Χωρίς αμύγδαλα...

Τον καιρό που τα παγωτά ήταν πιο φθηνά απ’ ό,τι σήμερα, ένα παιδάκι δέκα ετών μπήκε στο ζαχαροπλαστείο και κάθισε σ’ ένα τραπέζι. Η σερβιτόρα τον σέρβιρε μ’ ένα ποτήρι νερό.

- Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα και με αμύγδαλα από επάνω; τη ρώτησε το παιδί.
- Εξήντα δραχμές, απάντησε εκείνη.

Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μία χούφτα νομίσματα και άρχισε να μετράει.

- Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα; Ρώτησε πάλι σχεδόν ντροπιασμένος.
Άλλοι πελάτες περίμεναν να δώσουν παραγγελία και η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της.

- Σαράντα πέντε δραχμές, του είπε κάπως απότομα.

Το παιδί άρχισε να μετράει πάλι τα νομίσματα και είπε αποφασιστικά,
- Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα από επάνω.

Η σερβιτόρα του έφερε τη παραγγελία μαζί με την απόδειξη και έφυγε.
Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε.

Όταν η σερβιτόρα ήρθε να μαζέψει κόμπιασε και τα μάτια της δάκρυσαν. 

Εκεί δίπλα από το άδειο πιατάκι και το ποτήρι με το νερό βρίσκονταν, όμορφα τακτοποιημένα, νομίσματα αξίας δεκαπέντε δραχμών. 

Ήταν το φιλοδώρημά της (συνεπώς το παιδί είχε χρήματα για να βάλει και αμύγδαλα από πάνω, αλλά δεν θα είχε να αφήσει κάτι και ούτε θύμωσε για την αγένεια…).

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Κέρασμα και το Φιλοδώρημα

Αξημέρωτα, τα τζιτζίκια έσκαγαν πάνω στα πεύκα, χάλαγαν τον κόσμο.
Καύσωνας, αυτός της Πέμπτης, 15 Ιουλίου.

Πρωί-πρωί έφεραν το κοριτσάκι οι γονείς στο σπίτι των παππούδων.
Πρωί-πρωί... και βράδυ θα το παραλάβουν.
Ας είναι καλά τα εξοντωτικά ωράρια που ο νεοφιλελευθερισμός έχει, εδώ και χρόνια, επιβάλλει...

- Θάλασσα θα πάμε δεν γίνεται, και όλη μέρα εκεί θα την περάσουμε.

- Έλα, κάτι σε θέλει ο παππούς.
Και έδωσε ο παππούς στο κοριτσάκι 10 ευρώ, για να πάρει ό,τι θέλει στην παραλία.
- Ευχαριστώ, παππού...

(αγκαλίτσα, φιλάκια) και τα έβαλε στο χάρτινο πορτοφολάκι της, αυτό που έφτιαξε από κατασκευές στο youtube, μαζί με μερικά κέρματα που είχε...

Πέρασε η καυτή μέρα ευχάριστα στην παραλία, ένα παγωτό πήρε το κοριτσάκι με τα δικά του λεφτάκια. Μέτρησε τα υπόλοιπα και χαμογελούσε ευχαριστημένο.
Βραδάκι επέστρεψαν στο σπίτι και μπήκε στην κουζίνα η γιαγιά, κάτι να φτιάξει να φάνε.

- Μη φτιάχνεις τίποτα γιαγιά, είσαι κουρασμένη. Θέλω να σας κεράσω.
- Με τι χρήματα;
- Με τα 10 ευρώ που μου έδωσες, παππού
- Δεν τα ξόδεψες;
- Όχι, επειδή ήθελα να σας κεράσω

Πήρε το διαφημιστικό φυλλάδιο και άρχισε τους υπολογισμούς
6 καλαμάκια χοιρινά μας κάνουν... 1.70 επί 6 είναι... 10.20 ευρώ. Πολύ ωραία...
Και τα καλαμάκια παραγγέλθηκαν.

Ανήσυχη η μικρή, όμως, άρχισε να ψάχνει, να ψάχνει το μικρό της σακίδιο.
- Τι ψάχνεις;
- Δεν υπολόγισα το φιλοδώρημα, γιαγιά, δεν έχω χρήματα για φιλοδώρημα...
Δάκρυσε η γιαγιά...
Δάκρυσε και για το κέρασμα και για το φιλοδώρημα

Την παραγγελία το κοριτσάκι την παρέλαβε.
Δώδεκα ευρώ έδωσε και μόλις το παιδί-διανομέας έκανε να δώσει τα ρέστα...
- Όχι, όχι, κρατήστε τα, αυτά είναι για τον κόπο σας...

- Ευχαριστώ, κοριτσάκι μου... 

Και έβαλε το χέρι στην καρδιά του και από καρδιάς χαμογέλασε, όχι για το ποσό αλλά για την πράξη.

Είμαι απόλυτα βέβαιη.

Το Χαμομηλάκι