Γιατί δεν πρέπει να λέμε ποτέ στο παιδί: «Γιατί έτσι!»

Μπορεί προσωρινά να διευκολύνει την κατάσταση, όμως μελλοντικά θα δημιουργήσει προβλήματα 

Ένας θρύλος υποστηρίζει ότι κάποτε ένας γονιός είπε στο παιδί του ότι δεν μπορεί να κάνει αυτό που του ζητάει και το παιδί απλώς σιώπησε. 

Στην πραγματική ζωή, ωστόσο, οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με ένα (ή μερικές δεκάδες) σπαρακτικά «γιατί». 

Και κάποιες φορές, αυτά τα «γιατί» δεν έχουν εύκολη απάντηση – ή απλώς έρχονται ακριβώς τη στιγμή που είμαστε πιο απασχολημένοι από ποτέ – με αποτέλεσμα πριν το καταλάβουμε να καταφεύγουμε στην απάντηση που ανέθρεψε γενιές και γενιές: 

«Γιατί έτσι!».

Και τι πειράζει;
Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη συζήτηση έχουν καλύτερες πιθανότητες να εξελιχθούν σε ικανούς ενήλικες με υγιή συμπεριφορά και υψηλή αυτοπεποίθηση. 

Αντιθέτως, όταν λήγουμε τη συζήτηση με τόσο απόλυτο τρόπο, διατρέχουμε τον κίνδυνο να γεμίσουμε τα παιδιά με άγχος και φόβο, να μειώσουμε την αυτοεκτίμησή τους και να καταστείλουμε τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες. Εξάλλου, οι ειδικοί συμφωνούν ότι η πιο υγιής σχέση γονέων – παιδιών επιτυγχάνεται όταν επιδιώκουμε τη συνεργασία αντί για την επιβολή.

Τι πρέπει να πείτε λοιπόν;

Δυστυχώς, καμία άλλη μέθοδος δεν υπόσχεται τόσο άμεσα αποτελέσματα όσο το «γιατί έτσι». Μακροπρόθεσμα, όμως, θα απολαύσετε τους καρπούς των κόπων σας βλέποντας το παιδί σας να εξελίσσεται σε έναν ισορροπημένο ενήλικα που πιστεύει στον εαυτό του. 

Ως τότε, μπορείτε να ακολουθήσετε τα παρακάτω βήματα. 

«Αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί…»
Σε αντίθεση με τις απόψεις των προηγούμενων γενιών, το γεγονός ότι είστε ο γονιός δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να δίνετε εξηγήσεις. Όταν προσπαθείτε να κάνετε το παιδί σας να καταλάβει τους λόγους που η επιθυμία του θα πρέπει να μείνει ανεκπλήρωτη, του δείχνετε ότι είστε πάντα εκεί για να του προσφέρετε αγάπη, δεν βαριέστε ούτε είστε υπερβολικά απασχολημένοι για να του δώσετε σημασία. 

Ταυτόχρονα, με το να κάνετε υπομονή και να του εξηγείτε με ηρεμία την κατάσταση, του δίνετε το καλύτερο παράδειγμα για να μάθει να σέβεται τους άλλους – ακόμη και όταν είναι εκνευρισμένο! 

Τρίτον, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που δεν ακούνε πολλές λέξεις ή υποβάλλονται σε σκληρό λεξιλόγιο και μειωμένη αλληλεπίδραση, δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο που θα μπορούσαν. 

Μεταξύ άλλων, αυτή η στάση των γονιών βλάπτει τις ικανότητες των παιδιών στα μαθηματικά, την αίσθηση του χώρου, την επιμονή, τον αυτοέλεγχο, την ενσυναίσθηση και την εφαρμογή ηθικών κανόνων. Τέλος, κατ’ αυτόν τον τρόπο ενδέχεται να τα βοηθήσετε να μάθουν να επικοινωνούν καλύτερα τα πράγματα που τα ενοχλούν αντί να ξεσπούν σε κλάματα και φωνές.

«Έχω ήδη απαντήσει αυτή την ερώτηση και από όσο ξέρω δεν άλλαξε κάτι τα τελευταία πέντε λεπτά»
Όπως πιθανότατα μαντεύετε, οι εξηγήσεις δεν αρκούν για να πείσουν τον επτάχρονο γιο σας ότι δεν μπορεί να πάει στην παιδική χαρά αν δεν τελειώσει τα μαθήματά του. Πλέον, από τη στιγμή που δεν έχετε κάτι καινούριο να πείτε, δεν χρειάζεται να επαναλάβετε τα ίδια από την αρχή. 

Υπενθυμίζοντάς του ότι έχετε ήδη δώσει την απάντησή σας, θα εξασφαλίσετε ότι αντιλαμβάνεται πως τηρείτε συνεπή στάση και δεν έχει νόημα να διαμαρτύρεται άλλο για το θέμα. Δεν πειράζει αν εκνευριστεί – για την ακρίβεια, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μην του δώσετε πολλή σημασία. 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αναγκαστεί να μάθει πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματα απογοήτευσης, ενισχύοντας τη συναισθηματική του ευφυΐα ή θα προσπαθήσει να βρει νέες μεθόδους πειθούς, βελτιώνοντας τις επικοινωνιακές του δεξιότητες.

«Μπορείς να μου πεις εσύ γιατί σου είπα όχι;»
Αν το μικρό σας επιμένει ακόμη, ρωτήστε το αν έχει καταλάβει τους λόγους που δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλει. Δεν είναι ζήτημα ευφυΐας. Ακόμη και τα πιο έξυπνα παιδιά, όταν είναι πεπεισμένα ότι έχουν δίκιο, μπορεί να μην ακούνε στ’ αλήθεια αυτό που τους λέτε. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αναφέρετε και πάλι τις αιτίες πίσω από την απόφασή σας. Αν το παιδί έχει καταλάβει, επαναλάβετε το προηγούμενο βήμα.

«Έχεις να προτείνεις κάποια άλλη λύση;»
Στην περίπτωση που η επιμονή του δεν κάμπτεται με τίποτα, ίσως τα πνεύματα ηρεμήσουν αν του προτείνετε να βρει μία τρίτη οδό. 

Η συγκεκριμένη στάση δεν είναι δείγμα παραίτησης. 

Αντίθετα, του δείχνετε ότι αφενός δεν του απαγορεύετε πράγματα απλώς για να το κάνετε, και αφετέρου ότι δεν έχετε προτεραιότητα το να βγείτε νικητές από αυτή τη διαφωνία. Αυτό θα μειώσει τη διάθεση του παιδιού να μετατρέψει τη συζήτηση σε μάχη. Και, πού ξέρετε; Μπορεί πράγματι να καταφέρει να σκεφτεί κάτι που θα ικανοποιήσει και εσάς και εκείνο!

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Εποχή της Αγένειας / The Age of Rudeness

Νοσταλγία ευγένειας

Πώς τόσο αιφνιδίως χάθηκε η ευγένεια τριγύρω και αναμεταξύ μας; Μα, πού πήγε η αιδημοσύνη; 

Την τρομερή αλλαγή πιστοποιούμε ακόμα κι εμείς οι για την ώρα κάπως νεότεροι, εμείς που δεν γνωρίσαμε παρά μόνον ορισμένες ύστατες εκδηλώσεις της: την τήρηση κάποιων προσχημάτων, το παλιό καλό τακτ, την ακρίβεια στα ραντεβού, τον πληθυντικό αριθμό, την αυτονόητη παραχώρηση θέσης, τις ώρες κοινής ησυ­χίας, έννοιες όπως κοσμιότητα και κομψότη­τα, τις μικρές επισημότητες και τα ανώδυνα εθιμικά πρωτόκολλα, την αναμονή και την πρόποση στο τραπέζι, τις φιλόφρονες συ­στάσεις, το κράτημα της θύρας τη σεμνολογία και τη χαμηλοφωνία, την υπομονή στον διάλογο και παντού, την τάξη στη σχολική αίθουσα, την ευπρέπεια στους δημόσιους χώρους, τη μειλίχια οδήγηση, την ιπποσύνη προς τις γυναίκες -και όχι μόνο-, την χείρα βοηθείας, τον εξυπηρετικό μπάρμαν, το «από καλή οικογένεια», το «με συγχωρείτε», το «ευχαριστώ», το «παρακαλώ» και το «με τις υγείες σας», το καλωσόρισμα και την κατευόδωση, το «χαίρετε» στο ασανσέρ, το α­γουροξυπνημένο χαμόγελο, την ερυθρίαση, την αμηχανία, τον ξερόβηχα.

    Κανείς δεν διανοείται να ισχυριστεί ότι «παλιά» οι άνθρωποι ή οι Έλληνες ήταν «κα­λοί» και ότι σήμερα «χάλασαν». Το ότι, όμως, ο μακαρισμός του παρελθόντος αποτελεί αναμφίλεκτη ιστορικο-εθνολογική σταθερά ή το ότι η ποιότητα ζωής, η ομορφιά, η χαρά, η τιμή, το νόημα είναι έννοιες μη μετρήσιμες δεν σχετικοποιεί ούτε υποβαθμίζει κατ’ α­νάγκην μια διαπίστωση που κάνει λόγο για εμφανή ποιοτική φθίση ενός είδους ή γέ­νους.

The Age of Rudeness
(...)
    Φαίνεται οι κακουχίες γαλουχούσαν τα άτομα και τις κοινωνίες σ’ ένα είδος ολιγάρ­κειας, επισφάλειας κι ευαλωτότητας που τρό­πον τινά εξομοίωνε ως έναν βαθμό τις τύχες κι εκδημοκράτιζε ως άλλον βαθμό τις προσ­δοκίες, έτσι που να μην αποσυνδέεται, και μάλιστα σχεδόν εντελώς, όπως στη σημερι­νή εποχή, η υπαρξιακή μας διάσταση από την κοινωνική, ο αυτοσεβασμός από τον αλ­ληλοσεβασμό, η μέριμνα για το εγώ από το ενδιαφέρον για τους άλλους.
    Κι επειδή ο όρος «ευγένεια» παραπέ­μπει πρωτίστως στην κληρονομική αβρότη­τα μιας εξίσου κληρονομικής αριστοκρατίας, η οποία δεν στερείται τόσα ώστε να μην προλαβαίνει ν’ ανατραφεί επισταμένως: Μο­λονότι η μόρφωση αποτελούσε στην ιστο­ρία πολυτελές κεκτημένο ή ακόμα και ιδεώδες των ολίγων, η αφελής έγνοια και η συλ­λογική απαίτηση για μια «καθωσπρέπει» πα­ρουσία αρκούσαν συχνά για ν’ αντισταθμί­σουν την ανυπαρξία ή στέρησή της. 

Πλέον, στις μέρες μας της υποχρεωτικής πια εκπαί­δευσης και του αμελητέου αναλφαβητισμού, τα ταπεινά κοινωνικά στρώματα έχουν απο­λέσει σχεδόν εξ ολοκλήρου το φιλότιμο που ενέπνεαν άλλοτε η λιτότητα και ο κίν­δυνος, μιμούμενα την υλοφροσύνη των τα­ξικών τους εχθρών (και κρυπτο-προτύπων), υπερακοντίζοντάς τους σε ζήλο και απερισκεψία. Το ίδιο συνέβη και στη χώρα μας, το ταπεινό κοινωνικό στρώμα της Ευρώπης: ένας πάλαι ποτέ υπερήφανος λαός, μαζί με τα άλλα, έχασε με τον καιρό και οικειοθελώς την υπερηφάνεια, την ευγένεια, την αξιοπρέ­πειά του. Ίσως αμετακλήτως. Το βλέπουμε σε όλα τα επίπεδα: στους ανήθικους και ανερυθρίαστους πολιτικούς στους εγωκεντρι­κούς και άξεστους πολίτες.
    Η αγένεια προδίδει, εκτός από κρετινισμό κι έλλειψη αυτοεκτίμησης, νοσούσα ανθρωπολογική και πολιτική στάση. Από τη μία, ο ανάγωγος άνθρωπος δεν αντιλαμβάνε­ται πόσο η έμπρακτη προσκόλληση στον εαυτόν του τον απομονώνει, υπονομεύοντας σε βάθος χρόνου όλα όσα ο ίδιος επιδιώκει, αφού δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή ηδονή εκεί που απουσιάζει η στοιχειώδης κοινωνι­κή αποδοχή και μετοχή.
    Από την άλλη, λη­σμονεί, πάνω απ’ όλα, ότι η αναγνώριση της ισότητας συνιστά προϋπόθεση και της εύρυθμης και της εύμορφης διαβίωσης ότι, σε τελική ανάλυση, θερίζουμε ό,τι σπέρνου­με και ότι, με την ανοχή και τη συμβολή μας στην αναίδεια, καθιστούμε τον βίο και τον χώρο μας όλο και πιο αφιλόξενο για εμάς και τους δικούς μας. Δημιουργούμε και εγκα­θιδρύουμε, κοντολογίς, ένα περιβάλλον χω­ρίς ανθρωπιά, σέβας, ηθική και, εν τέλει, αξιο­πρέπεια («στην ηθική δεν υπάρχει τίποτε άλλο έκτος από το αίσθημα της αξιοπρέπειας» – Alain), ένα περιβάλλον μέσο- και μακροπρό­θεσμα α-βιώσιμο. Η αδιαφορία μας για τον άλλο ως πρόσωπο, αν ιδωθεί σε μαζική κλί­μακα, δεν είναι παρά η εχθρική αδιαφορία των άλλων προς το πρόσωπό μας, αφού για τους άλλους εμείς είμαστε οι άλλοι.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο σημερινός μέσος Έλληνας είναι αγενής. Την ίδια στιγμή, πολλά δεινά που ολοένα και δρι­μύτερα καταλογίζουμε στους άλλους έχουν τη ρίζα τους όχι μόνον στην ευγένεια που τόσο απότομα εξέλιπε αλλά και στην έλλει­ψη νοσταλγίας της. Η αλγεινή ανάμνηση μιας αξίας, όταν αυτή δεν έχει τελεσίδικα παρέλ­θει, ενδέχεται με μαγικό αλλά και ευφυή τρόπο να την αναβιώσει.
    Έτσι, η πάση θυσία διατήρηση, εμφύσηση, επίκληση, διάδοση ή επαναφορά των καλών τρόπων στα μικρά παιδιά, στις νέες γενιές, δεν είναι ύποπτος αναχρονισμός, αλλά ευφυής ηθική επένδυση κοσμοϊστορικής σημασίας για τον χαρακτή­ρα της προσεχούς ζωής.     Οφείλουμε να έχουμε μονίμως κατά νου ότι στις οικογένει­ες και τις κοινωνίες μας δεν γεννιούνται απλώς νέοι άνθρωποι, αλλά σ’ αυτές πλάθονται νέοι τύποι ανθρώπου. 

Κι επειδή, από μία άποψη, πάντοτε στο βάθος παραμένουμε μικρά παιδιά, ικανά να μην κατανοούμε το καλό μας, επείγει για τους μεγαλύτερους, όπου και αν βρίσκονται, η με κάθε μέσο και τρόπο διεκδίκηση της ευγένειας, εδώ που καταντήσαμε, έστω και αρχικά τυπικής ή υποκριτικής, σαν εκείνη των νεοαστών που κεραύνωνε ο L. Bloy. Είναι πολύ προτιμότε­ρη. 

    Η μέσω συστάσεων, ήτοι προσβλητικών υπενθυμίσεων του αυτονόητου, όπως αυτή να στεκόμαστε δεξιά στις κυλιόμενες κλίμα­κες του Μετρό για να μπορούν να διέρχο­νται οι συνάνθρωποί μας. Και όλα αυτά, μπας και (ξανα)γίνουμε στοιχειωδώς «τρυφεροί ο ένας με τον άλλον, καθώς οι θλίψεις μας είναι ίδιες» (J. Swift).

Κώστας Βραχνός

περισσότερα στο Αντικλείδι 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι άγνωστες λέξεις: «Παιδεία» και «Ευγένεια»

Είναι έμφυτη η ευγένεια ή καλλιεργείται; Γεννιόμαστε ή γινόμαστε; 

Kαι στην τελική, ακόμα κι αν δεν ερχόμαστε με “προεγκαταστημένο” το συγκεκριμένο πρόγραμμα, γιατί δεν προσπαθούμε να “αναβαθμιστούμε”; 

    Δεν οδηγώ στις λεωφορειακές γραμμές. Δεν μπαίνω στη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης χωρίς λόγο. Δεν παίρνω την ουρά των ανθρώπων που περιμένουν, πριν από μένα και προσφέρω τη θέση μου ή τη σειρά μου σε εγκύους ή άτομα που έχουν ανάγκη. 

Ανάβω φλας για να στρίψω και πάντα παραχωρώ προτεραιότητα στις διαβάσεις πεζών (ως οφείλω άλλωστε). 

Πίνακας Νίκης Ελευθεριάδη

Δεν μιλάω με αγένεια στους ανθρώπους που με εξυπηρετούν και πάντα στο τέλος λέω και ένα ευχαριστώ. Σε καμία περίπτωση δεν έχω χρόνο για χάσιμο, αλλά θεωρώ εξίσου πολύτιμο και το χρόνο των υπολοίπων.

Για μένα, αλλά και για όλους όσους πράττουν τα παραπάνω, αυτό θεωρείται παιδεία. Για τους υπόλοιπους όμως, τουλάχιστον αδυναμία, έλλειψη θάρρους, για να διεκδικήσεις την πρωτιά. Ατολμία. Να θες να είσαι πρώτος, χωρίς να ενδιαφέρεσαι για τους υπόλοιπους. Για τις ανάγκες τους. Για τα δικαιώματα τους εν τέλει….

Τα οποία, όταν παραβιάζονται σε σένα, το θεωρείς τουλάχιστον αγένεια. Έλλειψη τρόπων και ηθικής. Τα δικαιώματα σου θέλεις, να είναι αυτονόητα για τους υπόλοιπους. Υποχρεώσεις τους. 

Όπως πρέπει άλλωστε. Τα ίδια δικαιώματα, που όταν έρχεται η αντίθετη σειρά ξεχνιούνται. Παραμερίζονται.

Είναι έμφυτη η ευγένεια ή καλλιεργείται; Γεννιόμαστε ή γινόμαστε; 

Kαι στην τελική, ακόμα κι αν δεν ερχόμαστε με “προεγκαταστημένο” το συγκεκριμένο πρόγραμμα, γιατί δεν προσπαθούμε να “αναβαθμιστούμε”; 

Να αλλάξουμε συμπεριφορά προς τους γύρω μας κι εν τέλει, αν όχι σεβόμενοι τα αυτονόητα, να πειθαρχήσουμε σε κανόνες. Καλών τρόπων για κάποιους, αρμονικής συνύπαρξης για άλλους.

Και είναι τόσο απλό. Απλές κινήσεις, απλά βήματα κάθε φορά. Φέρσου, όπως θα ήθελες να σου φέρονται. Δε μιλώ για κινήσεις εντυπωσιασμού ή άνευ σημασίας. 

Δεν θέλω να μου ανοίγεις την πόρτα του αυτοκινήτου γιατί ανήκω στο “ασθενές φύλο”. 

Προτιμώ τ΄ άλλα, όπως να μην με “κλέβεις” στη σειρά ή να μη καπνίζεις σε χώρους που απαγορεύεται, επιβαρύνοντας ουσιαστικά την υγεία των υπολοίπων. 

Να οδηγείς προσεχτικά, σεβόμενος τους κανόνες Οδικής Κυκλοφορίας, χωρίς να θέτεις τη ζωή μου και των υπολοίπων σε κίνδυνο. 

 Να ευχαριστείς τους ανθρώπους, που σε εξυπηρέτησαν και να μην το θεωρείς απλά υποχρέωσή τους. Έλα στη θέση τους και φέρσου ανάλογα. Τα δικαιώματα σου, είναι αντίστοιχα και υποχρεώσεις σου…

Η παιδεία δεν είναι θέμα μόρφωσης, είναι θέμα ενσυναίσθησης. Να πράττεις αναλόγως του τρόπου, που θέλεις να πράττουν και οι υπόλοιποι απέναντι σου. Και τότε ίσως, ο κόσμος να γίνει λίγο καλύτερος. Και οι αφορμές εκνευρισμού να γίνουν λιγότερες. Και σιγά-σιγά και λέξεις όπως παιδεία ή ευγένεια, να παύσουν να είναι άγνωστες για κάποιους…

Τι λες;
Tο δοκιμάζουμε;

awakengr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εμείς θα φερόμαστε σε όλους με ευγένεια...

    Ζούμε σ’ έναν κόσμο κρίσης κι όταν λέω κρίση δεν εννοώ μόνο την οικονομική, μα κυρίως την ηθική και την κρίση των αξιών. Τα πάντα γύρω μας δείχνουν να καταρρέουν και στο μυαλό μου εδώ κι ώρα έχει ξυπνήσει μια σκέψη. 

Που πήγαν άραγε οι ωραίοι άνθρωποι; 

Που χάθηκε το αληθινό, το καθαρό χαμόγελό τους; 

    Μου έχουν λείψει οι όμορφοι άνθρωποι. Εκείνοι που έχουν ένα δικό τους τρόπο να σε κάνουν να αισθανθείς όμορφα. Εκείνοι που κόντρα στα γεγονότα της εποχής έχουν ως στόχο να κάνουν τον κόσμο λιγάκι καλύτερο. Είναι αυτοί που μοιάζουν τόσο ξεχωριστοί, μιας και λάμπουν μέσα στο πλήθος σαν τον ήλιο που βγαίνει στο γκρίζο ουρανό και τον κάνει να ξεχωρίζει. Τους βλέπεις να χαμογελάνε και το βλέμμα σου δε θέλει να ξεκολλήσει από εκείνους. Είναι η ομορφιά της ψυχής τους που τους κάνουν να λάμπουν και να ξεχωρίζουν ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους που ξέχασαν απλά να είναι άνθρωποι.

    Σε μια εποχή που η γνώση της σωστής συμπεριφοράς τείνει να χαθεί, το να έχεις καλούς τρόπους αποτελεί μεγάλη αρετή και η ευγένεια ένα μεγάλο προσόν. Η γνήσια ευγένεια, αυτή που πηγάζει μέσα από την καρδιά μας είναι δύσκολο να βρεθεί, μιας και οι περισσότεροι έχουν μια ευγένεια ψεύτικη, απλά και μόνο για τα μάτια του κόσμου. 

Ο πραγματικά ευγενής, «φωνάζει» από μακριά. Είναι άτομο δοτικό, που δε ζητάει αποδείξεις και ανταλλάγματα. Δίνει ευκαιρίες, δεν προσβάλλει και δεν υποτιμά το συνάνθρωπό του, αρκεί να μην παραβιαστούν οι αξίες και τα όρια του. 

    Είναι εκείνος που χειρίζεται το λόγο με λεπτότητα. Πριν μιλήσει, έχει σκεφτεί καλά τι θα πει και γιατί θα το πει, ώστε να μη σε πληγώσει με τα λόγια του. Έχει ευγένεια ψυχής, γνωρίζει τον τρόπο να γοητεύει τους πάντες με το σεβασμό που τους απευθύνεται και το δίκαιο τρόπο που χειρίζεται κάθε έναν. Το βλέμμα και η ψυχή του είναι καθαρά σαν διαμάντι κι η αγάπη είναι έκδηλη μέσα από το χαμόγελο του.

    Η ευγένεια είναι αρετή και όχι ντροπή, σίγουρα όμως χρειάζεται προσοχή στη διαχείρισή της από τους κατόχους της. Εκείνοι, που την προσφέρουν απλόχερα χωρίς να προστατεύουν τον εαυτό τους, μπορούν εύκολα να καταπατηθούν από τους γύρω τους, μιας κι επιτήδειοι γύρω μας υπάρχουν πολλοί. Η ευγένεια είναι δύναμη κι αποτελεί το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους ανθρώπους γύρω μας, ώστε να γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση για τους νεότερους.

    Η ευγένεια είναι άκρως ερωτεύσιμη, το ίδιο και οι άνθρωποι που την αποπνέουν, γι’ αυτό μήπως έχει φτάσει ο καιρός να ξαναθυμηθούμε τον τρόπο, με τον οποίο μπορούμε να είμαστε περισσότερο ανθρώπινοι και να διατηρήσουμε κάποιες από τις αξίες που οι γονείς μας, μας έμαθαν όταν ήμασταν παιδιά;

Ελισάβετ Ηλιούδη

Εμείς θα φερόμαστε σε όλους με ευγένεια,
ακόμα και σε αυτούς που μας φέρθηκαν άσχημα...
όχι επειδή είναι ωραίοι αυτοί,
αλλά επειδή είμαστε εμείς..!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ευγένεια: μια αρετή προς εξαφάνιση

Έγινε πλέον καθημερινό φαινόμενο να έρχεται ο καθένας από εμάς αντιμέτωπος με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να διακατέχεσαι από ευγένεια και σωστούς τρόπους. Είναι αυτοί που πιστεύουν στην ιδέα πως οι φωνές, οι απειλές και οι βρισιές τους κάνουν πιο ανθρώπινους... και όχι μόνο. Γιατί κι όμως, το να είσαι ευγενής στις μέρες μας φαίνεται είναι μορφή αναπηρίας.

Το να κάνεις προσβλητικά σχόλια, να μιλάς απαξιωτικά, απότομα, κάνοντας τσαμπουκάδες εκφοβίζοντας, δεν σε κάνει πιο άνθρωπο. Άνθρωπο σε κάνει το να είσαι ευγενής και μάλιστα αυτό να φωνάζει από μακριά.. Το γεγονός να περιβάλλεσαι από μια αύρα πιο γλυκιά, να έχεις ήθος, αξίες να ξέρεις να συμπεριφέρεσαι καθώς πρέπει σε καταστάσεις, όταν απευθύνεσαι σε ανθρώπους να ξέρεις να μιλάς, να σέβεσαι τον διπλανό σου, να αποδέχεσαι το διαφορετικό και τόσα άλλα, χαρακτηρίζουν τον εαυτό σου και αντιπροσωπεύουν την αξιοπρέπεια σου.

Όλοι εσείς που θέλετε να νιώθετε υπεράνω όλων, να είστε επιβλητικοί, να υποτιμάτε και να σκορπάτε χολή, πιστεύετε πως κατά αυτόν τον τρόπο είστε αξιότεροι ως άνθρωποι; Το μόνο που κατορθώνετε είναι να δείχνετε το πόσο ανασφαλείς είστε, απείθαρχοι, χωρίς παιδεία και ηθικές αξίες.

Είναι μεγάλο προσόν η ευγένεια. Η ευγένεια είναι αρετή, στοιχείο ανωτερότητας, τόσο απλό που κι όμως σπανίζει.. αν δεν μπορείς να έχεις ούτε αυτό, τότε έχεις αποτύχει ως άνθρωπος.

Της Δέσποινας Παντέλα
awakengr.com

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δακρύζω σαν μικρό παιδί...

Αλλά να, οι διαφορές του χθες, σήμερα γίνονται βάραθρα

«ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΘΑ ΔΑΚΡΥΣΩ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΨΙΘΥΡΙΣΩ, Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ».

    Δανείζομαι τη φράση, για να ξεδιπλώσω δικά μου συναισθήματα. Γιατί αυτή η φράση χτυπάει την καρδιά μου και το μυαλό μου, σταθερά, με καρφάκια που πληγώνουν και ματώνουν αλλά και με βελούδο που χαϊδεύει απαλά, εκεί που πάντα το σώμα επιθυμεί και ο νους ξαπλώνει.

«ΘΑ ΔΑΚΡΥΣΩ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ», ΛΕΕΙ.

    Και σκέφτομαι ότι τα δάκρυα, απλή ένδειξη ότι τα γόνατα λυγίζουν ελαφριά μπροστά σε μια χαρά ή έναν πόνο, μπροστά σε μια εικόνα που συγκινεί -ο καθένας έχει τις δικές του-, στο άκουσμα μιας μουσικής ή στην ανάμνηση του βιώματος, σπανίζουν πια. 

Τα άλλα, τα δάκρυα αντίδρασης δεν έχουν την ίδια γεύση.

ΘΑ ΨΙΘΥΡΙΣΩ «Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ», ΛΕΕΙ. 

    Και πάλι σκέφτομαι ότι αυτή η υπέροχη λέξη, η βαθιά, χάνει μέρα με τη μέρα τη χροιά της, το χρώμα της ξεφτίζει μπροστά στο εκτυφλωτικό φως που καίει κάθε κύτταρο ευγένειας, κάθε κύτταρο καλής προαίρεσης.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕ ΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΣΕ ΦΤΩΧΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ, ψηλούς και κοντούς, ωραίους και άσχημους, έξυπνους και χαζούς, ικανούς και ανίκανους. Οι άνθρωποι χωριζόμαστε συναισθηματικά σε μικρόψυχους και μεγαλόψυχους. Όσο οι μικρόψυχοι κερδίζουν έδαφος και προχωρούν στη ζωή ευθυτενείς, τόσο οι μεγαλόψυχοι αποσύρονται. Και σπανίζουν εκείνοι που δακρύζουν και λένε «σε ευχαριστώ».

ΓΙΑΤΙ ΑΜΑ ΔΑΚΡΥΣΕΙΣ Ή ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥ, ΤΟΥ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥ, ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΥ.

    Δεν παρακολουθείς τη μιζέρια του άλλου, δεν εντάσσεσαι στην αγέλη που κυνηγά χρήμα και εξουσία, δεν χαρακτηρίζεσαι ως leader της εποχής. Η προσφορά άνευ όρων, η αγαθή προσφορά χωρίς δεύτερη σκέψη, η εμπιστοσύνη χωρίς ενδοιασμούς, όλα αυτά που θα κάνουν τη ζωή σου πιο όμορφη και θα κερδίσεις ανθρώπους και την ψυχική ευφορία που προκαλείται από την ικανοποίηση που έπεται, προκαλούν τρόμο.

ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΠΡΟΔΙΔΕΣΑΙ, τόσο πιο μικρόψυχος θα μπορούσες να καταλήξεις.

 

ΟΧΙ ΟΜΩΣ. ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΣΕ «ΚΛΕΒΟΥΝ», ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ, τόσο να θυμάσαι πως πάλι κερδισμένος είσαι. Αυτός που «κλέβει» την ιδέα σου -μου έτυχε αυτό όπως και σε πολλούς άλλους-, αυτός που σε αντιγράφει για να ωφεληθεί άνευ σού, αυτός που ποτέ δε θα εκτιμήσει ότι με αυθορμητισμό του έδωσες, αυτός πάντα μικρό ερπετό θα είναι. Βρώμικο και δύσοσμο. Αυτοί που πουλούν στεγνά σήμερα -συναδέλφους και φίλους, γνωστούς και αγνώστους προς αυτούς- θα παραμείνουν σκουπίδια πολυπατημένα από ρόδες μετά την απεργία των σκουπιδιάρικων. Θα έχουν λεφτά και χαμόγελα απαστράπτοντα, μα τη στιγμή που στους σάλιαγκες δίπλα τους θα τελειώσει το σάλιο, δεν θα έχουν ένδυμα άλλο να σκεπαστούν.

ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΔΑΚΡΥΑ ΟΥΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

    Η βαθιά ανάσα της ουσιαστικής, αληθινής ικανοποίησης του δοσίματος και της ανταπόδοσης είναι ξένοι τόποι. Απάτητοι για αυτούς. Αυτό το οξυγόνο θα γεμίζει τους άλλους πνεύμονες. Το (γλυκό, όχι αλατισμένο) κλάμα του μίζερου και το (γλυκανάλατο, όχι σταράτο) ευχαριστώ του κόλακα, που ορίζουν πληθώρα κρατούντων σήμερα, δεν αφορούν τις ψυχές τις μεγαλόψυχες.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ. 

    Όμως, στον ενήλικο βίο μας, επιλέγουμε στρατόπεδο. Θα είμαστε με τους μεγαλόψυχους που ρισκάρουν κάθε μέρα ή τους μικρόψυχους που φορούν πανοπλίες παντού, γύρω από την καρδιά τους και γύρω από την ψυχή τους; Δακρύζω σα μικρό παιδί, όσο περισσότερο χρειάζεται να πω «ευχαριστώ».

Αφιερωμένο στον Μιχάλη Δ.

Μια Κόλλια -  δημοσιογράφος.

doctv.gr 

Αντικλείδι, antikleidi

Όταν, όσο και όπως πρέπει... / Καληνύχτα σας...

Να μιλάς όταν πρέπει. 

Είναι φορές, που η σιωπή, έχει μεγαλύτερη αξία, από ό,τι και αν ήθελες να πεις. 

Είναι φορές που, αν ανοίξεις το στόμα σου, μόνο κακό θα καταλήξεις να κάνεις και ας είναι οι προθέσεις σου καλές.

Να μιλάς όσο πρέπει. 

Να ξέρεις πότε να σταματάς. Να ξέρεις πότε να κάνεις πίσω. 

Τη φλυαρία, κανείς δεν την αντέχει. 

Συγκεκριμένα πράγματα. Στοχευμένα. 

Όταν δεν υπάρχει μέτρο, τα πράγματα συνήθως, ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο.

Τέλος, να μιλάς όπως πρέπει. 

Να είσαι ευγενικός. Μαλακός. Να μην προσβάλεις. 

Να είσαι χαρούμενος. Χαμογελαστός. 

Να κάνεις τον άλλον άνθρωπο, να αναπαύεται κοντά σου. 

Να νιώθει ελεύθερος όταν μιλά μαζί σου. 

Να μπορεί να είναι ο εαυτός του. 

Να μιλάς και να μοιράζεις Καλοσύνη. Παρηγοριά. Ελπίδα. 

Δεν σου κοστίζει τίποτα.

Να μιλάς όταν πρέπει, όσο πρέπει και όπως πρέπει. Δοκίμασέ το… Δεν θα βγεις χαμένος.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν είσαι ειλικρινής, αγενής είσαι, φίλε...

Εκτιμώ την ειλικρίνεια πραγματικά.
Είναι όντως ο θεμέλιος λίθος της ηθικής.

Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν πόσο απεχθάνομαι το ψέμα και πόσο κακή είμαι σ' αυτό. Θέλω στη ζωή μου ανθρώπους που αγαπούν την αλήθεια, προσπαθώ να μάθω στα παιδιά μου να αγαπούν την αλήθεια και να μη φοβούνται να την πουν.

Θεωρώ ότι οι ειλικρινείς άνθρωποι έχουν αξιοπιστία, ακεραιότητα, ευθύτητα.

Υπάρχει όμως και κάποιο όριο στο πόσο ειλικρινά μπορείς να μιλήσεις σε κάποιον άνθρωπο. Υπάρχει όριο στο δικαίωμά σου να είσαι ειλικρινής.

Δεν είναι ειλικρίνεια, για παράδειγμα, να λες αφιλτράριστα τη γνώμη σου σε κάποιον για την εμφάνισή του.

Δεν είναι ειλικρίνεια να κρίνεις τις επιλογές ζωής κάποιου χωρίς καν να έχεις ερωτηθεί και που στην ουσία δεν σε αφορούν κιόλας.

Δεν είναι ειλικρίνεια να κατακρίνεις συμπεριφορές και ενέργειες άλλων και να εκφέρεις την άποψή σου χωρίς οι ίδιοι να στη ζητήσουν, διότι απλά δεν τους ενδιαφέρει.

Δεν είναι ειλικρίνεια η παρόρμησή σου να συμπεριφερθείς αναλόγως της κακής σου διάθεσης σε όποιον έχει την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο σου τη συγκεκριμένη μέρα.

Η ειλικρίνεια φίλε μου είναι ιερή, είναι από τις σπουδαιότερες αρετές που έχει ο άνθρωπος. 

Χρειάζεται κότσια για να μιλάς ειλικρινά και να είσαι απόλυτα αληθινός με τους άλλους. 

Χρειάζεται κότσια για να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να αναγνωρίζεις που έφταιξες και να ζητάς συγνώμη. 

Χρειάζεται επίσης τεράστιο θάρρος για να υποστηρίζεις τις επιλογές σου και τις απόψεις σου. 

Χρειάζεται θάρρος για να λες στους ανθρώπους σου την πραγματική αλήθεια, ακόμα κι όταν αυτή δεν είναι αρεστή. 

Έχει όμως κάποιο νόημα, έναν σκοπό. Να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από κάτι που του κάνει κακό και τον φθείρει ή να τον ωθήσει να εξελιχθεί σε καλύτερο άνθρωπο.

Η ειλικρίνεια που αποσκοπεί σε απλές προσβολές και το μοναδικό πράγμα που επιτυγχάνει είναι να πληγώνει συναισθήματα και να καταρρακώνει εγωισμούς και αυτοπεποιθήσεις, δεν θα έπρεπε να ονομάζεται ειλικρίνεια, αλλά αγένεια.

Κι εσύ, φίλε, που κρύβεις τις προσβλητικές συμπεριφορές σου με τη μάσκα της ειλικρίνειας, δεν είσαι ειλικρινής, είσαι απλά και ξεκάθαρα αγενής. 

Ο λόγος που δεν έχεις πολλούς φίλους, δεν είναι επειδή αυτοί δεν αντέχουν την ειλικρίνειά σου. 

Η αγένειά σου είναι αυτή που δεν αντέχεται και η διάθεσή σου να προσβάλλεις τους πάντες, με την πρόφαση ότι είσαι αληθινός.

Το μεγαλύτερο ελάττωμά σου δεν είναι η ειλικρίνεια, όπως συνηθίζεις να λες γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια. 

Η αγένειά σου σε κάνει αντιπαθητικό και ίσως είναι η ώρα να αντιμετωπίσεις κι εσύ την αλήθεια κατάματα.

Ίσως και να αναθεωρήσεις;

Ράνια Χατζηκώστα, Απόφοιτος φιλοσοφικής σχολής, 25/09/2015, 

enfo.gr

Χωρίς αμύγδαλα...

Τον καιρό που τα παγωτά ήταν πιο φθηνά απ’ ό,τι σήμερα, ένα παιδάκι δέκα ετών μπήκε στο ζαχαροπλαστείο και κάθισε σ’ ένα τραπέζι. Η σερβιτόρα τον σέρβιρε μ’ ένα ποτήρι νερό.

- Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα και με αμύγδαλα από επάνω; τη ρώτησε το παιδί.
- Εξήντα δραχμές, απάντησε εκείνη.

Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μία χούφτα νομίσματα και άρχισε να μετράει.

- Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα; Ρώτησε πάλι σχεδόν ντροπιασμένος.
Άλλοι πελάτες περίμεναν να δώσουν παραγγελία και η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της.

- Σαράντα πέντε δραχμές, του είπε κάπως απότομα.

Το παιδί άρχισε να μετράει πάλι τα νομίσματα και είπε αποφασιστικά,
- Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα από επάνω.

Η σερβιτόρα του έφερε τη παραγγελία μαζί με την απόδειξη και έφυγε.
Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε.

Όταν η σερβιτόρα ήρθε να μαζέψει κόμπιασε και τα μάτια της δάκρυσαν. 

Εκεί δίπλα από το άδειο πιατάκι και το ποτήρι με το νερό βρίσκονταν, όμορφα τακτοποιημένα, νομίσματα αξίας δεκαπέντε δραχμών. 

Ήταν το φιλοδώρημά της (συνεπώς το παιδί είχε χρήματα για να βάλει και αμύγδαλα από πάνω, αλλά δεν θα είχε να αφήσει κάτι και ούτε θύμωσε για την αγένεια…).

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς μαθαίνουν τα Παιδιά να είναι Ευγενικά σε κάθε ηλικία

Εάν θέλετε να μεγαλώσετε ένα ιδιαίτερα ευγενικό, στοργικό παιδί, μπορεί να αισθανθείτε ένα κύμα ανησυχίας, όταν βλέπετε το μικρό σας να έχει άσχημη συμπεριφορά. 

Ωστόσο, πρέπει να έχετε κατά νου ότι η σωστή συμπεριφορά δεν αναπτύσσεται «ἐν μιᾷ νυκτὶ».

Το να είσαι ευγενικός απαιτεί μια πολύ περίπλοκη σειρά από σκέψεις και συμπεριφορές. 

Προϋποθέτει το να είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τα συναισθήματα ενός άλλου ατόμου, να αισθανθείς μια σύνδεση με αυτό το άτομο και, στη συνέχεια, να συμπεριφερθείς αντίστοιχα. Ενώ κάθε παιδί θα περάσει από αυτήν τη διαδικασία με τον δικό του ρυθμό, ακολουθούν τα κύρια αναπτυξιακά ορόσημα που βοηθούν τα παιδιά να γίνουν ευγενικά.

3 ετών – Τα παιδιά καταλαβαίνουν πώς προκύπτουν τα συναισθήματα

Ενώ τα βρέφη μπορούν να αντιληφθούν τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων μέχρι την ηλικία των 6 μηνών, οι καλές πράξεις των παιδιών ξεκινούν κατά τη νηπιακή ηλικία, καθώς τότε μαθαίνουν τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος. 

Μέχρι την ηλικία των 3 ετών, έχουν καταλάβει ότι ορισμένα γεγονότα κάνουν κάποιον να αισθάνεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Ξέρουν, για παράδειγμα, ότι αν κάποιος δεν πάρει ένα μπισκότο που θέλει, μπορεί να νιώθει λυπημένος ή θυμωμένος.

4-5 ετών – Τα παιδιά συμπεριφέρονται σκόπιμα με ευγένεια

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το παιδί κατανοεί καλύτερα τη δική του ψυχική κατάσταση και αυτή των άλλων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αρχίσει να συμπεριφέρεται με ευγένεια. 

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια έδωσαν σε παιδιά νηπιακής ηλικίας αυτοκόλλητα και παρατήρησαν ότι ενώ τα περισσότερα 3χρονα δεν μοιράστηκαν τα αυτοκόλλητα τους, τα περισσότερα 4χρονα το έκαναν. 

Περίπου στην ηλικία των 4 ετών τα παιδιά θέλουν να συνδεθούν με τους άλλους με έναν πιο ουσιαστικό τρόπο και έτσι ξεκινούν να μοιράζονται τα πράγματά τους και να δίνουν περισσότερες αγκαλιές.

5-6 ετών – Τα παιδιά κατανοούν την ιδέα της κοινότητας

Σε αυτήν την ηλικία, το παιδί σας μπορεί να είναι πιο πρόθυμο να κάνει πράγματα (π.χ. να σας βοηθήσει να μαζέψετε το τραπέζι), ώστε να μπορείτε να κάτσετε όλοι μαζί στον καναπέ και να δείτε ταινία. 

Όταν το παιδί αισθάνεται σημαντικό μέλος μιας ομάδας, νιώθει πολύτιμο, γεγονός που το κάνει να συμπεριφέρεται πιο ευγενικά. Σε αυτήν την ηλικία το παιδί σας γίνεται επίσης πιο ικανό να δείξει ευγνωμοσύνη. Θα παρατηρήσετε ότι μιλάει με πιο ευγενικό τόνο, λέγοντας «παρακαλώ» και «ευχαριστώ» πιο συχνά.

7-8 ετών – Τα παιδιά μαθαίνουν την ανιδιοτέλεια

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι καλές πράξεις τους γίνονται πιο περίπλοκες και μαθαίνουν να συμπεριφέρονται με ανιδιοτέλεια. 

Για παράδειγμα, σε αυτήν την ηλικία το παιδί μπορεί να είναι σε θέση να συγχαρεί ένα άλλο παιδί, παρά το γεγονός ότι το κέρδισε σε ένα άθλημα. 

Φυσικά, αν τα παιδιά σας σάς βλέπουν να συμπεριφέρεστε με αλτρουισμό και ευγένεια, είναι πιο πιθανό να υιοθετήσουν αυτό το θετικό στοιχείο.

imommy.gr

«Πώς είσαι σήμερα;»

Ταχυδρομείο: 

Ουρά δέκα ατόμων.

Καθώς έμπαιναν και έβγαιναν παρατήρησα:

Θλίψη

Στρες

Εκνευρισμό

Άκουσα:

Αναστεναγμούς εκνευρισμού

Ανυπομονησία

Επίπονη σιωπή

«Χρησιμοποιείτε λάθος κολλητική ταινία», ένας από τους υπαλλήλους είπε σε μια γυναίκα που προσπαθούσε να κλείσει το δέμα της.

«Η άλλη είναι μπερδεμένη», είπε ήρεμα.

 

Πήγα κοντά της και τη βοήθησα.

«Ευχαριστώ», είπε η γυναίκα με ανακούφιση. Είδα ότι τα χέρια της έτρεμαν. Το δέμα της περιείχε μωρουδιακά ρούχα.

 

Αυτό που είπε στη συνέχεια με εξέπληξε.

«Έπρεπε να μαζέψω όλα μου τα κουράγια για να έρθω εδώ», ψιθύρισε.

«Είσαι μια χαρά », είπα με βεβαιότητα. «Μπορώ να σε βοηθήσω με τίποτα άλλο;»

«Νομίζω ότι τώρα, “το έχω”», είπε.

 

Κοίταξα τριγύρω ενώ αναρωτιόμουν ποιος άλλος χρειάστηκε να μαζέψει τα κουράγια του να έρθει μέχρι εδώ, σήμερα.

Χρειάζεται πολύ θάρρος για να συνεχίζεις να “εμφανίζεσαι” φέτος.

Να συνεχίζεις να προσπαθείς όταν φαίνεται, μάταιο.

Να βλέπεις πόνο στα πρόσωπα των αγαπημένων σου και να μην ξέρεις πώς να βοηθήσεις.

Να εκφράζεις την άποψη σου /την πεποίθησή σου για την ανθρωπότητα και τελικά να δέχεσαι επίθεση .

Να πούμε την αλήθεια στα παιδιά μας που έχουν ερωτήσεις και φόβους.

Να αντιμετωπίσουμε οδυνηρές πραγματικότητες που δεν μπορούν πλέον να αποφευχθούν.

Χρειάζεται θάρρος για να συνεχίσει κάποιος να εμφανίζεται, στο τώρα.

Μέχρι να φτάσω στο ταμείο, αποφάσισα να θέτω στους άλλους δίπλα μου την απλή ερώτηση: 

«Πώς είσαι σήμερα;»

Ο άντρας μπροστά μου είπε ότι ήταν εντάξει και λίγο μετά απροσδόκητα μοιράστηκε μαζί μου τον λόγο που έστελνε δέμα. Θα ήταν η πρώτη φορά που δεν θα ήταν με τα παιδιά του για τα Χριστούγεννα. Άκουσα όσα είχε να πει και εξέφρασα την λύπη μου.

Ακολούθησα την ίδια προσέγγιση του «πώς είσαι σήμερα;» με τον εργαζόμενο στο ταμείο, αλλά και όταν παρήγγειλα φαγητό κατά την επιστροφή στο σπίτι.

 

Ο υπάλληλος λοιπόν, μου είπε, «Τι θα παραγγείλετε ;»

Είπα, «Ευχαριστώ. Αλλά πριν από αυτό ... πώς είστε σήμερα;»

Υπήρξε μια μεγάλη παύση.

Και τελικά απάντησε «Είμαι εντάξει. Σας ευχαριστώ που ρωτήσατε… με εξέπληξε η ερώτησή σας.»

 

Ήταν η σειρά μου να σιωπήσω. Για να είμαι ειλικρινής, συγκινήθηκα λίγο. Είχα ξεχάσει τη συνδετική δύναμη μιας τόσο απλής ευγενικής φράσης/ερώτησης.

 

Θυμήθηκα, τη κουβέρτα που μου έδωσε μια νοσοκόμα πριν από αρκετά χρόνια επειδή ήμουν νευρική πριν από μια χειρουργική επέμβαση.

Όταν η νοσοκόμα με τύλιξε με την κουβέρτα, σταμάτησα αμέσως να νιώθω εκνευρισμό. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν και που δεν ήξερα ότι χρειαζόμουν.

«Ευχαριστώ πολύ», είπα με ευγνωμοσύνη.

«Απλά κάνω τη δουλειά μου», απάντησε η νοσοκόμα.

Αυτό που δεν ήξερα τότε, αλλά ξέρω τώρα, είναι ότι η κουβέρτα είναι αρκετά μεγάλη ώστε να απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Το μόνο που χρειάζεται για να προσεγγίσουμε τους ανθρώπους είναι να κάνουμε ό, τι είπε η νοσοκόμα - απλά να κάνουμε τη δουλειά μας. Και η δουλειά μας είναι να είμαστε αγάπη.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε με απλές λέξεις/φράσεις: 

«Πώς είσαι σήμερα;»

Αρχικά, η ερώτηση μπορεί να τους εκπλήξει, αλλά καθώς στεκόμαστε εκεί αναμένοντας την απάντησή τους, μπορεί να δούμε την ανακούφιση τους.

 

Αυτή τη χρονιά ο κόσμος μοιάζει βαρύς και ασήκωτος,

Αλλά όταν κάποιος αναγνωρίζει τα βάρη μας,

Είναι λίγο πιο εύκολο να συνεχίσουμε.

Ας προχωρήσουμε μαζί, με καλοσύνη και αγάπη.

 

Πηγή: The Hands Free Revolution

Μετάφραση: Διαπροσωπικές Σχέσεις

Ψυχικές καταδύσεις

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι άνθρωποι που χαμογελούν

Στους ανθρώπους που χαμογελούν, να φέρεσαι με ευγένεια…

Δεν έχει σημασία πού πηγαίνεις αλλά πόσο διαρκεί η στιγμή που το δείχνεις στον εαυτό σου και στους γύρω σου. 

Διότι, ένα χαμόγελο ποτέ δεν είναι λάθος, μήτε βάρος. 

Είναι λάθος δηλαδή, όταν είσαι ερωτευμένος και γελάς χωρίς λόγο;

Ή μήπως θεωρείται αδυναμία από κάποιον που δεν έχει μάθει ποτέ την αισιοδοξία και τη χαρά του γέλιου; 

Μα και πώς να την μάθει όταν η έκφρασή του δείχνει απελπισία και παράπονο;

Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που χαμογέλασες; 

Που ένιωσες ξανά εκείνη την δύναμη, την αξία και την αυτοπεποίθηση ότι ο κόσμος είναι όμορφος ακόμα και αν όλα στην ζωή σου έχουν αλλάξει;

Ένα χαμόγελο δεν βοηθάει μόνο εσένα αλλά και κάποιον άλλον που μπορεί να έχει ξεχάσει να ελπίζει. 

Είναι ελπίδα να γελάς. Να πιστεύεις και να αγαπάς μαζί. Για αυτό να σέβεσαι όσους χαμογελούν. Να δείχνεις ευγένεια και σεβασμό. Διότι, σπανίζουν και είναι πλέον λίγοι.

Μπορεί να μην δείχνουν την ντροπή, την ανησυχία ή τον φόβο γιατί φορούν το γέλιο, αλλά κατά βάθος πονούν. Αλλά προτιμούν να μοιράζουν τη φωτεινή πλευρά της ζωής γιατί με αυτήν έμαθαν να κυνηγούν τα όνειρά τους.

Αν τους συναντήσεις, μην τους προσπεράσεις. Ανταπέδωσε αυτή την πράξη τους, και χαμογέλα. Ακόμα κι αν δεν σου αρέσει να γελάς, κάνε το για λίγο. Για να γεμίσεις την ψυχή σου και να αυξήσεις τον πληθυσμό του γέλιου που όλο και μαραίνεται.

Και αν τελικά σου άρεσε και εσένα, υιοθέτησέ το και διάδωσέ το παντού. 

Μη φοβάσαι να χαμογελάς. Δεν το χρωστάς πουθενά. Μόνο στον εαυτό σου και πρέπει να μάθεις επιτέλους να τον κάνεις ευτυχισμένο. Το γέλιο είναι πηγή ζωής. Μην ξεχνάς ποτέ να ξεδιψάς πλάι του.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι πιο γελαστοί και ευγενικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν πληγωθεί πιο πολύ

Όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν τη δική τους ιστορία, τα δικά τους βιώματα. 

Άλλοι έχουν ευτυχισμένο παρελθόν ή παρόν, και άλλους κάτι τους έχει πονέσει και υποφέρουν. 

Με κάποιο τρόπο, όμως, θα περάσουμε από κάποιες δοκιμασίες, οι οποίες, ως εμπειρίες ζωής, θα σχηματίσουν τον τρόπο σκέψης μας και το ποιόν του χαρακτήρα μας.

Θα έχετε προσέξει πως οι πιο γελαστοί και ευγενικοί άνθρωποι συνήθως είναι οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί πιο πολύ. 

Είναι αυτοί που επειδή έχουν νιώσει πως είναι να είσαι πληγωμένος, θυμωμένος, στενοχωρημένος φροντίζουν ώστε να μη νιώσει κανείς άλλος αυτά τα συναισθήματα. 

Είναι αυτοί που, αν παρατηρήσουν πως τελικά κάποιος βιώνει τον πόνο, θα προσπαθήσουν να τον απαλύνουν είτε με συζήτηση είτε με κάποιο αστείο.

Ο άνθρωπος που έχει στη ζωή του πολλές δυσκολίες, επιθυμία του είναι να παραμείνει καλός άνθρωπος. Αυτά που στερήθηκε από τη ζωή του και τα λαχτάρησε όπως την αγάπη, την κατανόηση και την εμπιστοσύνη, έχει θέληση να τα προσφέρει στον υπερβολικό βαθμό.

Για παράδειγμα, θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε ο γέροντας του χωριού, ένας αγρότης της επαρχίας που πέρασε την παιδική του ηλικία καταπιεσμένος από τους γονείς του και την κοινωνία. Δεν μπορούσε να σπουδάσει γιατί έπρεπε να αναλάβει τα κτήματα. Δεν μπορούσε να παίξει με τους φίλους του γιατί έπρεπε να βοηθάει τον πατέρα του.

Δεν είχε δικαίωμα ακόμα να επιλέξει και τη γυναίκα του, καθώς αυτή είχε επιλεγεί από άλλους γι’ αυτόν. Σε αντίθετη περίπτωση που πρόβαλλε τις απόψεις του ή τις αντιρρήσεις του, θα πληγωνόταν είτε σωματικά είτε συναισθηματικά.

Παρόλα αυτά, είναι ο πιο γελαστός άνθρωπο που γνωρίζω. Είναι ο άνθρωπος με τις πιο φιλελεύθερες απόψεις, με τα πιο ωραία ανέκδοτα, με τις πιο παρήγορες κουβέντες. Είναι ο άνθρωπος που παρά τις δυσκολίες της ζωής, φτώχεια, καταπίεση, πόλεμο, σωματική και ψυχολογική βία θέλει να βλέπει τους ανθρώπους γύρω του να είναι χαρούμενοι και να μη το βάζουν κάτω. Είναι ο άνθρωπος που προσφέρει σε μεγάλες δόσεις την αγάπη και την καλοσύνη του, καθώς τα έχει στερηθεί στη ζωή του. Είναι ο πιο ευγενικός άνθρωπος.

Οι ευγενικοί άνθρωποι έχουν ζήσει τη ζωή τους με όλες τις πτυχές της. Γνωρίζουν κάθε αρνητικό συναίσθημα και επιθυμούν κάθε θετικό συναίσθημα. Έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την θλίψη σε χαρά, την απογοήτευση σε εμπειρία, την αποτυχία σε μάθημα ζωής. Από αυτές τις καταστάσεις βγήκαν πιο δυνατοί και ανθεκτικοί. Δεν γεννήθηκαν έτσι αλλά διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας τους από τις εμπειρίες αυτές.

Τέλος, το πιο εύκολο είναι μέσα από τις δυσκολίες της ζωής να γίνουμε αρνητικοί, κακοί και μίζεροι. Η ευγένεια, η καλοσύνη και η αγάπη είναι ο δύσκολος δρόμος, θα πρέπει να πολεμήσετε, να πληγωθείτε και να βγείτε δυνατότεροι. 

Η επιλογή είναι δική σας.

Γιάννης Ξηντάρας
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι κάτι συνήθειες ...

Είναι κάτι συνήθειες, που ντρεπόμαστε για αυτές.
Κάτι χούγια που προσπαθούμε να τα κρύψουμε.
Οι περισσότεροι προσπαθούμε να συμμαζευτούμε μπροστά σε τρίτους.
Άλλοι πάμε στη τουαλέτα, άλλοι ψάχνουμε καμιά γωνιά για να εκτονώσουμε την ... ανάγκη μας.

Αν, τώρα, παρ' ελπίδα, μας πιάσουν στα πράσα, τότε σκύβουμε το κεφάλι και ζητάμε συγγνώμη.

Αυτά, γίνονται στα «καλά» σπίτια, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γίνονται.

Από αυτό το σημείο, μέχρι να επιδεικνύουμε τα κατορθώματά μας μπροστά στο παιδί, πάει πολύ.
Το λιγότερο είναι απαράδεκτο!

Ένα παιδί, που θα συνηθίσει και θα μάθει τις αγενείς, τις άσχημες συνήθειες μας, ώς κάτι το φυσιολογικό, είναι βέβαιο ότι θα τις υιοθετήσει κιόλας.

Τώρα, αν αυτές τις συνήθειες, τις κάνουμε και τσίρκο, βάζοντας το παιδί να τις επαναλαμβάνει και να γελάμε γεμάτοι υπερηφάνεια για τα κατορθώματά μας, τότε έχουμε ξεφύγει.

Η καλή αγωγή, η ευγενική συμπεριφορά, δεν είναι υπόθεση που αφορά μόνο τρίτους.Αφορά κάθε στιγμή, εντός και εκτός της οικογένειας.

Θυμάμαι, στο παλιές εποχές, αν γινόμασταν μάρτυρες, κάποιας «ατυχούς» στιγμής του πατέρα, τότε ντρεπόμασταν εμείς, επειδή ήμασταν παρόντες και φέραμε σε δύσκολη θέση τον πατέρα μας.

Η ευγένεια, η καλή συμπεριφορά, η ενδεδειγμένη αγωγή είναι μόνιμη υπόθεση, είναι στάση ζωής και όχι μόνο μπροστά σε τρίτους και εκτός οικογένειας, επειδή αυτό δεν ... παίζει.

Ή έχουμε αγωγή παντού, ή δεν έχουμε καθόλου και η αγωγή δίδεται, πλάθεται και διαμορφώνεται από το σπίτι μας.

Το Χαμομηλάκι

Βασικοί κανόνες ευγένειας που πρέπει να μάθουν τα παιδιά

Η καθημερινή υπενθύμιση θα γίνει κάποια στιγμή συνήθεια

Ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της ζωής του, το παιδί ανακαλύπτει τον κόσμο και μαζί μ' αυτόν, τα όρια τα δικά του και τα δικά σας. Κατά συνέπεια, δεν γνωρίζει τους κανόνες και τους τρόπους ως έννοιες, γι’ αυτό πρέπει εσείς να προσπαθείτε να του τα εξηγείτε διαρκώς. Ναι, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση το μυστικό είναι η επανάληψη. Έτσι, η συμπεριφορά και η στάση που θα έχετε απέναντι στο παιδί σας, πρέπει να είναι σταθερή και επαναλαμβανόμενη για να εντυπώνεται στο υποσυνείδητο του και σιγά-σιγά να υιοθετείται από αυτό. Με αυτόν τον τρόπο, θα γίνει πιο εύκολο για το παιδί να ξεχωρίζει τι σημαίνει καλή συμπεριφορά και τι όχι κάθε φορά που πρέπει να αναδείξει τους κανόνες ευγένειας που έχει μάθει.
Ποιοι είναι οι βασικότεροι;
Κανόνας Νο 1
Κάθε φορά που ζητάς κάτι στο τέλος της πρότασης να λες «Παρακαλώ».
Κανόνας Νο 2
Όταν σου δίνουν ή σου προσφέρουν κάτι θα πρέπει να λες «Ευχαριστώ».
Κανόνας Νο 3
Προσπάθησε να μην διακόπτεις ενήλικες που μιλούν μεταξύ τους, εκτός αν υπάρχει έκτακτη ανάγκη. Μόλις παρατηρήσεις ότι η συνομιλία έχει ολοκληρωθεί, μπορείς να πάρεις τον λόγο.
Κανόνας Νο 4
Σε περίπτωση που χρειάζεται να αποσπάσεις την προσοχή κάποιου θα πρέπει να πεις «Με συγχωρείτε».
Κανόνας No 5
Δεν θα πρέπει να σχολιάζεις τα φυσικά χαρακτηριστικά και εν γένει την εξωτερική εμφάνιση άλλων ανθρώπων, εκτός κι αν θέλεις να κάνεις κάποιο κομπλιμέντο το οποίο είναι φυσικά ευπρόσδεκτο.

Κανόνας Νο 6
Όταν μένεις στο σπίτι ενός φίλου μην ξεχάσεις φεύγοντας να ευχαριστήσεις τόσο τον ίδιο αλλά και τους γονείς του για την φιλοξενία.
Κανόνας Νο 7
Μην ξεχνάς πρώτα να χτυπάς τις κλειστές πόρτες και μετά να εισέρχεσαι μέσα.
Κανόνας Νο 8
Όταν παίρνεις στο σπίτι ενός φίλου σου τηλέφωνο, θα πρέπει πρώτα να χαιρετήσεις, να πεις ποιος είσαι και στη συνέχεια να ζητήσεις τον φίλο σου.
Κανόνας Νο 9
Να είσαι ευγνώμον και να λες "ευχαριστώ" για κάθε δώρο που λαμβάνεις, ακόμα κι αν είναι από άτομα του περιβάλλοντός σου όπως ο μπαμπάς ή η μαμά. Ακόμα και αν το δώρο δε σου άρεσε και τόσο.
Κανόνας Νο 10
Ακόμα κι αν μια παράσταση είναι βαρετή προσπάθησε να καθίσεις ήσυχα στην καρέκλα σου μέχρι το τέλος της. Οι ηθοποιοί είναι πάνω στην σκηνή και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.
Κανόνας Νο 11
Αν πέσεις πάνω σε κάποιον ή τον πατήσεις κατά λάθος στο πόδι, οφείλεις να ζητήσεις συγγνώμη.
Κανόνας Νο 12
Σε περίπτωση που χρειαστεί να βήξεις ή να φτερνιστείς σε δημόσιο χώρο, θα πρέπει να καλύψεις το στόμα σου με το χέρι ή τον αγκώνα σου.
Κανόνας Νο 13
Όταν λαμβάνεις βοήθεια από κάποιον θα πρέπει σίγουρα να τον ευχαριστήσεις. Πάντοτε.
Κανόνας Νο 14
Κατά τη διάρκεια του φαγητού κράτησε μια χαρτοπετσέτα στο ένα χεράκι, ώστε να σκουπίζεσαι στο στόμα όποτε είναι απαραίτητο.
Κανόνας Νο 15
Σε περίπτωση που την ώρα του φαγητού χρειαστείς κάτι που βρίσκεται στην άλλη μεριά του τραπεζιού, ζήτησέ το ευγενικά από κάποιον που κάθεται δίπλα σε αυτό που θέλεις. Μην σηκωθείς να το πάρεις εσύ.

Πατουχέα Μαριάννα
mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι