Περιμένοντας ο κόσμος ν' αλλάξει - John Mayer's song, ❛Waiting on the World to Change❜

It's hard to beat the system
When we're standing at a distance

Δύσκολα νικάμε το σύστημα

από απόσταση ασφαλείας...

Me and all my friends
We're all misunderstood
They say we stand for nothing and
There's no way we ever could

Now we see everything that's going wrong
With the world and those who lead it
We just feel like we don't have the means
To rise above and beat it

So we keep waiting
Waiting on the world to change
We keep on waiting
Waiting on the world to change

It's hard to beat the system
When we're standing at a distance
So we keep waiting
Waiting on the world to change

Now if we had the power
To bring our neighbors home from war
They would have never missed a Christmas
No more ribbons on their door
And when you trust your television
What you get is what you got
Cause when they own the information, oh
They can bend it all they want

That's why we're waiting
Waiting on the world to change
We keep on waiting
Waiting on the world to change

It's not that we don't care,
We just know that the fight ain't fair
So we keep on waiting
Waiting on the world to change

And we're still waiting
Waiting on the world to change
We keep on waiting waiting on the world to change
One day our generation
Is gonna rule the population
So we keep on waiting
Waiting on the world to change

We keep on waiting
Waiting on the world to change (more)

Ας βγούμε, επιτέλους, απ' το καβούκι μας...

... ΑΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΕΡΑ!!

25 χρόνια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση απεκόμισα πολλά οφέλη κι εμπειρίες από την επικοινωνία με τους μικρούς μου μαθητές και σίγουρα έγινα ‘σοφότερος’ και ‘δυνατότερος’. Όμως συν τοις άλλοις φέρω μέσα μου και την απογοήτευση, γιατί δεν μπόρεσα σε ένα μεγάλο ποσοστό να προσφέρω και να δημιουργήσω όσα θα ήθελα. 

Πάντα γύρω μου πολιορκούμουν από τα εκάστοτε εκπαιδευτικά συστήματα, που ποτέ δεν έβρισκαν καταφύγιο ν’ απαγκιάσουν, αφού κάθε τόσο άλλαζαν ανάλογα με τις ανερχόμενες κυβερνήσεις. Αυτό που περισσότερο με κούρασε και με κουράζει είναι η συσσώρευση γνώσεων στο δημοτικό –αλλά και στις υπόλοιπες βαθμίδες της εκπ/σης– με αποτέλεσμα τα παιδιά και οι δάσκαλοι να χάνονται στην κυριολεξία μέσα σ’ αυτή τη δίνη της πίεσης και του καταναγκασμού.

Δε λέω πρέπει να βρουν δουλειά όλοι, όσοι εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά να γίνεται προσπάθεια να εκπροσωπούνται σχεδόν όλες οι επιστήμες σ’ αυτήν την ευαίσθητη ηλικία και να γίνονται ενέργειες τέτοιου τύπου εις βάρος των παιδιών δεν το δέχομαι με τίποτα. Ας βρεθούν άλλοι τρόποι.
Το παιδί έχει την ανάγκη να μάθει αλλά και να παίξει. Όπως ένας μεσήλικας θέλει να πάει στο καφενείο, να βγει στην αγορά, να επικοινωνήσει, έτσι και το παιδί πρέπει να εκφραστεί αβίαστα μ’ αυτό που του αρέσει σ' αυτή την ευαίσθητη και κρίσιμη ηλικία, ειδεμή το δυσαναπλήρωτο κενό θα έχει επιπτώσεις στη ψυχοσωματική υγεία του και κατ’ επέκταση στην κοινωνία που ζει.

Εδώ τι γίνεται.... Πηγαίνει το παιδί το πρωί στο σχολείο με μια ασήκωτη σάκα-εφόσον πρέπει να χωρέσουν μέσα όλα τα βιβλιοτετράδια της ημέρας και μετά πολλά παιδιά που οι γονείς τους εργάζονται συνεχίζουν στο ολοήμερο σχολείο –καλός θεσμός στη θεωρία, απαράδεκτος στην πράξη.

Εκεί του 'φορτώνονται' εκτός από την απαραίτητη προετοιμασία με την ενισχυτική διδασκαλία για τα μαθήματα της επόμενης ημέρας και μαθήματα, που το παιδί τα έκανε ήδη το πρωί., όπως Αγγλικά, εικαστικά κτλ. Φεύγει από το ολοήμερο σχολείο και συνεχίζει τον αγώνα του στα ιδιωτικά φροντιστήρια- δώσ’ του πάλι Αγγλικά κι άλλες ξένες γλώσσες κ.ο.κ

Στην καλύτερη περίπτωση ο μαθητής, με το πέρασμα των χρόνων, άντε να περάσει με τα χίλια βάσανα σε κάποια σχολή και να πάρει ένα χαρτί που λέγεται «πτυχίο» κι ας το να περιμένει. Κι όλα αυτά με το απαράδεκτο θεσμό των Πανελλαδικών εξετάσεων, όπου το παιδί κρίνεται μεμιάς πολλές φορές για όλη του τη ζωή με το να δώσει εφάπαξ 6 μαθήματα.

Φτάνουμε έτσι σε ένα σημείο κόπωσης κι απαξίωσης απ’ τα περισσότερα παιδιά και μερικά απ’ αυτά ωθούνται και σε βίαιες αντιδράσεις για να ακουστεί η φωνή τους και να δικαιωθούν εφόσον μέχρι να μεγαλώσουν κανείς δεν αφουγκράστηκε τις πραγματικές του ανάγκες και το αγνόησαν.

Προσπάθησα να συμπυκνώσω τα όσα με προβληματίζουν, ως δάσκαλο, για να αντιπαραβάλλω το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα με αυτό για παράδειγμα της Δανίας, όπου στα σχολεία της μικρής αυτής χώρας οι νέοι παίρνουν ‘άριστα’ στο να είναι νέοι.
Συγκεκριμένα το άγχος της βαθμολογίας είναι άγνωστο για τους Δανούς μαθητές. Οποιαδήποτε ιδέα για την ιεράρχηση των μαθητών είναι απαράδεκτη. Θα αντέβαινε στην ισότητα, στην οποία είναι βασισμένη η σοσιαλδημοκρατία τους. Οι καθηγητές όπως και οι γονείς προσπαθούν πάντα να βρίσκουν τα θετικά. Αυτό που μετράει για κείνους είναι να είσαι ο εαυτός σου και να αισθάνεσαι καλά.

Ανάμεσα στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, πολλοί μαθητές κάνουν μια ‘παύση’, για να ασχοληθούν μ’ αυτά με τα οποία παθιάζονται: αθλητισμό, τέχνη, περιβάλλον. Το διάστημα αυτό σύμφωνα με λόγια των ίδιων των παιδιών μεγάλωσαν, ονειρεύτηκαν, έμαθαν να ζουν και να συμφιλιώνονται με τους άλλους, σκέφτηκαν τη ζωή.

Άλλα δύο χρόνια στο Λύκειο και θα κάνουν και πάλι μία ‘παύση’. Για ένα χρόνο, για να βγουν στο δρόμο, να δουλέψουν. Οι νεαροί Δανοί το θεωρούν «επικίνδυνο» να ριχτούν αμέσως στις σπουδές, αφού αυτή είναι η στιγμή για να αποκτήσουν εμπειρίες, να δοκιμαστούν, να ωριμάσουν έξω απ’ το πλαίσιο της οικογένειας.

Η αναχώρηση από το σπίτι των γονιών εντάσσεται σε μια πορεία προς την αυτονομία, που ξεκινάει από την ηλικία των 13-15 ετών, με αμειβόμενες μικροδουλειές(ταμία, πωλητή, εφημεριδοπώλη)και συνεχίζεται με την καταβολή, από την ηλικία των 18 ετών μιας κρατικής οικονομικής αρωγής (περίπου 300 ευρώ).

Στη χώρα αυτή των 5,4 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου η φορολογία μπορεί να φτάσει το 80% των εισοδημάτων, οι σπουδές είναι δωρεάν και όλοι έχουν δικαίωμα σε έξι χρόνια κρατικών υποτροφιών, καθώς και δάνεια με προνομιακούς όρους, όποια κι αν είναι τα εισοδήματα των γονιών τους.. Ο συνδυασμός των δύο μπορεί να καταλήξει σε σχεδόν 1.000 € το μήνα

«Εδώ οι νέοι έχουν δικαίωμα να κάνουν λάθος στη διαδρομή τους, δικαίωμα στο δισταγμό και στην περιπλάνηση», σχολιάζει ο Γάλλος κοινωνιολόγος Ντομινίκ Μπουσέ, ο οποίος διδάσκει και ζει στη Δανία. «Μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση, να κάνει μια παύση, να ξαναρχίσει αργότερα σ’ έναν άλλο τομέα.

Κάθε διαδρομή είναι σεβαστή, η ιδέα της αποτυχίας δεν υφίσταται. Γιατί; Διότι η κυρίαρχη ιδέα, την οποία συμμερίζονται οι εργοδότες, είναι πως σημασία έχει ‘να βρεις τον εαυτό σου’ και πως ένα βιογραφικό δε συνοψίζεται σ’ ένα κατάλογο με διπλώματα, όπως γίνεται στη χώρα μας.

“Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι κυρίως είναι η προσωπικότητα”, λέει ο Βαχ Σόρενσεν, πρόεδρος της επιχείρησης τηλεπικοινωνιών TDC. «Τι μικροδουλειές έχεις κάνει; Τι ταξίδια; Τι εμπειρίες ηγεσίας έχεις; Εθελοντικής εργασίας; » Επιπλέον, σε μια χώρα όπου το ποσοστό ανεργίας είναι 1,6%, ο νεαρός πτυχιούχος είναι περιζήτητος.

Θέτω τις προσωπικές απόψεις και τους προβληματισμούς μου, που πηγάζουν απ’ την πολυετή εμπειρία στο χώρο της εκπαίδευσης, σε συνδυασμό με τα στοιχεία που σας παραβάλλω απ’ την εφημερίδα ‘βιβλιοχαρτοπωλικό βήμα’ για να κατανοήσουμε και να αφουγκραστούμε ο καθένας από μας τα όποια προβλήματα της παιδείας μας, χωρίς ωστόσο να γίνουμε Δανία αλλά τουλάχιστον να λάβουν κάποιοι υπόψη τους τα θετικά άλλων ευρωπαϊκών χωρών και να πάψουν επιτέλους να παίζουν με τις παιδικές ψυχές! 

Matziris Kostas - δάσκαλος

Συλλήψεις «ευυπόληπτων» διεστραμμένων...

Τετάρτη 16/07/2008
Τρία  άτομα, ευυπόληπτοι κατά τα φαινόμενα πολίτες, κατηγορούνται από την Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για τη διακίνηση υλικού παιδικής πορνογραφίας μέσω του διαδικτύου.

Πρόκειται για έναν 43χρονο φιλόλογο, καθηγητή Λυκείου, στο Ρέθυμνο, για έναν 30χρονο γιατρό στο Νοσοκομείο Ζακύνθου και έναν νεαρό Αθηναίο

Ήδη ο γιατρός συνελήφθη στο πλαίσιο του αυτοφώρου, ενώ για τον καθηγητή σχηματίστηκε δικογραφία εις βάρος του από την Εισαγγελία Ρεθύμνου.

http://www.ant1online.gr

Yoo Yeh Eun: η πεντάχρονη τυφλή πιανίστρια

«Η 5χρονη ιδιοφυΐα σαν τον Μότσαρτ».

Οι ακροατές συχνά δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους όταν η Κορεάτισσα πιανίστρια Γιου Γεούν κάθεται μπροστά στο μεγάλο πιάνο και παίζει το «Fur Εlise» του Μπετόβεν. Λίγο νωρίτερα βέβαια, κάποιος έπρεπε να βοηθήσει το 5χρονο παιδί να καθίσει μπροστά στο μουσικό όργανο.

Τυφλή εκ γενετής και ακόμα στο νηπιαγωγείο, η Γεούν έχει ενθουσιάσει το κοινό της Κορέας με ρεπερτόριο το οποίο συμπεριλαμβάνει έργα του Μότσαρτ, του Σοπέν, του Μπετόβεν αλλά και δημοφιλή τραγούδια της εποχής. Συχνά στις παραστάσεις της συνοδεύει τοπικούς τραγουδιστές αφού ακούσει πρώτα το τραγούδι τους για μια φορά. «Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό;», ρώτησε ο παρουσιαστής του τάλεντ σόου «Star Κing», καθώς την παρουσίασε πέρσι στο τηλεοπτικό κοινό. «Είναι απίστευτο».
Από το σόου η Γεούν κέρδισε το πρώτο της βραβείο- 1 εκατ. γουόν (725 ευρώ)- και ένα παρατσούκλι που την ακολουθεί παντού: «Η 5χρονη ιδιοφυΐα σαν τον Μότσαρτ». Η θετή της μητέρα ανακάλυψε το ταλέντο της να παίζει έναν σκοπό αμέσως αφότου τον ακούσει πριν από 2 χρόνια, όταν μουρμούριζε ένα ποπ τραγούδι και η Γεούν άρχισε αμέσως να το παίζει σε ένα δανεικό πιάνο. «Δεν έχει διδαχθεί ποτέ μουσική», διευκρινίζει.
Τη φήμη της η Γεούν την οφείλει στο Ίντερνετ. Το βίντεο από την εμφάνισή της στο τάλεντ σόου που αναρτήθηκε στο κορεατικό website Ρandora ΤV το επισκέφθηκαν 27 εκατομμύρια χρήστες και άλλα δύο εκατομμύρια στο ΥouΤube. Τον περασμένο Σεπτέμβριο επισκέφθηκε το Λος Άντζελες, ετοιμάζεται να πάει στην Ιαπωνία και έχει και σπόνσοραμια κατασκευαστική εταιρεία από το Ντουμπάι. Την προηγούμενη εβδομάδα έπαιξε Σοπέν μπροστά στον πρωθυπουργό της Σιγκαπούρης.
Κι όμως τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει αισιόδοξα για τη μικρή. Οι γονείς της την εγκατέλειψαν μόλις γεννήθηκε και την υιοθέτησε ένα ζευγάρι- ο άνδρας ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και η γυναίκα δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί. Η θετή μητέρα της την πήγε στην εκπομπή «ώστε να παίξει για περισσότερο κόσμο απ΄ ό,τι στο σπίτι». Το κοινό που βρισκόταν στο στούντιο ξέσπασε σε κλάματα όταν το κοριτσάκι ρώτησε με ψιλή φωνούλα «Πού είναι το πιάνο;», σκαρφάλωσε στο σκαμνί και άρχισε να παίζει το τραγούδι «Γεννήθηκες για να αγαπηθείς».
Ένα αστέρι γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή, αλλά η μητέρα της ήταν διστακτική στο να εκτεθεί η κόρη της σε περισσότερη δημοσιότητα. Οι οικονομικές προσφορές άρχισαν να καταφθάνουν και γιατροί προσπάθησαν- χωρίς επιτυχία- να αποκαταστήσουν την όραση της μικρής. Η Γεούν πλέον εξασκείται κάθε μέρα στο δικό της πιάνο, ενώ ακούει μουσική από το Ίντερνετ. Όταν τη ρωτούν τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, απαντά αμέσως: «Πιανίστρια. Μεγάλη πιανίστρια».

ΕΠΕΙΓΟΝ: ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 6 ΕΤΩΝ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ

Η περίπτωση ελέγχθηκε πάλι σήμερα, 17/07/2008.

Το παιδάκι νοσηλεύεται ακόμα και έχει άμεση ανάγκη από αιμοπετάλια.

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ !!! 
ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΧΕΠΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΑΙ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 6 ΕΤΩΝ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ. 
ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΔΟΤΕΣ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΩΝ. 
Η ΟΜΑΔΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΒ+ (ΡΕΖΟΥΣ ΘΕΤΙΚΟ) 
ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΣΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΧΕΠΑ (παιδο-ογκολογικό)

ΤΗΛ: 2310 993506 και 2310 993944 
Τμήμα αιμοδοσίας: 2310 993405 

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ, ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ