσουμε το διάλογο με τα παιδιά μας.

Πολύ βοηθητικές εκφράσεις είναι οι ακόλουθες:

• «Εμείς στην οικογένειά μας (στο σχολείο μας, στην κοινότητά μας) δεν φτύνουμε (χτυπάμε, κλωτσάμε...)». Κάτι τέτοιο το ενισχύουμε κάνοντάς το πράξη και εμείς οι ίδιοι βέβαια.
• «Δεν σου επιτρέπω να με κλωτσάς (να με βρίζεις, να με χτυπάς...)», πολύ ξεκάθαρα και κατηγορηματικά.
• Και όταν το παιδί κλαίει και ωρύεται, αποχωρούμε (από τη σκηνή) ήρεμα λέγοντας: «Όταν ηρεμήσεις, έλα να μιλήσουμε.»

Μερικές επισημάνσεις ακόμα:

• Με λίγη παρατήρηση μπορούμε να καταλάβουμε πότε θα γίνει το ατύχημα ή ο καυγάς, οπότε προσπαθούμε να το προλάβουμε. Σημαντικό είναι επίσης να προλάβουμε την υστερία.
• Φροντίζουμε όλη μέρα να μη δίνουμε έντονες και δυνατές διαταγές, ώστε να ακούγονται αυτές που έχουν νόημα.
• Αποφεύγουμε τις διαλέξεις και το κήρυγμα, καθώς τα παιδιά 0-6 γίνονται κουφά μιας και ζουν το παρόν.
• Τέλος χρειάζεται να δούμε πώς λύνουμε εμείς τις διαφορές μας ως ενήλικες, αφού είμαστε τα ζωντανά και μόνα παραδείγματα για τα παιδιά μας.

*Η Πατρίσια Ορίτι είναι διεθνώς αναγνωρισμένη εκπαιδεύτρια γονέων, με πάνω από 40 χρόνια εμπειρίας στη Μοντεσσοριανή φιλοσοφία. Εργάστηκε σε Μοντεσσοριανά σχολεία για πάνω...