Υπόδειγμα οικογενειάρχη!!

Στο Κολοράντο, ένα ελάφι μπήκε σε ένα κατάστημα και ο ιδιοκτήτης, ευαισθητοποιημένος, του έδωσε ένα μικρό κομμάτι σοκολάτας. 

Στη φωτογραφία το ελάφι, όταν επέστρεψε 5 λεπτά αργότερα, με όλη την οικογένειά του....

--------------------------------

Via: Ανοικτή Βιβλιοθήκη  www.fractalart.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γονιός δεν γίνεσαι επειδή αποφάσισες να κάνεις παιδί...

... αλλά επειδή το φρόντισες, το στήριξες και το γαλούχησες!

Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου

Γονείς δε λέγονται δύο άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν ένα παιδί. Δεν μπορεί κάποιος να λέγεται έτσι μόνο και μόνο επειδή γέννησε ή απέκτησε σύμφωνα με τον νόμο παιδί. 

Γονιός λέγεται κάποιος που είναι δίπλα στο παιδί του σε όλες του τις στιγμές. 

Γονιός είναι ο άνθρωπος που χαίρεται με τη χαρά του παιδιού του και πονάει όταν εκείνο πονάει, είναι πάντα κοντά του και το στηρίζει.

Το στηρίζει σε όλες τις αποφάσεις του, άσχετα αν συμφωνεί με αυτές ή όχι. Δέχεται ότι ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν γίνεται να επιβάλλει στο παιδί του τα δικά του θέλω, ίσα ίσα το προτρέπει να ακολουθήσει τα δικά του όνειρα, να κυνηγήσει όποια θέλω έχει αυτό και αυτός μένει εκεί κοντά του να το βοηθήσει σε ό,τι χρειαστεί.

Γονιός δεν γίνεται κάποιος για να βρει την ευτυχία του και να νιώσει ολοκληρωμένος. Ολοκληρωμένος πρέπει να είναι ήδη για να μπορέσει να δώσει στο παιδί του τα σωστά ερεθίσματα και συναισθήματα. 

Γιατί ένας “μισός” άνθρωπος δε θα έχει να δώσει τίποτα άλλο πέρα από ανασφάλειες και πίεση. Γιατί πρέπει πάνω από όλα να αγαπάς τον εαυτό σου για να είσαι σε θέση να αγαπήσεις και κάποιον άλλον και το παιδί πιστέψτε με θέλει πολύ αγάπη.

Είναι ένα πλάσμα που στην αρχή εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τους γονείς του. Τους μιμείται, τους θαυμάζει, είναι ο κόσμος του όλος και το μόνο που θέλει από αυτούς είναι αγάπη, κατανόηση, σεβασμό, στήριξη. Λέξεις τόσο απλές αλλά τόσο δύσκολες όταν έρχεται η στιγμή να γίνουν πράξεις. Πράξεις που αν δεν γίνουν καταρρίπτονται όλα μέσα στο μυαλό ενός παιδιού.

Σκέψεις, στιγμές, συναισθήματα, συμπεριφορά. Όλα αλλάζουν όταν πληγώσεις ένα παιδί βαθιά και του προκαλέσεις πληγές, που δεν μπορούν να επουλωθούν. Για αυτό πριν αποφασίσει κάποιος να αποκτήσει τον τίτλο του γονέα ας σκεφτεί αν είναι έτοιμος να δώσει ό,τι έχει και δεν έχει σε ένα πλάσμα που θα τον έχει ανάγκη όσο κανέναν άλλον.

Πριν λοιπόν πει κάποιος ότι είναι καλός γονιός, ας ψάξει βαθιά μέσα του αν όντως είναι, αν όντως έχει δώσει τον καλύτερο εαυτό του στο παιδί του, αν όντως προσπάθησε να βάλει πίσω τον εγωισμό του και έδειξε αληθινή κατανόηση και σεβασμό σε ένα από τα κομμάτια της καρδιάς του, στο παιδί του.

Στο παιδί που θα έδινε τη ζωή του για να ζήσουν οι γονείς του, και οι γονείς του αντίστοιχα. Σε αυτήν την αγάπη τη βαθιά, την αληθινή, την οικογενειακή, που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αν θέλεις να γίνεις ένας καλός γονέας...

... χρειάζεσαι πρώτα να γίνεις ένας καλός άνθρωπος

Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί στα αλήθεια ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνιστούν έναν καλό γονέα; Ποιες αρετές χρειάζεται να έχει; Ποια γνώση; Πόση γνώση; Τί “πρέπει ” να έχει; τί να μην έχει; Ψάχνουμε, ενημερωνόμαστε, διαβάζουμε τον έμπειρο ειδικό, ακούμε τη γνώμη του φίλου ή του συγγενή που σεβόμαστε ή εμπιστευόμαστε.

Όσες συμβουλές και αν πάρει κανείς δεν είναι από μόνες τους αρκετές για να γίνει ένας “καλός γονέας”. Και ο λόγος είναι απλός. Το παιδί δε θα μάθει από αυτό που θα του δείξουμε. Ό,τι και αν πούμε, όσο και αν προσπαθήσουμε να του εξηγήσουμε ή να δείξουμε το παιδί θα μάθει ακριβώς από αυτό που θα βιώσει το ίδιο και θα εισπράξει από μας.

Αν θέλεις, λοιπόν, να γίνεις ένας καλός γονέας τότε χρειάζεσαι πρώτα να γίνεις ένας καλός άνθρωπος. Και με τον όρο “καλός” εννοώ άρτιος. Ολοκληρωμένος, να μη χρειάζεσαι κάποιον να σε συμπληρώνει ή να στηρίζεσαι πάνω του για να αισθανθείς χαρούμενος και πλήρης, παρά να απολαμβάνεις την ακεραιότητά σου και όσα μπορείς να προσφέρεις ο ίδιος στον εαυτό σου όπως θα απολαύσεις σε άλλες στιγμές την παρουσία των γύρω σου και την συνδιαλλαγή μαζί τους.

Αν θέλεις να γίνεις ένας καλός γονέας τότε χρειάζεσαι πρώτα να γίνεις ένας καλός φίλος. Είναι σημαντικό να απολαμβάνεις τη συντροφιά του φίλου σου αλλά πιο σημαντικό είναι να τον βλέπεις χαρούμενο κι ευτυχισμένο. Ακόμη και τις φορές που εκείνος αποφασίζει να επενδύσει το χρόνο του χωρίς εσένα. Ή διαφορετικά από ότι εσύ θα επιθυμούσες. Ένας καλός φίλος αποδέχεται τον έτερο ακόμη και στα σημεία που διαφωνούν μεταξύ τους αφού δεν αισθάνεται απειλή από τη διαφορετικότητα.

Αν θέλεις να γίνεις ένας καλός γονέας τότε χρειάζεσαι πρώτα να γίνεις ένας καλός σύντροφος. Ένας σύντροφος που θα μπορεί να πληροφορεί τον άλλο για τις ανάγκες του και για ό,τι λαμβάνει χώρα εντός του δίχως να θεωρεί αυτονόητο ότι ο άλλος θα πρέπει να είναι ούτως ή άλλως ενήμερος ή να πληγώνεται και να θυμώνει αν αυτό δε συμβαίνει. Και είναι λογικό να μη συμβαίνει καθώς πρόκειται για δύο διαφορετικά άτομα… Ένας καλός σύντροφος, λοιπόν, γνωρίζει πώς να επιτύχει μία αποτελεσματική επικοινωνία, ξέρει να μιλάει για τον εαυτό του και ακούει με προσοχή ώστε να μάθει όταν του μιλάει το ταίρι του. Ένας καλός σύντροφος αντέχει τη σύγκρουση χωρίς να φοβάται ότι θα τον συνθλίψει. Γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι να θέτει τα όρια του και πόσο καθοριστικής σημασίας είναι αυτή η διαδικασία για την προστασία της σχέσης.

Αν θέλεις να γίνεις ένας καλός γονέας τότε χρειάζεσαι πρώτα να γίνεις ένας καλός συνεργάτης. Να αισθάνεσαι ένα ισότιμο μέλος της ομάδας που ανήκεις το οποίο σέβεται τον διπλανό του και θεωρεί αυτονόητο δικαίωμα την ελευθερία του. Στο λόγο, στις κινήσεις, στις επιλογές του. Να αναλαμβάνεις την ευθύνη των αποφάσεών σου, αλλά να γνωρίζεις πότε χρειάζεται να συναποφασίσεις με το υπόλοιπο σύνολο για το καλό της ομάδας.

Αν θέλεις να γίνεις ένας καλός γονέας τότε χρειάζεσαι πρώτα να γίνεις ένας καλός αδερφός. Χρειάζεται να ξέρεις πώς να διαχειρίζεσαι το άγχος σου χωρίς να αγγίζει τον διπλανό σου. Να μπορείς να σταθείς στη δυσκολία του χωρίς να “πρέπει” να γνωρίζεις ποια είναι αυτή ακριβώς. Αλλά και να χαίρεσαι με τη χαρά του, ακόμη και αν εσένα δε σε αγγίζει – πλην του ότι τον βλέπεις χαρούμενο.

Αν θέλεις να γίνεις ένας καλός γονέας τότε χρειάζεσαι πρώτα να γίνεις καλός για τον εαυτό σου. Να μπορείς να αντιληφθείς τις ανάγκες σου, αλλά και να γνωρίζεις με ποιους τρόπους θα τις ικανοποιήσεις. Να μπορείς να φροντίζεις τον εαυτό σου. Να τον φροντίζεις όπως του αξίζει, όχι παραβλέποντας τον υπόλοιπο κόσμο ούτε παραγνωρίζοντας τις δικές σου ανάγκες. Να μπορείς να θέσεις όρια ανάμεσα σε σένα και το περιβάλλον σου. Όρια που δε φαντάζουν απειλητικά ούτε για σένα ούτε για τον άλλο. Αλλά όρια που είναι αναγκαία για να υπάρχεις υγιώς, όρια που σε διαχωρίζουν από το περιβάλλον σου και καταδεικνύουν γιατί και σε ποια σημεία διαφοροποιείσαι από αυτό. Χρειάζεται να μπορείς να εξασφαλίζεις στον εαυτό σου χώρο και χρόνο για ξεκούραση, ενδοσκόπηση, ανασκόπηση και ηρεμία. Και τότε μπορείς να αντιληφθείς πόσο σημαντικό είναι για το παιδί σου να σέβεσαι την ατομικότητά του, τις ανάγκες του, το γεγονός ότι είναι ένα διαφορετικό πλάσμα από εσένα. Εξαρτημένο από εσένα, αλλά μόνο για να το μάθεις όλα αυτά που θα τον καταστήσουν έναν υγιή, ανεξάρτητο και αυτοδύναμο ενήλικα.

Ελένη Μπονέ, Ψυχολόγος MSc – Ψυχοθεραπεύτρια.

psycholozin.gr , themamagers.gr
awakengr.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μερικά Χαρακτηριστικά του Καλού Γονιού

Μπορεί να μην είναι εύκολο να δώσει κανείς τον ορισμό του «καλού» γονιού, είναι όμως δυνατόν να γίνει ένας από αυτούς, προσπαθώντας να μάθει κάτι από όλους όσους θαυμάζει.

Όχι, δεν υπάρχει συνταγή. Επειδή, όμως, η προσπάθεια είναι κάτι που όλοι διδάσκουμε στα παιδιά μας, ας δούμε 12 πράγματα που μπορούν να μας βοηθήσουν.

Η συγγραφέας και μαμά Lisa Endlich κατέγραψε σε μια λίστα όλα όσα -σύμφωνα με την εμπειρία της- είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τους «καλούς» γονείς. Γιατί, όπως λέει και η ίδια, μπορεί να μην είναι εύκολο να δώσει κανείς τον ορισμό του «καλού» γονιού, είναι όμως δυνατόν να γίνει ένας από αυτούς, προσπαθώντας να μάθει κάτι από όλους όσους θαυμάζει.

Οι καλοί γονείς που γνωρίζω:

1. Συνειδητοποιούν ότι η σχέση τους δεν αφορά μόνο αυτούς τους δύο, αλλά περισσότερο επιδρά ως πρότυπο στα παιδιά τους για όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Επομένως, ο θυμός, η αφοσίωση, η εχθρότητα ή η ευγένεια που δείχνουν μεταξύ τους -και οποιαδήποτε συμπεριφορά τους- κληροδοτείται στην επόμενη γενιά.
2. Ξέρουν ότι ο δικός τους «κόσμος» επηρεάζει τα παιδιά τους και τα εμπλέκει σε μεγάλο βαθμό. Επομένως, όποια συναισθηματική κατάσταση κι αν αντιμετωπίζουν, το ίδιο θα συμβαίνει και σε εκείνα, έστω και ασυνείδητα.
3. Ασχολούνται σε βάθος με τα πάθη των παιδιών τους, δείχνοντάς τους τόσο τη φροντίδα τους όσο και το σεβασμό τους, και αναζητούν τρόπους να «δεθούν» μαζί τους. Έτσι εκφράζουν στο παιδί τους ότι θαυμάζουν τα ενδιαφέροντά του και τις επιλογές του.
4. Έχουν μια υγιή σχέση με το χρήμα, το φαγητό και το αλκοόλ. Όλες αυτές οι «συναναστροφές» μαθαίνονται στο σπίτι, αφού αργότερα στη ζωή είναι δύσκολο και επώδυνο να τις κοντρολάρει κανείς. Προσπαθούν, λοιπόν, να «ξεκινήσουν» με τα παιδιά τους από τη σωστή βάση.
5. Διατηρούν όσο το δυνατόν καλύτερες σχέσεις με τα δικά τους αδέρφια, γνωρίζοντας ότι η σχέση μεταξύ των παιδιών τους θα είναι μία από τις πιο σημαντικές και μακροχρόνιες σχέσεις στη ζωή τους.
6. Είναι πρόθυμοι να μοιράζονται με τα παιδιά τους τις αδυναμίες τους ή ακόμα και την ανεπάρκειά τους σε ο,τιδήποτε. Προτιμούν να τους λένε την αλήθεια και δεν θα θυσίαζαν ποτέ την αξιοπιστία τους στο βωμό του εγωισμού.
7. Δείχνουν τον ίδιο ενθουσιασμό σε όλα τους τα παιδιά, από το πρώτο τους δοντάκι μέχρι την επιτυχία εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πραγματικά αυτό είναι μία από τις μεγαλύτερες γονεϊκές προκλήσεις!
8. Μαθαίνουν στα παιδιά τους να ξεπερνούν τις δυνατότητές τους, ακόμη κι αν αυτό τα θυμώνει κάποιες φορές. Έτσι, ζητώντας τους να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, είτε στα μαθήματα είτε στα αθλήματα είτε οπουδήποτε αλλού, καταλαβαίνουν από πολύ νωρίς στη ζωή τους την έννοια της προσπάθειας και της συγκέντρωσης σε ένα στόχο.
9. Σκέφτονται ότι κάθε φορά που το παιδί τους τους λέει κλαίγοντας ότι τους μισεί, ίσως να είναι ένας καλός λόγος να αναθεωρήσουν κάποια συμπεριφορά τους. Και, βέβαια, τέτοιες καταστάσεις δεν αποτελούν ευκαιρία για να «παραχαϊδέψουν» τα παιδιά τους ή να κάνουν πίσω, όσο δύσκολο κι αν είναι.
10. Αντιλαμβάνονται ότι το στρες είναι κάτι μεταδοτικό και ότι τα παιδιά τους συχνά μιμούνται συμπεριφορές των φίλων τους αλλά κυρίως των γονιών τους. Έτσι, δεν χάνουν την ψυχραιμία τους όταν τα παιδιά τους είναι ανήσυχα, ούτε τους πιάνει πανικός. Απλώς κοιτούν τον εαυτό τους βαθύτερα!
11. Προσαρμόζονται στο κάθε τους παιδί προσπαθώντας να μη διαχωρίζουν το ένα από το άλλο. Ξέρουν καλά ότι τα παιδιά τους είναι διαφορετικές προσωπικότητες και ότι δεν γίνεται να θέτουν τους ίδιους κανόνες αβίαστα και με τα μάτια κλειστά.
12. Δεν ξεχνούν ποτέ ποιος είναι ο ενήλικος και ποιος το παιδί, αλλά ούτε και ποιος έχει την ευθύνη, ακόμα κι όταν καταφέρνει το παιδί να υψώσει τα τείχη του και να τους αντιταχθεί έχοντας δίκιο. Υπάρχει λόγος για τον οποίο τα παιδιά μας ζουν υπό την προστασία μας και το να προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε την κρίση τους με τη δική μας δεν μας κάνει καλούς γονείς!

Πηγή