Πώς βιώνει το παιδί τους τσακωμούς των γονιών του

Όλα τα παιδάκια πιστεύουν ότι οι γονείς τους είναι ευτυχισμένοι και αυτό σημαίνει ότι δεν τσακώνονται ποτέ. Με μια τέτοια νοοτροπία, καταλαβαίνει κανείς πόσο αρνητικά επηρεάζονται όταν υπάρχουν εντάσεις και μάλιστα παρουσία του:

• Τις πρώτες φορές θα εκπλαγεί αρνητικά, αφού, όπως είπαμε και πριν, στο δικό του μυαλό οι γονείς του είναι πάντοτε αγαπημένοι.

• Σε δεύτερο επίπεδο και ιδιαίτερα αν οι τσακωμοί είναι συχνοί και λαμβάνουν τακτικά χώρα μπροστά του, το παιδί νιώθει άγχος και αναφάλεια, αφού δεν ξέρει ούτε τις αιτίες, ούτε τι μπορεί να συνεπάγονται γενικότερα. Αρκεί να αναφέρουμε ότι σε πολλά παιδιά υπάρχει ο φόβος της εγκατάλειψης!

• Σε άλλες περιπτώσεις, το παιδί θεωρεί εαυτόν υπεύθυνο για τους τσακωμούς, χωρίς αυτό να έχει εννοηθεί με κάποιον τρόπο, με αποτέλεσμα να νιώθει πάρα πολύ άσχημα.

• Επειδή την ώρα του τσακωμού δεδομένα υπάρχει μεγάλη ένταση στην ατμόσφαιρα και οι κινήσεις των εμπλεκομένων είναι έντονες, το παιδί μπορεί να φοβηθεί μήπως ο ένας γονιός κάνει κακό στον άλλον.

• Ένα ακόμα σοκαριστικό γεγονός για το παιδί είναι πως βλέπει τους αγαπημένους του ανθρώπους εκτός ελέγχου, ενώ του ζητούν κατ΄επανάληψη να μην το παρακάνει με την γκρίνια. Μια τέτοια απόκλιση το μπερδεύει.

• Τέλος, ένα παιδί που μεγαλώνει σε οικογενειακό περιβάλλον γεμάτο εντάσεις και τσακωμούς στην πάροδο των χρόνων, είναι πολύ πιθανό να γίνει επιθετικό και γενικά πιο δύσκολα διαχειρίσιμο από τους τρίτους όταν μεγαλώσει.

Χαρά Γεωργίου

unpolitical.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να μάθουμε στο παιδί μας να υπερασπίζεται τον εαυτό του

Όλοι οι γονείς γινόμαστε μάρτυρες ή ερχόμαστε αντιμέτωποι με εκδηλώσεις βίαιων συμπεριφορών τόσο μέσα στο σπίτι μας όσο και σε παιδικά πάρτι, στο πάρκο, στην παιδική χαρά κλπ. Σπρώχνονται για να πάρουν τη σειρά, μιλάνε άσχημα, αρπάζουν παιχνίδια που δεν τους ανήκουν, χτυπάνε, φτύνουν ή και απειλούν.

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής μας εξηγεί ότι το πόσο επιθετικό είναι ένα παιδάκι εξαρτάται από εγγενείς αλλά και από περιβαλλοντικούς παράγοντες.

Αυτά μπορεί να συμβαίνουν είτε από ή προς το δικό μας παιδί

• Αν μέσα στο σπίτι μας επικρατεί φασαρία, βιαιότητα από τους γονείς τότε και τα παιδιά είναι πολύ πιθανό να μιμηθούν και να  υιοθετήσουν μία παρόμοια συμπεριφορά
• Ωστόσο, η επιθετικότητα  σαν μία συμπεριφορά, δεν περιλαμβάνει μόνο αρνητικά στοιχεία, αλλά και θετικά
• Πρέπει να βρούμε τον τρόπο και να εκμεταλλευτούμε τις θετικές ιδιότητες της επιθετικότητας, χωρίς βέβαια να της δώσουμε υπεραξία και να ακυρώσουμε όλες τις καλές συμπεριφορές και ηθικές αξίες, όπως είναι ο αλληλοσεβασμός, η ελευθερία λόγου κλπ.

Όσο και αν ο γονέας προσπαθήσει και καταφέρει να μεταδώσει όλες τις καλές αξίες στο παιδί του, να μάθει να μοιράζεται, να προσφέρει, να είναι ευγενικό κλπ. κάποια στιγμή θα έρθει αντιμέτωπο με την σκληρή πραγματικότητα, που είναι:

• αυτή της αδικίας,
• της ασέβειας
• του ψέματος
• και πολλές φορές της βίας

Πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να υπερασπίζονται τον εαυτό τους σε τέτοιου είδους καταστάσεις και ποια πρέπει να είναι η θέση τους;
Αυτό το ερώτημα έχει σαν αρχή την ίδια την επιθυμία μας ως γονείς

• Το παιδί μας να γίνει ανεξάρτητο
• Να κατακτήσει νέες γνώσεις
• Να έχει έναν αρχηγικό ρόλο στην ομάδα του, της παρέας του, στο σχολείο
• Να ορίζει τα δικαιώματά του
• Να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις του και έτσι σιγά σιγά να γίνεται αυτόνομο και με αυτοπεποίθηση
• Θέλουμε να αντιμετωπίζει εμπόδια και δύσκολες καταστάσεις με αποτελεσματικό τρόπο
• Να είναι πρώτος, να συναγωνίζεται, να διεκδικεί, να απαντά σε προκλήσεις

Όλα αυτά αποτελούν αυτό που ονομάζουμε στην παιδοψυχολογία “λειτουργική επιθετικότητα”

Τι κάνουμε όταν το παιδί μας εμπλακεί σε καβγά;
Καταρχήν η στάση μας έχει να κάνει με την ηλικία του παιδιού. Αν έχουμε ένα παιδάκι ηλικίας μεταξύ 18 μηνώνμέχρι 3,5 ετών και είμαστε  για παράδειγμα σε ένα πάρτυ και ένα άλλο συνομήλικο παιδάκι αρπάξει από τα χέρια του δικού μας το παιχνίδι του.

• Τότε, αφού βρίσκεται υπό την επίβλεψη μας, κάνουμε αρχικά λεκτική καθοδήγηση στο δικό μας παιδι «ζήτα από το παιδάκι ευγενικά να στο δώσει πίσω το παιχνίδι σου»
• Αν αυτό δεν ανταποκριθεί τότε επεμβαίνουμε και ζητάμε εμείς ευγενικά από το άλλο παιδάκι να το επιστρέψει «τώρα είναι η σειρά π.χ. του Γιώργου, είναι δικό του το παιχνίδι, όταν τελειώσει και θέλει να στο δώσει θα μπορείς να παίξεις»
• Κατόπιν του περιστατικού, στο αυτοκίνητο ή στο σπίτι, το συζητάμε

Σε παιδιά που είναι μεγαλύτερης ηλικίας

• Kαλό είναι να μην το εμποδίσετε από το να το διεκδικήσει
• Μη παρέμβετε
• Αφήστε το να υπερασπιστεί τον εαυτό του με λεκτικό τρόπο
• Αφήστε το να ορίσει τις επιλογές του, με ποιους θα παίζει, πώς θα παίζει και τι θα παίζει
• Αφήστε το ελεύθερο να εκφραστεί και να αντιδράσει όταν αδικείται ή όταν γίνεται αντικείμενο της επιθετικότητας των άλλων

Η συμβουλή του Ειδικού:
Σαφώς και θα επέμβετε όταν κρίνετε ότι αντιμετωπίζει μεγαλύτερα παιδιά ή όταν προβλέπετε σωματική βία. Προκύπτει το εύλογο συμπέρασμα ότι η “λειτουργική επιθετικότητα” είναι μια θετική μορφή παιδικής συμπεριφοράς, που βοηθά τα παιδιά να εδραιώνουν τη δική τους ελευθερία, να λαμβάνουν το σεβασμό των συνομηλίκων τους και να προασπίζονται τα δικαιώματά τους. Ως γονείς, οφείλουμε να διδάξουμε τα παιδιά μας πώς να αμύνονται, πώς να αξιολογούν τις συμπεριφορές και πώς να αντιδρούν όταν γίνονται δέκτες “εχθρικής επιθετικότητας”, σε κάθε επίπεδο της ζωής τους.

THE MAMAGERS TEAM 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μπροστά στα μάτια των παιδιών του ...

Εύχομαι όλοι να είσαστε καλά.

Πριν από λίγο υπήρξα μάρτυρας μιας απίστευτης σκηνής: πατέρας οδηγός ταξί, βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητό του με τα παιδιά και τη γυναίκα του. Ξαφνικά ξεσπάει άγριος καυγάς και ο πατέρας πετάει στην κυριολεξία έξω από το ταξί τη γυναίκα του, ουρλιάζοντας, μπροστά στα μάτια των παιδιών του.

Ο κόσμος που βρίσκονταν κοντά, με ανοικτό το στόμα, παρακολούθησε τη σκηνή και προσπάθησε να μεσολαβήσει. (αυτή τη στιγμή που σας γράφω, η ιστορία συνεχίζεται, μπροστά στο γραφείο κάποιου δικηγόρου, μάλλον το ζευγάρι βρίσκεται σε διαδικασία διαζυγίου).

Και τα παιδιά; Ποιος από τους δύο αυτή τη στιγμή σκέφτεται τα παιδιά; Μάλλον κανείς.

Γονείς είμαστε οι περισσότεροι, και σίγουρα έχουμε καυγαδίσει με το σύντροφό μας. Όμως τα παιδιά δεν έχουν καμία θέση στα προβλήματα αυτά. Κρατήστε τα παιδιά μακριά, όσο το δυνατόν πιο μακριά από τέτοιου είδους καταστάσεις. Τι πληγές προκαλούν στις ψυχές τους, τι εικόνες αποκτούν; Τι πίκρα...

Σοκαρίστηκα και τρόμαξα. Ήρθα αντιμέτωπη με μια σκηνή που πραγματικά δε θέλω ΠΟΤΕ ξανά να συναντήσω.

Σ' αυτή τη ζωή, τη δύσκολη και γεμάτη προβλήματα για όλους μας, ανακούφιση μπορούμε να βρούμε δίνοντας αγάπη και τρυφερότητα στα παιδιά μας. Ξεκουράζομαι με τη σκέψη των παιδιών μου, με τις αγκαλιές τους και τα φιλιά τους.

Ας μην γίνουμε πρωταγωνιστές σε τέτοιες ανάλογες σκηνές. Προορισμός είναι άλλος. Να δίνουμε και να εισπράττουμε αγάπη. Μόνο αυτό.

Σας ευχαριστώ.

---

Το έστειλε η Ελευθερία Τετ 2009-05-20 14:12