Αγαπημένε μου πατέρα, είσαι το πιο δυνατό μου γαλάζιο!!

Γράφει η συγγραφέας Ρίνα Σερέτη

Η ζωή μου χωρίς εσένα θα είχε μόνο ροζ. Είτε ήμουν κορίτσι, είτε αγόρι! Είσαι το πιο δυνατό μου γαλάζιο! Είσαι ο ουρανός που ανατέλλει τον ήλιο στην καρδιά μου, ο καθαρός ουρανός που διώχνει τα σύννεφα να μην δακρύσουν ποτέ τα μάτια μου!

Κι όταν με παίρνεις αγκαλιά κρύβεις μέσα εκεί όλη τη δύναμη που αισθάνομαι από την καρδιά σου και είναι τόσο διαφορετική από της μαμάς!

Με μαθαίνεις τη ζωή με το μυαλό σου, είσαι πιο μεθοδικός, πιο λογικός και κάποιες φορές με σώζεις από την υπερπροστατευτικότητά της.

Ξέρεις εσύ, τότε που θέλω να κυλιστώ στα χώματα και την στέλνεις να σου φέρει κάτι από το αμάξι για να κερδίσω χρόνο να κάνω μια βουτιά στη λακκούβα… Κι όταν εκείνη φωνάζει: «πω πω πώς έγινε έτσι το παιδί», εσύ της λες ψέματα πως έπεσα... καταλάθος…

Τι να πω για τις φορές που θέλω να φάω παχυντικές βλακείες και κρυβόμαστε και οι δύο σιωπηλά κάτω από το γραφείο σου και τρώμε! Έχεις φροντίσει βέβαια να της πεις πως έχεις πάρα πολλή δουλειά και να μη σε ενοχλήσει…. Όταν θέλω να παίξω ώρες με τον υπολογιστή έρχεσαι κι εσύ και παίζεις μαζί μου. Πώς να μιλήσει εκείνη, δεν μπορεί…. Σσς είναι το κοινό μας μυστικό!

Να ξέρεις πως σε θαυμάζω κι ας ντρέπομαι να στο πω κι ας φαίνεται κάποιες φορές πως αγαπώ περισσότερο τη μαμά, δεν είναι αλήθεια! Σε αγαπώ το ίδιο, απλά όταν αρχίζω να σου το λέω αισθάνομαι σα να σκληραίνεις λες και φοβάσαι μη σταματήσεις για κάποιο λόγο να το ακούς από τα χείλη μου…

Αχ μπαμπά! Εγώ τώρα που μεγάλωσα δεν ξεχνώ ποτέ τις φορές που σε ξύπνησα για να έρθεις να με πάρεις από την βραδυνή μου έξοδο! Πολλές φορές χωρούσαμε όλη η παρέα στριμωξίδι στο αμάξι και έκανες ξημερώματα διανομή στα σπίτια τους.

Δεν ξεχνώ ποτέ το κρυμμένο δάκρυ σου όταν πήρα το πτυχίο μου, το χτύπημα στην πλάτη στο στρατό, τις ατελείωτες συμβουλές τα καλοκαίρια βράδυ στο μπαλκόνι!

Κι εσύ πατέρα που έφυγες νωρίς από τη ζωή μου να ξέρεις πως κακία δεν σου κρατώ γιατί οι ουρανοί πάντα κρατούν μια αγκαλιά για τους καλούς ανθρώπους… Μόνο εσένα πατέρα σκέφτομαι με πίκρα, εσένα που επειδή χώρισες με τη μαμά νόμιζες πως χώρισες κι από τα παιδιά σου!

Τουλάχιστον έστω κι έτσι με έμαθες να μην τα παρατάω στις πρώτες δυσκολίες και να επιμένω γι’ αυτό που αγαπώ! Να το διεκδικώ με κάθε τίμημα!

Αγαπημένε μου πατέρα, μπαμπά, μπαμπάκα, μπαμπακούλι, Daddy! Ήσουν, είσαι και θα είσαι το πρότυπό μου και θα σε αγαπώ πάντα με τον μοναδικό μου τρόπο, αυτόν που ταιριάζει μόνο σε εσένα! Το παντοτινά παιδί σου!

enallaktikidrasi

Τι χάνουν τα παιδιά όταν ο πατέρας τους είναι απών, απόμακρος ή μονίμως απασχολημένος;

Οι μπαμπάδες επιδίδονται συχνά σε ιδιόρρυθμα και ασυνήθιστα παιχνίδια, σε αντίθεση με τις μαμάδες που είναι πολύ πιθανό να παραμείνουν προσκολλημένες σε δοκιμασμένες συνταγές, όπως το «κρυφτούλι», το «πλάθω κουλουράκια», το «έλα να διαβάσουμε ένα βιβλίο» ή το «ας παίξουμε με τα παιχνίδια και τα παζλ σου».

 Από το βιβλίο «Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών», του John Gottman

Κάποιες έρευνες σχετικές με την ανάπτυξη του παιδιού μας πληροφορούν ότι αυτό που τα παιδιά χάνουν είναι κάτι περισσότερο από μια «βοηθητική μητέρα». Ο πατέρας δημιουργεί με το παιδί του μια σχέση τελείως διαφορετική από την αντίστοιχη με τη μητέρα, πράγμα που σημαίνει ότι η συμμετοχή και η εμπλοκή του συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαφορετικών ικανοτήτων, ιδιαίτερα στον τομέα των κοινωνικών σχέσεων.

Η επίδραση του πατέρα φαίνεται ακόμη και σε παιδιά πολύ μικρής ηλικίας.

Μια έρευνα έδειξε ότι αγοράκια μόλις πέντε μηνών, τα οποία είχαν πολλές επαφές με τους πατέρες τους, ένιωθαν πιο άνετα όταν περιβάλλονταν από άγνωστα ενήλικα άτομα. Τα μωρά έβγαζαν περισσότερους ήχους και δυσανασχετούσαν λιγότερο όταν οι άγνωστοι τα έπαιρναν αγκαλιά —πάντοτε σε σύγκριση με βρέφη των οποίων οι πατέρες δεν συμμετείχαν στην ανατροφή τους. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι τα μωρά ενός έτους που είχαν περισσότερη επαφή με τον πατέρα τους έκλαιγαν λιγότερο όταν τα άφηναν με άγνωστα πρόσωπα.

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η επίδραση του πατέρα συντελείται κυρίως μέσα από το παιχνίδι.

Όχι μόνο γιατί οι μπαμπάδες αφιερώνουν χαρακτηριστικά μεγαλύτερο μέρος του χρόνου που διαθέτουν για τα παιδιά τους σε δραστηριότητες παιχνιδιού, αλλά και γιατί το στιλ του παιχνιδιού που υιοθετούν είναι πιο πολύ σωματικό και περισσότερο συναρπαστικό από την αντίστοιχη αλληλεπίδραση των μητέρων. Παρατηρώντας κάποιους γονείς με τα νεογέννητα παιδιά τους, οι Michael Yogman και Τ. Berry Brazelton διαπίστωσαν ότι οι πατέρες μιλούσαν λιγότερο αλλά άγγιζαν τα παιδιά τους περισσότερο. Ακόμη, δημιουργούσαν περισσότερους ρυθμικούς ήχους και χτύπους για να προσελκύσουν την προσοχή των μωρών. Το παιχνίδι τους μπορούσε να προκαλέσει στα παιδιά ένα απίστευτο εύρος διαφορετικών συναισθημάτων, ξεκινώντας από δραστηριότητες που παρουσίαζαν ελάχιστο ενδιαφέρον μέχρι δραστηριότητες που συνάρπαζαν τα μωρά. Οι μητέρες, αντίθετα, κρατούσαν το παιχνίδι και τα συναισθήματα των παιδιών τους σε ισορροπία, χωρίς «σκαμπανεβάσματα».

Οι διαφορές αυτές εμφανίζονται και στην παιδική ηλικία, με τον πατέρα να εισάγει τα παιδιά του σε «τραχιά», γεμάτα ανατροπές και χωρίς κανόνες παιχνίδια, στα οποία περιλαμβάνονται οι ανυψώσεις, τα πηδήματα και τα γαργαλητά.

Οι μπαμπάδες επιδίδονται συχνά σε ιδιόρρυθμα και ασυνήθιστα παιχνίδια, σε αντίθεση με τις μαμάδες που είναι πολύ πιθανό να παραμείνουν προσκολλημένες σε δοκιμασμένες συνταγές, όπως το «κρυφτούλι», το «πλάθω κουλουράκια», το «έλα να διαβάσουμε ένα βιβλίο» ή το «ας παίξουμε με τα παιχνίδια και τα παζλ σου».

Πολλοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι το τραχύ πατρικό στιλ του θορυβώδους παιχνιδιού χαράσσει μια σημαντική δίοδο που διευκολύνει τη μάθηση των συναισθημάτων από τα παιδιά. Φανταστείτε τον μπαμπά σαν μια «κακιά αρκούδα» να κυνηγά ένα καταγοητευμένο μικρό παιδάκι στην αυλή του σπιτιού. Ή φανταστείτε έναν άλλο μπαμπά που σηκώνει ψηλά το παιδί και το φέρνει γύρω-γύρω σαν αεροπλανάκι. Τα παιχνίδια αυτά επιτρέπουν στο παιδί να βιώσει τη συγκίνηση του μικρού, ελεγχόμενου φόβου, ενώ ταυτόχρονα το διασκεδάζουν και το ευχαριστούν. Του μαθαίνουν τον τρόπο να παρατηρεί και να αντιδρά στα επικοινωνιακά σήματα του πατέρα του για να βιώσει μια θετική εμπειρία.

Διαπιστώνει, για παράδειγμα, ότι το στρίγκλισμα και το γαργάλημα κάνουν τον μπαμπά να γελά και να παρατείνει το παιχνίδι. Παρατηρεί επίσης τον πατέρα του αναζητώντας ενδείξεις ότι το παιχνίδι πλησιάζει στο τέλος του («Εντάξει, φτάνει για την ώρα») και μαθαίνει πώς, μετά τη διέγερση του παιχνιδιού, να επανέρχεται στη φυσιολογική του κατάσταση και να ηρεμεί.

Οι δεξιότητες αυτές είναι εξαιρετικά χρήσιμες καθώς το παιδί αποτολμά να βγει έξω στον κόσμο των συνομηλίκων του. Από την εμπειρία των παιχνιδιών του με τον μπαμπά έχει μάθει να ....