Monday, 12 November 2007

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN

Ο Σύλλογος είναι Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, Νομικό Πρόσωπου Ιδιωτικού Δικαίου.

Ιδρύθηκε το 1990 από μία ομάδα 22 γονέων παιδιών με σύνδρομο Down. Είναι η πρώτη οργανωμένη ομάδα γονέων με παιδιά με σύνδρομο Down. Ένα από τα σημαντικότερα βήματα ήταν η αγορά του χώρου όπου στεγάζεται ο Σύλλογος, η σταθερή του πια βάση.
 
Πρόσφατα ξεκίνησε τη λειτουργία του ένα παράρτημα στο Βόλο, ως πρωτοβουλία των εκεί γονέων, σε άμεση συνεργασία με τη Θεσσαλονίκη. Είναι μέλος οργανισμών τόσο σε εθνικό επίπεδο (ΠΟΣΓΚΑΜΕΑ, ΕΣΑΕΑ) καθώς και σε διεθνές (European Down Syndrome Association & International Federation of Down Syndrome Association). Ο αριθμός των ατόμων που συμμετέχουν αυτήν τη στιγμή στα προγράμματα αγγίζει συνολικά τα 75 άτομα ετησίως.


ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ / ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
  • Παροχή εξειδικευμένων προγραμμάτων για άτομα με σύνδρομο Down
  • Παροχή ηθικής υποστήριξης στους γονείς των ατόμων με σύνδρομο Down
  • Ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας
  • Δανειστική βιβλιοθήκη με εξειδικευμένη βιβλιογραφία
Εκπαιδευτικά Προγράμματα -Ειδικής Φυσικής Αγωγής (ψυχοκινητική & ορθοσωμική) και ειδικής άθλησης (ομάδα μπάσκετ, ομάδα ρυθμικής, και ομάδα ελληνικών παραδοσιακών χορών.
Το πρόγραμμα γίνεται σε συνεργασία με το ΤΕΦΑΑ του Α.Π.Θ. και πιο συγκεκριμένα μέσω μίας συνεργάτιδας μέλος του τμήματος ΕΕΠ, η οποία είναι η επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος.
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν 65 άτομα. - Λογοθεραπείας, όπου συμμετέχουν περίπου 40 άτομα - Ανάπτυξης κοινωνικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων.
Γίνεται σε συνεργασία με το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Α.Π.Θ., με ομάδες παιδιών πλαισιωμένα από φοιτητές /τριες του Π.Τ.Ν. και επιστημονική ομάδα του Π.Τ.Ν. Συμμετέχουν περίπου 57 άτομα. - Προεπαγγελματικής Κατάρτισης, με συμμετοχή 14 ατόμων - Χρησιμοποίησης Νέων Τεχνολογιών (εκμάθηση ενός απλού κειμενογράφου, έκδοση του Ινστιτούτου Τεχνολογίας και Έρευνας), όπου συμμετέχουν 21 άτομα.


ΜΕΛΗ - ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ
Αυτήν τη στιγμή ο Σύλλογος αριθμεί περίπου 250 οικογένειες (οι περισσότεροι από τους οποίους είναι γονείς ατόμων με σύνδρομο Down) από την ευρύτερη περιοχή της Βορείου Ελλάδος, 90 εκ των οποίων από την περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ο αριθμός αυτός αυξάνεται συνεχώς, περισσότερο λόγω της αύξησης της αναγνωρισιμότητας του Συλλόγου. Αρκετοί από τους γονείς παρέχουν εθελοντική εργασία για τους σκοπούς του Συλλόγου αυτό πάντως γίνεται σε έκτακτη βάση. Όλα τα προγράμματα πλαισιώνονται από εθελοντές (κυρίως φοιτητές ΤΕΦΑΑ, Π.Τ.Ν. και άλλων τμημάτων). Επίσης την εκπόνηση των προγραμμάτων στηρίζουν εθελοντικά επιστημονικοί συνεργάτες. Τέλος, σημαντική είναι η βοήθεια όλων των μελών και φίλων του Συλλόγου σε διοργανώσεις δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων.



ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Το ΔΣ απαρτίζεται από 9 αιρετά μέλη με διετή θητεία. Η εκλογή γίνεται από την Εξελεκτική Επιτροπή των μελών του Συλλόγου. (Σύνθεση ΔΣ ) ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ Τέσσερις full time υπάλληλοι: 1 διοικητικό προσωπικό, 1 εκπαιδεύτρια και 2 ψυχολόγοι. Απασχολούνται εκτάκτως ωρομίσθιοι υπάλληλοι: αυτήν την στιγμή υπάρχουν 3 γυμναστές, 3 λογοθεραπευτές και 1 άτομο ως βοηθητικό προσωπικό.


ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ
Ο Σύλλογος είναι αυτοχρηματοδοτούμενος: δεν έχει επιδοτηθεί μέχρι στιγμής σημαντικά από κρατικούς φορείς, ενώ και με την τοπική αυτοδιοίκηση (κυρίως με την Αντιδημαρχία Κοινωνικής Πολιτικής) συνδέεται μόνο σε επίπεδο συνεργασιών για διοργανώσεις εκδηλώσεων. Τα μέλη συνεισφέρουν 18 Ευρώ ετησίως. Υπάρχει ανταποδοτικότητα από τα Ταμεία στα οποία είναι ασφαλισμένοι οι συμμετέχοντες, αλλά αυτό αφορά μόνο το πρόγραμμα Λογοθεραπείας. Το Πρωινό Προεπαγγελματικό Πρόγραμμα παρέχεται κατόπιν μίας ελάχιστης εισφοράς από τους συμμετέχοντες. Σημαντική σταθερή πηγή εσόδων είναι κάθε φορά η πωλήσεις των καρτών του Συλλόγου, καθώς και οι διοργανώσεις δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων (όπως καθιερωμένη ετήσια διοργάνωση του Ανοιξιάτικου Bazaar, αλλά και θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, κλπ). Οι δωρεές ιδιωτών αποτελούν σημαντικό μέγεθος στα οικονομικά του Συλλόγου. Για παράδειγμα, το λεωφορείο του Συλλόγου ήταν ιδιωτική χορηγία, ο χώρος της έδρας αγοράστηκε και εξοπλίστηκε με την οικονομική ενίσχυση φίλων ιδιωτών, ενώ πρόσφατα η κυρία Νανάκου Ευτυχία δώρισε στο Σύλλογο ένα κτίριο στη Λακκιά Θεσσαλονίκης.


ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
*Λειτουργία προγραμμάτων πρώιμης παρέμβασης
*Λειτουργία προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης σε μεγαλύτερη κλίμακα *Διαμόρφωση Κτιρίου στη Λακκιά ως Προεπαγγελματική Στέγη για τα μεγαλύτερα παιδιά.


ΤΕΛΙΚΑ
Οι περισσότερες προσπάθειες παρέμβασης πάνω σε ένα πρόβλημα έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν όταν εκπονούνται από άτομα τα οποία έχουν άμεση σχέση με το συγκεκριμένο θέμα. Οι γονείς των παιδιών με σύνδρομο DOWN αποτελούν παράδειγμα αυτοοργάνωσης, ανάληψης ευθυνών για ένα πρόβλημα που υπάρχει μέσα στο σπίτι τους, μέσα σε πολλά σπίτια, και το οποίο δεν έχει μέχρι τώρα αντιμετωπιστεί με την απαραίτητη βαρύτητα από κρατικούς φορείς. Μέσα στην πολύχρωμη έδρα του Συλλόγου τα παιδιά με σύνδρομο DOWN μεγαλώνουν με εφόδια το ενδιαφέρον, την αγάπη, τη δημιουργικότητα, την καινοτομία.


Ο Σύλλογος Γονέων Παιδιών με Σύνδρομο DOWN είναι μία επέκταση της οικογένειας κάθε παιδιού.

Οδός : Καρανιβάλου 31, Κ.Τούμπα, Θεσσαλονίκη , τ.κ.54454
Tηλ  : 2310 925000 , 2310 940500
fax  : 2310 940500

Sunday, 11 November 2007

Μια έφηβη είχε φέρει στη Βουλή τα Ζωνιανά... «Κατηγορώ την απουσία της Πολιτείας»

«Μόνο λύπη αισθάνομαι. Ενα κείμενο που έγραψα όταν ήμουν 17 είναι ξανά επίκαιρο», λέει η Χριστίνα Βρέντζου από το Πέραμα Μυλοποτάμου. «Κατά καιρούς κυριαρχεί το πρόβλημα στα ΜΜΕ, αλλά τίποτα ουσιαστικό δεν γίνεται»
Μόνο λύπη αισθάνομαι. Σαν να μην πέρασε μια μέρα... Ενα κείμενο που έγραψα όταν ήμουν 17, το κοιτάζω τώρα που είμαι 25 και είναι ξανά επίκαιρο»...
Η Χριστίνα Βρέντζου κατάγεται από το Πέραμα Μυλοποτάμου. Εκεί και μεγάλωσε. Πριν από οκτώ χρόνια, όταν ήταν ακόμη μαθήτρια της Β Λυκείου εκπροσώπησε τον Νομό Ρεθύμνου στη Βουλή των Εφήβων.

«Κληθήκαμε, στο πλαίσιο του θεσμού, να αναπτύξουμε θέματα από την καθημερινότητά μας, που μας προβλημάτιζαν σαν εφήβους», λέει σήμερα στο «ΕΘΝΟΣ».

Τι επέλεξε εκείνη; Τίποτα άλλο από όσα απασχολούν εδώ και μέρες το πανελλήνιο: «Η εγκληματικότητα δεν είναι κάτι καινούργιο για το Μυλοπόταμο. Υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει με διάφορες μορφές», βροντοφώναζε το 1999 από το βήμα του ελληνικού Κοινοβουλίου, καυτηριάζοντας την απουσία της Πολιτείας. Διαβάζοντας κανείς την εισήγησή της, έχει την αίσθηση ότι γράφτηκε μόλις χθες. «Αυτά τα ερεθίσματα είχα δεχτεί στα 17 μου. Δεν υπάρχει κάτοικος της περιοχής που να μην προβληματίζεται με όσα συμβαίνουν».
Προφανώς, η Χριστίνα -που στο μεταξύ σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και στην Αγγλία και δουλεύει σήμερα σε πολυεθνική εταιρεία- μιλούσε τότε σε ώτα μη ακουόντων... «Κατά καιρούς συμβαίνουν παρόμοια γεγονότα και πρωτοστατεί το πρόβλημα στα ΜΜΕ. Μέχρι να σβήσουν οι κάμερες, όλοι ασχολούνται με την εγκληματικότητα στον Μυλοπόταμο. Στο μεταξύ, τίποτα ουσιαστικό δεν γίνεται για να ανατρέψει την παγιωμένη κατάσταση».
-Τι μπορεί να γίνει σήμερα; -Ολοι μπορούν να βοηθήσουν, καθένας με τον τρόπο του και η πολιτεία σίγουρα περισσότερο. Να παρέχει καλύτερη παιδεία, καλύτερη κοινωνική μέριμνα... Οσα είχα πει και τότε.
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 8 ΧΡΟΝΙΑ
«Κατηγορώ την απουσία της Πολιτείας»

Αγαπητέ πρόεδρε, αγαπητοί έφηβοι βουλευτές. Εκπροσωπώ την εκλογική περιφέρεια του Νομού Ρεθύμνου.
Θα αναφερθώ σε ένα πρόβλημα που με απασχολεί ιδιαίτερα και μαστίζει την περιοχή μου, τον Μυλοπόταμο.
Η εγκληματικότητα δεν είναι κάτι το καινούργιο για την περιοχή μας.
Υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει, όμως, με διάφορες μορφές: Χασισοκαλλιέργειες και εμπορία ναρκωτικών, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, ζωοκλοπές, ληστείες τραπεζών και καταστημάτων, βομβιστικές επιθέσεις, τεντιμποϊσμός, το κάψιμο του Λυκείου του Περάματος.

Κατηγορώ το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της περιοχής, την απουσία της πολιτείας όχι μόνο στην επιβολή νόμων και ποινών, αλλά και στην ειδική διαπαιδαγώγηση των παιδιών της περιοχής.
Μια γενικότερη κρίση στην οικογένεια, η οποία συνίσταται σε παντελή αδιαφορία τόσο από την πλευρά των γονέων όσο και από την πλευρά των νέων, έλλειψη αστυνόμευσης και ειδικά τις νυχτερινές ώρες.
Η ελαφρά τιμωρία των υπευθύνων για κάθε παράνομη πράξη οδήγησε στο σημείο του να αναδεικνύεται κάποιος, ανάλογα με το μέγεθος και τη σοβαρότητα της παράνομης ενέργειας που έχει φέρει εις πέρας. Ας μην ξεχνάμε γεγονότα τα οποία συνέβησαν μπροστά στα μάτια αξιωματούχων και εκπροσώπων της κυβέρνησης χωρίς συνέπεια για τον δράστη.

Γιατί κανείς δεν ξέρει ποτέ τίποτα... Αναφέρομαι χαρακτηριστικά στον Νομάρχη Ρεθύμνης, στην αδυναμία ολόκληρων χωριών να ψηφίσουν στις νομαρχιακές εκλογές. Αυτή δεν είναι κατάλυση του κράτους; Στατιστικά παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητας όταν καθυστερεί η πληρωμή των επιδοτήσεων.
Ολα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα την ανασφάλεια και τον φόβο των κατοίκων. Συνήθως πολλοί ξέρουν και κανένας δεν μιλά. Έχουμε αντικοινωνική αντίδραση και συμπεριφορά, συχνές προστριβές και συμπλοκές, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της γνωστής βεντέτας. Υπάρχει ανάγκη και διάθεση αυτοάμυνας για προστασία πρώτα της ίδιας της ζωής των κατοίκων και μετά της περιουσίας τους.
Εξαιτίας της υπέρμετρης προβολής αυτών των πράξεων από τα ΜΜΕ δημιουργείται η αίσθηση ότι όλοι σ' αυτήν την περιοχή είναι κλέφτες και απατεώνες. Γιατί δεν κατονομάζονται οι δράστες;
Οταν λέμε Μυλοπόταμο εννοούμε 15.000 κατοίκους, ένας όμως είναι ο δράστης. Ποιος;
Αυτό το φαινόμενο πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Κατ αρχάς πρέπει να υπάρξει στήριξη των αγροτών όσον αφορά τόσο το εισόδημα όσο και στην αγροτουριστική ανάπτυξη υπό δύο όρους: Η αγροτουριστική μονάδα πρέπει να διατηρηθεί τουριστική και μόνο και η πολιτεία να παρέχει τη δυνατότητα συνεχούς πληρότητας των μονάδων αυτών.
Επίσης, η σχολική φοίτηση πρέπει να είναι υποχρεωτική και να υπάρχουν ποινές για τους γονείς που σταματούν τα παιδιά από το σχολείο. Πρέπει να υπάρχουν προγράμματα στήριξης των οικογενειών από τα σχολεία.
Πρέπει να υπάρξει παρέμβαση της πολιτείας με αθλητικά κέντρα και υποδομές για τους νέους, καταπολέμηση της ανεργίας, απομάκρυνση των αλλοδαπών που ενέχονται σε παράνομες πράξεις, τόνωση της παρουσίας του κράτους, ώστε κάθε φιλήσυχος πολίτης να νιώθει ασφαλής.
Η περιοχή μας είναι δύσκολη και είναι δύσκολη επειδή είναι ζωντανή. Εμφανίζει βέβαια κάποιες ιδιαιτερότητες, αλλά πιστεύω ότι είναι μία από τις πιο δραστήριες, τις πιο όμορφες, αλλά και με τεράστιες προοπτικές για παραπέρα ανάπτυξη. Καθένας από τη θέση του ας παίξει τον ρόλο του με στόχο τη γενικότερη αναβάθμιση της περιοχής αυτής.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

ΒΟΗΘΕΙΑ!!! ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 6 ΕΤΩΝ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ

Στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, νοσηλεύεται ένα αγοράκι 6 ετών με οξεία λευχαιμία.

Ψάχνουμε απεγνωσμένα για δότες αιμοπεταλίων. Η ομάδα αίματος του παιδιού είναι ΑΒ+ (ρέζους θετικό).

Όποιος θέλει να βοηθήσει το παιδάκι να γίνει καλά, μπορεί να πάει σε οποιοδήποτε νοσοκομείο για να δώσει αίμα για τον Μέτσιο ΔΗΜΗΤΡΙΟ του ΝΙΚΟΛΑΟΥ - νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ (παιδο-ογκολογικό) (2310 993506 - 2310 993944)
   
Αγαπητό μου χαμομηλάκι,
σας παρακαλούμε, προωθήστε αυτό το μήνυμα σε όσους μπορείτε έτσι ώστε όλοι μαζί να βοηθήσουμε τον μικρο ΔΗΜΗΤΡΗ να γνωρίσει το σχολείο του, τη δασκάλα του, τους συμμαθητές του....

ΑΣ τον βοηθήσουμε, έτσι ώστε να μπορέσει να τρέξει στο προαύλιο του σχολείου του γερός και δυνατός....

ΑΣ τον βοηθήσουμε, για να τον χαρούν οι γονείς του όπως εμείς χαιρόμαστε τα δικά μας παιδιά....

Saturday, 10 November 2007

ΠΕΤΡΑ, ΨΑΛΙΔΙ, ΧΑΡΤΙ: άλμπουμ - κόμικς για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Ένα κόμικς περιπλανιέται στον κόσμο। 
Μαζεύει χρώματα και ιστορίες παιδιών που ψάχνουν ν’ ακουστούν και γίνονται παιχνίδι.Ιστορίες αλλιώτικες, παιδιών που αδικήθηκαν και αδικούνται καθημερινά μα θέλουν να παίζουν ακόμα.
Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και το βιβλιοπωλείο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ στη Στοά με αφορμή το άλμπουμ-κόμικς του Γιώργου Μπότσου «ΠΕΤΡΑ, ΨΑΛΙΔΙ, ΧΑΡΤΙ» 
Τα δικαιώματα του παιδιού σε κόμικς σου δίνουν την ευκαιρία να φτιάξεις το δικό σου κόμικς και να πεις τη δική σου ιστορία μέσα από ένα πρωτότυπο εργαστήριο κόμικς.
Το εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί στο βιβλιοπωλείο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ στη Στοά (Ανδρέα Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι) το Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007, στις 11:30 το πρωί.
Εμπνευστής και οδηγός σου θα είναι ο συγγραφέας και εικονογράφος Γιώργος Μπότσος ο οποίος θα σου μάθει πώς ζωντανεύει ένα κόμικς και γίνεται ιστορία μέσα από μια συζήτηση πάνω στα ζητήματα που θίγει η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Προετοιμασία του παιδιού για μετάβαση στο Γυμνάσιο

Αρκετοί έχουν την εντύπωση πως η μετάβαση του παιδιού από το δημοτικό στο γυμνάσιο είναι ένα θέμα που αφορά όσους γονείς έχουν παιδιά στην Στ΄ Δημοτικού.
Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να πειστούν κάποιοι πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Αλίμονο, αν περιμένουμε την τελευταία στιγμή να ασχοληθούμε με θέματα που αφορούν  το μέλλον των παιδιών μας. Το άρθρο αυτό καταπιάνεται με όσα εμείς, ως γονείς, οφείλουμε να κάνουμε ώστε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, τώρα που μεγαλώνουν και φεύγουν από το δημοτικό για το γυμνάσιο. Δεν έχει σκοπό να αναλύσει τις δεδομένες και επισημασμένες διαφορές του δημοτικού και του γυμνασίου ούτε και θα καταπιαστεί με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ώστε οι δυο βαθμίδες της εκπαίδευσης να ενιαιοποιηθούν ουσιαστικά.

Ως γονείς, έχουμε υποχρέωση να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για το κάθε μελλοντικό τους βήμα. Για το γυμνάσιο, την εφηβεία, την επαγγελματική καθοδήγηση. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη σωστή σχέση μας με το παιδί από τη μικρή του ηλικία. Ακρογωνιαίος λίθος για την όποια μελλοντική επιτυχία του παιδιού μας είναι η σχέση που θα αναπτύξουμε μαζί του από τη μικρή ηλικία και καθόλη τη διάρκεια της παρουσίας του παιδιού στο σπίτι μας.
            Κατ' αρχήν οφείλουμε να καλλιεργήσουμε στο παιδί μας την αυτοπεποίθησή του, την αυτοεικόνα του. Όταν λέμε αυτοεικόνα ή αυτοεκτίμηση εννοούμε το βαθμό που το ίδιο το άτομο εκτιμά τον εαυτό του. Αυτό εξαρτάται όμως από τις σχέσεις που το άτομο ανάπτυξε με το περιβάλλον γύρω του.  Αν, δηλαδή, τα πρόσωπα που περιστοιχίζουν το παιδί το αναγνωρίζουν, επαινούν τις επιτυχίες του, εκτιμούν τις ικανότητές του και του δημιουργούν ευκαιρίες για περισσότερες επιτυχίες, τότε και το παιδί εκτιμά σε μεγάλο βαθμό τον ίδιο τον εαυτό του. 
Όταν όμως, τα παιδιά ζουν μέσα στο χλευασμό, στη συνεχή επίκριση και αποδοκιμασία, αν τονίζονται συνεχώς από τους γύρω του  τα λάθη του και οι αδυναμίες του τότε το παιδί αναπτύσσει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Εδώ θα πρέπει να τονίσω πως η αυτοεκτίμηση του παιδιού, ψηλή ή χαμηλή, είναι καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του παιδιού. Η επιτυχία ή αποτυχία του ατόμου στη ζωή είναι συνυφασμένη με το βαθμό αυτοεκτίμησης που έχει το άτομο για τον εαυτό του. Επομένως, αν μιλάμε για σωστή προετοιμασία του παιδιού για μετάβαση από το δημοτικό στο γυμνάσιο, αυτή περνά μέσα από την ενίσχυση της θετικής εικόνας που το παιδί διαμορφώνει για το εαυτό του. Περνά μέσα από την αυτοπεποίθηση την οποία οφείλουμε να καλλιεργήσουμε στο παιδί μας. 
Δυστυχώς, συχνά, χωρίς να το επιδιώκουμε, υπονομεύουμε την αυτοεικόνα και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας. Πώς γίνεται αυτό;
Όταν εμείς έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση για τον εαυτό μας τότε του μεταδίδουμε τα δικά μας άγχη, τις δικές μας ανασφάλειες. Επίσης, η χρήση τιμωρίας, η άσκηση βίας έναντι των παιδιών μας, οι χαρακτηρισμοί «είσαι βλάκας», «είσαι τούβλο», «δεν ξέρω τι θα σε κάνω εσένα», «είσαι το ρεζίλι της οικογένειας», «καμιά σχέση δεν έχεις με τον αδελφό σου» κλπ μειώνουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού μας.
Ακόμη, ως γονείς, μας βολεύει να ανακαλύπτουμε συνέχεια λάθη στο παιδί μας. Εύκολα απομονώνουμε το λάθος και το τονίζουμε. Αντίθετα, αφήνουμε απαρατήρητα τα όποια θετικά έχει κάνει το παιδί. Υποδεικνύοντας συνέχεια στο παιδί μας τα λάθη του εκείνο που πετυχαίνουμε είναι να τα φορτώνουμε άγχος, ανασφάλειες και να τα οδηγούμε στην απώλεια της αυτοπεποίθησής τους. 
Τέλος, θα έλεγα πως και η υπερπροστασία, ένα χαρακτηριστικό που παρατηρείται ιδιαίτερα στον Κύπριο γονιό, έχει ως αποτέλεσμα να μην αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια ανάπτυξης πρωτοβουλίας στο παιδί με αποτέλεσμα και πάλι να το οδηγούμε στη διαμόρφωση αδύνατου χαρακτήρα, με έλλειψη εμπιστοσύνης στις δικές του δυνάμεις.
Η ανάπτυξη και η ενίσχυση της αυτοεικόνας του μαθητή περνά μέσα από μια σειρά θετικών στάσεων που ως γονείς πρέπει να διαμορφώσουμε και να αναπτύξουμε έναντι των παιδιών μας. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες για επιτυχία των παιδιών σε διάφορους τομείς. Να μάθουμε να λέμε «μπράβο» στις θετικές προσπάθειες που καταβάλλουν τα παιδιά μας, να δίνουμε λιγότερη σημασία στους βαθμούς και στα εξωτερικά κίνητρα. Είναι σημαντικό να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να αναλαμβάνουν διάφορες πρωτοβουλίες και ευθύνες. Κι αυτό πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι με τα απλά και καθημερινά. Με την ετοιμασία του υπνοδωματίου, με το συγύρισμα του γραφείου και της σχολικής τσάντας, με την περιποίηση ενός κατοικίδιου ζώου, με τη βοήθεια για στρώσιμο του τραπεζιού για φαγητό, με τη διαχείριση του προσωπικού του χαρτζιλικιού, κλπ.
Στην προσπάθειά μας να αναπτύξουμε την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας θα πρέπει να το ενθαρρύνουμε να αναπτύξει κοινωνικές σχέσεις, να το ασκήσουμε να σκέφτεται θετικά για τον εαυτό του, να μάθει να αγαπά τον εαυτό του όπως είναι. Να μην ξεχνούμε ποτέ τους σπουδαίους στίχους ενός ποιήματος που έγραψε η Ντόροθυ Λο Νόλτε στα 1954:
«Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανεκτικότητα, μαθαίνουν να έχουν υπομονή.
Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν.
Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να αγαπούν.
Όταν ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους.
Όταν ζουν μέσα στην αναγνώριση, μαθαίνουν ότι είναι καλό να έχουν στόχους.
Όταν ζουν μέσα στην προσφορά, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα.
Όταν ζουν μέσα στην ειλικρίνεια, μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη.
Όταν ζουν μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνουν να είναι δίκαια 
Όταν τα παιδιά ζουν μέσα σε φιλική ατμόσφαιρα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό κι ευχάριστο μέρος για να ζουν»
Με άλλα λόγια, το ποίημα μας λέει πως τα παιδιά μας μαθαίνουν αυτό που ζουν. Γι? αυτό κι οφείλουμε να τα βοηθήσουμε να ζήσουν σε τέτοιο περιβάλλον ώστε να γίνουν άτομα με ψηλό βαθμό αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης.
Όταν τα παιδιά φτάσουν στην ηλικία των δώδεκα ετών, όταν είναι έτοιμα να φύγουν από το δημοτικό για το γυμνάσιο, θα πρέπει, πέρα από τις όποιες γνώσεις έχουν κατακτήσει στο δημοτικό, να είναι και συναισθηματικά και ψυχολογικά έτοιμα για τη νέα πρόκληση που θα αντιμετωπίσουν. Το γυμνάσιο δεν είναι μπαμπούλας. Είναι απλά η αλλαγή από το ένα είδος σχολείου στο άλλο. Ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται απ' όλους και ως τέτοια πρέπει να καλλιεργείται από τους γονείς στα παιδιά. Πρόσθετο άγχος και ανασφάλειες δεν πρέπει να φορτώνουμε τα παιδιά μας. 
Βέβαια, εμείς, ως μεγαλύτεροι, ξέρουμε πως όπως είναι σήμερα η κατάσταση θα υπάρξουν δυσκολίες. Αν είχαμε καλλιεργήσει τα προηγούμενα χρόνια την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας, αν το μάθαμε να λέει και «όχι» στους άλλους και όχι μόνο «ναι», αν πετύχαμε να έχουμε ένα παιδί, όχι άβουλο αλλά με τη δική του γνώμη, τότε τίποτε αρνητικό δεν πρόκειται να του συμβεί. 
Σίγουρα στο παιδί θα γεννηθούν απορίες για το νέο άνοιγμα της ζωής του, σίγουρα θα υπάρξουν προβληματισμοί και ακόμη κλονισμοί στα πιστεύω του, θα υπάρξουν αμφιταλαντεύσεις. Η δύναμη της παρέας των συνομηλίκων, η τάση για μίμηση των άλλων από φόβο μην απορριφθεί από την παρέα θα είναι εκεί και θα τα συναντήσουν όλοι. Το θέμα είναι να ανοίξει το παιδί μας την καρδιά του, να μιλήσει για τα όσα θα συναντήσει και για τα όσα θα το απασχολούν. Εδώ, θα φανεί και η επιτυχία μας ως γονείς, τώρα που τα παιδιά μας είναι μικρά. Αν περιμένουμε, να πάνε τα παιδιά μας στο γυμνάσιο και μετά να τα πλησιάσουμε τότε αποτύχαμε. Από μικρή ηλικία θα πρέπει να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας. Να είμαστε κοντά τους, να συζητάμε τα όσα τα απασχολούν, να τα μάθουμε να λένε αυτά που νιώθουν και να τα αντιμετωπίζουμε σαν αυτόνομες οντότητες, σαν ξεχωριστές προσωπικότητες. Ο αμοιβαίος σεβασμός είναι απαραίτητος για να αναπτύξουμε μαζί τους μια σχέση ειλικρίνειας που θα τα βοηθήσει να μας εμπιστεύονται και αργότερα στο γυμνάσιο. 
Η ένταξη του παιδιού στο γυμνάσιο είναι ο προθάλαμος για τη μετάβαση από την παιδική στην εφηβική ηλικία. Είναι ένα στάδιο μεταβατικό. Θα πρέπει να θυμούμαστε πως η ανάπτυξη χτίζεται πάνω σε ό,τι προϋπάρχει. Επομένως πολλά εξαρτώνται πάνω στα βιώματα που το παιδί κουβαλά από τη μικρότερη ηλικία. Αν το παιδί καταπιέζεται στην ηλικία που βρίσκεται τώρα στο δημοτικό, αν βιώνει αρνητικές εμπειρίες (συγκρούσεις, καταπίεση, τιμωρίες, αποτυχίες, απόρριψη), τότε λογικά θα πρέπει να αναμένουμε δυσκολίες και προβλήματα στο γυμνάσιο.  
Το γυμνάσιο και η ένταξη του παιδιού σ' αυτό είναι ό,τι εμείς ως γονείς και βέβαια ως σχολείο έχουμε ετοιμάσει όλα αυτά τα χρόνια. Κι επειδή η πρόληψη οποιονδήποτε προβλημάτων είναι καλύτερη από την όποια αντιμετώπισή τους καλό θα είναι να ξεκινήσουμε μια συνειδητή προσπάθεια να βάλουμε τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας και γενικότερα μέσα στην οικογένειά μας πάνω σε ορθότερες βάσεις που θα στηρίζονται στο διάλογο, τη δημοκρατικότητα, την συχνή επαφή κι επικοινωνία, τους χαμηλούς τόνους, τον αλληλοσεβασμό, το χιούμορ, την αποδοχή. Έτσι, θα μπορούμε να νιώθουμε ήρεμοι, όταν τα παιδιά μας θα φτάσουν στην ηλικία που θ' αλλάξουν σχολικό περιβάλλον πηγαίνοντας από το δημοτικό σχολείο στο γυμνάσιο.
 
Υπεύθυνος γραπτού λόγου: Δημήτρης Μικελλίδης, 
Βοηθός Διευθυντής, Λεμεσός, Κύπρος
    

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki