ή εμείς να ψηφίζουμε σαν μικρά παιδιά.
Έτσι ο κόσμος θα άλλαζε μονομιάς.
πρώτη ανάρτηση
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Showing posts with label Εκλογές και παιδιά. Show all posts
Showing posts with label Εκλογές και παιδιά. Show all posts
Sunday, 25 June 2023
Thursday, 18 May 2023
«Μπαμπά, μαμά, τι είναι οι εκλογές;»
Διδάσκουμε από νωρίς στα παιδιά να ψηφίζουν με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Για να νιώσουν ολοκληρωμένοι πολίτες και για να ψηφίσουν σωστά ως μελλοντικοί ενεργοί πολίτες θα πρέπει να κατανοήσουν αληθινά τι είναι καλό και τι δίκαιο!
Συνομιλώντας με τα παιδιά για τις πολιτικές εξελίξεις.
Είναι οι εκλογές μια διδακτική στιγμή;
Σε λίγο θα ψηφίσουμε σε Εθνικές εκλογές και είναι εύλογο τα παιδιά να αναρωτιούνται για τη σημασία των εκλογών, τη σπουδαιότητά τους στη καθημερινότητά μας και πώς λειτουργεί το πολίτευμά μας.
Είναι οι εκλογές μια διδακτική στιγμή;
Σε λίγο θα ψηφίσουμε σε Εθνικές εκλογές και είναι εύλογο τα παιδιά να αναρωτιούνται για τη σημασία των εκλογών, τη σπουδαιότητά τους στη καθημερινότητά μας και πώς λειτουργεί το πολίτευμά μας.
Είναι οι εκλογές μια διδακτική στιγμή;
Μια στιγμή όπου η ευκαιρία που έχει ο γονιός, ο δάσκαλος, η κοινωνία να ‘ μιλήσει’ με το παιδί μετατρέπεται, με διορατικότητα, σε γνώση που κατακτιέται και παραμένει ως ψυχικό αποτύπωμα;
Η απάντηση είναι ‘ναι’ αποφαίνεται κατηγορηματικά η Αθηνά Στεφανάτου, Κλινική Ψυχολόγος. Χρησιμοποιώντας τα τρέχοντα γεγονότα και τα θέματα που παρουσιάζονται στα δελτία ειδήσεων, είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να επωφεληθούμε από τις διδακτικές στιγμές που παρουσιάζονται στην καθημερινή ζωή.
Μπαμπά, μαμά, τι θα ψηφίσεις;
Όσο μεγαλύτερη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης υπάρχει σε εκλογές, τόσο περισσότερο τα παιδιά θα πρέπει να γνωρίζουν το πολίτευμα και τις λειτουργίες του.
Μπαμπά, μαμά, τι θα ψηφίσεις;
Όσο μεγαλύτερη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης υπάρχει σε εκλογές, τόσο περισσότερο τα παιδιά θα πρέπει να γνωρίζουν το πολίτευμα και τις λειτουργίες του.
Αντί, λοιπόν, να λέμε στα παιδιά μας απλώς τι θα ψηφίσουμε, είναι προτιμότερο να ερευνήσουμε μαζί τους τον κάθε υποψήφιο και το κάθε κόμμα και να συζητήσουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του εν λόγω προσώπου ή της παράταξης. Αν τα παιδιά κάνουν μόνα τους την έρευνα έχουμε διπλό όφελος. Σαφώς τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερα για το θέμα της έρευνάς τους, αλλά βασικά διδάσκονται ότι (και πώς) πρέπει να ερευνούν όταν θέλουν να μάθουν για να πάρουν αποφάσεις. Έτσι θα γίνουν υπεύθυνοι πολίτες.
Όσο περισσότερο τα παιδιά ακούνε συζητήσεις ενηλίκων, τόσο περισσότερο θα πρέπει να γνωρίζουν για τα βασικά ζητήματα που θίγονται και θα ψηφιστούν στις εκλογές ως αντιπροσωπευτικές θέσεις κομμάτων. Μπορούμε να ζητήσουμε από τα παιδιά να καταγράψουν ποια θέματα θεωρούν σημαντικά ώστε να μετατραπούν σε νόμους του κράτους. Εδώ θα συζητηθούν και θέματα αξιών και ηθικής που αφορούν σε όλη την οικογένεια.
Όσο περισσότερο τα παιδιά ακούνε συζητήσεις ενηλίκων, τόσο περισσότερο θα πρέπει να γνωρίζουν για τα βασικά ζητήματα που θίγονται και θα ψηφιστούν στις εκλογές ως αντιπροσωπευτικές θέσεις κομμάτων. Μπορούμε να ζητήσουμε από τα παιδιά να καταγράψουν ποια θέματα θεωρούν σημαντικά ώστε να μετατραπούν σε νόμους του κράτους. Εδώ θα συζητηθούν και θέματα αξιών και ηθικής που αφορούν σε όλη την οικογένεια.
Θα ήταν χρήσιμο, λοιπόν, να παρακολουθούμε μαζί με το παιδί συζητήσεις στην τηλεόραση ή ειδήσεις στο internet, και να συζητάμε πάνω σε αυτές. Ακόμα και σε μικρή ηλικία, είναι σημαντικό τα παιδιά να μάθουν πώς να παίρνουν αποφάσεις μέσα από την ανάλυση των πληροφοριών που τους δίνονται.
Μπορούμε μέχρι και να παίξουμε "εκλογές".
Αν υπάρχει μια τάξη, μια παρέα, μια ομάδα με κέφι, μπορούμε να χωριστούμε σε υποψήφιους: έτσι μαθαίνουμε τις λειτουργίες και τις διαδικασίες του πολιτεύματος. Ποιος θα βγει βουλευτής, με ποιο τρόπο, πώς θα τον επιλέξουμε, πώς είναι να ψηφίζεις;
Δεν υπάρχει πουθενά στην εκπαίδευση των παιδιών μάθημα πολιτικής εκπαίδευσης. Πολλά παιδιά τελειώνουν το σχολείο χωρίς να γνωρίζουν την κυβέρνηση του τόπου τους αλλά και τα φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας. Με αποτέλεσμα, όταν καλούνται να ψηφίσουν στα 17 τους να μην προσέρχονται ή να μην έχουν δομημένη άποψη.
Χτίζοντας τις γνώσεις τους αλλά και τον τρόπο σκέψης τους από νωρίς, προάγουμε την ανεξαρτησία και την κριτική σκέψη των παιδιών που είναι πολύτιμα εφόδια στην ανάπτυξη ελεύθερης βούλησης. Διδάσκουμε από νωρίς στα παιδιά να ψηφίζουν με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Για να νιώσουν ολοκληρωμένοι πολίτες και για να ψηφίσουν σωστά ως μελλοντικοί ενεργοί πολίτες θα πρέπει να κατανοήσουν αληθινά τι είναι καλό και τι δίκαιο!
Δεν υπάρχει πουθενά στην εκπαίδευση των παιδιών μάθημα πολιτικής εκπαίδευσης. Πολλά παιδιά τελειώνουν το σχολείο χωρίς να γνωρίζουν την κυβέρνηση του τόπου τους αλλά και τα φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας. Με αποτέλεσμα, όταν καλούνται να ψηφίσουν στα 17 τους να μην προσέρχονται ή να μην έχουν δομημένη άποψη.
Χτίζοντας τις γνώσεις τους αλλά και τον τρόπο σκέψης τους από νωρίς, προάγουμε την ανεξαρτησία και την κριτική σκέψη των παιδιών που είναι πολύτιμα εφόδια στην ανάπτυξη ελεύθερης βούλησης. Διδάσκουμε από νωρίς στα παιδιά να ψηφίζουν με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Για να νιώσουν ολοκληρωμένοι πολίτες και για να ψηφίσουν σωστά ως μελλοντικοί ενεργοί πολίτες θα πρέπει να κατανοήσουν αληθινά τι είναι καλό και τι δίκαιο!
Saturday, 3 October 2009
Αν ψήφιζαν τα παιδιά...
Έπρεπε να ψηφίζουν τα παιδιά
ή εμείς να ψηφίζουμε σαν παιδιά.
Ο κόσμος θα άλλαζε μονομιάς.
Γιατί φοβάται ο κόσμος, μπαμπά;
Είναι ένα ερώτημα που την απάντηση δεν μπορούν να την καταλάβουν τα παιδιά.
Οι μεγάλοι προσπαθούν να εξηγήσουν, να δώσουν λύσεις διαδικαστικές και στερούν τη χαρά απ τα παιδιά, τα κάνουν να φοβούνται κι αυτά.
Ω, τι κόσμος είναι αυτός, μπαμπά;
Δεν προκύπτει το ερώτημα, μέσα από τα μάτια της αθωότητας τους είναι η φρίκη που νιώθουν από τον τόσο πόνο που βλέπουν, την τόση αδικία που σκοτώνει, την τόση δυστυχία που κυκλοφορεί και τα παίρνει μπάλα και τα ίδια.
Επρεπε να ψηφίζουν τα παιδιά ή εμείς να ψηφίζουμε σαν παιδιά. Ο κόσμος θα άλλαζε μονομιάς.
Παραφράζοντας τους στίχους του Βάρναλη «αν ξυπνήσεις μονομιάς θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς». Πώς όμως να ξυπνήσει ο λαός με τόσα υπνωτικά που του σερβίρουν...
Αν μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα με τις εκλογές, τότε θα ήταν παράνομες.
Η δημοκρατία της πλειοψηφίας, η πρωθυπουργική, αρχηγική, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, είναι αυτή με τη δική μας απουσία που λειτουργεί εκτονωτικά στις αντιθέσεις και συγκρούσεις του συστήματος, το οποίο παραμένει διεφθαρμένο κι έχει αποδειχτεί πως δεν εξυγιαίνεται με όσες καλές προθέσεις έχουν εκστομίσει οι διαχειριστές της εξουσίας.
Το να σκεπτόμαστε παγκόσμια και να πράττουμε τοπικά στον σύγχρονο κόσμο είναι αναγκαίο, όπως και το να βρούμε το λεπτό σημείο της διαχωριστικής γραμμής, αλλά και της ισορροπίας ανάμεσα στην ανατομική επιδίωξη και τη συλλογική λειτουργία και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Το όλο κλίμα του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος επηρεάζει τους πάντες, ακόμα κι αυτούς που το αμφισβητούν και το αντιμάχονται, γιατί ζούνε την προσωπική τους αντίφαση, ο τρόπος ζωής τους το συντηρεί με τον καταναλωτικό τρόπο ή με τις ανάγκες που το ίδιο το σύστημα δημιουργεί και επιβάλλει.
Το τι θα ψηφίσει ο καθένας έχει μικρή σημασία, καθότι η διακυβέρνηση, τηρουμένων των αναλογιών και των ελαχίστων διαφορών, θα είναι ίδια.
Μας έχουν φεσώσει και μας έχουν καταστήσει υπόχρεους και εμάς και τα παιδιά μας, που η λιτότητα, η ανεργία και η αγωνία για το σήμερα και το αύριο θα συνεχιστεί και κανένα κονκλάβιο διεθνούς φήμης οικονομολόγων δεν μπορεί να μας σώσει, όσο δεν συντελείται η πλήρης ριζική ανατροπή του συστήματος που παράγει τη φτώχεια και την εξαθλίωση και αυξάνει τα κέρδη και τον πλούτο των κεφαλαιοκρατών, που κανείς δεν τους ταρακουνάει και απολαμβάνουν από τις βιλάρες τους τα κέρδη από την κρίση που εμείς την πληρώνουμε.
Τι να πει κανείς στα παιδιά στο Λαύριο για το αύριο, τα παιδιά δεν τα ξέρουν όλα, αλλά τα αντιλαμβάνονται γιατί σκέπτονται με την καρδιά τους και τα πληγώνει ο πόνος, η αρρώστια, ο πόλεμος και ο παραλογισμός που γίνεται χαμός, απελπισία κι απόγνωση για όλους.
Δεν φτάνουν οι καταγγελίες, οι διαμαρτυρίες.
Οσο η κοινωνική και πολιτική Αριστερά δεν εμπνέει και δεν καθίσταται επικίνδυνη, λειτουργεί ως συμπλήρωμα του συστήματος. Το σύστημα θα βρίσκει τον τρόπο να αντεπεξέρχεται και να παρουσιάζεται ανανεωμένο, εκσυγχρονισμένο και εντελώς μεταρρυθμισμένο, πάντα σε βάρος του συνόλου, στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος που επικαλούνται προεκλογικώς.
Τα παιδιά μπορεί να μην περιμένουν να τελειώσουν οι γιορτές. Να κλείσουν τα φωτεινά γραφεία. Να σκουπιστούν οι δρόμοι και να σβήσουν τα νάιλον χαμόγελα. Τα παιδιά θέλουν έναν άλλο καλύτερο κόσμο και θα τον θελήσουν τώρα.
Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας
ή εμείς να ψηφίζουμε σαν παιδιά.
Ο κόσμος θα άλλαζε μονομιάς.
Γιατί φοβάται ο κόσμος, μπαμπά;
Είναι ένα ερώτημα που την απάντηση δεν μπορούν να την καταλάβουν τα παιδιά.
Οι μεγάλοι προσπαθούν να εξηγήσουν, να δώσουν λύσεις διαδικαστικές και στερούν τη χαρά απ τα παιδιά, τα κάνουν να φοβούνται κι αυτά.
Ω, τι κόσμος είναι αυτός, μπαμπά;
Δεν προκύπτει το ερώτημα, μέσα από τα μάτια της αθωότητας τους είναι η φρίκη που νιώθουν από τον τόσο πόνο που βλέπουν, την τόση αδικία που σκοτώνει, την τόση δυστυχία που κυκλοφορεί και τα παίρνει μπάλα και τα ίδια.
Επρεπε να ψηφίζουν τα παιδιά ή εμείς να ψηφίζουμε σαν παιδιά. Ο κόσμος θα άλλαζε μονομιάς.
Παραφράζοντας τους στίχους του Βάρναλη «αν ξυπνήσεις μονομιάς θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς». Πώς όμως να ξυπνήσει ο λαός με τόσα υπνωτικά που του σερβίρουν...
Αν μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα με τις εκλογές, τότε θα ήταν παράνομες.
Η δημοκρατία της πλειοψηφίας, η πρωθυπουργική, αρχηγική, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, είναι αυτή με τη δική μας απουσία που λειτουργεί εκτονωτικά στις αντιθέσεις και συγκρούσεις του συστήματος, το οποίο παραμένει διεφθαρμένο κι έχει αποδειχτεί πως δεν εξυγιαίνεται με όσες καλές προθέσεις έχουν εκστομίσει οι διαχειριστές της εξουσίας.
Το να σκεπτόμαστε παγκόσμια και να πράττουμε τοπικά στον σύγχρονο κόσμο είναι αναγκαίο, όπως και το να βρούμε το λεπτό σημείο της διαχωριστικής γραμμής, αλλά και της ισορροπίας ανάμεσα στην ανατομική επιδίωξη και τη συλλογική λειτουργία και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Το όλο κλίμα του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος επηρεάζει τους πάντες, ακόμα κι αυτούς που το αμφισβητούν και το αντιμάχονται, γιατί ζούνε την προσωπική τους αντίφαση, ο τρόπος ζωής τους το συντηρεί με τον καταναλωτικό τρόπο ή με τις ανάγκες που το ίδιο το σύστημα δημιουργεί και επιβάλλει.
Το τι θα ψηφίσει ο καθένας έχει μικρή σημασία, καθότι η διακυβέρνηση, τηρουμένων των αναλογιών και των ελαχίστων διαφορών, θα είναι ίδια.
Μας έχουν φεσώσει και μας έχουν καταστήσει υπόχρεους και εμάς και τα παιδιά μας, που η λιτότητα, η ανεργία και η αγωνία για το σήμερα και το αύριο θα συνεχιστεί και κανένα κονκλάβιο διεθνούς φήμης οικονομολόγων δεν μπορεί να μας σώσει, όσο δεν συντελείται η πλήρης ριζική ανατροπή του συστήματος που παράγει τη φτώχεια και την εξαθλίωση και αυξάνει τα κέρδη και τον πλούτο των κεφαλαιοκρατών, που κανείς δεν τους ταρακουνάει και απολαμβάνουν από τις βιλάρες τους τα κέρδη από την κρίση που εμείς την πληρώνουμε.
Τι να πει κανείς στα παιδιά στο Λαύριο για το αύριο, τα παιδιά δεν τα ξέρουν όλα, αλλά τα αντιλαμβάνονται γιατί σκέπτονται με την καρδιά τους και τα πληγώνει ο πόνος, η αρρώστια, ο πόλεμος και ο παραλογισμός που γίνεται χαμός, απελπισία κι απόγνωση για όλους.
Δεν φτάνουν οι καταγγελίες, οι διαμαρτυρίες.
Οσο η κοινωνική και πολιτική Αριστερά δεν εμπνέει και δεν καθίσταται επικίνδυνη, λειτουργεί ως συμπλήρωμα του συστήματος. Το σύστημα θα βρίσκει τον τρόπο να αντεπεξέρχεται και να παρουσιάζεται ανανεωμένο, εκσυγχρονισμένο και εντελώς μεταρρυθμισμένο, πάντα σε βάρος του συνόλου, στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος που επικαλούνται προεκλογικώς.
Τα παιδιά μπορεί να μην περιμένουν να τελειώσουν οι γιορτές. Να κλείσουν τα φωτεινά γραφεία. Να σκουπιστούν οι δρόμοι και να σβήσουν τα νάιλον χαμόγελα. Τα παιδιά θέλουν έναν άλλο καλύτερο κόσμο και θα τον θελήσουν τώρα.
Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
