Λαρυγγίτιδα

Με τον όρο λαρυγγίτιδα αναφερόμαστε στην οξεία απόφραξη (οίδημα-στένωση) του λάρυγγα που συνήθως οφείλεται σε ιούς, με συχνότερα υπεύθυνο τον ιό της παραϊνφλουένζας. Άλλοι ιοί όπως ρινοϊοί, μεταπνευμονοϊοί, αλλά και ο ιός της γρίπης, καθώς και άλλοι αναπνευστικοί ιοί, μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή λαρυγγίτιδα.

Μπορεί ένα επεισόδιο λαρυγγίτιδας να εμφανισθεί ακόμη και τους θερινούς μήνες, όμως οι  συνήθεις εποχές είναι οι ψυχρότερες και αυτό γιατί τότε εμφανίζονται οι περισσότεροι αναπνευστικοί ιοί.

Δεν αρκεί μόνο η παρουσία του ιού, για να οδηγήσει ένα παιδί σε επεισόδιο λαρυγγίτιδας. Απαιτείται κάποια ευαισθησία του παιδιού, τοπικού αλλεργικού τύπου (συνήθως τα ίδια παιδιά επαναλαμβάνουν επεισόδια λαρυγγίτιδας), συνύπαρξη των κατάλληλων καιρικών συνθηκών (ξηρή ατμόσφαιρα ή συχνά νότιοι άνεμοι), καθώς και οι κατάλληλες ώρες της ημέρας (συνήθως το επεισόδιο συμβαίνει τις μεταμεσονύκτιες  ώρες, κατά τη διάρκεια του  ύπνου).

Συνήθως προσβάλλει τις ηλικίες κάτω των 5 ετών και πρέπει να σημειωθεί ότι όσο μικρότερο είναι  το παιδί, τόσο σοβαρότερη η πορεία του επεισοδίου της Λαρυγγίτιδας.

Τι συμβαίνει στον λάρυγγα του παιδιού: Ο λάρυγγας ανατομικά-τοπογραφικά,  αρχίζει αμέσως μετά το φάρυγγα, από τον οποίο τον απομονώνει η επιγλωττίδα που κλείνει κατά την κατάποση για να περάσουν οι τροφές στον οισοφάγο και να μην κινηθούν προς το αναπνευστικό σύστημα, ενώ η επιγλωττίδα ανοίγει κατά την αναπνοή και επιτρέπει την ελεύθερη  είσοδο και  έξοδο του αέρα στον πνεύμονα.

Το στενότερο τμήμα του λάρυγγα είναι αυτό που βρίσκεται στο ύψος των φωνητικών χορδών και εκεί συμβαίνουν οι σοβαρότερες αποφράξεις – στενώσεις.

Όταν η στένωση αφορά μόνο στον λάρυγγα, αναφερόμαστε σε  λαρυγγίτιδα. Όταν επεκτείνεται στην τραχεία που είναι συνέχεια του λάρυγγα, για λαρυγγοτραχειϊτιδα και όταν κατεβαίνει χαμηλότερα στους βρόγχους, για λαρυγγο-τραχειο- βρογχίτιδα.

Η τοπογραφική αυτή διαίρεση γίνεται για να προσδιορίσει, κατά κάποιο τρόπο και την βαρύτητα, γιατί είναι κατανοητό ότι όσο μεγαλύτερο είναι το μήκος της πάσχουσας περιοχής (απόφραξης- στένωσης), τόσο περισσότερες οι αντιστάσεις στην είσοδο του αέρα και συνεπώς  τόσο βαρύτερη η κλινική εικόνα.

Όσο μικρότερο το παιδί, τόσο μεγαλύτερη η έκταση της απόφραξης και συνεπώς τα βρέφη και τα νήπια απαιτούν περισσότερη προσοχή και   φροντίδα, διότι πολύ συχνά εμφανίζουν λαρυγγο- τραχειο- βρογχίτιδα.

Άλλη μορφή ταξινόμησης της λαρυγγίτιδας

Πέραν της παραπάνω τοπογραφικής ταξινόμησης, μία άλλη ταξινόμηση είναι αυτή που στηρίζεται σε κλινικά και επιδημιολογικά δεδομένα.

Πρόκειται για την Σπασμωδική Λαρυγγίτιδα ή Σπασμωδικό Croup και την Οξεία Καταρροϊκή Λαρυγγίτιδα.

Έτσι με τον όρο Σπασμωδική Λαρυγγίτιδα ή σπασμωδικό Croup, εννοούμε τα επεισόδια που συμβαίνουν κατ’ επανάληψη στο ίδιο παιδί. Αυτά αρχίζουν συνήθως στην προνηπιακή ηλικία και χαρακτηριστικό τους είναι ότι συχνά δεν προειδοποιούν για την έλευσή τους, εμφανίζονται αιφνίδια κατά τις μεταμεσονύκτιες ώρες, οι γονείς βρίσκουν  το παιδί να κάθεται έντρομο στο κρεβάτι και να προσπαθεί να αναπνεύσει  με τα χέρια στηριγμένα στο πλάϊ του σώματος, με βήχα υλακώδη (γαύγισμα σκύλου) και εισολκές των μεσοπλεύριων διαστημάτων και του κατώτερου τμήματος του θώρακα, εκεί που τελειώνουν οι πλευρές  και υποδηλώνουν την δυσκολία εισόδου του αέρα στο θωρακικό κλωβό.

Για πληρέστερη κατανόηση των φαινομένων από τους γονείς, πρέπει να επισημάνουμε ότι η είσοδος του αέρα στους πνεύμονες γίνεται παθητικά μόλις ο άνθρωπος διευρύνει το θώρακά του. Ο αέρας εισέρχεται με δύναμη για να καλύψει το κενό που του προσφέρει το άνοιγμα των πλευρών. Όταν υπάρχει εμπόδιο στην είσοδο αυτή του αέρα, τότε η ατμοσφαιρική πίεση πιέζει τον κενό από αέρα θώρακα από έξω και στα σημεία που είναι ευένδοτα (μεταξύ των πλευρών, μεσοπλεύρια διαστήματα) παρατηρούνται εισολκές.

Όσο οι εισολκές προχωρούν στα άνω πνευμονικά πεδία και τη σφαγή (τη λακουβίτσα που είναι κάτω από την προβολή του λάρυγγα και πάνω από τη βάση του στέρνου), τόσο τα πράγματα είναι δυσκολότερα για το παιδί.

Η έξοδος του αέρα από τους από τους πνεύμονες αποτελεί ενεργητικό φαινόμενο, με την έννοια ότι αυτός που προσπαθεί να βγάλει τον αέρα καταβάλλει προσπάθεια χρησιμοποιώντας τις μυϊκές μάζες του θώρακα (μεσοπλεύριοι μύες), με τη δύναμη και την ένταση που επιθυμεί.  
Η διαφορά από την πρώτη περίπτωση, του ανοίγματος δηλαδή του θωρακικού κλωβού για την είσοδο αέρα, είναι ότι στην εισπνοή η δύναμη που εξασκείται είναι περισσότερο βίαιη και βραχείας διάρκειας. 
Στο σημείο αυτό πρέπει να προσθέσουμε ότι, ένα παιδί με λαρυγγική στένωση όπου ο αέρας δεν έχει δίοδο να εισέλθει λόγω της στένωσης, επιδεινώνει το πρόβλημα σε κάθε βίαιη προσπάθεια να ξεπεράσει (υπερνικήσει) τη στένωση, γιατί η ατμοσφαιρική πίεση πιέζει τη σφαγή και έμμεσα τον λάρυγγα και επιδεινώνει την κατάσταση (ασκείται μια δεύτερη πίεση).

Στην κλινική πράξη, όσο οι γονείς και το παιδί χάνουν την ψυχραιμία τους και ο μικρός ασθενής δεν πειθαρχεί ώστε να αναπνέει με ηρεμία, αλλά προσπαθεί με εισπνευστική δύναμη να υπερνικήσει τη δυσκολία, τόσο η απόφραξη επιδεινώνεται. Πρέπει βέβαια να παραδεχθούμε ότι δεν μπορούμε να πείσουμε ένα παιδί 2-3 ετών , να αποβάλλει το φόβο και να  δείξει ψυχραιμία.

Οξεία Καταρροϊκή Λαρυγγίτιδα

Πρόκειται για τα ίδια φαινόμενα, όπως περιγράφηκαν παραπάνω, μόνο που στην περίπτωση αυτή είναι εμφανή τα στοιχεία της λοίμωξης του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος.

Αρχικά πρόκειται για μία συνήθη λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού. 
Μια λοίμωξη, δηλαδή, ιογενή σχεδόν πάντοτε που αρχίζει με ή χωρίς πυρετό, δακρύρροια, φταρνίσματα, ρινική καταρροή και οτιδήποτε άλλο μπορεί να συνοδεύει τις λοιμώξεις αυτού του είδους. Εκείνο που κάνει τη διαφορά και συχνά δείχνει αυτό που έρχεται, είναι η βραχνή φωνή του παιδιού, που εμφανίζεται ξαφνικά τις απογευματινές ώρες και με την πάροδο τον ωρών και έως ότου κοιμηθεί επιδεινώνεται και η αναπνοή του αρχίζει να κάνει ένα συριγμό. 
Ο συριγμός αυτός γίνεται εντονότερος κάθε φορά που προσπαθεί να αναπνεύσει πιο έντονα ή να κλάψει.

Για τους γονείς που έχουν ζήσει στο παρελθόν εικόνα λαρυγγίτιδας στο παιδί τους, αυτά που γράφω είναι λίγο-πολύ γνωστά και αρχίζουν έγκαιρα να παίρνουν τα μέτρα τους για να ανακόψουν τα φαινόμενα, στο βαθμό που μπορούν να το κάνουν.

Αυτοί  που δεν έχουν όμως παρόμοια εμπειρία, θα αιφνιδιαστούν αφενός και εκ τούτου δεν θα μπορέσουν  να βοηθήσουν θετικά το παιδί τους.

Η κλινική εικόνα, όταν αναπτυχθεί είναι όμοια με την εικόνα του σπασμωδικού Croup, με αδυναμία εισόδου του αέρα, εισολκές, υλακώδη βήχα, αγωνιώδη προσπάθεια του παιδιού, ενώ μπορεί να συνυπάρχει και πυρετός που μας απασχολεί πολύ λίγο, γιατί προέχουν άλλα πιο σημαντικά.

Αντιμετώπιση της Λαρυγγίτιδας

Αν επιχειρήσει κανείς να κάνει μια αναδρομή στην αντιμετώπιση της λαρυγγίτιδας στα παιδιά, θα φθάσει στην εποχή του Ιπποκράτη.

Τα αποδεκτά σήμερα

1. Σε παιδιά με σπασμωδικά επεισόδια, ηρεμία του παιδιού, ευχάριστο περιβάλλον, υγρασία με υγραντήρα ή άλλο μέσον στο χώρο του ύπνου και μάλιστα πριν από την εμφάνιση της κρίσης. Να βεβαιωθεί κανείς ότι στο σπίτι υπάρχει κορτιζόνη σε εύληπτη μορφή  που έχει χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν και πάνω από όλα επικοινωνία με τον Παιδίατρο, γιατί δεν είναι όλα τα επεισόδια της ίδια βαρύτητας. Έκθεση σε ψυχρό αέρα (μπαλκόνι), συχνά είναι ευεργετικό (δυστυχώς τον Παιδίατρό σας πρέπει να τον ξυπνήσετε γιατί αυτά θα συμβούν στις 03:00!)
2. Σε περιπτώσεις καταρροϊκής Λαρυγγίτιδας, η πρώτη κίνηση είναι η επικοινωνία με τον Παιδίατρο του παιδιού ή η μετακίνηση στο πλησιέστερο Παιδιατρικό Νοσοκομείο. Μπορείτε ωστόσο να κάνετε αυτά που γράφουμε παραπάνω και αν έχετε κορτιζόνη να την δώσετε με την οδηγία του Παιδιάτρου για την μορφή και τη δόση. Όμως,  ΠΡΟΣΟΧΗ, με την λαρυγγίτιδα δεν παίζουμε και δεν παριστάνουμε τους ειδικούς, όταν οι ίδιοι οι ειδικοί δεν μπορούν να προβλέψουν την εξέλιξή της. Για τον ίδιο λόγο δεν παραθέτουμε και στοιχεία που προσδιορίζουν τη βαρύτητα. Όσες φορές το επιχείρησαν αυτό τα διάφορα ειδικά κέντρα, διαπίστωσαν ότι η υποκειμενικότητα αυτών των κριτηρίων δεν επέτρεψε πάντοτε την σωστή αξιολόγηση, με αποτέλεσμα, να κινδυνεύσουν παιδιά.
3. Το video που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικό και πολύ διδακτικό, μόνο είναι σημαντικό να έχετε και ήχο, που ‘λέει’ τα πάντα.
4. Αν κινηθείτε προς το νοσοκομείο, πρέπει να είσαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να μην έχετε πανικό. Με τους σπασμούς και την λαρυγγίτιδα έχουν γίνει πολλά ατυχήματα.
5. Αν κατά τη διάρκεια της μετάβασης το παιδί βελτιωθεί από την ένταση, τα φρεναρίσματα και την κόρνα, μην γυρίσετε πίσω γιατί σε λίγο θα ξανατρέχετε στην ίδια διαδρομή.

Με τον όρο λαρυγγίτιδα αναφερόμαστε στην οξεία απόφραξη (οίδημα-στένωση) του λάρυγγα που συνήθως οφείλεται σε ιούς, με συχνότερα υπεύθυνο τον ιό της παραϊνφλουένζας…

Μαρία Εργαζάκη, Παιδίατρος και 
Παναγιώτης Σπυρίδης, Αναπλ. Καθηγητής Παιδιατρικής
Γράφει η Σταυρούλα Ψώνη
paidiatriki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αποκρυπτογραφήστε το βήχα του παιδιού

Αυτή την εποχή, 9 στα 10 παιδιά βήχουν. Εσείς, ξέρετε πώς να διακρίνετε τι είναι πιθανό να κρύβεται πίσω από το βήχα και πότε πρέπει να πάτε στο γιατρό;
Όταν πρόκειται για έναν μεγάλο, ο ήχος του βήχα μπορεί και να είναι απλώς ενοχλητικός για τα αυτιά σου. 

Όταν όμως βήχει το παιδί σου, κατά κάποιο τρόπο, αυτός ο ήχος «τρυπάει» την καρδιά σου. 

Σκέφτεσαι ότι ταλαιπωρείται, ότι δυσκολεύεται να κοιμηθεί, ότι το κορμάκι του τραντάζεται κάτι φορά που βήχει και θέλεις να σταματήσει το συντομότερο δυνατό. 

Ωστόσο, το βασικό που πρέπει να σκεφτεί κάθε γονιός είναι ότι τις περισσότερες φορές ο βήχας δεν είναι παρά το σύμπτωμα αυτού που ταλαιπωρεί το παιδί και ότι το κάθε διαφορετικό είδος μπορεί να αποκαλύψει ποιο είναι το πρόβλημα και πότε είναι σημαντικό να απευθυνθούμε άμεσα στο γιατρό. Αυτά είναι μερικά από τα πιο συχνά είδη βήχα που μπορεί να ακούσετε από το παιδί σας και τι μπορεί να σημαίνουν -όπως περιγράφει σε άρθρο του ο Αμερικανός παιδίατρος Ντάνιελ ΜακΓκι.

Βήχας που μοιάζει με γαύγισμα (υλακώδης)

Αυτός ο βήχας που τον ακούς κι αναρωτιέσαι εάν προέρχεται από το κρεβατάκι του παιδιού ή από το σπιτάκι του σκύλου είναι πιθανό να οφείλεται σε λαρυγγίτιδα. 

Η λαρυγγίτιδα (ή κρουπ) είναι μια ασθένεια που προκαλείται από ιό και προκαλεί οίδημα και φλεγμονή στις φωνητικές χορδές. 

Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι αυτός ο χαρακτηριστικός βήχας σαν γαύγισμα και ο συριγμός (ένας συριστικός ήχος που ακούγεται κατά την εισπνοή).

Έντονος βήχας που μοιάζει να μην σταματάει (παροξυσμικός)

Εάν το παιδί παθαίνει επεισόδια παροξυσμικού βήχα (δηλαδή αρχίζει να βήχει και δεν σταματάει πολλές φορές μέσα στην ημέρα) ίσως έχει κοκκύτη. Ο κοκκύτης είναι οξεία μικροβιακή λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος που οφείλεται στον αιμόφιλο του κοκκύτη (Bordetella pertussis). 

Οι παροξυσμοί του βήχα φθάνουν κατά μέσο όρο τους 15 το 24ωρο. Χαρακτηριστικά μετά από βαθιά εισπνοή καθώς το παιδί προσπαθεί να εκπνεύσει βήχει πολλές φορές απανωτά και στη συνέχεια ακολουθεί βαθιά, ηχηρή, συριγμώδης εισπνοή. Τα επεισόδια του βήχα μπορεί να είναι τόσο έντονα που προκαλούν εμετό.

Βήχας που εμφανίζεται τη νύχτα

Τις περισσότερες φορές πρόκειται για κοινό κρυολόγημα. Όταν το παιδί έχει συνάχι, όταν ξαπλώνει, οι ρινικές εκκρίσεις κυλούν προς το φάρυγγα, προκαλώντας ερεθισμό. 

Ο βήχας προκαλείται στην προσπάθεια του οργανισμού να τις απομακρύνει. Επίσης, όταν η μύτη είναι βουλωμένη και το παιδί αναγκάζεται να αναπνέει από το στόμα, ο φάρυγγας ξηραίνεται και προκαλείται βήχας. 

Ωστόσο, ο ξηρός βήχας που επιδεινώνεται τη νύχτα μπορεί να προέρχεται και από άσθμα.

Ξηρός βήχας

Ένας βήχας ξηρός (χωρίς φλέματα) που επιμένει για πολύ καιρό είναι πιθανό να οφείλεται σε άσθμα, μια ασθένεια που προσβάλλει τους πνεύμονες. Ο βήχας από το άσθμα είναι συχνά χειρότερος τη νύχτα ή νωρίς το πρωί.

Υγρός (παραγωγικός) βήχας

Είναι ο βήχας που προκαλείται συχνότερα από το κοινό κρυολόγημα. Ακούγεται σαν να προσπαθεί να παρασύρει φλέμα ή βλέννα από το λαιμό και συνοδεύεται από βλεννώδεις εκκρίσεις. 

Καλό είναι να μην τον σταματάμε, δίνοντας στο παιδί αντιβηχικά σκευάσματα –στις περισσότερες περιπτώσεις κάτι τέτοιο δεν θα βελτίωνε την κατάσταση, αλλά θα την έκανε χειρότερη. Εάν ωστόσο ο βήχας του παιδιού επιμείνει για περισσότερο από μία εβδομάδα ή εάν το παιδί δείχνει να μην είναι καλά ή δυσκολεύεται στην αναπνοή, θα πρέπει να επισκεφθείτε τον παιδίατρο.

mamamia

Ποιες ιώσεις «θερίζουν» τους παιδικούς σταθμούς και πώς να προστατεύσετε τα παιδιά

Η έναρξη της σχολικής χρονιάς τις περισσότερες φορές βρίσκει τους γονείς αντιμέτωπους με τις αρρώστιες που «κολλάνε» τα παιδιά μεταξύ τους. 

Οι περισσότερες απ’ αυτές, είναι οι κλασικές ιώσεις που όμως, αν και έχουμε συνηθίσει να τις συμπεριλαμβάνουμε σε μια γενική κατηγορία, διαχωρίζονται, ανάλογα με τον ιό που τις προκαλεί. 

Αν το παιδί «περάσει» κάποιες από αυτές, θα ξέρετε τι να κάνετε...

1. Γαστρεντερίτιδα
Είναι μια από τις πιο συχνές ιώσεις πιο ταλαιπωρεί τα παιδιά ιδιαίτερα τα παιδιά μέχρι 5 ετών. Η γαστρεντερίτιδα οφείλεται στον ροταϊό που μεταδίδεται μέσω των κοπράνων, γι’ αυτό και η σωστή υγιεινή (και ειδικά το πλύσιμο των χεριών) είναι εξαιρετικά σημαντική για την προφύλαξη των παιδιών. 

Τα κυριότερα συμπτώματά της που θα πρέπει να σας ανησυχήσουν είναι η διάρροια, η ναυτία, ο εμετός και η κούραση. 

Συνήθως, η ίωση διαρκεί από τρεις έως επτά ημέρες, ωστόσο αν τα συμπτώματα επιμένουν ή είναι πολύ βαριά και το παιδί ταλαιπωρείται, καλό θα είναι να συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας σχετικά.

Τι μπορείτε να κάνετε
Όπως επισημαίνει ο παιδίατρος κ. Γιώργος Τρίμης, η αντιμετώπιση της γαστρεντερίτιδας είναι συμπτωματική, γι’ αυτό και οι γονείς θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στη διατροφή του παιδιού. 

Συγκεκριμένα, οι μικροί ασθενείς θα πρέπει να ακολουθούν μια ειδική δίαιτα που δεν θα ερεθίσει περαιτέρω τον γαστρεντερικό σωλήνα. 

Η καθημερινή διατροφή του παιδιού πρέπει να περιλαμβάνει μόνο στεγνές τροφές, όπως κρέας (μόνο ψητό), άσπρα μακαρόνια και ρύζι ενώ από φρούτα ενδείκνυνται μόνο οι μπανάνες και τα μήλα. 

Παράλληλα, είναι απαραίτητη η ξεκούραση αλλά και η πρόσληψη υγρών γιατί, λόγω των συνεχών εκκρίσεων, η αφυδάτωση είναι ένας σημαντικός κίνδυνος.

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο, που συμπεριλαμβάνεται στο εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών και λειτουργεί ως ο πιο σίγουρος τρόπος πρόληψης, γι’ αυτό καλό θα είναι να ρωτήσετε τον παιδίατρό σας σχετικά.

2. Λαρυγγίτιδα
Η πιο συχνή ίωση που μεταδίδεται αυτή την εποχή στους παιδικούς σταθμούς είναι η λαρυγγίτιδα, μια ίωση που σχετίζεται με το αναπνευστικό σύστημα. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματά της είναι η βραχνάδα στην ομιλία, η δυσκολία στην αναπνοή που μπορεί να συνοδεύεται από σφύριγμα αλλά και ο έντονος βήχας που θυμίζει γάβγισμα.

Πώς να την αντιμετωπίσετε
Όπως επισημαίνει ο γιατρός, τα συμπτώματά της επιδεινώνονται κυρίως το βράδυ, γι’ αυτό καλό θα είναι να μείνετε δίπλα στο παιδί τις νυχτερινές ώρες που ταλαιπωρείται περισσότερο. Αυτό που ενδεχομένως βοηθήσει το παιδί είναι να αναπνεύσει καθαρό αέρα, γι’ αυτό ντύστε το καλά και βγείτε έξω για λίγη ώρα, ωστόσο ό,τι μέτρο και να πάρετε καλό θα είναι πρώτα να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας.

3. Φαρυγγίτιδα
Είναι μια φλεγμονή του φάρυγγα που προσβάλλει αρκετά συχνά τα παιδιά και κύριο σύμπτωμά της είναι ο πονόλαιμος και ακολουθούν η έκκριση βλέννας και ο πονοκέφαλος ενώ υπάρχει περίπτωση να εκδηλωθεί πυρετός. Δεν πρόκειται για σοβαρή ασθένεια, ωστόσο θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γιατί οι επιπλοκές είναι μια πιθανότητα.

Πώς να ανακουφίσετε το παιδί
Αν το παιδί μπορεί να κάνει γαργάρες, ένα μίγμα που αποτελείται από ένα φλιτζάνι ζεστό νερό και ¼ του φλιτζανιού αλάτι μπορεί να το βοηθήσει σημαντικά. 

Επιπλέον, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ειδικές συσκευές που διατηρούν ή αυξάνουν την υγρασία στο σπίτι, κάνοντας έτσι πιο εύκολη την αναπνοή για το παιδί. 

Όσον αφορά, τη διατροφή, προτιμήστε τροφές που δεν «ερεθίζουν» παραπάνω τον λαιμό και που το παιδί μπορεί να καταπιεί εύκολα, όπως οι σούπες ή ο πουρές.

4. Εποχιακή γρίπη
Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του iatronet, η εποχιακή γρίπη συνήθως εμφανίζεται με μέτριας ή ήπιας σοβαρότητας συμπτώματα, με τα συνηθέστερα από αυτά να είναι ο ξαφνικός πυρετός, ο πονοκέφαλος, οι μυαλγίες και η έντονη κούραση. 

Το ενδεχόμενο υποτροπής σε πνευμονία, ωτίτιδα ή αφυδάτωση υπάρχει, ωστόσο πρόκειται για ακραίες περιπτώσεις.

Τι μπορείτε να κάνετε
Η ξεκούραση και η ελαφριά διατροφή, που είναι πλούσια σε φρούτα και λαχανικά θα βοηθήσουν το παιδί να «δυναμώσει» και να την ξεπεράσει πιο γρήγορα.

Αν αναρωτιέστε γιατί η λέξη «αντιβιοτικά» λείπει από το κείμενο, θα σας λυθεί η απορία: όπως τονίζει ο παιδίατρος, η χορήγηση αντιβιοτικών κρίνεται απαραίτητη μόνο αν υπάρχει υπόνοια κάποιας «μικροβιακής επιπλοκής», κάτι που δεν συμβαίνει συχνά και που φυσικά θα κρίνει μόνο ο παιδίατρός σας. 

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι ιώσεις οφείλονται σε ιογενή αίτια, οπότε η αυτοΐαση είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστούν.

Ωστόσο, για να μην φτάσουμε σ’ αυτές τις ακραίες περιπτώσεις, καλό είναι να προσέχουμε για να… έχουμε! 

Με δεδομένο ότι οι περισσότερες ιώσεις διαρκούν από τρεις έως δέκα ημέρες, οι γονείς θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και να μην στέλνουν το παιδί στο σχολείο ή τον παιδικό σταθμό. 

Εκτός του ότι η κατάσταση του παιδιού θα επιδεινωθεί, η μετάδοση γίνεται πολύ πιο εύκολα τις πρώτες μέρες εκδήλωσης της ίωσης- δεν είναι κρίμα να ταλαιπωρηθούν κι άλλα παιδιά;
από Μαρία Κωνσταντοπούλου
mama365.gr

Οι πιο συχνές παιδικές ασθένειες του χειμώνα

Μέχρι την ηλικία των 10 χρόνων κάθε παιδί δικαιολογείται να αρρωσταίνει μέχρι και δέκα φορές το χρόνο από απλές ή σοβαρότερες αρρώστιες. Το παιδί ωστόσο που πηγαίνει στο βρεφονηπιακό σταθμό μπορεί να αρρωσταίνει μέχρι και 4 φορές περισσότερο από τα άλλα.

Winter Sneezes and Diseases

Ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες αρρώστιες για το παιδί τώρα που χειμωνιάζει;
Ο παιδίατρος, κ. Σπύρος Μαζάνης απαντά:
 

Κοινό κρυολόγημα

Το κοινό κρυολόγημα είναι η πιο συνηθισμένη αρρώστια μεταξύ των παιδιών που πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό, επειδή μεταδίδεται από παιδί σε παιδί, ειδικότερα στους κλειστούς χώρους. Όμως και στα σπίτια, σε πάρτι και γιορτές το περιβάλλον είναι επιβαρυμένο με τους ιούς του κρυολογήματος, οι οποίοι κυκλοφορούν με το βήχα, την εκπνοή, το φτέρνισμα και το σάλιο.

Τα συμπτώματα είναι μπουκωμένη μύτη, συνάχι και μάτια που δακρύζουν. Αν χειροτερέψουν τα πράγματα το παιδί μπορεί να παρουσιάσει φτέρνισμα και τσίμπλες στα μάτια και αργότερα πονόλαιμο και πυρετό. Επίσης, δεν αποκλείεται να εμφανίσει πόνο στα κόκαλα και αίσθημα κόπωσης.

Το κρυολόγημα διαρκεί λίγες ημέρες και κανονικά δεν απαιτείται αντιβίωση. Αντιμετωπίζεται με ξεκούραση, ελαφριά διατροφή, άφθονα υγρά και χυμούς φρούτων. Παρ' όλα αυτά υπάρχει μια πιθανότητα επιπλοκής. Αν η άμυνα του παιδιού “πέσει” πολύ, μπορεί να προστεθεί κι άλλο μικρόβιο, που θα αλλάξει προς το χειρότερο την κλινική εικόνα του ασθενή ενώ θα χρειαστεί και φαρμακευτική αντιμετώπιση.

Ωτίτιδα

Κάθε ξαφνικός πόνος στο αυτί μπορεί να υποδηλώνει την εμφάνιση ωτίτιδας. Ο παιδίατρος πρέπει να εξετάσει το συντομότερο δυνατό το αυτί του παιδιού με το ειδικό εργαλείο που λέγεται ωτοσκόπιο. Έτσι, θα διαπιστωθεί αν πρόκειται για εξωτερική ή μέση ωτίτιδα, οξεία, ιογενή, πυώδη ή εκκριτική και θα αποφασίσει για τη σωστή θεραπεία. Η ωτίτιδα συνήθως εμφανίζεται στα 5 πρώτα χρόνια της ζωής, επειδή η ευσταχιανή σάλπιγγα, που συνδέει το μέσο αυτί με το πίσω μέρος της μύτης είναι ακόμη αρκετά στενή.

Κάθε μικρόβιο που βρίσκεται στη μύτη, στο στόμα ή τους βρόγχους μπορεί να περάσει στο αυτί και να προκαλέσει ωτίτιδα. Επίσης τα μωρά που πίνουν το γάλα τους ξαπλωμένα κινδυνεύουν να πάθουν ωτίτιδα, επειδή το γάλα κυλάει από το στόμα στην ευσταχιανή σάλπιγγα και στο αυτί. Εκτός από τον ισχυρό πόνο στο αυτί μπορεί να συνυπάρχει πυρετός. Σε περίπτωση που το τύμπανο σπάσει, θα τρέξει πύον στο εξωτερικό αυτί.

Η θεραπεία γίνεται με αντιβίωση για 8 έως 10 μέρες. Κάθε ωτίτιδα μπορεί να προκαλέσει βαρηκοΐα 15-30%, η οποία τις περισσότερες φορές είναι αναστρέψιμη. Μερικές φορές η ωτίτιδα γίνεται χρόνια ή επαναλαμβάνεται συχνά, οπότε μπορεί να χρειαστεί και χειρουργική επέμβαση.

Για προληπτικούς λόγους, τα παιδιά που παθαίνουν συχνά ωτίτιδα πρέπει να φουσκώνουν μπαλόνια και να μασούν τσίχλα.

Αμυγδαλίτιδα

Το παιδί έχει υψηλό πυρετό και πονόλαιμο. Ο φάρυγγας είναι κόκκινος και οι αμυγδαλές πρησμένες και γεμάτες πύον. Η αιτία είναι ένας από τους εκατοντάδες ιούς ή το μικρόβιο στρεπτόκοκκος. Μπορεί παράλληλα να εμφανιστεί και ρινίτιδα με συνάχι και βήχα. Μερικά παιδιά παρουσιάζουν και πόνο στην κοιλιά ή εμετούς.

Ο παιδίατρος θα αποφασίσει αν πρέπει να χορηγηθεί αντιβίωση. Στην περίπτωση που κάποιο παιδί κάνει πάνω από 5 αμυγδαλίτιδες το χρόνο και έχει και μικροβιολογικές εξετάσεις παθολογικές (γενική αίματος, ASTO κ.α) τότε θα πρέπει να συζητηθεί το ενδεχόμενο χειρουργικής επέμβασης και αφαίρεσης. Η χειρουργική επέμβαση αποφασίζεται όταν υπάρχουν φόβοι για χρόνια βλάβη των νεφρών με σπειραματονεφρίτιδα, αιματουρία και υπέρταση.

 

Λαρυγγίτιδα

Πρόκειται για μια λοίμωξη του λάρυγγα που παρόλο που οφείλεται σε ιούς τις περισσότερες φορές μπορεί να προκαλέσει απόφραξη των αναπνευστικών οδών και να θέσει σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή του παιδιού.

Συνήθως εμφανίζεται τη νύχτα (από τις 00.00-04.00) με χαρακτηριστικό βήχα που μοιάζει με γάβγισμα σκύλου. Η φωνή βραχνιάζει και μπορεί να κλείσει τελείως. Το παιδί αισθάνεται ότι του λείπει οξυγόνο για να αναπνεύσει και το πρόσωπο του έχει έκφραση πάσχουσα και πανικού.

Η θεραπεία πρέπει να είναι άμεση. Χρειάζονται οξυγόνο, υδρατμοί καθώς και φαρμακευτική αγωγή που σκοπό έχουν να βελτιώσουν το λαρυγγόσπασμο. Μέχρι το παιδί να οδηγηθεί στο νοσοκομείο καλό είναι να βγει στο μπαλκόνι για να διευκολυνθεί η αναπνοή του.

Άσθμα και βρογχιολίτιδα

Οι δύο ασθένειες έχουν κοινά συμπτώματα αλλά εμφανίζονται σε διαφορετικές ηλικίες. Η βρογχιολίτιδα προσβάλλει μωρά λίγων μηνών έως και δύο το πολύ ετών, ενώ το βρογχικό άσθμα παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών

Το παιδί εμφανίζει δυσκολία στην αναπνοή, η εκπνοή διαρκεί περισσότερο από το κανονικό και ακούγεται ένα “βράσιμο”. Όταν τα πράγματα είναι σοβαρότερα, ακούγεται ένα “σφύριγμα”. Παράλληλα εμφανίζεται ένα χαρακτηριστικό βαθούλωμα στο κάτω μέρος του στέρνου και βήχας.

Αποτέλεσμα της αναπνευστικής δυσχέρειας είναι το παιδί να δυσκολεύεται στο φαγητό και να αισθάνεται έντονη κόπωση.

Αν τα συμπτώματα είναι ελαφρά το παιδί παραμένει στο σπίτι και λαμβάνει βρογχοδιασταλτικά φάρμακα και πιθανόν κορτικοστεροειδή. Στα βαρύτερα περιστατικά απαιτείται η άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο.

από tlife