Λιγνάδης: Ένοχος για βιασμό ανηλίκων αλλά... ελεύθερος!!

Για να καταλάβουμε...
Ποια εγκλήματα θα έπρεπε να έχει διαπράξει ο έκφυλος, για να μείνει στη φυλακή;
Πόσα ανήλικα θα έπρεπε να έχει βιάσει;

Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι και με τη βούλα βιαστής. 

    Δεν είναι «φερόμενος ως βιαστής», δεν είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Δικάστηκε πέρα για πέρα δίκαια, καταδικάστηκε, έφαγε 12 χρόνια φυλακή, αν και η πρόταση του εισαγγελέα ήταν για 24 χρόνια συνολικά για δύο βιασμούς.

Το λέμε ξεκάθαρα για να το κατανοήσουν όλοι. Ο Λιγνάδης είναι ένοχος και είναι βιαστής. Και μάλιστα ανήλικων παιδιών.

Δεν είναι πια ο «μεγάλος θεατράνθρωπος», ο «σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης», ο σημαντικός καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού ή ο… κορυφαίος δάσκαλος ή ο κολλητός και φίλος κανενός.
Κατηγορήθηκε για 4 βιασμούς, καταδικάστηκε για 2, έφαγε μια ποινή που θεωρούταν… δίκαιη, 12 χρόνια, δεν του αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό.   

.............

πηγή

    Οι εκφράσεις που ακούστηκαν από συγκεντρωμένους αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την κρίση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου, ποικίλουν, ωστόσο επί της ουσίας δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην εκ πρώτης όψεως αντικρουόμενη ετυμηγορία. 

    Οι οριακές πλειοψηφίες με τις οποίες πάρθηκαν οι αποφάσεις δημιούργησαν -αν μη τι άλλο σύγχυση- ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Γιατί πώς αλλιώς, αν όχι αντικρουόμενη, θα μπορούσε να θεωρηθεί μία καταδικαστική κρίση που κατέληξε στο ότι ο Δημήτρης Λιγνάδης που διέπραξε δύο βιασμούς, δεν δικαιούται κανένα ελαφρυντικό αλλά μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο;

    Αν και το «μυστήριο» θα λυθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα καθαρογραφεί η απόφαση του δικαστηρίου και θα φανούν οι απόψεις του κάθε μέλους της έδρας, παραμένουν ανοιχτά τα ερωτήματα για το πώς επτά άνθρωποι -τρεις τακτικοί δικαστές και τέσσερις ένορκοι- δεν μπορέσουν να συμφωνήσουν σχεδόν σε κανένα ζήτημα που τους τέθηκε ως προς την υπόθεση Λιγνάδη.

ολόκληρο το άρθρο εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν κλάψαμε και δεν κλαίμε μόνο τον Μίκη....

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τον εαυτό μας κλαίμε, τη χώρα μας, τον πολιτισμό μας που χάνεται.

........
“Παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου”, διάλεξαν να τραγουδήσουν όσοι μαζεύτηκαν έξω από τη Μητρόπολη περιμένοντας τη σορό του. 

Ο Στρατηγάκος, ο σκηνοθέτης της ΕΡΤ, με το που άκουσε το μαντάτο, έγραψε στο facebook: «Ξαφνικά γέρασα, Μίκη.»

Οι Έλληνες νιώσαμε ότι αποκολλήθηκε, ότι χάσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, της ταυτότητας και της πατρίδας μας, της δημοκρατικής ανθρωπότητας, της μόνης που αξίζει να ονομάζεται έτσι, και του πολιτισμού της.
........
Τα τραγούδια και ο λόγος του εκτόπισαν ξαφνικά τα σκουπίδια από τα ερτζιανά και τις τηλεοράσεις. 

Εκατομμύρια Έλληνες τα ξανατραγούδησαν. Οι μελωδίες του ξεχύθηκαν στους δρόμους από τα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών. Σε μερικά λεπτά, η πολιτιστική ατμόσφαιρα της χώρας πήγε από το πλην στο +100. 

Ο ίδιος ο Θάνατος με τη δύναμή του μάς άρπαξε απότομα σαν ανεμοστρόβιλος και μας γύρισε, με το ζόρι σχεδόν, από την εποχή της Λίνας Μενδώνη στην εποχή της Μελίνας Μερκούρη, από την εποχή του Λιγνάδη στην εποχή του Κατράκη. 

Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί σε αυτόν τον άνεμο, ούτε καν οι ζωντανοί νεκροί που κυριαρχούν στο δημόσιο βίο και λόγο. Ξανανιώσαμε όπως νιώθαμε κάποτε, ζαλιστήκαμε βγαίνοντας από τις αναθυμιάσεις στον καθαρό αέρα, στη χώρα που κάποτε υπήρξε και κάποτε γνωρίσαμε ή ακούσαμε γι’ αυτήν.

Έδωσε και μια ευκαιρία στους νέους ανθρώπους να εξοικειωθούν με το έργο του, δηλαδή με τη χώρα τους. Χωρίς μνήμη, δεν υπάρχει κρίση, με λήθη δεν υπάρχει αλήθεια.

Μελαγχολήσαμε. Γιατί αυτό το δώρο που μας έκανε ήταν πολύ οδυνηρό. Μετρήσαμε μέσα μας πού είμαστε κάποτε και πού είμαστε τώρα. Βρεθήκαμε ξαφνικά στην Ελλάδα που γνωρίσαμε ή ακούσαμε γι’ αυτήν, μια Ελλάδα που μπορεί να ήταν καλή ή κακή, αλλά υπήρχε, ήταν αυθεντική, με τα πάνω της και με τα κάτω της. 

Δεν ήταν, ακόμα, μια εικονική χώρα, με εικονικό κράτος, εικονική οικονομία, εικονικούς πολιτικούς και εικονικά κόμματα. 

Το μόνο σχεδόν πραγματικό που μας απέμεινε είναι η ένταση της επιταχυνόμενης αποσύνθεσης και διάλυσης. Που κι αυτή μας κινητοποιεί πια μόνο όταν η φωτιά φτάσει στα προαύλια των σπιτιών μας.

Μελαγχολήσαμε, αλλά πήραμε και κουράγιο τραγουδώντας ξανά αυτά τα τραγούδια που βγαλμένα από το αίμα, τον πόνο και την αγάπη σε βοηθάνε να αντιμετωπίσεις και την πιο ζοφερή πραγματικότητα, βυθίζονται στην ψυχή, ποτίζουν ξανά τη ρίζα του ξεραμένου δέντρου. 

Και κανείς δεν ξέρει τις υπόγειες διαδρομές του, κανείς δεν ξέρει τι, πώς και πότε θα παραγάγει αυτός ο σπόρος που τόσο άφθονος ξαναρίχτηκε αυτές τις μέρες στη γη μας. 

Γιατί, όπως λέει κι ο Χριστός στην παραβολή του σπορέως, «εξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω» (Λουκ. η΄ 4-8).
................
ολόκληρο το κείμενο εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι