«Σκέφτηκα το δικό μου παιδί»...

Τι λέει ο φωτορεπόρτερ που έκανε τη Βαλεντίνα να σταματήσει να κλαίει

«Το κλάμα της Βαλεντίνας αντιπροσωπεύει όλο το νησί και όλους όσους έχουν περάσει αυτές τις μέρες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις», δήλωσε ο Νίκος Χριστοφάκης.

Συγκίνηση έχει προκαλέσει η εικόνα της μικρής Βαλεντίνας από την Εύβοια, την οποία ο φωτογραφικός φακός απεικόνισε πριν μερικές μέρες να κλαίει μέσα στο αυτοκίνητο της μητέρας της.

Η γυναίκα είχε πάρει τη μικρή και είχαν φύγει με το αυτοκίνητο από το χωριό Γουρνάς της βόρειας Εύβοιας, ενώ ο πατέρας της οικογένειας είχε μείνει πίσω για να βοηθήσει στην προσπάθεια κατάσβεσης και για να σώσει το σπίτι τους.
Μια ομάδα φωτορεπόρτερ πέτυχε τη Βαλεντίνα με τη μητέρα της λίγο έξω από το χωριό και απαθανάτισαν τη μικρή να κλαίει, ενώ η μαμά της ήθελε να γυρίσει πίσω για να δει αν είναι καλά ο άντρας της.

sputniknews
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στον φωτορεπόρτερ Α. Τζωρτζίνη η «φωτογραφία της χρονιάς» από τη UNICEF

Ο φωτορεπόρτερ Άγγελος Τζωρτζίνης κέρδισε το βραβείο της «φωτογραφίας της χρονιάς» από τη UNICEF για το 2020, με τη συγκλονιστική φωτογραφία που απαθανατίζει προσφυγόπουλα από τον καταυλισμό της Μόριας να τρέχουν να σωθούν από τη φωτιά που ξέσπασε τον περασμένο Σεπτέμβριο, καταστρέφοντας ό,τι είχε απομείνει όρθιο στο κέντρο υποδοχής.

«Τα παιδιά είναι το μέλλον και είμαστε υπεύθυνοι γι' αυτά» έγραψε ο ίδιος σε ανάρτησή του στο facebook, ευχαριστώντας παράλληλα συναδέρφους του και συνεργάτες του στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, όπου εργάζεται.

Ενώ μιλώντας στη UNICEF, o Άγγελος Τζωρτζίνης δήλωσε ότι «εργάζομαι σε ζητήματα μεταναστευτικού τα τελευταία 9 χρόνια. Έχω επισκεφθεί το καμπ της Μόρια, τον μεγαλύτερο καταυλισμό προσφύγων στην Ευρώπη, τουλάχιστον 15 φορές. 

Όταν ξεκίνησα να δουλεύω σε αυτό το project, δεν φανταζόμουν τι θα επακολουθούσε. Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν, παιδιά να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες χωρίς νερό και ηλεκτρικό, παιδιά να υποφέρουν και να τρέχουν να σωθούν. 

Ήταν στις 9 Σεπτεμβρίου όταν έβγαλα αυτήν τη φώτο. Το απόγευμα είδα μαύρους καπνούς να βγαίνουν από το καμπ. Είδα τότε ανθρώπους να τρέχουν με τα παιδιά τους, παιδιά να φωνάζουν. Ήταν χαοτικό, μία σοκαριστική κατάσταση. Είδα ένα πολύ νεαρό παιδί να τρέχει με ένα μιρκότερο παιδί στα χέρια του. Ευτυχώς κανένας δεν έχασε τη ζωή του στην πυρκαγιά. Ελπίζω τα επόμενα χρόνια να είνια καλύτερα για τα παιδιά, χωρίς κανένα προσφυγικό καμπ»

thepressproject