Μενέλαος Λουντέμης - «Γιαγιά, βάλε και άνθη νερατζιάς»

Σήμερα θέλω παραμύθι γι’ αγάπη, γιαγιά∙
μόνο γι’ αγάπη
και… -μην ξεχάσεις-
βάλε και άνθη νεραντζιάς μέσα.
Θέλω πολλή μοσκοβολιά από άνθη νεραντζιάς.

Βάλε και νύχτα με ανήσυχα άστρα.
Βάλε και σιωπή, πολλή σιωπή,
φορτωμένη με χτυποκάρδια.
Βάλε μέσα και δάκρυα
-όχι, μη βάζεις δάκρυα-
βάλε μέσα φιλιά.

Πρόσεξε όμως να μην πονάνε
γιατί είναι πολύ απαλό το στόμα της.

Έτσι γιαγιά;
Λοιπόν… Καληνύχτα.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» στα... κινέζικα!!

Ένα από τα κλασικά βιβλία της νεότερης Ελληνικής λογοτεχνίας, με το οποίο έχουν μεγαλώσει γενιές Ελλήνων, θα γνωρίσουν και οι μαθητές στην Κίνα, στο πλαίσιο των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ των δύο χωρών. 

Πρόκειται για τη μετάφραση του «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» του Μενέλαου Λουντέμη από την COSCO Shipping η οποία θα δωρίσει την πρώτη παρτίδας βιβλίων σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και οργανισμούς της Κίνας, με την εκδήλωση για την έκδοση στα κινεζικά του σημαντικού ελληνικού λογοτεχνικού έργου να λαμβάνει χώρα στις 23 Ιουνίου. 

Η εκδήλωση αποτέλεσε μέρος της σειράς γεγονότων για το “Έτος Πολιτισμού και Τουρισμού Κίνας-Ελλάδας 2021”. 

......................

Σε μια εποχή που γενικότερα η κλασική λογοτεχνία, και η δύναμή της να μιλήσει σε πανανθρώπινες αξίες, αμφισβητείται, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι κάποια έργα μπορούν να ξεπεράσουν τις γλώσσες και τις διαφορές στον πολιτισμό. 

Αλλά και να θυμόμαστε πως η Ελλάδα είχε λογοτέχνες που μπορούσαν να μιλήσουν για την ανθρώπινη κατάσταση.

περισσότερα εδώ: paratiritis 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στο έμπα του Χειμώνα, σας φέρνουμε την Άνοιξη! «Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουνε καὶ φέτος στὴν αὐλὴ καὶ θὰ γεμίσουν μ᾿ ἄνθια τὸ παρτέρι.»

«Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»  

Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουνε καὶ φέτος στὴν αὐλὴ
καὶ θὰ γεμίσουν μ᾿ ἄνθια τὸ παρτέρι.
Πικρὴ ποὺ εἶν᾿ ἡ Ἄνοιξη σὰν εἶσαι δίχως ταίρι!
Πικρὴ πού ῾ν᾿ ἡ ζωή!

Ἄνοιξε τὸ παράθυρο στὴ πρωϊνὴ γιορτή,
γιὰ νά ῾μπουν οἱ μοσχοβολιὲς ἀπὸ τὸ περιβόλι.
Ἂχ κάθε του τριαντάφυλλο καὶ μία πλήγη ἀπὸ βόλι,
εἶναι γιὰ ῾σὲ ποιητή!

Κουράστηκα νὰ σὲ καρτερῶ, Ἔρωτα καὶ νὰ λιώνω,
῾πὰ στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σκυμμένος, μιὰ ζωή.
Μ᾿ ἂν ἤτανε νὰ ῾ρχόσουνα γιὰ ἕνα ἔστω πρωΐ,
χίλια θὲ νά ῾δινα πρωϊνά, νὰ ζήσω ἐκεῖνο μόνο.

Μενέλαος Λουντέμης

Μενέλαος Λουντέμης: Πού χάθηκες κοριτσάκι;

Όντας στην εξορία ο Λουντέμης λαμβάνει γράμμα από τη γυναίκα του που έχει πια υπογράψει δήλωση και έχει φύγει με το παιδί για τη Γερμανία. Η είδηση τον συγκλονίζει. Το παιδί είναι νεκρό.... Του έγραφε ψέμματα, όπως θα μάθει χρόνια αργότερα....

Πού χάθηκες κοριτσάκι;
«Μυρτώ ... Μυρτώ...» Γέμισα τον κόσμο.
Έσπειρα τον κόσμο με τ’ όνομά σου.
Μα εσύ δεν βρέθηκες.

Ποιοι σε πήραν κοριτσάκι;
Ποια φτερά σε σήκωσαν απ’ τη ζωή;
Ρωτώ τους δρόμους:
«Μην ακούσατε κάτι βηματάκια; -ήταν πολύ αλαφρά».
Κείνοι πνίγονται στη σκόνη.
Δεν απαντούν.

Ποιοι σε πήραν κοριτσάκι;
Αν μου το ‘καναν αυτό οι ουρανοί,
πώς μπόρεσαν;
Πώς μπόρεσαν κείνοι να σ’ αγαπήσουν
πιο πολύ απ’ τον πατέρα;

Ρωτώ τους αέρηδες – αυτούς που ‘ρχονται απ’ τα δάση,
απ’ τη γη, απ’ τις θάλασσες.
«Ήταν κάτι λογάκια που μύριζαν πασκαλιά –
μην τ’ άκουσε κανείς;»
Κείνοι βογκούν –σαν λαίμαργα πουλιά – Και φεύγουν.

Πού χάθηκες κοριτσάκι;
Ρωτώ τα φύλλα, τα καΐκια, τους ατμούς.
Τα μπουμπούκια που ξεκίνησαν απ’ την ανυπαρξία.
Τα σύννεφα ...
«Μην είδατ’ ένα προσωπάκι; - Ήταν πολύ αχνό».
Σωπαίνουν.

Πού χάθηκες κοριτσάκι;
Τα μάτια μου θα σ’ έβρισκαν –
και δίχως φως.
Και δίχως ήλιο – θα σ’ έπιαναν τα δάχτυλά μου.
Πώς χάθηκες λοιπόν μικρό μου;
Πότε μεγάλωσε τόσο πολύ ο κόσμος,
ώστε να μπορέσεις να χαθείς εσύ;

Εγώ θα σ' έβρισκα...
Ας είσαι μικρό σαν το χνουδάκι.
Σαν πεταλούδα ας είσα αλαφρό
Αδύνατο, σαν τη φλογίτσα του κεριού, ας είσαι.
Εγώ θα σ' έβρισκα.

Γιατί σωπαίνεις; Γιατί σωπαίνεις, λοιπόν, κοριτσάκι;
Αν δεν μπορείς να τραγουδήσεις.
Αν δεν μπορείς να τους πεις να με φωνάξουν.
Τότε κλάψε, κοριτσάκι. Κλάψε!
Και τ’ αυτιά μου θα σ’ ακούσουν
Κι ύστερα ας μην ακούσουν πια
άλλην μουσική στον κόσμο.