Showing posts with label Καρυωτάκης. Show all posts
Showing posts with label Καρυωτάκης. Show all posts

Friday, 2 January 2015

Κώστας Καρυωτάκης: Το χιόνι

 
Τι καλά που ‘ναι στο σπίτι μας
τώρα που έξω πέφτει χιόνι!
Το μπερντέ παραμερίζοντας
τ’ άσπρο βλέπω εκεί σεντόνι
να σκεπάζει όλα τα πράγματα,
δρόμους, σπίτια, δένδρα, φύλλα.
Πόσο βλέπω μ’ ευχαρίστηση
μαζεμένη τόση ασπρίλα.
 
Όμως, κοίτα, τουρτουρίζοντας
το κορίτσι εκείνο τρέχει.
Τώρα στάθηκε στην πόρτα μας,
ψωμί λέει πως δεν έχει,
πως κρυώνει, πως επάγωσε…
 
Έλα μέσα κοριτσάκι,
το τραπέζι μας εστρώθηκε
κι αναμμένο είναι το τζάκι!

Saturday, 11 December 2010

Κώστας Καρυωτάκης: Τὸ χιόνι

«Ἔλα μέσα κοριτσάκι,
τὸ τραπέζι μας ἐστρώθηκε
κι ἀναμμένο εἶναι τὸ τζάκι!»


Τὸ χιόνι
Τί καλὰ ποὖναι στὸ σπίτι μας
τώρα ποὺ ἔξω πέφτει χιόνι!
Τὸ μπερντὲ παραμερίζοντας
τ’ ἄσπρο βλέπω ἐκεῖ σεντόνι
νὰ σκεπάζει ὅλα τὰ πράγματα,
δρόμους, σπίτια, δένδρα, φύλλα.
Πόσο βλέπω μ' εὐχαρίστηση
μαζεμένη τόση ἀσπρίλα.

Ὅμως, κοίτα, τουρτουρίζοντας
τὸ κορίτσι ἐκεῖνο τρέχει.
Τώρα στάθηκε στὴν πόρτα μας,
ψωμὶ λέει πὼς δὲν ἔχει,
πὼς κρυώνει, πὼς ἐπάγωσε...
«
Ἔλα μέσα κοριτσάκι,
τὸ τραπέζι μας ἐστρώθηκε
κι ἀναμμένο εἶναι τὸ τζάκι!
»
Κώστας Καρυωτάκης

Friday, 4 July 2008

Liberty, Liberty, your crown rips up and bites the sky... Λευτεριά, Λευτεριά σχίζει, δαγκάνει τους ουρανούς το στέμμα σου


Liberty, Liberty, your crown rips up and bites the sky
Your light, without burning, makes your people blind.
Gold butterflies, the Americans,
estimate how much your divine metal costs.
Liberty, Liberty, you will be bought by merchants,
By consortia and Jewish people.
The upcoming generations will read about
This century's enormous debts and sins,
As they compare you to the portrait of Dorian Gray.

Liberty, Liberty, you are missed by
Distant forests, tattered gardens,
By those who welcome sadness
As an award of struggle and strain,
And continue their life,
Dead, who are deprived of acknowledgment.

Kostas Karyotakis

Greek poet (30 Οct. 1896 – 21 July 1928)

Στο άγαλμα της ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο
Λευτεριά, Λευτεριά σχίζει, δαγκάνει
τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου,
χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου.
Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,
λογαριάζουν, πόσα δολάρια κάνει
σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου.

Λευτεριά, Λευτεριά, θα σ' αγοράσουν
έμποροι και κονσόρτια κι εβραίοι.
Είναι πολλά του αιώνος μας τα χρέη,
πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
οι γενεές, όταν σε παρομοιάσουν
με το προτραίτο του Dorian Gray.


Λευτεριά, Λευτεριά, σε νοσταλγούνε,
μακρινά δάση, ρημαγμένοι κήποι,
όσοι άνθρωποι προσδέχονται τη λύπη
σαν έπαθλο του αγώνος, και μοχθούνε,
και τη ζωή τους εξακολουθούνε,
νεκροί που η καθιέρωσις του λείπει. 


Κώστας Καρυωτάκης

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki