Καληνύχτα χαμομηλάκια 😄

Την πιο γλυκιά μας καληνύχτα!!

ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ: Tα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός

ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Μεγάλη πληγή αποτελεί η παιδική κακοποίηση στη χώρα μας, η ενδοοικογενειακή βία είναι πολύ πιο εκτεταμένη απ' όσο είναι επισήμως γνωστό και τα παιδιά-θύματα συχνά δεν ξέρουν σε ποιον να μιλήσουν ή φοβούνται τις συνέπειες που θα έχουν αν κοινοποιήσουν το πρόβλημα. Αυτό τονίζει ο κ. Γιώργος Μόσχος, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, επισημαίνοντας πως οι γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία τους και ότι μαθαίνουν καλύτερα με τα λόγια παρά με το ξύλο.

1. Παιδική κακοποίηση... Μεγάλη πληγή, που όμως συχνά δεν αποκαλύπτεται. 
2. Πόσες καταγγελίες έχει δεχθεί ο Συνήγορος του Παιδιού τούς 18 πρώτους μήνες της λειτουργίας του; Σχεδόν 330 έγγραφες καταγγελίες. Οι τηλεφωνικές κλήσεις αυξάνονται διαρκώς, ιδίως από την έναρξη λειτουργίας της ειδικής γραμμής χωρίς χρέωση για παιδιά (800.11.32.000).
3. Σε πόσες περιπτώσεις διαπιστώσατε πως όντως υπήρχε πρόβλημα; Περίπου 7 στις 10 αναφορές που εξετάζουμε για παραβιάσεις δικαιωμάτων του παιδιού, κρίνονται βάσιμες.
4. Δέχεστε πολλές καταγγελίες για σχολεία και παιδικούς σταθμούς... Ναι, για διάφορες παραβιάσεις δικαιωμάτων του παιδιού, όπως θέματα παρεχομένων υπηρεσιών, κάλυψης ειδικών αναγκών, μεταχείρισης των παιδιών από τους εκπαιδευτικούς...
5. Ενδοοικογενειακή βία: πόσο εκτεταμένο είναι το φαινόμενο; Πολύ περισσότερο από όσο είναι επισήμως γνωστό. Τα παιδιά μάς λένε ότι πολύ συχνά δεν γνωρίζουν σε ποιον να μιλήσουν, ότι φοβούνται τις συνέπειες μιας καταγγελίας, ότι οι γονείς συχνά τους φέρονται σαν να είναι ιδιοκτησία τους.
6. Οι καταγγελίες γι' αυτήν προέρχονται κυρίως από εφήβους. Τα μικρότερα παιδιά; Δυστυχώς, συνήθως υπομένουν.
7. Συζητάτε με ομάδες παιδιών; Επισκεπτόμαστε σχολεία και ιδρύματα και κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, ακούγοντας τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις τους.
8. Νομοθετική πρόταση για απαγόρευση της σωματικής τιμωρίας των παιδιών... Προτείνουμε ο νόμος ρητά να ορίζει ότι πράξεις σωματικής τιμωρίας δεν περιλαμβάνονται στα επιτρεπτά σωφρονιστικά μέτρα στο πλαίσιο της άσκησης του γονεϊκού ρόλου.
9. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Θέλουμε ο νόμος να αποτελέσει μέσο διαπαιδαγώγησης των γονέων, για να συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα με τα λόγια παρά με το ξύλο.
10. Καταγγελίες στον Συνήγορο: γιατί πρέπει να είναι επώνυμες; Μας ενδιαφέρει η προστασία του παιδιού, αλλά δεν υιοθετούμε την αυθαίρετη παρέμβαση στον οικογενειακό χώρο.
11. Ποια μέτρα λαμβάνετε έπειτα από μία καταγγελία; Όταν αφορά δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα, ερχόμαστε σε άμεση επικοινωνία μαζί του, ερευνούμε την καταγγελία και, αν είναι βάσιμη, κάνουμε συστάσεις για την προστασία των παιδιών. Όταν αφορά τον οικογενειακό χώρο, ζητάμε από δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες να τις διερευνήσουν. Όποτε διαπιστώνουμε ποινικό αδίκημα που διώκεται αυτεπαγγέλτως, ενημερώνουμε τις Εισαγγελικές Αρχές.
12. Υπάρχουν σε όλη τη χώρα κοινωνικές υπηρεσίες; Οι κοινωνικές υπηρεσίες των νομαρχιών και των δήμων καλύπτουν τις περισσότερες περιοχές της χώρας, αλλά συχνά είναι υποστελεχωμένες και ανειδίκευτες.
13. Τι κάνετε όταν δεν υπάρχουν; Ζητάμε από την κοντινότερη διαθέσιμη υπηρεσία να παρέμβει.
14. Όταν η καταγγελία προέρχεται από παιδί-θύμα, υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση; Ακούμε πάντοτε με προσοχή τι έχει να μας πει. Ειδικοί επιστήμονες μιλούν με τα παιδιά και τα καθοδηγούν στις ενέργειες που θα διασφαλίσουν την προστασία τους.
15. Οι κοινωνικοί λειτουργοί είναι εκπαιδευμένοι στην παιδική κακοποίηση; Οι επαγγελματίες που ασχολούνται με το παιδί χρειάζονται ειδική επιμόρφωση για τη διαπίστωση και αντιμετώπιση της κακοποίησης.
16. Βρίσκετε ανταπόκριση στα ερωτήματά σας προς δημόσιες υπηρεσίες; Ναι, όταν πρόκειται για επίλυση προβλημάτων μικρής κλίμακας. Σε περιπτώσεις προτάσεων που συνεπάγονται οικονομικό κόστος, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.
17. Και προς ιδιωτικές; Οι ιδιώτες, προς τιμήν τους, δραστηριοποιούνται συχνά σε θέματα προστασίας δικαιωμάτων του παιδιού. Λείπει όμως στη χώρα μας ένα σύστημα πιστοποίησης και παρακολούθησής τους, ώστε να αποτρέπονται ενέργειες αυθαιρεσίας που αποβαίνουν εις βάρος των παιδιών.
18. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στη δουλειά σας... H έλλειψη αρκετών ικανών και αποκεντρωμένων υπηρεσιών, στις οποίες μπορούμε να παραπέμψουμε τα παιδιά και τις οικογένειές τους για μακροχρόνια παρακολούθηση και στήριξη. 
19. Κράτηση ανηλίκων στα αστυνομικά τμήματα... Πρέπει να γίνεται χώρια από τους ενήλικες, υπό όρους και συνθήκες που αρμόζουν στην ανηλικότητα. Δυστυχώς, υστερούμε φοβερά.
20. Προνοιακά ιδρύματα χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό... Είναι έγκλημα. Όταν η Πολιτεία αναλαμβάνει τη φροντίδα κάποιων απροστάτευτων παιδιών, δεν επιτρέπεται να τα παραμελεί η ίδια. Χρειάζονται επειγόντως μέτρα αναβάθμισης των θεσμών παιδικής προστασίας.

Δεν του αρέσει το σχολείο; Υπάρχουν τρόποι να το πείσετε

Το 5% αγοριών και κοριτσιών έχουν έντονη άρνηση να πάνε στο σχολείο, ενώ περίπου 45% δυσκολεύονται τις πρώτες ημέρες. 

Οι «δύσκολες» ηλικίες είναι 5, 6, 10 και 11 ετών. 

Οι δυσκολίες των παιδιών τις πρώτες ημέρες του σχολείου προκαλούν άγχος και στενοχώρια εξίσου σε παιδιά και γονείς! Τα παιδιά έχουν το άγχος του αγνώστου, ενώ οι γονείς στενοχωριούνται γιατί κυρίως ενδιαφέρονται να προστατεύουν τα παιδιά τους και να τα κάνουν να αισθάνονται καλά.

Οι λόγοι που συνήθως δεν θέλει το παιδί να πάει σχολείο είναι διότι φοβάται το «άγνωστο», μόλις γύρισε από διακοπές και η μετάβαση είναι δύσκολη, είχε δυσκολευτεί την προηγούμενη χρονιά στον σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, ζηλεύει το μικρότερο αδελφάκι που θα μείνει σπίτι, υπάρχουν στρεσογόνοι παράγοντες στην οικογένεια και δεν έχει φίλους.

.

Δοκιμάστε να... 

• Μη δείξετε στο παιδί ότι ανησυχείτε. Ακούσετε προσεκτικά τι έχει να σας πει.
• Αντιληφθείτε τι είναι κατά βάθος αυτό που του προκαλεί άγχος.
• Μην το κοροϊδέψετε και μην πείτε, «δεν είναι τίποτα».
• Πείτε ότι καταλαβαίνετε πώς νιώθει, θυμηθείτε σχετικό παράδειγμα από τα παιδικά σας χρόνια (με τη λύση του!).
• Καταπολεμήσετε τον φόβο του αγνώστου δίνοντας στο παιδί μια ρεαλιστική εικόνα των πραγμάτων.
• Τονίσετε ότι στο σχολείο θα γνωρίσει φίλους, θα μάθει καινούργια πράγματα.
• Για τα πιο μικρά παιδιά, τονίστε ότι στο σπίτι τα πράγματα θα είναι βαρετά, σε αντίθεση με τις χαρές του σχολείου.
• Δείξετε συνέπεια σε ό,τι πείτε. Αν πείτε, «θα περάσουμε από το σχολείο και θα πούμε μια καλημέρα», αυτό πρέπει να κάνετε, όχι να ξεγελάσετε το παιδί να μείνει.
• Μην παρατείνετε τον αποχωρισμό: «Φιλί- θα σε πάρω το μεσημέρι- αντίο», φύγατε!

 .

Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, εντεταλμένη διδασκαλίας 

στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Δημοσίευση: 13-9-2008

Εφηβική κατάθλιψη: μια ασθένεια της εποχής μας

Στην εκπομπή ΠΟΛΙΤΕΙΑ του Ράδιο ΑΛΦΑ 104 καλεσμένος ήταν ο κ. Γκάρο Εσαγιάν, ψυχίατρος, ψυχολόγος που εργάζεται στην Κομοτηνή και μας μίλησε για την Εφηβική Κατάθλιψη για την οποία καλό θα ήταν να είμαστε ενημερωμένοι όλοι οι γονείς. Συγκεκριμένα ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως η κατάθλιψη ως διαταραχή είναι ίδια τόσο στην παιδική ηλικία, όσο στην εφηβική αλλά και στην ενήλικη ζωή. 

Τα συμπτώματα είναι αυτά που διαφέρουν και επίσης εκείνο που είναι σημαντικό είναι ότι με την εξέλιξη της ψυχιατρικής επιστήμης αναγνωρίζεται ότι υπάρχει κατάθλιψη και στα παιδιά και στους εφήβους που μέχρι πριν 3 δεκαετίες δεν ήταν ευρέως γνωστό.

Το δεύτερο που πρέπει να πούμε ότι η συχνότητα της κατάθλιψης στα παιδιά και στους έφηβους δεν είναι η ίδια με αυτή τους ενηλίκους, δεν είναι συχνή διαταραχή, αλλά εν είναι και σπάνια.

Επίσημες μελέτες στην Ελλάδα για ποσοστά δεν έχουμε αλλά παγκόσμιες έρευνες μας δείχνουν ότι 20% των εφήβων μαθητών παρουσιάζουν συμπτώματα κατάθλιψης κάτι όμως που δεν είναι το ίδιο ακριβώς με το να έχουμε εκδηλωμένη την ασθένεια.

Επίσης ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας διευκρίνισε ότι η συχνότητα της κατάθλιψης είναι μεγαλύτερη στους εφήβους και λιγότερο στα παιδιά.

Όσο για το που οφείλεται αυτό, υπάρχουν κάποιες εξηγήσει που μας λένε ότι η εφηβεία σαν αναπτυξιακή περίοδος εμπεριέχει ψυχοτραυματικά γεγονότα, ο έφηβος είναι διαφορετικός μεταβάλλεται η προσωπικότητά του και είναι στο τελευταίο σκαλοπάτι στην πορεία για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του και είναι ευάλωτος ψυχολογικά.

Επιπλέον κάτι καινούργιο στα δεδομένα της δικής μας κοινωνίας είναι ότι οι έφηβοι καλούνται να ανταγωνιστούν σκληρά ο ένας τον άλλο για μια θέση στο πανεπιστήμιο για μια μελλοντική θέση εργασίας και στρεσάρονται έντονα, και αυτό είναι ένας από τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση καταθλιπτικών συμπτωμάτων στην εφηβεία.

Το σχολικό λοιπόν περιβάλλον παίζει ένα σημαντικό ρόλο όπως και το οικογενειακό περιβάλλον. Αυτό έχει να κάνει με μια άλλη πτυχή που έχει να κάνει με μία ακόμα μεταβολή της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας που είναι η εργαζόμενη ελληνίδα μητέρα, που πριν μερικές δεκαετίες ήταν η εξαίρεση και σήμερα είναι ο κανόνας και επιπλέον κάτι που επίσης παίζει ρόλο είναι όταν η εργαζόμενη μητέρα, δεν έχει μια σταθερή εργασία απασχολείται με σύντομες συμβάσεις έργου, υπάρχει η απόλυσή της και όλα αυτά δημιουργούν ένα οικογενειακό στρες ακόμα μεγαλύτερο στα παιδιά καις τους εφήβους.

Συμπέρασμα η εφηβική κατάθλιψη είναι μία ασθένεια που έχει περιβαλλοντικούς και βιολογικούς παράγοντες.

Σε ερώτηση αν οι γονείς είναι εκπαιδευμένοι να αναγνωρίσουν την ασθένεια ο κ. Γκάρο Εσαγιάν απάντησε πως όχι μόνο οι γονείς δεν είναι εκπαιδευμένοι αλλά και πολλοί γιατροί άλλων ειδικοτήτων. Οι περισσότεροι γιατροί άλλων ειδικοτήτων δεν είναι ευαισθητοποιημένη για την κατάθλιψη γενικά ακόμα και στους ενήλικες, αφού πολλές φορές εκδηλώνεται με συμπτώματα καμουφλαρισμένα τα οποία μπορεί να οδηγήσουν κάποιον σε κάποιο παθολόγο και ο γιατρός να παραγνωρίσει την κατάθλιψη αφού δεν είναι εκπαιδευμένος.

Προς την κατεύθυνση λοιπόν τις ενημέρωσης πρέπει αν ενταθούν οι προσπάθειες των ειδικών για να ευαισθητοποιήσουν και να ενημερώσουν την κοινή γνώμη. Ρωτήσαμε όμως αν υπάρχουν κάποια συμπτώματα που θα ανησυχούσαν τους γονείς και θα τους έβαζαν να σκεφτούν ότι ίσως το παιδί τους παρουσιάζει σημάδια κατάθλιψης.

Επικεντρώνοντας στην εφηβική ηλικία ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως ένα βασικό σημάδι είναι μια ξαφνική μεταβολή στις σχολικές επιδόσεις. Αν δηλαδή ένα παιδί ενώ έχει μια καλή και σταθερή επίδοση ξαφνικά αυτό ανατρέπεται, πρέπει να μας προβληματίσει. Συνήθως αυτό φαίνεται στις τάξεις από Γ' γυμνασίου έως και Γ' λυκείου που είναι μια κρίσιμη περίοδο όπως και οι παραμονές των Πανελλαδικών εξετάσεων.

Ένα άλλο γεγονός που θα έπρεπε να τους προβληματίζει τους γονείς είναι το σκασιαρχείο από το σχολείο. Όλα αυτά πολλές φορές περικλείουν μια εσωτερική αναστάτωση και είναι καλό να προβληματίζονται οι γονείς χωρίς όμως να είναι τιμωρητικοί αρχής εξ αρχής όταν βλέπουν τέτοια σημάδια στα παιδιά τους. Να αντιμετωπίζουν τα γεγονότα με μια κατανόηση και ψυχραιμία. « Η συμπεριφορά του παιδιού στο σχολείο είναι ο καθρέφτης της ψυχολογικής του υγείας» τόνισε.

Επίσης αλλά συμπτώματα είναι η απομόνωση, η απόσυρση από διάφορες δραστηριότητες, η αποφυγή των φίλων κτλ. Όσο για το αν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια οι μελέτες δεν το καταδεικνύουν, όμως γενικότερα θεωρείται ότι η κατάθλιψη είναι μια διαταραχή περισσότερο συχνή στα κορίτσια. Αναρωτηθήκαμε αν το κράτος γνωρίζει αυτά τα προβλήματα και αν λαμβάνει μέριμνα για την ενημέρωση των γονιών.

Ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως σαφώς και γίνονται πράγματα αν και λείπουν πάρα πολλά που πρέπει να γίνουν. Μέσα από τα προγράμματα Αγωγής Υγείας και στη Β'θμια και Α'θμια εκπαίδευση υπάρχει γραφείο Αγωγής Υγείας που στηρίζεται από εκπαιδευτικούς και με την επίβλεψή του διοργανώνονται σεμινάρια και εκδηλώσεις για διάφορα θέματα όπως και η ψυχική υγεία του παιδιού.

Ο κ Γκάρο Εσαγιάν είναι ο επιστημονικός υπεύθυνος του Κέντρου Πρόληψης Εξαρτησιογόνων Ουσιών Ν. Ροδόπης και έτσι τον ρωτήσαμε αν με την εμπειρία που διαθέτει μπορεί να μας πει αν οι γονείς προσέρχονται σε εκδηλώσεις ενημέρωσης για θέματα ταμπού όπως είναι η ψυχική υγεία και τα ναρκωτικά. Εκείνος μας απάντησε πως δυστυχώς στο νομό Ροδόπης οι γονείς είναι πολλοί κουμπωμένοι και είναι επηρεασμένοι από το στίγμα και το ταμπού των ναρκωτικών, δεν είναι ενθαρρυντικά τα πράγματα και καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια για την κινητοποίηση τους.

Ωστόσο ένα παιδί που παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης μπορεί ακόμα να οδηγηθεί και στα ναρκωτικά, αφού πολλές φορές τα παιδιά βλέπουν τα ναρκωτικά ως μια πρώτη προσπάθεια αυτο-ίασης από ψυχολογικές δυσκολίες που τα χαρακτηρίζουν. «Είναι καλό να βλέπουμε τα παιδιά που είναι στα ναρκωτικά σαν παιδία που κάτι τους συμβαίνει και να μην τα καταδικάζουμε ως κακά άτομα που πρέπει να αποβληθούν από την κοινωνία.» τόνισε. Γενικότερα για την καλή ψυχική υγεία των παιδιών ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως εμείς οι γονείς πρέπει να έχουμε ανοιχτό το δίαυλο επικοινωνίας μαζί τους, οι σχέσεις μας να μην συρρικνώνονται στο άγχος των σχολικών επιδόσεων και να μην συνομιλούμε μαζί τους μόνο για τις σχολικές τους δραστηριότητες.

«Τα παιδιά μας ταυτόχρονα με το σχολείο βρίσκονται στη δυσκολότερη περίοδο της ζωής τους να σφυρηλατήσουν μια προσωπικότητα και να συγκροτήσουν το δικό τους εγώ. Άρα τα απασχολούν και άλλα πράγματα όπως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση κ.τ.λ. Πρέπει να μάθουμε όλοι να επικοινωνούμε μαζί τους» κατέληξε.

Η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια ιάσιμη, και τα παιδιά που παρουσιάζουν συμπτώματα καλό θα είναι να επισκέπτονται τους ειδικούς. Αν ένα παιδί στην εφηβεία παρουσιάσει συμπτώματα κατάθλιψης, δεν σημαίνει ότι ως ενήλικας θα είναι πιο ευάλωτος. Η πείρα μας δείχνει ότι όλα αυτά ξεπερνιόνται με την πάροδο και της εφηβείας και ο έφηβος τελικά γίνεται ένας συγκροτημένος ενήλικας.

ΠΟΛΙΤΕΙΑ Από το Ράδιο ΑΛΦΑ 104 Λεμονιά Σακαλάκη

Δεν είναι ίδρυμα το χαμόγελο του παιδιού...

Χτες το απόγευμα, μαζί με μια συνάδελφό μου, στο πλαίσιο ενός προγράμματος επισκεφτήκαμε ένα σπίτι φιλοξενίας του Χαμόγελου του παιδιού.

Ένα σπίτι γεμάτο παιδιά, μάλιστα υπήρχε και ένα μωρό ανάμεσά τους 12 μηνών περίπου, με νέες κοινωνικές λειτουργούς και παιδαγωγούς, που τα αγκάλιαζαν με πολύ αγάπη και φροντίδα. Όπως μας είπαν οι κοπέλες, τα παιδιά μένουν και μεγαλώνουν εκεί αφού τα περισσότερα είναι θύματα κακοποίησης και παραμέλησης από τους γονείς τους.

Τα παιδιά λοιπόν που γνώρισα είναι παιδιά που τους έχει λείψει η αγάπη και η φροντίδα και την ζητάνε έντονα. Αθώα παιδάκια που έτυχε να χουν κακούς γονείς. Κι είναι κρίμα. Κρίμα από τον θεό. Δεν έχουν φταίξει σε τίποτα. Ευτυχώς που τα πήρε το Χαμόγελο και θα ζήσουν αξιοπρεπώς.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Δεν είναι ίδρυμα το Χαμόγελο. Είναι σπίτι. Ένα μικρό ζεστό σπιτάκι. Και ο κόσμος βοηθάει. Στο διάδρομο είδα σακούλες με γάλατα, με ρούχα, με παιχνίδια, με βιβλία. Ρώτησα μια από τις κοπέλες τι χρειάζονται από είδη πρώτης ανάγκης και μου είπε ότι όλα είναι δεκτά. Εγώ ήδη έχω μαζέψει ρούχα να δώσω και θα πάω να αγοράσω και κάποια άλλα είδη που έχω στον μυαλό μου. Εάν νομίζετε ότι μπορείτε να βοηθήσετε με κάποιον τρόπο κάντε το. Γιατί κι αυτά τα παιδιά είναι παιδιά όλων μας. Και οφείλουμε να τα αγαπάμε και να τα φροντίζουμε όπως τα δικά μας.

Ευχαριστώ πολύ.