Δεν υπάρχει τίποτα λάθος στο να κλαίμε... / Crying May Benefit Your Health

Δεν χρειάζεται να θάβουμε βαθιά μέσα μας τα συναισθήματά μας, να πιεζόμαστε να φαινόμαστε δυνατοί. Δεν υπάρχει λόγος να υποκρινόμαστε, επειδή υπάρχουν πολλά οφέλη που μας προσφέρει το κλάμα.

Δεν υπάρχει τίποτα λάθος στο να κλαίμε, επειδή νιώθουμε στρες, σύγχυση, απογοήτευση ή απώλεια. 

Είναι πολύ πιο υγιές να κλάψουμε από το να ανεβάσουμε συναισθηματικά τείχη. 

Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματά του, επειδή τα οφέλη του κλάματος είναι πολλά.

Crying May Benefit Your Health

1. Ανακουφίζει από στρες
Τα δάκρυα ωθούν το σώμα να ξεφορτωθεί χημικές ουσίες που ανεβάζουν τα επίπεδα της κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες.

2. Βελτιώνει τη διάθεσή μας
Το κλάμα είναι καταπραϋντικό. Μας βοηθά να ρυθμίσουμε τα συναισθήματά μας. Όταν αναγκάζουμε τον εαυτό μας να μην κλάψει και να αγνοεί τον τρόπο που νιώθουμε, μπορεί να οδηγήσει πονοκέφαλο και υψηλή αρτηριακή πίεση.

3. Μειώνει τις τοξίνες
Μαζί με τα δάκρυά μας απελευθερώνονται τοξικές ουσίες. Όπως ακριβώς και με την εφίδρωση, την εκπνοή και την ούρηση, το κλάμα ξεφορτώνεται ουσίες που δεν είναι ωφέλιμες στο σώμα.

4. Εξοντώνει τα βακτήρια
Τα δάκρυα περιέχουν λυσοζύμη, ικανή να εξοντώσει το 90-95% όλων των βλαβερών βακτηρίων σε μόνο 5-10 λεπτά.

5. Μειώνει τον πόνο
Το κλάμα απελευθερώνει ωκυτοκίνη και ενδορφίνες που μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα τόσο συναισθηματικά, όσο και σωματικά. Αντί να υποκρινόμαστε ότι είμαστε καλά μετά από έναν τραυματισμό, στην πραγματικότητα μας ωφελεί να κλάψουμε, επειδή αυξάνουμε την αντοχή μας στον πόνο.

6. Βελτιώνει την όραση
Τα δάκρυα λιπαίνουν τα μάτια μας. Όταν κλαίμε, τα δάκρυα βοηθούν στο να απομακρύνουν τη σκόνη. Προλαμβάνει κατά της αφυδάτωσης που προκαλεί θολή όραση.

7. Μας βοηθά να αποκοιμηθούμε
Μετά το κλάμα νιώθουμε σχεδόν πάντα μια απερίγραπτη χαλάρωση και ανακούφιση κι έτσι μας βοηθά να αποκοιμηθούμε και να κοιμόμαστε χωρίς συνεχείς αφυπνίσεις.

8. Προδίδει δύναμη χαρακτήρα
Όταν κλαίμε, αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας κατά πρόσωπο αντί να τα κρύβουμε. 

Εξελισσόμαστε ως άνθρωποι. Γινόμαστε πιο ώριμοι συναισθηματικά.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κλαίτε αυθόρμητα και συχνά; Πολύ καλά κάνετε!

Στις δυτικές κοινωνίες της ταχύτητας, των εξοντωτικών ρυθμών και των κυνικών συμπεριφορών, τα δάκρυα «μεταφράζονται» ως ένδειξη ενός ανίσχυρου χαρακτήρα που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους… «κακούς» της αγέλης, δεν μπορεί να ηγηθεί, δεν είναι ικανός να επιβάλλει την τάξη.

Μέγα λάθος. Σύμφωνα με νεότερες μελέτες και στοιχεία ψυχοθεραπευτών από την άλλη άκρη του Ατλαντικού όσοι κλαίνε αυθόρμητα και συχνά, συνήθως, είναι προσωπικότητες απείρως πιο ισχυρές από τους υπόλοιπους που προτιμούν να κάνουν την καρδιά τους πέτρα, μόνο και μόνο για να κερδίσουν τις εντυπώσεις.

Δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, λένε οι ειδικοί, ούτε σημάδι αυτολύπησης και ψυχολογικής κατάρρευσης.
Το να κλαίμε είναι η έκφραση μιας ισχυρής προσωπικότητας, που ξέρει να αντιδρά σωστά στις αντιξοότητες και να τις μετασχηματίζει σε κάτι πραγματικά καλό.

Να 6 λόγοι που σύμφωνα με τη σύγχρονη ψυχοθεραπευτική συμβουλευτική οι «κλαψιάρηδες» είναι πιο δυνατοί από τους υπόλοιπους.

Δεν φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους
Με τον ίδιο τρόπο που όταν μας συμβαίνει κάτι συναρπαστικό δεν διστάζουμε να χαμογελάσουμε και να μεταδώσουμε τη θετική μας ενέργεια, λένε, είναι απολύτως φυσιολογικό να μας στενοχωρεί και να μας καταβάλλει μία αρνητική εξέλιξη. Όσοι κλαίνε, μπορεί να κάνουν κακό στα μάτια τους (αν και όχι πάντα), αλλά δείχνουν να έχουν επαφή με την πραγματικότητα, να κατανοούν πολύ καλύτερα ό,τι συμβαίνει γύρω τους και να το «μεταφράζουν» σωστά για να βρουν λύσεις στη συνέχεια.

Ξέρουν ότι τα δάκρυα «καθαρίζουν» την ψυχή
Λογικά ξεσπάσματα λειτουργούν σαν ψυχική κάθαρση. Κάποιος που κλαίει – με λόγο και αιτία – καθαρίζει την ψυχή του από περιττά βάρη, αφήνει διόδους για να βγει η θλίψη, ώστε να μην τον κατασπαράξει ψυχολογικά. Το κλάμα, διαπιστωμένα ανακουφίζει πνεύμα και σώμα από αρνητικά συναισθήματα και εμποδίζει το άτομο από το να αναπτύξει συμπλέγματα και αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Τα δάκρυα φέρνουν… χαμόγελα
Μοιάζει παράδοξο, αλλά η ανακούφιση που προσφέρει ένα καλό ξέσπασμα, φτιάχνει τη διάθεση. Πολλές μελέτες πάνω στο ανθρώπινο κλάμα καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι όσοι κλαίνε συχνά, λίγο μετά αισθάνονται πολύ καλύτερα και γενικώς είναι προσωπικότητες που αμέσως μετά θα αναζητήσουν πηγές χαράς. Τεκμηριώνεται επιστημονικά από το γεγονός ότι όταν κλαίμε, ο εγκέφαλος παίρνει την εντολή να εκκρίνει ενδορφίνες και ωκυτοκίνη, που είναι γνωστή και ως η ορμόνη της χαράς. Γι’ αυτό αμέσως μετά, οι «κλαψιάρηδες», σκέφτονται πιο καθαρά, πιο ήρεμα και συνήθως επανέρχονται με τη λύση του προβλήματος που τους «έσπρωξε» προς την κούτα με τα χαρτομάντιλα.

Δεν νοιάζονται για το τι θα πει ο κόσμος
Κι αυτό είναι μόνο καλό, λένε οι ψυχοθεραπευτές, αφού κάποιος που δεν χολοσκάει για τους τίτλους και τους ρόλους μέσα στον κοινωνικό ιστό, συνήθως είναι ο καλύτερος ηγέτης μιας ομάδας. Όσοι κλαίνε, χωρίς ντροπή, είναι άνθρωποι με μυαλό που κινείται πέρα από το τυπικό κοινωνικό στίγμα, προσωπικότητες με ισχυρό πνεύμα, που ιεραρχούν σωστά όσα αξίζουν και όσα όχι. Δηλαδή, το τι θα πει ο κόσμος, αν σε δει να κλαις.

Λειτουργούν ως πρότυπο
Κι αυτό φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι. Όσοι είναι ειλικρινής με τον εαυτό τους και τους γύρω τους, συνήθως ενθαρρύνουν και τους άλλους να σκέφτονται, ακόμη και να νιώθουν έτσι. Δεν είναι τυχαίο ότι με κάποιους ανθρώπους νιώθουμε πιο κοντά, πιο άνετα, ακριβώς επειδή είναι… ανθρώπινοι, με πραγματικά συναισθήματα και ειλικρινείς εκδηλώσεις.

Τα δάκρυα «σκοτώνουν» τα μικρόβια
Το συναρπαστικό με τα δάκρυα δεν είναι μόνο ότι «σκοτώνουν» τα αρνητικά συναισθήματα. Το ίδιο κάνουν και με τα βακτήρια σε ποσοστό 90%-95%, ενώ «καθαρίζουν» την όραση.

tonwtiko.com

Και σένα... και μένα... και όλους μας...

Αν νιώθεις ότι χάνεις τη ψυχραιμία σου με το παραμικρό...
Αν δεν αντέχεις πλέον να ακούς την όποια καινούρια είδηση ή πληροφορία...

Αν ακόμα και τα πιο απλά πράγματα σου φαίνονται βουνό.
Αν το πλάκωμα στο στήθος σου έχει γίνει πια καθημερινός βραχνάς...

Και, αν το κλάμα, το μπούκωμα, όλο σου ανεβαίνει στο λαιμό, αλλά στο τέλος ποτέ του δεν ξεσπάει…

Είναι που σε έχουν φτάσει "στο Αμήν".
Αυτό είναι.
Και σένα. Και μένα. Και όλους μας μαζί.

Δεν είναι όλα τα πράγματα ψυχοπαθολογία…
Δεν έχω να σου δώσω έξυπνες συμβουλές.

Βάστα, μάζευε το νου και κράτα την Παναγία από το φουστάνι αδερφέ μου.

Μόνο αυτό.
Βάστα, μάζευε το νου και κράτα την Παναγία από το φουστάνι…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Δεν είμαι κακό παιδί. Είμαι μόνο 2 ετών!»: Τι θα μας έλεγαν τα παιδιά μας αν μπορούσαν να εκφραστούν

Η Mary Katherine Backstrom τράβηξε μια φωτογραφία της 2χρονης κόρης της την ώρα που την έπιασε μία κρίση υστερίας, για να τη στείλει στον άντρα της. Το πρόσωπο του κοριτσιού είχε κοκκινίσει, έκλαιγε και ήταν φανερό πως βίωνε μία πολύ δύσκολη στιγμή.

Λίγο αργότερα, η 33χρονη μητέρα διάβασε στο ίντερνετ ένα ανώνυμο κείμενο που τη βοήθησε να καταλάβει πώς αισθάνεται η κόρη της όταν αντιδρά έτσι. Στη συνέχεια, το κοινοποίησε στη σελίδα της στο Facebook μαζί με τη φωτογραφία που είχε τραβήξει. Το κείμενο που θα διαβάσετε θα σας συγκινήσει και θα σας κάνει να καταλάβετε τι πραγματικά νιώθουν τα παιδιά μας όταν αντιδρούν υπερβολικά.

«Από το ημερολόγιο ενός δίχρονου παιδιού:
Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να ντυθώ μόνη μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν προλαβαίνουμε, άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό με στενοχώρησε.
Ήθελα να φάω μόνη μου το πρωινό μου αλλά μου είπαν: “Όχι, θα λερωθείς, άσε να σε ταΐσω εγώ.”

Αυτό μ’ έκανε να θυμώσω.
Ήθελα να περπατήσω μέχρι το αυτοκίνητο και να μπω μόνη μου μέσα αλλά μου είπαν: “Όχι, πρέπει να πηγαίνουμε, δεν έχουμε χρόνο. Άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό μ’ έκανε να κλάψω.
Ήθελα να βγω απ’ το αυτοκίνητο μόνη μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν έχουμε χρόνο, άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό μ’ έκανε να θέλω να φύγω μακριά.
Αργότερα, ήθελα να παίξω με τα τουβλάκια μου αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν το κάνεις σωστά, καν’ το όπως στο δείχνω.”

Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να παίξω άλλο με τα τουβλάκια. Ήθελα να παίξω με την κούκλα που είχε ένα άλλο παιδάκι κι έτσι την πήρα. Αλλά μου είπαν: “Όχι, δεν είναι σωστό αυτό! Πρέπει να μάθεις να μοιράζεσαι.”

Δεν είμαι σίγουρη ποια ήταν η αντίδρασή μου, αλλά στενοχωρήθηκα. Κι έκλαψα. Ήθελα μια αγκαλιά αλλά μου είπαν: “Είσαι μια χαρά, πήγαινε να παίξεις.”

Μου λένε πότε πρέπει να μαζέψω τα παιχνίδια μου. Το ξέρω γιατί κάποιος επαναλαμβάνει συνέχεια: “Πήγαινε να μαζέψεις τα παιχνίδια σου.”

Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, περιμένω ότι κάποιος θα μου δείξει.
“Τι κάνεις; Γιατί στέκεσαι έτσι; Μάζεψε τα παιχνίδια σου, τώρα!”

Δεν με άφηναν να ντυθώ, να πάω μόνη μου εκεί που ήθελα αλλά τώρα μου ζητάνε να μαζέψω όλα αυτά τα πράγματα.

Δεν είμαι σίγουρη για το τι θέλω να κάνω. Κάποιος δεν πρέπει να μου δείξει τον τρόπο; Από πού αρχίζω; Πού πάνε όλα αυτά τα πράγματα; Ακούω πολλές λέξεις αλλά δεν καταλαβαίνω τι μου ζητάνε να κάνω. Φοβάμαι και δεν κουνιέμαι.

Ξαπλώνω στο πάτωμα και κλαίω.
Όταν ήρθε η ώρα του φαγητού, ήθελα να βάλω μόνη μου το φαγητό στο πιάτο αλλά μου είπαν: “Όχι, είσαι πολύ μικρή. Άσε με να το κάνω εγώ.”

Αυτό με έκανε να νιώσω ασήμαντη. Προσπάθησα να φάω από το πιάτο που είχα μπροστά μου αλλά κάποιος μου έλεγε συνέχεια: “Πάρε απ’ αυτό, δοκίμασε απ’ το άλλο” και με τάιζε όλη την  ώρα.

Δεν ήθελα να φάω άλλο. Αυτό με έκανε να πετάξω κάτω τα πράγματα και ν’ αρχίσω να κλαίω.

Δεν μπορώ να φύγω απ’ το τραπέζι γιατί κανείς δεν μ’ αφήνει επειδή είμαι πολύ μικρή και δεν μπορώ. Μου λένε ότι πρέπει να φάω κι άλλο. Αυτό με έκανε να κλάψω ακόμα περισσότερο. Πεινάω, είμαι θυμωμένη και λυπημένη. Είμαι κουρασμένη και χρειάζομαι κάποιον να με πάρει αγκαλιά. Δεν νιώθω ασφαλής. Φοβάμαι. Κλαίω κι άλλο.

Είμαι 2 ετών. Κανείς δεν μ’ αφήνει να ντυθώ μόνη μου, κανείς δεν μ’ αφήνει να πάω εκεί που θέλω, κανείς δεν μ’ αφήνει να φροντίσω τον εαυτό μου.

Όμως, περιμένουν από μένα να ξέρω πώς να μοιράζομαι, να “ακούω”, να “περιμένω ένα λεπτό”. Περιμένουν από μένα να ξέρω τι πρέπει να πω και πώς να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Περιμένουν από μένα να μένω ακίνητη και να ξέρω πως αν πετάξω κάτι κάτω, μπορεί να σπάσει... Αλλά δεν τα ξέρω όλα αυτά.

Δεν με αφήνουν να κάνω όσα ξέρω: να περπατήσω, να σπρώξω, να κουμπώσω το μπουφάν μου, να φορέσω τη μπλούζα μου, να βάλω το φαγητό μου, να σκαρφαλώσω, να τρέξω, να πετάω πράγματα και να κάνω όλα όσα έχω μάθει. Όλα όσα με ενδιαφέρουν και μου εξάπτουν την περιέργεια απαγορεύεται να τα κάνω.

Είμαι 2 ετών... Δεν είμαι κακό παιδί... Είμαι θυμωμένη. Είμαι νευρική, αγχωμένη και μπερδεμένη. Χρειάζομαι μια αγκαλιά.»

Πηγή: mamamia.com.au

mama365.gr

Πόσο σωστό είναι να αφήνουμε το παιδί να κλαίει

Νέα μελέτη υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη του παιδιού όταν οι γονείς του το αφήνουν να κλαίει για λίγο και δεν παρεμβαίνουν αμέσως – Εσείς τι γνώμη έχετε;

Το να αφήσει ένας γονιός το παιδί του να κλαίει χωρίς να παρέμβει για να το καθησυχάσει δεν θα επηρεάσει αρνητικά την ανάπτυξη της συμπεριφοράς του ή την προσκόλληση προς τους γονείς, σύμφωνα με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο τους Warwick, οι οποίοι στη σχετική δημοσίευση που έκαναν στο Journal of Child Psychology and Psychiatry διαπιστώνουν επίσης ότι τα μωρά που αφήνονται να κλάψουν τελικά κλαίνε λιγότερο και για μικρότερο χρονικό διάστημα στους 18 μήνες ζωής τους.

Στην εργασία τους αυτή οι επιστήμονες αντιμετωπίζουν ένα θέμα που συζητούν εδώ και δεκαετίες οι γονείς, με τα επιστημονικά στοιχεία να είναι μέχρι στιγμής λίγα. Τελικά, θα πρέπει να παρεμβαίνουμε άμεσα όταν το παιδί αρχίζει να κλαίει;

Για να απαντήσουν στο ερώτημα αυτό, οι ερευνητές ακολούθησαν 178 βρέφη και τις μητέρες τους για 18 μήνες και αξιολόγησαν κατ’ επανάληψη το αν οι γονείς παρενέβαιναν αμέσως όταν το παιδί έκλαιγε ή κάποιες φορές/συχνά το άφηναν να κλάψει. Διαπίστωσαν, λοιπόν, ότι οποιαδήποτε από τις δύο συνθήκες κι αν επικρατούσε, η ανάπτυξη του μωρού στους 18 μήνες δεν φαινόταν να επηρεάζεται.

Στην πραγματικότητα, βρήκαν ότι το να αφήνει ένας γονέας το μωρό να κλάψει κάποιες φορές στην αρχή και συχνά στους τρεις μήνες ζωή του σχετιζόταν με μικρότερη διάρκεια κλάματος στην ηλικία των 18 μηνών.

Η μελέτη δείχνει ότι τα 2/3 των μητέρων αντιδρούν ενστικτωδώς και μαθαίνουν από το βρέφος το πώς να αποκρίνονται, πράγμα που σημαίνει ότι κατά τη γέννηση παρεμβαίνουν αμέσως, αλλά καθώς μεγαλώνει το παιδί, η μητέρα περιμένει λίγο για να δει αν το μωρό μπορεί να ηρεμήσει, διδάσκοντάς του έτσι να ρυθμίζει τη συμπεριφορά του μόνο του.

Αυτό το «διαφορετικό είδος απόκρισης» επιτρέπει σε ένα μωρό να μαθαίνει να συμπεριφέρεται ανάλογα τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και της νύχτας.

Συμπερασματικά, οι ερευνητές βρήκαν ότι είτε οι σύγχρονοι γονείς ανταποκρίνονται αμέσως στο κλάμα του μωρού είτε μερικές φορές το αφήνουν να κλαίει δεν επηρεάζουν καθόλου τη βραχυπρόθεσμη ή τη μακροπρόθεσμη σχέση του με τη μητέρα ή τη συμπεριφορά του παιδιού.

«Πρέπει να δείξουμε περισσότερη εμπιστοσύνη σε γονείς και μωρά. Οι περισσότεροι γονείς προσαρμόζονται ενστικτωδώς με το πέρασμα του χρόνου και συντονίζονται με τις ανάγκες του μωρού τους, περιμένουν λίγο πριν παρέμβουν όταν αυτό κλαίει και του δίνουν την ευκαιρία να μάθει να ρυθμίζει μόνο του συμπεριφορά του. Έτσι, η πλειοψηφία των μωρών αναπτύσσεται σωστά παρά την άμεση ή μη παρέμβαση των γονέων τους στο κλάμα», σχολιάζει ο επικεφαλής της μελέτης και καθηγητής, Dieter Wolke.

ygeiamou.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Σκέφτηκα το δικό μου παιδί»...

Τι λέει ο φωτορεπόρτερ που έκανε τη Βαλεντίνα να σταματήσει να κλαίει

«Το κλάμα της Βαλεντίνας αντιπροσωπεύει όλο το νησί και όλους όσους έχουν περάσει αυτές τις μέρες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις», δήλωσε ο Νίκος Χριστοφάκης.

Συγκίνηση έχει προκαλέσει η εικόνα της μικρής Βαλεντίνας από την Εύβοια, την οποία ο φωτογραφικός φακός απεικόνισε πριν μερικές μέρες να κλαίει μέσα στο αυτοκίνητο της μητέρας της.

Η γυναίκα είχε πάρει τη μικρή και είχαν φύγει με το αυτοκίνητο από το χωριό Γουρνάς της βόρειας Εύβοιας, ενώ ο πατέρας της οικογένειας είχε μείνει πίσω για να βοηθήσει στην προσπάθεια κατάσβεσης και για να σώσει το σπίτι τους.
Μια ομάδα φωτορεπόρτερ πέτυχε τη Βαλεντίνα με τη μητέρα της λίγο έξω από το χωριό και απαθανάτισαν τη μικρή να κλαίει, ενώ η μαμά της ήθελε να γυρίσει πίσω για να δει αν είναι καλά ο άντρας της.

sputniknews
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το κλάμα μάς δυναμώνει συναισθηματικά

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως όταν κλαίνε, γίνονται ευάλωτοι και αδύναμοι. Ειδικά, όταν αυτό συμβαίνει μπροστά σε άλλους. 

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν είναι αλήθεια, αφού το να κλαίμε είναι το καλύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για την ψυχική και σωματική μας υγεία. 

Οι ειδικοί τονίζουν, πως το κλάμα αποτοξινώνει τον οργανισμό από το συσσωρευμένο στρες και προλαμβάνει παθήσεις που σχετίζονται με αυτό, όπως τα καρδιαγγειακά προβλήματα.

Ας δούμε, λοιπόν, 4 οφέλη που σας προσφέρει το κλάμα

Κάνει τους άλλους να αισθάνονται άνετα να ανοιχτούν απέναντί σας

Όταν κλαίτε μπροστά σε άλλους και εκφράζετε χωρίς περιορισμούς τα συναισθήματά σας, τους κάνετε να νιώθουν άνετα ώστε να κάνουν το ίδιο. 

Ενισχύετε, με λίγα λόγια, την ενσυναίσθησή τους, με αποτέλεσμα την επόμενη φορά που θα αισθανθούν την ανάγκη να ανοιχτούν σε έναν κοντινό τους άνθρωπο, να προτιμήσουν εσάς.

Είναι ωφέλιμο για τη ψυχική και σωματική σας υγεία

Το κλάμα έχει την ιδιότητα να απελευθερώνει συγκεκριμένες ορμόνες οι οποίες σας κάνουν να αισθάνεστε καλύτερα, αφού συνδέονται με την καταπολέμηση και εξισορρόπηση του στρες που έχετε συσσωρεύσει με τον καιρό.

Σας βοηθά να αντιμετωπίσετε το συναισθηματικό στρες

Όταν νιώθετε πως βρίσκεστε σε αδιέξοδο ή αντιμετωπίζετε μια δύσκολη κατάσταση, το κλάμα μπορεί να σας βοηθήσει να απελευθερώσετε πλήρως τα συναισθήματά σας χωρίς να τα πιέζετε. 

Έτσι, θα μπορέσετε να κατανοήσετε πολλά πράγματα τα οποία δεν βλέπατε επειδή προσπαθούσατε να μην αφήσετε τον οργανισμό σας να ξεσπάσει. 

Με αυτόν τον τρόπο, θα καταλήξετε πιο εύκολα σε χρήσιμα συμπεράσματα για την κατάσταση που βιώνετε και, πιθανώς, θα βρείτε και τη λύση.

Σας προσφέρει την απόλυτη ανακούφιση

Με το κλάμα, ξεφορτώνεστε όλα τα άσχημα συναισθήματα και την αρνητικότητα που κουβαλάτε μέσα σας. 

Όσο πιο πολλά συναισθήματα απελευθερώνετε, τόσο πιο εύκολα μπορείτε να δείτε και να κατανοήσετε τι είναι αυτό που σας φέρνει χαρά στη ζωή και να το επιδιώξετε.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γονείς, είναι καλό να κλαίτε μπροστά στα παιδιά σας!

Σαν γονιός προσπαθείς να μοιάζεις ατρόμητη στα μάτια των παιδιών σου, δείχνοντας όσο το δυνατόν λιγότερες αδυναμίες γίνεται.

Ακόμα και τις φορές που τα δάκρυα μαζεύτηκαν στην άκρη των ματιών σου, το πιο πιθανό είναι ότι έτρεξες να κρυφτείς σε κάποιο άλλο δωμάτιο πριν μπορέσεις να ξεσπάσεις. 

Τα δάκρυα όμως, είναι και αυτά μια έκφραση του ανθρώπινου ψυχισμού και εκτός από γονιός είσαι και εσύ άνθρωπος.

Δεν πρέπει να υποτιμάς την ικανότητα των παιδιών σου να αντιληφθούν και να διαχειριστούν τα ανθρώπινα συναισθήματα. 

Αν δουν κάποια στιγμή την μαμά ή τον μπαμπά τους να κλαίνε, δεν πρόκειται να τραυματισθούν ανεπανόρθωτα, όπως ίσως νομίζεις. 

Για την ακρίβεια μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά για το παιδί, αν ξέρει ότι και οι γονείς του, που είναι βράχος γι’ αυτό, μπορεί κάποια στιγμή να λυγίσουν, χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορούν να το προστατέψουν όταν χρειαστεί.

Παρακάτω ειδικοί εξηγούν τους λόγους για τους οποίους είναι καλό οι γονείς να κλαίνε μπροστά στα παιδιά τους κάποιες φορές.

Κανονικοποιεί τα συναισθήματα
Αν ένα παιδί, δει τον γονιό του να κλαίει εξαιτίας ενός συγκεκριμένου συμβάντος, μπορεί να τα ωφελήσει, γιατί θα δουν ότι είναι εντάξει να εκδηλώνουν κι εκείνα τα συναισθήματα τους.

Η κανονικοποίηση των συναισθημάτων, είναι πολύ σημαντικό κομμάτι του να μεγαλώνεις, συναισθηματικά έξυπνα παιδιά. Αν ο γονιός κλαίει επειδή συνέβη κάτι, που ίσως αναστατώσει και το παιδί του (όπως ένας θάνατος στην οικογένεια), τότε το παιδί συνειδητοποιεί ότι δεν βιώνει μόνο του αυτόν τον θρήνο.

Επειδή τα παιδιά δεν έχουν ζήσει πολλές εμπειρίες, πολλές φορές αναρωτιούνται αν τα όσα αισθάνονται είναι φυσιολογικά ή αν κάτι δεν πάει καλά με τον ψυχισμό τους. Το να βιώνουν ένα συναίσθημα όπως ο θρήνος, μαζί με τους γονείς τους, τα βοηθά να δουν ότι η θλίψη τους είναι κατάλληλη για την περίσταση και τους δείχνει πως να χειρίζονται καλύτερα ανάλογες καταστάσεις.

Να τα διαβεβαιώνεις ότι θα είσαι καλά
«Τα παιδιά μπορεί να μπερδευτούν και να φοβηθούν αν δουν τους γονείς τους αληθινά αναστατωμένους. 

Είναι σημαντικό να τους εξηγείς, όσο καλύτερα μπορείς και ανάλογα με την ηλικία τους, ότι είχες μια στιγμή συναισθηματικής φόρτισης αλλά είσαι καλά και θα συνεχίσεις να είσαι καλά», εξηγεί ή παιδοψυχολόγος, Tζίλιαν Ρόμπερτς.

Οι γονείς θα πρέπει να δίνουν στα παιδιά τους τις κατάλληλες πληροφορίες για να τα βοηθήσουν να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβούνται ή να είναι μπερδεμένα και ότι μπορούν να μιλάνε ακόμα και για άβολα πράγματα. 

“Όταν μιλάμε για τις δικές μας συναισθηματικές εμπειρίες και το πως μάθαμε να τις αντιμετωπίζουμε, τότε διδάσκουμε ένα πολύ σπουδαίο μάθημα ζωής στα παιδιά μας και τους επιτρέπουμε στην ουσία να μιλάνε για τις δικές εμπειρίες, κάτι που είναι πολύ υγιές”, συνεχίζει η Ρόμπερτς.

Να τους μιλάς ανάλογα με την ηλικία τους
Όταν εξηγείς στο παιδί σου τον λόγο για τον οποίο κλαις, θα πρέπει να έχεις υπόψιν σου να του δίνεις πληροφορίες που να είναι συμβατές με την ηλικία του, για να αποφύγεις τον κίνδυνο να το κάνεις να φοβηθεί ότι θα χάσει την ασφάλεια και τη σταθερότητά του. 

Αντί λοιπόν, να του πεις πχ. “Κινδυνεύουμε να χάσουμε το σπίτι μας”, πες, “Ξέρω ότι έχεις δει τον μπαμπά να κλαίει τελευταία. Απλά περνάω μια δύσκολη φάση, αλλά όλα θα φτιάξουν”.

Να μην μιλάς για τα αισθήματά σου μόνο στα κορίτσια
Πολλές οικογένειες αλλά και κουλτούρες έχουν συνδεδεμένα την έκφραση συναισθημάτων με την αίσθηση της ντροπής. 

“Οι άνθρωποι χρειάζεται πολλές φορές να πάρουν άδεια για να βιώσουν και να τιμήσουν τα τις συναισθηματικές τους εμπειρίες”, μας λέει η Τζίλιαν Ρόμπερτς. 

Αυτό τείνει να επηρεάζει πιο πολύ τους νεαρούς άνδρες. 

“Πρέπει να ενθαρρύνουμε τους γονείς που έχουν γιους, να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στα συναισθήματά τους και να τους εξηγούν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να συζητάνε για αυτά, όπως όλοι οι άνθρωποι”.

Προσπάθησε να μην το κάνεις πολύ συχνά
Αν το παιδί σου σε βλέπει συνέχεια να κλαις, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να νομίζουν ότι συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό. Αυτό μπορεί πολλές φορές να τα κάνει να αισθάνονται τύψεις, αφού θέλουν να σε βοηθήσουν αλλά δεν ξέρουν πως, μιας και είναι απλώς παιδιά. Η Ουίλμπορν τονίζει, πως κάτι τέτοιο ίσως τα κάνει να αισθάνονται αβοήθητα.

Έχε υπόψιν σου την ένταση με την οποία κλαις
Η Ρόμπερτς πιστεύει ότι πιο σημαντικό ρόλο παίζει η ένταση και όχι η συχνότητα με την οποία κλαίει ένας γονιός μπροστά στο παιδί του. “Αν κλαις κάθε μέρα επειδή βλέπεις μια θλιβερή διαφήμιση, δεν υπάρχει πρόβλημα. 

Αυτό δείχνει στο παιδί σου ότι είσαι αυθεντική και ότι μπορείς να ελέγξεις τα αισθήματά σου σε ανάλογες περιστάσεις. 

Αν όμως, κλαις με μια ένταση που θα σε έκανε να φύγεις από την κοινή θέα, τότε πρέπει να φύγεις και από την θέα των παιδιών σου. Τέτοιου είδους συναισθηματικές εντάσεις μπορεί να τρομάξουν ένα παιδί”.

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν κλαίει το παιδί σας

Μπροστά στο κλάμα του παιδιού, δεν υπάρχει γονιός που να μη λυγίσει.

Πόσες φορές δε βλέπετε το παιδί σας να κλαίει και νιώθετε την καρδιά σας να «σπάει» σε μικρά κομμάτια; Νιώθετε, έτσι, απαίσια όλες μα όλες τις φορές. Ακόμη και αν το παιδί κλαίει, επειδή το μαλώσατε ή το βάλατε τιμωρία για κάτι που έκανε και πάλι νιώθετε τόσο άσημα. Μάλιστα, σε αυτή την περίπτωση έρχονται να σας πλημμυρίσουν και οι τύψεις ότι κλαίει εξαιτίας σας.
Η αλήθεια είναι ότι μπροστά στο κλάμα του παιδιού, ο γονιός νιώθει ανήμπορος και προσπαθεί να βρει λέξεις και τρόπους να το παρηγορήσει, να το κάνει να νιώσει καλύτερα, να το καθησυχάσει. Ωστόσο, δεν το κάνει πάντα με επιτυχία. Και φράσεις του τύπου: «Έλα σταμάτα να κλαις» ή «Γιατί, κλαις τώρα» φέρνουν -σύμφωνα με τους ειδικούς - αντίθετα αποτελέσματα. Γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το παιδί αισθάνεται ότι οι γονείς δεν το καταλαβαίνουν και, κυρίως, δε συμμερίζονται τα αισθήματα του.

Γι’ αυτό, λοιπόν, αν θέλετε να ηρεμήσετε το παιδί σας που κλαίει και να το κάνετε να νιώσει καλύτερα, χρησιμοποιείστε κάποια από τις παρακάτω φράσεις:

«Είμαστε μία ομάδα. Θα σε βοηθήσω» - Ακόμη και αν το παιδί σας πει ότι δε θέλει τα βοήθειά σας, για εκείνο είναι σημαντικό να ξέρει ότι σας έχει στήριγμα και ότι δεν είναι μόνο

«Ξέρω ότι σου είναι δύσκολο» - Κι, όμως, αυτή η μικρή φρασούλα σημαίνει πολλά για το παιδί. Και κυρίως, ότι το κατανοείτε.

«Ξέρω ότι είσαι στεναχωρημένος/απογοητευμένος/πικραμένος και είναι λογικό» - Αυτό του δείχνει ότι κατανοείτε τα συναισθήματά του.

«Θέλεις να κάνεις ένα διάλειμμα; Θέλεις να προσπαθήσεις ξανά» - Πολλές φορές τα παιδιά κλαίνε όταν δεν καταφέρνουν κάτι ή πιστεύουν ότι δε μπορούν να κάνουν κάτι. Οπότε, αυτή η φράση θα τα ηρεμήσει.

«Σε ακούω να κλαις, αλλά δεν ξέρω τι χρειάζεσαι. Θέλεις να με βοηθήσεις;» - Του δίνετε να καταλάβει ότι δεν αδιαφορείτε, αντίθετα θέλετε να μάθετε τι το στεναχώρησε.

«Έλα να βρούμε μαζί μία λύση» - Θα το βοηθήσει να καταλάβει ότι κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του
«Σε αγαπώ. Είσαι ασφαλής» - Ό,τι και αν το απασχολεί, είναι σημαντικό να ξέρει ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον, που το αγαπάτε. Πιστέψτε μας, τα πιο γλυκά και σημαντικά λόγια που μπορείτε να πείτε στα παιδιά σας.

mothersblog.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πρέπει να αφήνουμε το μωρό μας να κλαίει; Οι επιστήμονες απαντούν

Δημοφιλή βιβλία που επενδύουν – ή επειδή επενδύουν – στην ανάγκη για ευκολία των σύγχρονων γονιών και τους καθοδηγούν να αντιμετωπίσουν τα μικρά παιδιά τους επιφανειακά και με τρόπους πολύ μακριά από την επιστημονική πραγματικότητα.

Γκουρού γονιών που συμβουλεύουν να αφήνουν τα μωρά τους να κλαίνε επίτηδες για να μην κακομάθουν και να γίνουν από νωρίς πειθήνια και «καλόβολα». Ιστοσελίδες, περιοδικά για γονείς, παππούδες και γιαγιάδες που εφιστούν την προσοχή στους νέους γονείς να μην «κακομαθαίνουν» τα βρέφη τους με πολλή αγκαλιά και να τα αφήνουν να κλαίνε μέχρι να πέσουν για ύπνο.
γράφει ο Δρ. Στέλιος Παπαβέντσης,
Παιδίατρος – Σύμβουλος Γαλουχίας

Ας δούμε μόνο τέσσερις από τις πολλές έρευνες που έχουν δημοσιευθεί τα τελευταία χρόνια σχετικά με το ζήτημα.Η πρώτη από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, δημοσιευμένη ήδη από το 2003.

Πολύ συνοπτικά, στον οργανισμό του νέου ανθρώπου λειτουργούν δύο νευρο-ορμονικά συστήματα με αντίθετες δράσεις. Το ένα, με επικεφαλείς τις ορμόνες ωκυτοκίνη, σεροτονίνη, προλακτίνη, ενδορφίνες και το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα προσφέρουν με την ωρίμανση και την ενεργοποίησή τους στο παιδί ηρεμία, άνοιγμα στον έξω κόσμο, αγάπη, ενσυναίσθηση, ένωση με τον κόσμο. Στον αντίποδα υπάρχουν συστήματα επιβίωσης, συστήματα συναγερμού που συντηρούν τον οργανισμό σε συνθήκες κινδύνου, στα οποία προεξάρχουν οι ορμόνες κορτιζόλη, αδρεναλίνη και το συμπαθητικό νευρικό σύστημα.

Με την συνεχή ενεργοποίηση αυτών των συστημάτων, ο οργανισμός καταφέρνει να επιβιώσει σε πλαίσιο κινδύνου επιβίωσης, αλλά με μεγάλο τίμημα: άγχος, κατάθλιψη, στροφή προς τα μέσα, αποσύνδεση από τον κόσμο και θάνατο εγκεφαλικών κυττάρων και εγκεφαλικών συνάψεων. Οι ερευνητές από την Καλιφόρνια διαπίστωσαν ότι βρέφη που υφίστανται συχνή σωματική τιμωρία (π.χ. χτύπημα στο γλουτό) έχουν υψηλή ορμονική αντιδραστικότητα στο στρες. Τα βρέφη αυτά έδειχναν έντονο στρες σε επαναλαμβανόμενους αποχωρισμούς από τη μητέρα τους, σε συνδυασμό με την παρουσία ενός ξένου προσώπου.

Επιπρόσθετα, βρέφη που βίωναν συχνή συναισθηματική απόσυρση από τη μητέρα τους (είτε ως αποτέλεσμα κατάθλιψης της μητέρας, είτε ως στρατηγική της μητέρας να χρησιμοποιεί την απόσυρσή της ως τακτική ελέγχου για να διαμορφώσει την συμπεριφορά του παιδιού) βρέθηκε να έχουν σε χρόνια βάση υψηλά επίπεδα κορτιζόλης στο αίμα τους.

Οι επιστήμονες συμπέραναν ότι ακόμα και ήπιες μορφές κακομεταχείρισης κατά την βρεφική ηλικία (κάτω του ενός έτους) έχουν δυνητικά επιπτώσεις αρνητικές στην λειτουργία του αδρενοκορτικοειδούς συστήματος του παιδιού, ενός από τα βασικά συστήματα άγχους και κόκκινου συναγερμού.

Προχωρούν λέγοντας ότι υπάρχει ορμονικό κόστος όταν οι μητέρες απαντούν στα βρέφη τους (εσκεμμένα ή χωρίς πρόθεση) με τέτοιον τρόπο ώστε να περιορίζουν την διαθεσιμότητά τους στο να βοηθήσουν το παιδί τους να διαχειριστεί το στρες.
Αυτές οι διαταραγμένες ορμονικές απαντήσεις όταν η μητέρα δεν ανταποκρίνεται μπορεί να μεταβάλλουν την λειτουργία του άξονα υποθαλάμου – υπόφυσης – επινεφριδίων (HPA) με τέτοιους τρόπους που, εφόσον συνεχίζονται, είναι πιθανό να οδηγούν σε αυξημένο κίνδυνο για ανοσολογικές διαταραχές, ευαισθητοποίηση σε χρόνιο στρες, γνωσιακά ελλείμματα και κοινωνικο-συναισθηματικά προβλήματα.
Ας δούμε μια δεύτερη, ακόμα πιο εντυπωσιακή έρευνα από το Τέξας, δημοσιευμένη το 2012. Οι ερευνητές από το Τμήμα Ψυχολογίας εξέτασαν 25 βρέφη ηλικίας 4 με 10 μηνών, που συμμετείχαν με τις μητέρες τους σε ένα ενδο-νοσοκομειακό πείραμα «εκπαίδευσης ύπνου» διάρκειας 5 ημερών, όπου τα βρέφη μάθαιναν να ηρεμούν από μόνα τους κατά την φάση μετάβασής τους στον ύπνο, αφήνοντάς τα να κλαίνε. Οι επιστήμονες θέλησαν να εξετάσουν ποια επίδραση έχει η μη ανταπόκριση των μητέρων των βρεφών και η έλλειψη συγχρονισμού ανάμεσα στις ανάγκες των βρεφών και στις απαντήσεις των μητέρων.

Η παρατήρηση έγινε σε δύο επίπεδα: στο πρώτο, αυτό της συμπεριφοράς, οι επιστήμονες παρατήρησαν την συμπεριφορά του παιδιού και της μητέρας πριν και μετά τον χειρισμό μη ανταπόκρισης από τη μητέρα. Στο δεύτερο επίπεδο, το ορμονικό, οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα κοριζόλης – της κύριας ορμόνης του στρες – στο σάλιο της μητέρας και του παιδιού, πριν την έναρξη της διαδικασίας του ύπνου και αφού το παιδί έπεσε για ύπνο.

Διαβάστε πολύ προσεκτικά τι βρήκαν:
Την πρώτη μέρα, που δεν είχε αρχίσει ακόμα η «εκπαίδευση ύπνου» του βρέφους, τα επίπεδα της κορτιζόλης σε μητέρα και βρέφος βρίσκονταν σε συνεχή συντονισμό μετά από μια μέρα με κοινές δραστηριότητες.
Την πρώτη μέρα που εφαρμόστηκε η μη ανταπόκριση της μητέρας στο βρέφος κατά τον ύπνο – δηλαδή να αφήσουν το μωρό να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί – , οι απαντήσεις κορτιζόλης αυξήθηκαν και στο παιδί και στη μητέρα, δηλαδή και οι δύο αγχώθηκαν με την διαδικασία.
Ωστόσο, στην τρίτη μέρα του προγράμματος, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι απαντήσεις του βρέφους οι φυσιολογικές – ορμονικές και της συμπεριφοράς τους ήταν σε διάσταση μεταξύ τους και εκ διαμέτρου αντίθετες:

Στην συμπεριφορά, αυτό που φαίνεται προς τα έξω, προς τη μητέρα, δεν έδειξαν πια στρες και κλάμα κατά την μετάβαση στον ύπνο. Όμως, τα επίπεδα κορτιζόλης ήταν το ίδιο αυξημένα όπως και την πρώτη μέρα που ξεκίνησε η διαδικασία. Εφόσον όμως τα βρέφη δεν έδειχναν σημάδια ανησυχίας, αυτήν την φορά η μητέρα δεν αγχωνόταν καθόλου και τα επίπεδα κορτιζόλης τα δικά της ήταν μειωμένα, ενώ του παιδιού της την ίδια ώρα αυξημένα. Επομένως, η αποσύνδεση της συμπεριφοράς του βρέφους από την ορμονική- φυσιολογική απάντηση του οργανισμού του επέφερε μη συγχρονισμό ανάμεσα στα επίπεδα στρες μητέρας και βρέφους.

Τι σημαίνουν αυτά λίγο πιο απλά; Οι γονείς εφαρμόζουν πολλές φορές την μέθοδο του ελεγχόμενου κλάματος – που στην ουσία δεν αποτελεί καμία μέθοδο, απλά αφήνεις το παιδί να κλαίει μέχρι παραίτησης – και για τις πρώτες ώρες, ή νύχτες, το παιδί εκδηλώνει στην συμπεριφορά του έκδηλα σημάδια στρες και πολύ κλάμα, κάτι το οποίο αγχώνει και τους ίδιους τους γονείς.

Όταν οι γονείς επιμένουν με την τακτική της μη ανταπόκρισης, κάποια στιγμή μετά από 2-3 νύχτες πολλά βρέφη φαίνεται να «ηρεμούν». Έρχεται η ώρα του ύπνου, τα βάζουν μόνα στο κρεβατάκι τους, εκείνα ίσως δείχνουν μια μικρή γκρίνια και έπειτα φαίνεται να πέφτουν «ήσυχα» για ύπνο. Τότε οι γονείς δεν αγχώνονται, είναι ευχαριστημένοι με το κατόρθωμα της τιθάσευσης της συμπεριφοράς του παιδιού τους και πιστεύουν ότι το μωρό έμαθε ήρεμο να κοιμάται.

Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι το μωρό απλά παραιτήθηκε από την εκδήλωση των συμπτωμάτων άγχους:
Το άγχος μέσα του συνεχίζει να υπάρχει στα ύψη, αλλά εκείνο δεν το εκδηλώνει, δεν κλαίει, δεν το εκφράζει, το εσωτερικεύει. Αποσυνδέεται από τον κόσμο, κλείνεται στον ατελώς σχηματισμένο εαυτό του και πατάει το κουμπί της επιβίωσης σε συνθήκες αντιξοότητας, που σημαίνει ορμόνες του στρες, βαθύ ύπνο, απόσυρση και θάνατο εγκεφαλικών κυττάρων.
Όταν λοιπόν «εκπαιδεύουμε» ένα βρέφος στον ύπνο, στην μη αγκαλιά, στην μη ανταπόκριση στις ανάγκες του, ίσως το εκπαιδεύουμε να μην εκφράζει τις ανάγκες του, να μην εξωτερικεύει το άγχος του, να αποσύρεται με τις ορμόνες του στρες στα ύψη μην αναμένοντας απάντηση από το αγαπημένο του πρόσωπο.

Για να το πούμε διαφορετικά, ένα μωρό που εκδηλώνει ήρεμη συμπεριφορά μπορεί να έχει την ίδια ένταση άγχους με ένα μωρό που κλαίει γοερά, και απλά δεν το εκδηλώνει γιατί έχει αποσυρθεί. Μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερες προεκτάσεις αυτών των σκέψεων: Ας αναλογιστούμε τι συμβαίνει σε έναν ενήλικα όταν κλείνεται στον εαυτό του και εσωτερικεύει το στρες του. Που πάει αυτό το στρες; Πόσο μάλλον σε οργανισμό ατελώς ανεπτυγμένο σε κρίσιμο στάδιο ανάπτυξης και διαμόρφωσης της ψυχής, του νευρικού συστήματος, του εγκεφάλου, της άμυνας και όλων των οργάνων του;

Μπροστά μας έχουμε ένα μικρό άνθρώπινο όν, το οποίο προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε με τα σημάδια που εκείνο εξωτερικεύει, δηλαδή με την συμπεριφορά του. Το τι φαίνεται όμως δεν είναι πάντα και εκείνο που πραγματικά υπάρχει από πίσω, μέσα του. Η συμπεριφορά του βρέφους και του παιδιού δεν μπορεί να είναι το μόνο μας κριτήριο για το πώς να χειριστούμε την σχέση μαζί του. Αντίθετα, είναι μια πολύ επιφανειακή θέαση που αγνοεί βαθύτερες διεργασίες και ανάγκες, συναισθηματικές, υπαρξιακές, που οδηγούν σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Η συμπεριφορά της ανησυχίας και του κλάματος για ένα βρέφος σημαίνει πάντα στρες μέσα του, αλλά το αντίστροφο δεν ισχύει πάντα: το στρες που βιώνει ένα βρέφος μπορεί να μην εκδηλώνεται πάντα με κλάμα, αλλά και με έναν φαινότυπο πειθήνιου, ήρεμου, παραιτημένου βρέφους. Αν αυτό που βλέπουμε είναι το μόνο μας κριτήριο για να χρησιμοποιούμε για να συμπεριφερόμαστε προς το μωρό, δεν πρόκειται να γνωρίσουμε ποτέ την ψυχή του. Ένα ήρεμο μωρό που κοιμάται μόνο του μπορεί να μην είναι και τόσο ήρεμο μέσα του την ίδια στιγμή.

Αν θέλουμε να μάθουμε ανθρώπινες σχέσεις στο παιδί μας πρέπει από την αρχή να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες του και να ανταποκριθούμε έγκαιρα, έγκυρα και κατάλληλα. Και η συμπεριφορική προσέγγιση της Ψυχολογίας για τους μικρούς ανθρώπους είναι τουλάχιστον ελλειπής, επιφανειακή και ανεπαρκής στις περισσότερες περιπτώσεις.

Ποια είναι η σχέση λοιπόν μοναχικού ύπνου του βρέφους και άγχους; Ας δούμε άλλη μια έρευνα από ψυχολόγους στην Ολλανδία, δημοσιευμένη το 2012. Παρακολούθησαν 163 βρέφη προοπτικά από την γέννησή τους. Οι μητέρες συμπλήρωσαν καθημερινά ημερολόγια σχετικά με το που και πως κοιμόταν το παιδί. Τα βρέφη χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, εκείνα που κοιμόντουσαν μόνα τους σε ξεχωριστό δωμάτιο και εκείνα που κοιμόντουσαν μαζί με τη μητέρα, είτε στο κρεβάτι της ή στο ίδιο δωμάτιο. Έπειτα οι ερευνητές πέρασαν όλα τα βρέφη στην ηλικία των 7 εβδομάδων ζωής από ένα τεστ ήπιου στρες: συγκεκριμένα, τα έβαλαν να κάνουν μπάνιο.

Βρήκαν ότι τα βρέφη που κοιμούνταν μόνα τους κατά τον πρώτο μήνα της ζωής του έδειξαν αυξημένη απάντηση κορτιζόλης στο μπάνιο των 5 εβδομάδων, σε σύγκριση με βρέφη που τακτικά κοιμούνταν κοντά στη μητέρα. Αυτή η διαφορά ήταν σημαντική και ανεξάρτητη από τον τρόπο σίτισης – θηλασμό ή ξένο γάλα – , από τον γενικότερο τρόπο φροντίδας της μητέρας και από το μοτίβο ύπνου των παιδιών.

Οι Ολλανδοί ερευνητές συμπεραίνουν ότι ο μοναχικός ύπνος στον πρώτο μήνα της ζωής σχετίζεται με αυξημένη ευαισθησία του άξονα HPA σε ήπιες στρεσσογόνες καταστάσεις, πιθανά εξαιτίας της έλλειψης διαθεσιμότητας των γονιών την νύχτα ως εξωτερικών ρυθμιστών άγχους για το παιδί. Κατά πόσο αυτή η επίδραση συνεχίζει και στην μετέπειτα ζωή μένει να αποδειχθεί. Ο κοινός ύπνος με τους γονείς, σε σύγκριση με τον μοναχικό ύπνο των βρεφών, πιθανών παρέχει περισσότερη εξωτερική ρύθμιση του στρες για το βρέφος κατά την διάρκεια της νύχτας, και επομένως μειώνει την γενική ευαισθησία του μωρού στο στρες.
Τέλος, μια άλλη έρευνα από την Ολλανδία το 2012 στο επιστημονικό περιοδικό Stress μας δίνει μια οπτική για το τι να προτείνουμε και τι να κάνουμε για την ψυχική υγεία των βρεφών μας. Οι εμπειρίες κατά την πρώιμη φάση της ζωής επηρεάζουν φυσιολογικά συστήματα που ενέχονται στις αντιδράσεις άγχους, όπως ο άξονας HPA. Πολλές έρευνες μέχρι τώρα συνδέουν αρνητικά πρώιμες στρεσογόνες εμπειρίες με δυσλειτουργικό άξονα HPA, αλλά λίγες έρευνες έχουν δείξει για να αποδείξουν κατά πόσο θετικές πρώιμες εμπειρίες, όπως υψηλή ποιότητα μητρικής φροντίδας, συνεισφέρουν στη μέγιστη ανάπτυξη του άξονα HPA.

Οι ερευνητές λοιπόν θέλησαν να εξετάσουν κατά πόσο δύο πρακτικές που σχετίζονται με υψηλό επίπεδο φροντίδας, όπως ο μητρικός θηλασμός και ο κοινός ύπνος με τους γονείς κατά τους πρώτους 6 μήνες της ζωής συνδέονται με καλύτερη ρύθμιση κορτιζόλης για το βρέφος, δηλαδή καλύτερη απάντηση και αντιδραστικότητα στην έκκριση κορτιζόλης και γρηγορότερη ανάρρωση από την έκκριση κορτιζόλης, ως απάντηση σε ένα στρεσογόνο ερέθισμα στους 12 μήνες της ζωής.

Πήραν το πλήρες ιστορικό θηλασμού και ύπνου από 193 βρέφη και τις μητέρες τους, χρησιμοποιώντας καθημερινά ημερολόγια κατά τους πρώτους 6 μήνες. Το co-sleeping ορίστηκε ως ύπνος στο κρεβάτι των γονιών ή στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς.
Στους 12 μήνες μετά την γέννηση, τα βρέφη υποβλήθηκαν σε ένα ψυχολογικό τεστ έκλυσης άγχους. Μετρήθηκε η κορτιζόλη στο σάλιο τους πριν το τεστ και 25, 40 και 60 λεπτά μετά το στρες, ώστε να μετρηθεί το ύψος της απάντησης και η ταχύτητα ανάρρωσης από την απάντηση.

Τα αποτελέσματα ελέγχθηκαν για άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν, όπως η ευαισθησία της μητέρας, ο τύπος δεσμού του βρέφους με τη μητέρα του, η διατροφή και ο ύπνος στους 12 μήνες της ζωής.Βρέθηκε ότι μεγαλύτερο χρονικό διάστημα κοινού ύπνου με τους γονείς κατά τους πρώτους 6 μήνες της ζωής προέβλεπε μειωμένη αντιδραστικότητα κορτιζόλης σε απάντηση σε στρεσογόνα κατάσταση στους 12 μήνες.

Επιπρόσθετα, μεγαλύτερη διάρκεια θηλασμού συσχετίστηκε με πιο γρήγορη ανάρρωση και μείωση της κορτιζόλης μετά το στρεσογόνο ερέθισμα. Όσο περισσότερο λοιπόν θηλάζετε κατά απαίτηση του βρέφους και όσο περισσότερο κοιμάστε κοντά του, τόσο πιο ήπια αντιμετωπίζει καταστάσεις στρες 6 μήνες αργότερα και τόσο πιο αποτελεσματικά αναρρώνει από αυτό. Να τι πρέπει να κάνουμε για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο ως γονείς, να τι πρέπει να εφαρμόσουμε για να πούμε με πραγματική ηρεμία και ανακούφιση «κοιμήσου παιδί μου».

Πρωταρχικός στόχος για την υγιή ωρίμανση της ψυχής κάθε βρέφους 0 έως 18 μηνών είναι η δημιουργία ασφαλούς σύνδεσης με τους γονείς του. Να μπει για τα καλά στην καρδιά του ότι η μαμά και ο μπαμπάς είναι εκεί πάντα διαθέσιμοι να απαντούν κατάλληλα με τη φροντίδα τους στις ανάγκες και τους φόβους του.

Κάθε φορά που ένα βρέφος βιώνει μη έγκαιρη μη κατάλληλη ανταπόκριση – όπως για παράδειγμα να μην το παίρνουν αγκαλιά όταν κλαίει ή έχει ανάγκη, να το αφήνουν να κλαίει για να κοιμηθεί, «ελεγχόμενο κλάμα» κ.ά. – αυξάνονται οι πιθανότητες αυτός ο μικρός άνθρωπος στο άμεσο αλλά και στο απώτερο μέλλον να παρουσιάζει μεγαλύτερες πιθανότητες να μην κατανοεί τα συναισθήματα δικά του και των άλλων, να μην εκφράζει τα συναισθήματά του, να μην μπορεί να διαχειριστεί και να ρυθμίσει κατάλληλα τα συναισθήματά του, να εμφανίσει προβλήματα συμπεριφοράς, προβλήματα στην συνδιαλλαγή με τους συνομιλήκους του και προβλήματα κοινωνικοποίησης.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι φυσικά νομοτελειακό, ένα βρέφος με γενετικές αντιστάσεις μπορεί να αντέξει σε μη ιδανικά περιβάλλοντα ως βρέφος και το αντίστροφο, ένα βρέφος με ασφαλή σύνδεση ως βρέφος με τους γονείς του μπορεί να παρουσιάσει ψυχικά προβλήματα αργότερα.

Όμως η κακή αρχή για ένα ευαίσθητο βρέφος μπορεί να επιταχύνει κακές απώτερες εκβάσεις. Και η βασική σύνδεση, ασφαλής ή ανασφαλής, με τους γονείς, δεν καθορίζει μόνο της σχέση του ανθρώπου με τους γονείς του εφ’ όρου ζωής, αλλά καθορίζει πολύ γενικότερα τον τρόπο που συνάπτει σχέση με όλους κατά την διάρκεια της ζωής του, λειτουργώντας ως σχέση – αρχέτυπο που μας μαθαίνει πως να ζούμε τις σχέσεις μας γενικότερα.

mommyandthecity.gr
babyads

σχετικά

Έδωσαν ναρκωτικά στο παιδί τους για να μην κλαίει! - To ...

25 Σεπ 2014

Μην αφήνετε το μωρό να κλαίει όλη τη νύχτα - To χαμομηλάκι

15 Ιουλ 2010

10 "αντρικοί" τρόποι για να ηρεμήσει ένα μωρό που κλαίει

23 Ιουλ 2010

Τα μωρά κλαίνε με... προφορά | To χαμομηλάκι

06 Νοε 2009

Πως να ανακουφίσεις το κλάμα του μωρού σου
How To ...

08 Ιουν 2011

Όσα κάνουν τα μωρά και σας φέρνουν σε δύσκολη θέση | To ...

29 Δεκ 2012

Το κλάμα του μωρού δεν «αγγίζει» την καταθλιπτική μητέρα ...

22 Μαι 2011

Μαμά με άγχος; Το μωρό στην τσίτα! | To χαμομηλάκι

15 Σεπ 2014

Τι έχει και κλαίει το παιδί... Δαρμός και Εγκεφαλική Ανάπτυξη - Child Abuse: Effects on brain development...

Child Abuse: Effects on child development, brain development, and interpersonal relationships

Κανένα πρόσωπο που έχει στην ευθύνη του ένα παιδί,
δεν έχει δικαίωμα να του επιβάλλει σωματική τιμωρία.

Ο Δεκάλογος, που αποστέλλεται για να αναρτηθεί  σε όλα τα σχολεία, τις ενορίες και όλες τις αρμόδιες  δημόσιες υπηρεσίες, αναφέρει:

1. Τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι, έχουν δικαίωμα στην προστασία από κάθε μορφή βίας. Η σωματική τιμωρία είναι μία μορφή βίας.
2. Το ξύλο, το χαστούκι, το τράβηγμα του αυτιού και γενικά η επιβολή σωματικού πόνου στο παιδί είναι μορφές σωματικής τιμωρίας και πλέον δεν επιτρέπονται από το νόμο (Ν.3500/06, άρθρο 4).
3. Κανένα πρόσωπο που έχει στην ευθύνη του ένα παιδί, δεν έχει δικαίωμα να του επιβάλλει σωματική τιμωρία.
4. Οι γονείς έχουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους και οφείλουν να τα μεγαλώσουν, χωρίς να χρησιμοποιούν βία σε βάρος τους και να προσβάλλουν την αξιοπρέπειά τους.
5. Η σωματική τιμωρία θίγει την προσωπικότητα του παιδιού.
6. Η σωματική τιμωρία δεν είναι αποτελεσματικό μέσο διαπαιδαγώγησης.
7. Ένα παιδί που μεγαλώνει με ξύλο, μαθαίνει να λύνει τα προβλήματά του με βίαιο τρόπο.
8. Η σωματική τιμωρία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές μορφές κακοποίησης.
9. Ο διάλογος και η μη βίαιη διαπαιδαγώγηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει ένα παιδί τους κανόνες και τα όρια που χρειάζεται στη ζωή του.
10. Είναι στο χέρι μας να βγάλουμε το ξύλο και τη βία από τη ζωή των παιδιών.

Δαρμός και Εγκεφαλική Ανάπτυξη
Στην πρώιμη παιδική ηλικία, ο εγκέφαλος αναπτύσσεται ταχύτερα από οποιοδήποτε άλλο όργανο στο σώμα. Στην ηλικία των 5, ο εγκέφαλος πλησιάζει περίπου το 90% του ενήλικου βάρους του, και στα 7, έχει ωριμάσει πλήρως. Αυτό κάνει την παιδική ηλικία μία πολύ ευαίσθητη και κρίσιμη περίοδο για την εγκεφαλική ανάπτυξη.

 
Το σχετικό με τον πόνο και το φόβο στρες που προκαλείται από το δαρμό μπορεί να επιδράσει αρνητικά στην ανάπτυξη και λειτουργία του παιδικού εγκεφάλου. Είναι ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της μεγάλης πλαστικότητας και του τρωτού του εγκεφάλου, που πολλά παιδιά υπόκεινται σε σωματική τιμωρία. Η επίπτωση μπορεί να είναι ο εκτροχιασμός της φυσιολογικής, υγιούς εγκεφαλικής ωρίμανσης με αποτέλεσμα τις μη αναστρέψιμες ανωμαλίες για την υπόλοιπη ζωή.
Σύμφωνα με τον ερευνητή Dr. Martin Teicher του McLean Hospital, Belmont, Massachusetts, «Γνωρίζουμε ότι ένα ζώο που εκτίθεται σε στρες και παραμέληση στην πρώιμη παιδική ηλικία αναπτύσσει έναν νευρώδη εγκέφαλο για να βιώνει φόβο, άγχος και στρες. Νομίζουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους,».

mporona

Είκοσι ταινίες που κάνουν τους άντρες να κλαίνε -- 20 Movies that Make Men Cry

Είναι, λοιπόν ψέματα ότι οι άνδρες δεν κλαίνε στις ταινίες. Κλαίνε και μάλιστα ακόμη και με... παιδικά κινούμενα σχέδια, όπως εξομολογούνται οι ίδιοι σε επιστολές τους. 

Με αφορμή την τεράστια συναισθηματική επίδραση που είχε η ταινία Toy Story 3 στους άνδρες, το BBC συνέλεξε μια σειρά από επιστολές ανδρών που παραδέχονται τις ταινίες που τους έκαναν να κλάψουν.

Τι αγγίζει λοιπόν τις ευαίσθητες χορδές τους; Σύμφωνα με τα δικά τους λεγόμενα, δεν έχει σημασία αν αποτελεί αισθηματική ταινία, περιπέτεια, θρίλερ ή κινουμένων σχεδίων αλλά η φιλία, η πατρότητα, η οικογένεια, ο έρωτας και η αφοσίωση είναι μερικά από τα ευαίσθητα σημεία τους.

So maybe he didn’t shed a tear during Steel Magnolias or Beaches, but that doesn’t mean he’s hard-hearted. We have a list of tearjerkers will have even the most macho man reaching for his hankie.

by eHarmony Staff

1. The Lord of the Rings: The Return of the King. “Το έχω δει πολλές φορές αλλά ακόμα και στα 30 μου, ακόμα καταφέρνει να με κάνει να κλάψω κάθε φορά”
2. The Shawshank Redemption. “Η ταινία αυτή με έκανε να κλάψω λόγω της χαράς και της ευτυχίας που ακολουθεί όταν οι δύο άνδρες ξανασυναντιούνται στην παραλία”
3. “Εγώ, η σύζυγός μου, οι γονείς της και οι γονείς μου πήγαμε για πρώτη φορά σινεμά και είδαμε το Up. Ο μόνος που δεν έκλαιγε ήταν ο πεθερός μου. Τώρα έχω επιτέλους αποδείξεις ότι είναι ρομπότ”.
4. “Το «Στη φωλιά του Κούκου» είχε τόσο τραγικό τέλος που δακρύζω κάθε φορά έστω και μόνο που το σκέφτομαι έντονα”.
5. “Η ταινία που με κάνει κάθε φορά να κλαίω είναι το Marley and Me, όταν αποχαιρετά το Marley που πεθαίνει. Δεν ξέρω αν φταίει ότι έχω σκυλί αλλά αυτή η ταινία με κάνει να κλαίω περισσότερο από κάθε άλλη”.
6. “Όταν ήμουν νεοσύλλεκτος στη RAF, μας έδειξαν το The Champ.  Παρόλο που η αίθουσα ήταν γεμάτη με νταήδες, μπορούσες να διακρίνεις τα δακρυσμένα μάτια”.
7. “Ξέσπασα σε λυγμούς στο τέλος του The Notebook (Το Ημερολόγιο) πράγμα που δεν θα ήταν τόσο κακό αν δεν ήμουν στη μεσαία σειρά του αεροπλάνου και αν δεν ήμουν ο μόνος που το έβλεπε”.
8. “Είμαι 48αρης, πρώην παίχτης του Ράγκμπι και μοτοσικλετιστής και παραδέχομαι ότι το Babe τα κατάφερε!”
9. “Ποτέ δεν έκλαιγα σε ταινίες μέχρι που γεννήθηκε η κόρη μου. Η πρώτη φορά ήταν στο Field of Dreams με τον Κέβιν Κόστνερ”.
10. “Έχω δει τον πατέρα μου να κλαίει μόνο δύο φορές και μία από αυτές ήταν στο Chariots of Fire”.
11. “Το τέλος του The Railway Children με κάνει να κλαίω κάθε φορά, παρόλο που το έχω δει περίπου 25-30 φορές”.
12. “Όταν είδα το ντοκιμαντέρ Steam of Life, όλοι οι άνδρες στο σινεμά έκλαιγαν”.
13. “Το καρτούν Τομ και Τζέρι του 1941 «The Night Before Christmas» είχε πολύ συναισθηματικό τέλος. Ο Τομ βλέπει το Τζέρι να παγώνει στο χιόνι έξω από το σπίτι και τον λυπάται. Τον βάζει στο σπίτι, τον ζεσταίνει, του προσφέρει γάλα και γίνονται φίλοι”.
14. Το Man On Fire, με τον Ντένζελ. “Ένας άνδρας δίνει τη ζωή του για ένα παιδί. Δεν μπορώ να το δω χωρίς να κλάψω”.
15. “Το Mary Poppins με αγγίζει κάθε φορά”
16. “Η μόνη ταινία  που με έκανε να κλάψω είναι το Life is Beautiful (Η ζωή είναι ωραία) ακριβώς στο τέλος όταν το αγοράκι πάει βόλτα με το τανκ αφού κατάφερε να κρυφτεί και να βρει τη μητέρα του.
17. “Πάντα καταλήγω να κλαίω βλέποντας το Πράσινο Μίλι”.
18. “Ο Rocky να κερδίζει τον τίτλο και να λέει «εκτός από τη γέννηση του παιδιού μου, αυτή είναι η καλύτερη ημέρα στην ιστορία της ζωής μου. Θέλω να πω ένα πράγμα στη γυναίκα μου στο σπίτι. Άντριαν... τα κατάφερα!»”
19. “My Life as A Dog, μια σουηδική ταινία που παρακολουθεί ένα δωδεκάχρονο αγόρια να παλεύει με την αρρώστια της μητέρας του”.
20. “Αν θέλω να ξεσπάσω, το κάνω μόνο με το Truly, Madly, Deeply”.

πηγή

 Guys or not, we want to know what movies make you cry.

1. Brian’s Song (1971)
2. Rudy (1993)
3. Saving Private Ryan (1998)
4. One Flew Over the Cuckoo’s Nest (1975)
5. The Natural (1984)
6. Shawshank Redemption (1994)
7. Schindler’s List (1993)
8. Old Yeller (1957)
9. The Pride of the Yankees (1942)
10. Terms of Endearment (1983)
11. The Iron Giant (1999)
12. Philadelphia (1993)
13. Big Fish (2003)
14. Million Dollar Baby (2004)
15. Life is Beautiful (1997)
16. Love Actually (2003)
17. Rocky (1976)
18. The Pianist (2002)
19. Mystic River (2003)
20. To Kill a Mockingbird (1962)

more