Showing posts with label Ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Show all posts
Showing posts with label Ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Show all posts

Monday, 13 May 2019

The statue of the son was made with pieces removed from the statue of the father

Το άγαλμα του γιου έγινε με τα κομμάτια που αφαιρέθηκαν από το άγαλμα του πατέρα, αντιπροσωπεύοντας πόσα οι γονείς δώρισαν να χτίσουν τη ζωή του γιου τους.
The Bather' soaks in Hamburg 'Die Badende' ('The Bather'),
which is made of styrofoam and steel is a project by artist Oliver Voss
and is on display in Hamburg, Germany.

The statue of the son was made with pieces removed from the statue of the father, representing the parents that go their lives to build the lives of their children

Ενδιαφέρον έχουν τα σχόλια και ο προβληματισμός στην Ιστοσελίδα: Φίλοι Της Τέχνης Και Της Φιλοσοφίας


George Vitsas Ο ΤΥΧΑΙΟΣ συνδυασμός των επί μέρους κομματιών έχει μεγαλύτερη σημασία!!! Καλύτερα γιατί η τύχη είναι τυφλή και έτσι γινόμαστε απόλυτα μοναδικοί και αντίγραφο ΚΑΝΕΝΟΣ.
Ωραία η σύλληψη. Για την παράλειψη της μητέρας, ας το συμπληρώσει ο κάθε άλλος, με δική του ευθύνη/επιλογή.

Evaggelos Kytinos Υπέροχο και σαν σκέψη και σαν εκτέλεση... Θα ήταν πιο συμμετρικό αν φαινόταν ΚΑΙ η προσφορά της Μητέρας που δίνει το 50% στο παιδί... Το παιδί είναι ασφαλέστερο αν το κρατούν οι δυο γονείς και από τα δυο του χέρια (στα πρώτα βήματα..)

Bakalakou Alexandra Μάλλον για να υπενθυμίζει πόσα οι γονείς θα πρέπει να θυσιάσουν για την ανατροφή του παιδιού. Η υπερβολή αυτή πρέπει να οδηγεί στον στοχασμό και όχι στην αυτοδικαίωση.

Ευαγγελία Κάργα Και με την ευκαιρία της αυριανής γιορτής μας, θα ήθελα η δεύτερη Κυριακή του Μάη να ήταν αφιερωμένη στην γιορτή του πατέρα γιατί τον Ιούνιο δεν έχει την ίδια απήχηση με την δική μας. Παίζει ρόλο που τα σχολεία είναι κλειστά!!! Και γιατί όχι να μην γιορτάζει;;;;;; ο πατέρας με την μητέρα μαζί;;;;;;;;;;;;;

Myrto Marketaki Μ αρέσει πολύ όμως όσα και να δώσουμε οι γονείς δε μένουμε με τρύπες και κενά αλλά συνεχώς πιο γεμάτοι και ολοκληρωμένοι από την αγάπη για τα παιδιά μας.

Δέσποινα Κουρκουτάκη Απαντώντας σε διάφορα σχόλια που διάβασα ... υπάρχουν και πολύτιμοι πατεράδες που κάνουν τα καλύτερα για τα παιδιά τους ... μην κολλάτε,,,, στο γιατί γιος και όχι κόρη ...

Afroditi Papafilippou Καλό θα τανε να υπήρχαν και οι δύο γονείς,διότι έτσι υπάρχει ισορροπία ,στο παιδί!!!!!! Και οι δύο ακόμα και αν δεν ζούνε μαζί,τις περισσότερες φορές, δίνουν πολλά κομμάτια του εαυτού τους για να μεγαλώσει και να σπουδάσει το παιδί τους!!!!!! ωραία σύλληψη όμως!!!!!!

Astro Seirios ΩΡΑΙΑ ΙΔΈΑ ΗΜΙΤΕΛΗΣ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΗ. ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΗΤΕΡΑΣ. ΑΣΥΜΠΛΗΡΩΤΑ ΚΕΝΑ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ...


Giorgos Arvanitakis Γι' αυτούς που ξέρουν που είναι τα κομμάτια τους....

Jorge Perez-hernandez δεν είναι γιος, αλλά παιδί και δεν είναι γονείς, αλλά πατέρας,,,, να λέμε τα πράγματα όπως έχουν...

Valia Kosmadaki Panos Kapoglis Εντάξει με την τέχνη δεν θέλω να τα βάζω, είναι όμορφο σαν σκέψη, αλλά ελλιπές πράγματι, συμφωνώ με τους προλαλήσαντες.... Η μητέρα θα έπρεπε να είχε ελάχιστα κομμάτια πάνω της αν ο πατέρας έδωσε αυτά...

Rania Makka ωραία έμπνευση, αλλά λείπει η Μητέρα, γιατί τα παιδιά έχουν δυο γονείς.

Σταυρουλα Νομ Συγκινητικό και όμως αληθινό. Συγχαρητήρια για την έμπνευση.

John Tsio Καταπληκτικό έργο που αναδεικνύει την σχέση πατέρα παιδιού. Δεν καταλαβαίνω να λείπει κάτι από αυτό που θέλει να δείξει. Κάποιοι σχολιάζουν ότι λείπει η μητέρα αλλά το θέμα δεν είναι η οικογένεια στο συγκεκριμένο έργο νομίζω.

Γιωργος Σαββιδης Εξαιρετικό, Φανταστικό, Υπέροχο!!! Μπράβο στον εμπνευστή, δημιουργό

Παναγιώτα Πασχαλίδου Πολύ σωστά εεε τα παιδιά δεν είναι ένα κομμάτι από τους γονείς;;; Και μεγαλώνοντας τα παιδιά μοιάζουν τους γονείς;;; υπέροχο έργο???????

Argyro Velissari Υπέροχη έμπνευση!!!!! Καταπληκτική απόδοση της σχέσης πατέρα παιδιού!!!!! Συγχαρητήρια στον δημιουργό!

Nikos Tsavdaridis Δεν είμαι της ίδιας γνώμης με την «ανάλυση» της λεζάντας. Ασχέτως του ότι, ένα παιδί, είτε αγόρι είτε κορίτσι, παίρνει στοιχεία ΚΑΙ απ τους δύο γονείς, και δη στον ίδιο βαθμό, αυτό που θα μπορούσε να προσπαθεί να εκφράσει, θα ταν και το ότι κάνουμε αντίτυπα -ή...κακέκτυπα?) του εαυτού μας μέσω των παιδιών, πάντα ανεξαρτήτως φύλου.

Ελένη Στογιαννιδου Ωραίο ειδικά όταν ένας πατέρας μεγαλώνει μόνος του το παιδί του, μονογονεϊκές οικογένειες... πόσες θυσίες κ στερήσεις έχει......

Eva Palla Ωχ, όλο τρύπες έχει, φαντάσου πόσα κομμάτια δωρίζουμε στα παιδιά μας, άλλο να το βλέπεις και άλλο να το φαντάζεσαι, πολύ ωραίο από αυτή τη άποψη.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sunday, 17 May 2015

Τι χάνουν τα παιδιά όταν ο πατέρας τους είναι απών, απόμακρος ή μονίμως απασχολημένος;

Οι μπαμπάδες επιδίδονται συχνά σε ιδιόρρυθμα και ασυνήθιστα παιχνίδια, σε αντίθεση με τις μαμάδες που είναι πολύ πιθανό να παραμείνουν προσκολλημένες σε δοκιμασμένες συνταγές, όπως το «κρυφτούλι», το «πλάθω κουλουράκια», το «έλα να διαβάσουμε ένα βιβλίο» ή το «ας παίξουμε με τα παιχνίδια και τα παζλ σου».
 Από το βιβλίο «Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών», του John Gottman
Κάποιες έρευνες σχετικές με την ανάπτυξη του παιδιού μας πληροφορούν ότι αυτό που τα παιδιά χάνουν είναι κάτι περισσότερο από μια «βοηθητική μητέρα». Ο πατέρας δημιουργεί με το παιδί του μια σχέση τελείως διαφορετική από την αντίστοιχη με τη μητέρα, πράγμα που σημαίνει ότι η συμμετοχή και η εμπλοκή του συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαφορετικών ικανοτήτων, ιδιαίτερα στον τομέα των κοινωνικών σχέσεων.
Η επίδραση του πατέρα φαίνεται ακόμη και σε παιδιά πολύ μικρής ηλικίας.
Μια έρευνα έδειξε ότι αγοράκια μόλις πέντε μηνών, τα οποία είχαν πολλές επαφές με τους πατέρες τους, ένιωθαν πιο άνετα όταν περιβάλλονταν από άγνωστα ενήλικα άτομα. Τα μωρά έβγαζαν περισσότερους ήχους και δυσανασχετούσαν λιγότερο όταν οι άγνωστοι τα έπαιρναν αγκαλιά —πάντοτε σε σύγκριση με βρέφη των οποίων οι πατέρες δεν συμμετείχαν στην ανατροφή τους. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι τα μωρά ενός έτους που είχαν περισσότερη επαφή με τον πατέρα τους έκλαιγαν λιγότερο όταν τα άφηναν με άγνωστα πρόσωπα.

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η επίδραση του πατέρα συντελείται κυρίως μέσα από το παιχνίδι.
Όχι μόνο γιατί οι μπαμπάδες αφιερώνουν χαρακτηριστικά μεγαλύτερο μέρος του χρόνου που διαθέτουν για τα παιδιά τους σε δραστηριότητες παιχνιδιού, αλλά και γιατί το στιλ του παιχνιδιού που υιοθετούν είναι πιο πολύ σωματικό και περισσότερο συναρπαστικό από την αντίστοιχη αλληλεπίδραση των μητέρων. Παρατηρώντας κάποιους γονείς με τα νεογέννητα παιδιά τους, οι Michael Yogman και Τ. Berry Brazelton διαπίστωσαν ότι οι πατέρες μιλούσαν λιγότερο αλλά άγγιζαν τα παιδιά τους περισσότερο. Ακόμη, δημιουργούσαν περισσότερους ρυθμικούς ήχους και χτύπους για να προσελκύσουν την προσοχή των μωρών. Το παιχνίδι τους μπορούσε να προκαλέσει στα παιδιά ένα απίστευτο εύρος διαφορετικών συναισθημάτων, ξεκινώντας από δραστηριότητες που παρουσίαζαν ελάχιστο ενδιαφέρον μέχρι δραστηριότητες που συνάρπαζαν τα μωρά. Οι μητέρες, αντίθετα, κρατούσαν το παιχνίδι και τα συναισθήματα των παιδιών τους σε ισορροπία, χωρίς «σκαμπανεβάσματα».
Οι διαφορές αυτές εμφανίζονται και στην παιδική ηλικία, με τον πατέρα να εισάγει τα παιδιά του σε «τραχιά», γεμάτα ανατροπές και χωρίς κανόνες παιχνίδια, στα οποία περιλαμβάνονται οι ανυψώσεις, τα πηδήματα και τα γαργαλητά.
Οι μπαμπάδες επιδίδονται συχνά σε ιδιόρρυθμα και ασυνήθιστα παιχνίδια, σε αντίθεση με τις μαμάδες που είναι πολύ πιθανό να παραμείνουν προσκολλημένες σε δοκιμασμένες συνταγές, όπως το «κρυφτούλι», το «πλάθω κουλουράκια», το «έλα να διαβάσουμε ένα βιβλίο» ή το «ας παίξουμε με τα παιχνίδια και τα παζλ σου».
Πολλοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι το τραχύ πατρικό στιλ του θορυβώδους παιχνιδιού χαράσσει μια σημαντική δίοδο που διευκολύνει τη μάθηση των συναισθημάτων από τα παιδιά. Φανταστείτε τον μπαμπά σαν μια «κακιά αρκούδα» να κυνηγά ένα καταγοητευμένο μικρό παιδάκι στην αυλή του σπιτιού. Ή φανταστείτε έναν άλλο μπαμπά που σηκώνει ψηλά το παιδί και το φέρνει γύρω-γύρω σαν αεροπλανάκι. Τα παιχνίδια αυτά επιτρέπουν στο παιδί να βιώσει τη συγκίνηση του μικρού, ελεγχόμενου φόβου, ενώ ταυτόχρονα το διασκεδάζουν και το ευχαριστούν. Του μαθαίνουν τον τρόπο να παρατηρεί και να αντιδρά στα επικοινωνιακά σήματα του πατέρα του για να βιώσει μια θετική εμπειρία.
Διαπιστώνει, για παράδειγμα, ότι το στρίγκλισμα και το γαργάλημα κάνουν τον μπαμπά να γελά και να παρατείνει το παιχνίδι. Παρατηρεί επίσης τον πατέρα του αναζητώντας ενδείξεις ότι το παιχνίδι πλησιάζει στο τέλος του («Εντάξει, φτάνει για την ώρα») και μαθαίνει πώς, μετά τη διέγερση του παιχνιδιού, να επανέρχεται στη φυσιολογική του κατάσταση και να ηρεμεί.
Οι δεξιότητες αυτές είναι εξαιρετικά χρήσιμες καθώς το παιδί αποτολμά να βγει έξω στον κόσμο των συνομηλίκων του. Από την εμπειρία των παιχνιδιών του με τον μπαμπά έχει μάθει να ....

Sunday, 16 June 2013

Η Γιορτή του πατέρα - Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού

Κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.
Η αλήθεια είναι πως ενώ συνήθως θυμόμαστε την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή κάθε Μαΐου, ελάχιστοι θυμούνται ότι ένα μήνα μετά γιορτάζουν οι ανά τον κόσμο μπαμπάδες. Και παρ’ ότι μπορεί να μην το δείχνουν, θα ήθελαν κι εκείνοι λίγη από την αναγνώριση και τις εκδηλώσεις αγάπης που απολαμβάνουν οι μαμάδες στην αντίστοιχη γιορτή τους.
.
Ιστορικά

Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα πρωτογιορτάστηκε στις 19 Ιουνίου 1910 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Με δώρα απ' όλη την οικογένεια τιμώνται ο πατέρας, ο παππούς ή ο προπάππους.
Εμπνεύστρια της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα ήταν η Αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοντ, που θέλησε να καθιερώσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.

Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού

Μέχρι πρόσφατα, ο ρόλος του πατέρα στην οικογένεια και ειδικά στην ανάπτυξη του παιδιού, θεωρούταν δευτερεύουσας σημασίας. Ίσως, γιατί υπήρχε η πεποίθηση ότι η επίδρασή του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας. Σήμερα, είναι σαφές ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την προσωπικότητα του παιδιού.

Αρχικά, όλοι ως βρέφη βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες μας πρόθυμα και με ευαισθησία. Η μητέρα στους πρώτους αυτούς μήνες είναι σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Ο πατέρας πρέπει να αποδεχτεί αυτή τη σχέση και αργότερα με την παρουσία του στο πλάι της γυναίκας του, να ξεκινήσουν οι προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης του βρέφους από τη σχέση προσκόλλησης με τη μητέρα, προκειμένου η σχέση αυτή να μην λάβει παθολογικά χαρακτηριστικά και να μην γίνει η αιτία ψυχολογικών προβλημάτων στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.
 
Η πατρότητα είναι το ίδιο ευχάριστη και απαραίτητη στο παιδί με τη μητρότητα. 
Το ίδιο το παιδί αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δέχεται τις φροντίδες του πατέρα του, ενώ ταυτόχρονα πολλοί πατέρες χαρακτηρίζουν τη συγκίνηση που λαμβάνουν από τις αντιδράσεις των παιδιών τους, σαν ένα από τα πιο μεγάλα πλεονεκτήματα του να είναι κανείς πατέρας.
 
Ο πατέρας που συμπεριφέρεται απέναντι στο παιδί του με στοργή και φροντίδα συμβάλλει σημαντικά στην ευτυχία και την ψυχική ισορροπία του παιδιού του. 
Μεταξύ άλλων, η σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του πατέρα. Όταν ο πατέρας απουσιάζει, παρατηρείται έλλειψη ανδρικού προτύπου και το παιδί καλείται να ανακαλύψει από μόνο του την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας. Αυτό έχει ως συνέπεια τα αγόρια να γίνονται ευάλωτα στη μίμηση αρνητικών στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται στα πλαίσια της εκάστοτε κοινωνίας (σκληρές, επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές) και οι οποίες θα στέκονται εμπόδιο στη μελλοντική σχέση τους με το άλλο φύλο.
 
Η μικρή συμμετοχή ενός πατέρα στη ζωή του παιδιού του, και η οποία χαρακτηρίζεται από αποδοκιμασίες, επιπλήξεις και σωματικές τιμωρίες, δημιουργεί αισθήματα ματαίωσης και απέχθειας του παιδιού προς τον πατέρα. Η υιοθέτηση εκ μέρους του πατέρα μιας τέτοιας άσχημης και ανώριμης συμπεριφοράς, δημιουργεί αυξημένες πιθανότητες είτε για παραβατική, βίαιη αντίδραση από μέρους του παιδιού είτε για ολοκληρωτική υποταγή του στις απαιτήσεις των γονιών τους. Αμφότερες οι καταστάσεις αυτές έχουν καταστροφικές συνέπειες στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού.
 
Εκτός όμως από την ποσότητα του χρόνου που αφιερώνει ο πατέρας στην ανατροφή του παιδιού του, εξίσου σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η ποιότητα της σχέσης πατέρα-παιδιού. Η επιρροή του πατέρα πάνω στο παιδί θα ήταν πιο μεγάλη, αν ακόμα και τις λίγες ώρες που περνούν μαζί, τις διέθετε για να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο. Ο πατέρας πρέπει να είναι ο πρώτος και καλύτερος φίλος του παιδιού από τον πρώτο χρόνο της ηλικίας του. Για να γίνει αυτό δεν πρέπει το παιδί να τον φοβάται, αλλά να τον σέβεται και να τον αγαπά.
 
Από τη μεριά της η μητέρα πρέπει να διάκειται θετικά για τις σχέσεις του παιδιού της με τον πατέρα, να τις βοηθά και όχι να γίνεται εμπόδιο σε αυτές. 
Γύρω στα πέντε το παιδί δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον πατέρα του. Είναι μια φυσιολογική εκδήλωση που πρέπει να ενισχυθεί και από τους δύο γονείς και όχι να τη βλέπει η μητέρα σαν ταπείνωση ή παραμερισμό της. Ο γιος διδάσκεται πώς να γίνει πατέρας από τον ίδιο του τον πατέρα, παρατηρεί τις σχέσεις του πατέρα του με τα άλλα αδέρφια του και παρακολουθεί προσεκτικά τον τρόπο που αντιδρά ο πατέρας απέναντι στον ίδιο. Το κορίτσι μαθαίνει πώς είναι ο άνδρας και πώς συμπεριφέρεται ο πατέρας. Οι σχέσεις του πατέρα με τη μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους σαν συζύγων. Ειδικά για το αγόρι ο πατέρας αποτελεί το πρότυπο που σαν μικρός το μιμείται και σαν μεγάλος θέλει να ταυτιστεί μαζί του.
 
Είναι φανερό πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

neaygeia
Σχετικά:

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki