Ξέρετε τι συμβαίνει όταν φωνάζετε στο παιδί;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε πράξει κι αν κάποιοι ανήκουν στις «ευλογημένες» εξαιρέσεις, σίγουρα το έχουν δει να συμβαίνει γύρω τους. Τι συμβαίνει όμως όταν φωνάζουμε στο παιδί για «να μας ακούσει»;

«Το να σηκώνεις κάποια φορά την ένταση της φωνής απέναντι στα παιδιά είναι ανθρώπινο», λένε πολλοί γονείς. Στην απέναντι όχθη οι ειδικοί επισημαίνουν ξανά και ξανά: «Γίνετε υπεράνθρωποι (!) και μην φωνάζετε ποτέ στα παιδιά!»

Λόγια θυμωμένα, ενίοτε και προσβλητικά σε μια προσπάθεια να ελέγξουμε ή να διορθώσουμε τη συμπεριφορά ενός παιδιού. Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε πράξει κι αν κάποιοι ανήκουν στις «ευλογημένες» εξαιρέσεις, σίγουρα το έχουν δει να συμβαίνει γύρω τους. Δυνατές φωνές, απειλές ενίοτε και «ταμπέλες» αποτελούν για αρκετούς έναν τρόπο συνέτισης της όποιας παιδικής «ατασθαλίας». «Μέγα λάθος!», επισημαίνουν οι ειδικοί οι οποίοι σημειώνουν ότι «ενώ η άσκηση βίας (ακόμα και οι ξυλιές στον πισινό) έχει γίνει ταμπού σε αρκετές κοινωνίες, οι φωνές παραμένουν κάτι «φυσιολογικό» στο πλαίσιο της διαπαιδαγώγησης. Οι γονείς πιστεύουν ότι έτσι θα κάνουν τα παιδιά τους να τους ακούσουν ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.»

Το να φωνάζετε στα παιδιά σας δεν θα τα κάνει λιγότερο άτακτα. Για την ακρίβεια θα κάνει τα πράγματα χειρότερα! Αυτό υποστηρίζει μεταξύ άλλων και μία έρευνα των Πανεπιστημίων του Pittsburgh και του Michigan σύμφωνα με την οποία «παιδιά των οποίων οι γονείς χρησιμοποιούν φωνές και σκληρές λεκτικές επιπλήξεις, τείνουν να αυξάνουν τα προβλήματα συμπεριφοράς τους ενώ τα παιδιά βιώνουν αργότερα συμπτώματα κατάθλιψης». Η εν λόγω έρευνα βρίσκει σύμφωνους και πολλούς ψυχολόγους για τους οποίους τα παιδιά που πέφτουν θύματα λεκτικής βίας από τους γονείς τους είναι πολύ πιθανό να εμφανίσουν κατά την εφηβεία τόσο ψυχολογικά θέματα όσο και προβλήματα συμπεριφοράς, όπως αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ.

Συγκεκριμένα, οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους, προκαλούν σε αυτά παρόμοια προβλήματα με εκείνα της άσκησης βίας, αυξάνοντας τις πιθανότητες κατάθλιψης και επιθετικής συμπεριφοράς. Και το κυριότερο: Ακόμα και μία, κατά τα άλλα, καλή και θερμή σχέση μεταξύ γονιών και παιδιών, δεν τα προστατεύει από τις επιπτώσεις που έχει το να τους φωνάζουν και να τους βάζουν ταμπέλες, όπως «τεμπέλης», «χαζός» κ.α. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, βοηθός καθηγητή εκπαίδευσης και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Pittsburgh: «Οι φωνές δεν μπορούν να μειώσουν ή να διορθώσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Αντιθέτως, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, πρέπει να προσπαθούν να επικοινωνούν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο εξηγώντας τους το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους».

ygeiamou.gr

Τι πρέπει να ξέρετε για τον φανταστικό “φίλο” του παιδιού σας

Δεν έχουν όλα τα παιδιά κάποιον φανταστικό φίλο αλλά, για όσα έχουν, οι επιστήμονες λένε πως ο φανταστικός φίλος εκτός από «παρέα» στο παιχνίδι αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο ανάπτυξης.

Οι φανταστικοί φίλοι εμφανίζονται συνήθως στα προσχολικά χρόνια, και βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν την ικανότητα να καταλαβαίνουν πως άλλοι άνθρωποι έχουν άλλες συνήθειες, χαρακτήρα και προοπτικές και να ασκούν μια αυξανόμενη ικανότητα να εξετάζουν και να ανταποκρίνονται σε απρόβλεπτα γεγονότα («Τι γίνεται αν…;»). Βοηθούν επίσης τα παιδιά να εξασκήσουν σημαντικές κοινωνικές και λεκτικές δεξιότητες. Το να έχει το παιδάκι σας φανταστικούς φίλους δεν διαφέρει από το παιδί που προσποιείται ότι είναι δάσκαλος ή γιατρός. Είναι απλώς μια άλλη μορφή προσποιητικού παιχνιδιού, η οποία αποτελεί ένα κρίσιμο αναπτυξιακό ορόσημο.

Για τα πιο πολλά παιδιά ο φανταστικός τους φίλος έχει σύντομη «ζωή» και γρήγορα ξεχνιέται. Άλλα παιδιά διατηρούν τους φανταστικούς τους φίλους μέχρι περίπου την ηλικία των 8 ετών (κάποιες φορές και περισσότερο). Η Τέιλορ προτείνει : «Αντί να ενοχλείσθε από αυτή τη συμπεριφορά και να τρομάζετε, προσπαθήστε να την αγκαλιάσετε. Τα παιδιά με φανταστικούς φίλους δεν είναι πιο έξυπνα από τα άλλα- αυτό είναι ένας μύθος- όμως είναι ιδιαίτερα δημιουργικά και εάν αυτή η δημιουργικότητα καλλιεργηθεί με τον σωστό τρόπο μπορεί να δημιουργήσει έναν ενήλικα με εξαιρετική προσωπικότητα».

Μπορεί να παρατηρήσετε ότι ο φανταστικός φίλος του παιδιού σας συμπεριφέρεται ως… χούλιγκαν και καθοδηγεί το παιδί σας να έχει κακή συμπεριφορά ή κατά λάθος να σπάει πράγματα. Τα παιδιά με φανταστικούς φίλους τους χρησιμοποιούν για να ασφαλίσουν τα όρια του κόσμου τους, να καθορίσουν τί είναι σωστό και τι λάθος με τρόπο που να αποκαλύπτει τις συνέπειες των πράξεων τους αλλά την ίδια ώρα να τα προστατεύει από αυτές. Δεν λέρωσε το παιδί σας κατά λάθος το χαλί – το έκανε ο φίλος του. (Τι θα συμβεί στον φίλο του;) Δεν πιστεύουν ότι η μαμά είναι στρίγγλα- ο φίλος τους το πιστεύει. Τι κάνετε τώρα; Εάν ο φανταστικός φίλος του παιδιού σας σπάσει ένα πιάτο, δεν έχει νόημα να αναγκάσετε το παιδί σας να παραδεχτεί τη δική του ενοχή, θα σας πει ψέματα. Αντ’ αυτού, χρησιμοποιήστε τις ευκαιρίες για να ενισχύσετε τα μαθήματα και τις οικογενειακές αξίες που προσπαθείτε να ενσταλάξετε στο παιδί σας. Ζητήστε από το παιδί σας να θυμίσει στον φανταστικό φίλο να κρατάει το πιάτο με τα δύο χέρια και, στη συνέχεια, προτείνετε στο παιδί σας να τον βοηθήσει να καθαρίσει το χάος. Εάν ο φανταστικός φίλος σας αποκαλεί «στρίγγλα» ζητήστε από το παιδί σας να του πει ότι η γλώσσα αυτή δεν είναι αποδεκτή στο σπίτι σας.

Για το παιδί, η «φιλία» αυτή μπορεί να είναι ένας μηχανισμός αντιμετώπισης καταστάσεων ή ένας τρόπος επεξεργασίας μαθημάτων και συμβουλών, για τους γονείς είναι ένα παράθυρο στη συναισθηματική κατάσταση και την ανάπτυξη των παιδιών.

Πηγή: ygeiamou.gr

thestival.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι