Albert-André Nast: Ο τυφλός γιατρός που βοήθησε να έρθουν στη ζωή 4 χιλιάδες μωρά

Στην φωτογραφία βλέπουμε τον Albert-André Nast, έναν τυφλό γιατρό που κρατά αγκαλιά και ακροάζεται ένα βρέφος τριών μηνών.

Τον Μάρτιο του 1953, το περιοδικό Life έκανε ένα αφιέρωμα στον γιατρό – φαινόμενο. Ο Albert-André Nast, ο γιατρός φαινόμενο όπως τον αποκαλούσαν, ζούσε σ’ ένα μικρό χωριό λίγο έξω από το Παρίσι. Ήταν ένας αξιόλογος επιστήμονας που είχε κερδίσει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων. Μάλιστα, το 1953, το περιοδικό Life, αφιέρωσε αρκετές σελίδες στον ίδιο και το έργο του.

Ο Nast εκτός από εξαίρετος επιστήμονας και καλός άνθρωπος, ήταν και τυφλός…

Το 1931, ενώ εξασκούσε το επάγγελμα του γιατρού για δέκα χρόνια στο χωριό Chelles, ένα ατύχημα του στέρησε το φως του. Έκτοτε απομονώθηκε και κλείστηκε στον εαυτό του, μέχρι μια μέρα που ένας παλιός του ασθενής τον αναζήτησε για μια θεραπεία. Ο Nast ήταν ο μόνος γιατρός που εμπιστευόταν και το ότι ήταν πλέον τυφλός, δεν είχε καμία σημασία γι’ αυτόν.

Τότε, ο Γάλλος γιατρός κατάλαβε πως μπορούσε να κάνει διαγνώσεις χωρίς να βλέπει και δίχως τη βοήθεια του στηθοσκόπιου. Βρήκε ξανά κίνητρο και θέληση για ζωή. Με τη βοήθεια της γυναίκας του και των νοσοκόμων του, διένυσε 22 χρόνια εξαιρετικής επιστημονικής πορείας και οι κάτοικοι του χωριού δεν έπαψαν ποτέ να τον εμπιστεύονται.

Αν και παθολόγος, η μεγάλη του αγάπη ήταν η μικρή κλινική μητρότητας «Le Nativité», που είχε ιδρύσει μαζί με τη γυναίκα του. Τα μάτια του ήταν οι συνεργάτες του που τον καθοδηγούσαν σε κάθε περιστατικό. Μαζί είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν μια μέθοδο αξιόπιστη για τους τοκετούς. Ήταν τόσο επιτυχημένη, που οι εγκυμονούσες ξεχνούσαν ή δεν λάμβαναν ποτέ υπόψιν τους ότι ο γιατρός δεν έβλεπε.

Ο Albert-André Nast βοήθησε στον ερχομό 4 χιλιάδων βρεφών στον κόσμο. 

themamagers.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τυφλή μαμά εξομολογείται: «Δεν βλέπω τα παιδιά μου, αλλά τα αγγίζω, τα νιώθω, τα μυρίζω»!!!

«Δεν βλέπω τα παιδιά μου αλλά τα αγγίζω, τα νιώθω, τα μυρίζω»!!!

Κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά γυρίζω σπίτι, μαγειρεύω, κάνω μπάνιο τα παιδιά μου, τους βάζω καθαρές πιτζάμες και αφού φάμε,
διαβάζουμε το παραμύθι μας, τα φιλάω και τα βάζω για ύπνο.

Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε εμένα και εκατομμύρια άλλες μαμάδες σε όλο τον κόσμο που έχουν την ίδια καθημερινότητα με μένα είναι το γεγονός ότι δεν μπορώ να δω.
Δεν ξέρω πως είναι τα παιδιά μου, ούτε γνωρίζω το χρώμα των μαλλιών τους.
Δεν μπορώ να παρακολουθήσω μαζί τους τα αγαπημένα τους κινούμενα σχέδια ή να δω τις ζωγραφιές που μου φτιάχνουν. 

Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαι καλή μαμά;
Φυσικά και όχι, κάθε μέρα όμως έρχομαι αντιμέτωπη με απίστευτες προκαταλήψεις και ρατσιστικές συμπεριφορές ότι η ανικανότητα μου να δω σημαίνει ότι δεν είμαι και καλή μητέρα.

Δυστυχώς πολλοί εξακολουθούν να είναι καχύποπτοι και να αμφιβάλλουν κατά πόσο γυναίκες σαν και μένα μπορούν να γίνουν μαμάδες.
Όταν ήμουν έξι μηνών έγκυος στο πρώτο μου παιδί το 2012, ήμουν στο τρένο μαζί με τον σκύλο-οδηγό μου.
«Τι σου συνέβη;», ακούστηκε η φωνή μιας γυναίκας.
«Ποιος θα φροντίσει το παιδί σου;», είπε κάποια άλλη.
«Άλλο ένα παιδί που θα καταλήξει στο ορφανοτροφείο!!!», είπε κάποιος άλλος.

Ήταν ξένοι. Δεν με γνώριζαν. Πώς τολμούσαν να με κατηγορούν ότι είμαι ανίκανη να μεγαλώσω το παιδί μου;

«Δουλεύω και θα μεγαλώσω μία χαρά το παιδί μου. Κρατήστε σας παρακαλώ τη γνώμη σας για τον εαυτό σας», 

τους είπα εξοργισμένη και έτοιμη να βάλω τα κλάματα.

Έκλαψα πολύ εκείνο το βράδυ όταν γύρισα σπίτι. Γιατί να έχει κάποιος τόσο χαμηλές προσδοκίες από μένα ως μητέρα;

Καθόλη τη διάρκεια της πορείας μου ως μητέρα έχουν υπάρξει πολλά περιστατικά που με έχουν ενοχλήσει.
Μία φορά θυμάμαι ότι μπήκα σε ένα μαγαζί με τα παιδιά να τους πάρω γλυκά και η κυρία που μας εξυπηρέτησε απευθύνθηκε μόνο στα παιδιά λες και εγώ ήμουν αόρατη.

Μία άλλη φορά μία κυρία στο πάρκο μου είπε «δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα καταφέρνεις».

Έχω μάθει να διαχειρίζομαι τη δυσπιστία κάποιων, αυτό όμως δε σημαίνει ότι αυτή η προκατάληψη που αντιμετωπίζω κάθε μέρα δεν με ενοχλεί.
Πριν γεννηθεί η κόρη μου κάποιος με ρώτησε πώς ένιωθα για το γεγονός ότι δεν θα έβλεπα ποτέ τα πρόσωπα των παιδιών μου.

Καταλαβαίνω πως όσοι βλέπουν δίνουν πολύ μεγάλη αξία σε αυτό που βλέπουν, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουν ότι οι τυφλοί χρησιμοποιούν τις υπόλοιπες αισθήσεις τους, οι οποίες είναι πολύ πιο οξυμένες για να αντεπεξέλθουν στην έλλειψη της όρασης.

Μπορεί να μην έβλεπα, αλλά μπορούσα να αγγίξω τα παιδιά μου,να τα ακούσω, να τα μυρίσω και να νιώθω τις κλωτσιές τους στην κοιλιά μου.

Γεννήθηκα πρόωρα.
Ένα λάθος των γιατρών, οι οποίοι μου έδωσαν παραπάνω οξυγόνο απ’ ότι έπρεπε, έβλαψε την όρασή μου.
Μπορώ μόνο να ξεχωρίζω το φως από το σκοτάδι και όσο περίεργο
και αν σας ακούγεται, ευγνωμονώ το Θεό που είμαι μόνο τυφλή και τίποτα άλλο.
Ένα μωρό που γεννιέται τόσο μικρό συνήθως έρχεται αντιμέτωπο με πολλά προβλήματα, πολύ πιο σοβαρά ακόμα και θανατηφόρα.

Η απώλεια της όρασής μου είναι το τίμημα που πληρώνω που είμαι ζωντανή. Κατά τα άλλα είμαι απόλυτα υγιής.

Μεγαλώνοντας μου φαινόταν απόλυτα φυσιολογικό το να μη βλέπω. Για μένα τίποτα δεν ήταν διαφορετικό.

Πήγα σε δημοτικό σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες και χρησιμοποιούσα μπαστούνι μέχρι την ηλικία των 8 ετών, επειδή φοβόμουν τα σκυλιά γι’ αυτό και δεν ήθελα σκυλο-οδηγό.
Γυμνάσιο και Λύκειο πήγα σε κανονικό σχολείο χρησιμοποιώντας τη γραφή Μπράιγ.

Κατάφερα να κάνω φίλους και να σπουδάσω.
Οι γονείς μου δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ με την ιδέα ότι το παιδί τους ήταν τυφλό.
Για εκείνους ένα παιδί με αναπηρία ήταν πολύ μεγάλο στίγμα.
Ανησυχούσαν πολύ και επειδή φοβούνταν ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να ζήσω σαν κανονική γυναίκα με είχαν κλείσει μέσα σε ένα «γυάλινο κλουβί».
Τους καταλαβαίνω εν μέρει.

Παρά το γεγονός ότι ζούσα μία φυσιολογική ζωή, είχα παρέες, έβγαινα, σπούδαζα, εκείνοι εξακολούθησαν να με αντιμετωπίζουν σαν ανάπηρη  και να απορούν τι μέλλον θα μπορούσα να έχω.

Ευτυχώς για μένα οι φόβοι τους μου έδιναν κουράγιο και αποφασιστικότητα: δεν θα άφηνα ποτέ την αναπηρία μου να σταθεί εμπόδιο στη ζωή μου.
Όσο περισσότερο με κορόιδευαν, τόσο περισσότερο προσπαθούσα να τους αποδείξω ότι είμαι καλά, υγιής, ανεξάρτητη και ζω μία φυσιολογική ζωή.

Το 2001 έφυγα από το σπίτι για να σπουδάσω σε μία σχολή για τυφλά άτομα.
Εκεί γνώρισα και το σύζυγό μου.
Είχε γεννηθεί με σοβαρά προβλήματα όρασης, αλλά στα 8 του την έχασε εντελώς.

...............

η συνέχεια εδώ: e-vima

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αργύρης Κουμτζής, τυφλός πρωταθλητής, ετών ένδεκα!

Η ειδική, ανάγλυφη σκακιέρα, με τα 64 τρυπημένα τετράγωνα που θα υποδεχτούν τα 32 πιόνια. Οι τυφλοί σκακιστές θα πρέπει να τα ψάξουν ένα προς ένα, να ψηλαφίσουν τη σκακιέρα. Θα ξεχωρίσουν με την αφή τα μαύρα πιόνια, από την ακίδα που αυτά φέρουν πάνω τους και τα διακρίνει από τα λευκά
 
ΣΤΑ ΕΞΙ του χρόνια χρειάστηκε έναν μήνα για να μάθει τα βασικά στο σκάκι. Του πήρε άλλα δύο για να κερδίσει σε παρτίδα τον πρώτο του δάσκαλο, τον πατέρα του. Σήμερα, σε ηλικία ένδεκα ετών, ο Αργύρης Κουμτζής είναι ο μικρότερος τυφλός σκακιστής στην Ελλάδα.
 
Ξεδίπλωσε περίτρανα το ταλέντο του στο τελευταίο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα: με την τέταρτη θέση που κατέκτησε, συναγωνιζόμενος ενηλίκους, αυτομάτως κέρδισε και την κλήση στην ανδρική Εθνική Ομάδα Σκακιού Τυφλών!
Ήδη μάλιστα χάρη στη σκακιστική δεινότητά του θα βρεθεί πρώτη φορά στο εξωτερικό: πακετάρει τις βαλίτσες του για το Νιουκάστλ της Βρετανίας, για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, από 13 έως 24 Αυγούστου, με τη συμμετοχή 40 χωρών.
«Είμαι περήφανος που θα εκπροσωπήσω τη χώρα μας στους αγώνες, έχω προετοιμαστεί κατάλληλα. Στην Αγγλία πάμε όλοι μας για την εμπειρία, εγώ για να τα βάλω με τους μεγάλους, ενήλικους αθλητές, έναν- δυο θα τους κερδίσω!», λέει με τη σιγουριά του νικητή.
Άγχος, όπως λέει, δεν έχει κι έχει και τον λόγο του. «Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κέρδισα τέσσερις και ήρθα ισόπαλος με άλλον έναν, όλοι ενήλικοι, άνω των 25 χρόνων, αθλητές». Για τη θεαματική εξέλιξή του οφείλει, όπως λέει, πολλά στον Βασίλη Τσαρουχά, τον δάσκαλό του στον σύλλογό του, τον Ήφαιστο. Βελτιώθηκε τόσο που... σταμάτησε πια να παίζει με τον πατέρα του! «Στην αρχή με κέρδιζε. Τώρα όμως δεν μπορεί, είναι εύκολος αντίπαλος! Προτιμώ για αντιπάλους μου άλλα παιδιά, από τα 75 του συλλόγου μας». Εκεί ο Αργύρης πηγαίνει για προπόνηση δυο φορές την εβδομάδα, άλλη μία κάνει και ιδιαίτερο μάθημα στο σπίτι.
 
«Μου αρέσει το σκάκι, γιατί είναι ένα από τα ελάχιστα αθλήματα με τα οποία, ως τυφλός, μπορώ να ασχοληθώ, είναι ήσυχο κι εγώ αργός σ΄ όλες μου τις δραστηριότητες. Είναι χόμπι που χρειάζεται σκέψη, μ΄ αρέσει να δουλεύει το μυαλό μου, γι΄ αυτό και σκοπεύω να το συνεχίσω αρκετά χρόνια!».


ΠΗΓΉ: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ
ΠΕΜΠΤΗ, 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2007