Thursday, 2 October 2008

ΚΟΙΜΗΣΟΥ!

Χτες σκεφτόμουν αυτά τα έρμα τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά το 2000.
Τι έχουν δει.
Πολέμους, καταστροφές, πείνα, δυστυχία. 

Όχι μωρέ Έλληνα, δεν αναφέρομαι μόνο στο δικό σου παιδί. 
Ξέρω τι θα μου πεις. 
Το δικό σου παιδί το προστατεύεις. 
Το αγαπάς. 
Του δίνεις όλα τα καλούδια. 
Τρέχεις σα τρελός όλη μέρα, για να τα πας το σαββατοκύριακο να αγοράσουν τα μοντελάκια και τα τετράδια με τον action man και το Μπομπ το Σφουγκαράκη. 
Έχεις δει ποτέ τα βιβλία τους;
Όχι για να διαβάσεις τα παιδιά σου για να είναι οι πρώτοι μαθητές σ' έναν κόσμο των τελευταίων που τους κληροδοτούμε.. 
Να δεις τι λένε. 
Να δεις πως αρχίζει ένα παιδί της πρώτης δημοτικού να αντικρίζει τη γλώσσα. 
Την ιστορία ένα παιδί της τρίτης δημοτικού. 
Απογοήτευση! 
Θες τώρα να πάμε στα πανεπιστήμια? 
Εκεί να δεις. 
Παιδιά που διάβαζαν τα μαθηματικά ακόμα και στη τουαλέτα, γιατί είχαν γίνει δεύτερη φύση τους και τα λάτρευαν, να μπαίνουν στη σχολή που λάτρεψαν και μετά τέσσερα χρόνια να τη μισούν! 
Είναι τραγικό να μισήσεις κάτι που κάποτε λάτρεψες! 

Όχι μωρέ Έλληνα, δεν αναφέρομαι στο δικό σου παιδί. 
Το δικό σου παιδί το προστατεύεις. 
Το αγαπάς. 
Του δίνεις όλα τα καλούδια. 

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί τι λέει πια το κάθε παιδί για το Άγιο Όρος; 
Ποιο είναι το Άγιο Όρος;
Ένα βουναλάκι κάπου στη Μακεδονία είναι, που στις ακτές του δεν έχει ξαπλώστρες να λιάζονται ξανθές κοκαλιάρες της ΤV του τίποτα, αλλά που κάποτε ζούσε ένας γέρος τρελός που τον λέγαν Παΐσιο και σα του μίλαγες, θαρρείς πως άνοιγαν οι ουρανοί και έβλεπες το Θεό. 
Ένα βουναλάκι που ζουν εκτός από τους κτηματομεσίτες και άλλοι “τρελλόγεροι” σε σπηλιές, με τριμμένα ράσα μα με βλέμμα τόσο καθάριο που τους ζηλεύεις. 
Και τι έγινε. 
Έβαλαν εκεί κάποιους “golden boys” για το δυσφημίσουν. 
Να ισοπεδώσουν όλα τα ιδανικά μας πια. 
Να κάνουν όλα τα παιδιά κιμά! 
Να απογοητευτούν από όλα και να στραφούν στο τίποτα της χλίδας και του λάιφ στάιλ. 

Όχι μωρέ Έλληνα, δεν αναφέρομαι στο δικό σου παιδί. 
Το δικό σου παιδί το προστατεύεις. 
Το αγαπάς. 
Του δίνεις όλα τα καλούδια.
 
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι νέοι χλευάζουν τη πολιτική; 
Γιατί ψήφιζες και ψηφίζεις αυτό το κόμμα κι αυτούς τους πολιτικούς που σε χαϊδεύουν μόνο 10 μέρες πριν τις εκλογές και μετά σε ξεχνάνε. 
Τα παιδιά νοιώθουν αβοήθητα και μόνα τους από πολιτεία και κυβέρνηση κι έτσι αντιδρούν στο τίποτα με το μόνο όπλο που έχουν σα παιδιά. 
ΤΗΝ ΗΧΗΡΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ! 
Έχεις αναρωτηθεί σε τι πιστεύουν τα σημερινά παιδιά στη πλειοψηφία τους;
Στο κριμένο φόβο και την αγωνία τους, που διστάζουν να την εκφράσουν και αντιδρούν με σχέσεις του τίποτα και του σήμερα. 
Ακόμα κι αυτός ο έρωτάς τους έχει ξεπουληθεί στο βωμό του χρήματος και της λάμψης της βιτρίνας. 
Έτσι τα έχουμε γαλουχήσει. 

Όχι μωρέ Έλληνα, δεν αναφέρομαι στο δικό σου παιδί. 
Το δικό σου παιδί το προστατεύεις. 
Το αγαπάς. 
Του δίνεις όλα τα καλούδια. 

Εσύ τους έχεις ένα δωμάτιο που μοιάζει με δωμάτιο της NASA. 
Αν κλείσεις το φως στο δωμάτιο τους, θα δεις ένα σωρό φώτα από μηχανήματα. 
Κομπιούτερ, εκτυπωτές, σκάνερς, dvd, τηλεοράσεις, κινητά. 
Κι όλα αυτά γιατί;
Όχι για την ενημέρωσή τους. 
Άλλωστε ποια ενημέρωση δίνουν τα δελτία των οκτώ, και οι κρεατομηχανές των sites των γνωριμιών. 
Αλλά για την υπεροχή σε ένα παιδικό κόσμο άκρως ανταγωνιστικό στο τίποτα και άκρως υποτιμημένο σ όλα αυτά που τεχνηέντως μας έκαναν να αποκρύψουμε από τα παιδιά μας για το ποιοι είμαστε σαν Άνθρωποι, σα Γένος και σαν Έλληνες. 

Όχι μωρέ Έλληνα, δεν αναφέρομαι στο δικό σου παιδί. 
Το δικό σου παιδί το προστατεύεις. 
Το αγαπάς. 
Του δίνεις όλα τα καλούδια.
 
ΚΟΙΜΗΣΟΥ!

Wednesday, 1 October 2008

Έκλεισαν μια όαση για τα παιδιά

«Χαμένα και τα παιδιά»

Η μαύρη νηπιαγωγός της Σερίφου μιλάει για το κλείσιμο του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης
«Μακάρι να είχα αρκετά χρήματα για να μπορούσα να κρατήσω ανοιχτό το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών στη Σέριφο. Τα χρόνια που δούλεψα εκεί, παιδιά και γονείς με εμπιστεύτηκαν, με αγάπησαν, χωρίς βέβαια να είναι η διαφορετικότητά μου εμπόδιο. Τώρα όλα αυτά θα είναι παρελθόν, αφού η μόνη διέξοδος για τα παιδιά του νησιού κλείνει».

Για τη Ρεγκάτ Γκέμπρου, η Ελλάδα υπήρξε καταφύγιο, αφού σε μικρή ηλικία τη δεκαετία του ΄80 μαζί με την οικογένειά της άφησε πίσω τον πόλεμο στην πατρίδα τους, την Ερυθραία. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε νηπιαγωγός, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία. Αν και τα δύο αδέρφια της αποφάσισαν να φύγουν από την Ελλάδα και να εγκατασταθούν μόνιμα στην

«ΔΕΝ ΜΕ ΕΚΡΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ»
«Στη Σέριφο με έκριναν από τη δουλειά μου και το πάθος μου γι΄ αυτήν και όχι από το χρώμα του δέρματός μου» λέει η Ρεγκάτ

Αμερική, εκείνη επέμεινε... ελληνικά. «Μου αρέσει εδώ και δεν σκέφτηκα να φύγω ή να ακολουθήσω τα αδέρφια μου. Η Ελλάδα είναι η δική μου επιλογή».

Όταν πριν από περίπου τέσσερα χρόνια παρουσιάστηκε η ευκαιρία να εργασθεί ως παιδαγωγός σε κέντρο δημιουργικής απασχόλησης, δεν το πολυσκέφτηκε. «Άλλωστελέει- μέχρι το 2006 που ήθελα να δώσω τις εξετάσεις στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, μεσολαβούσαν δύο χρόνια, χρονικό διάστημα στο οποίο θα έκανα κάτι που μου άρεσε και είχα σπουδάσει». Η θέση της διευθύντριας σε κέντρο δημιουργικής απασχόλησης άνοιξε τον Ιανουάριο του 2004 στη Σέριφο. «Δεν είμαι άνθρωπος που ενθουσιάζεται με τα μεγάλα αστικά κέντρα. Ωστόσο, η ζωή σε ένα νησί και μάλιστα τον χειμώνα είναι δύσκολη. Το θετικό είναι ότι βρίσκεσαι κοντά στη φύση και έχεις χρόνο να ασχοληθείς με τον εαυτό σου και δραστηριότητες, όπως το ψάρεμα ή η ορειβασία». Όσο για το αν η διαφορετικότητά της επηρέασε τη δουλειά της στο νησί, η Ρεγκάτ απαντά: «Στη Σέριφο η κοινωνία είναι μικρή. Στην αρχή είναι λογικό να σε βλέπουν σαν κάτι το διαφορετικό. Τις πρώτες μέρες παιδιά και μεγάλοι με ρωτούσαν από πού είμαι, τι κάνω εδώ. Όλες αυτές οι ερωτήσεις σταμάτησαν γρήγορα, και με έκριναν από τη δουλειά μου και το πάθος μου γι΄ αυτήν, και όχι από το χρώμα του δέρματος».

Το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) στη Σέριφο, με τετραμελές προσωπικό, ξεκίνησε να λειτουργεί υπό την εποπτεία της Εταιρείας Κοινωνικής Μέριμνας, με έδρα τη Σίφνο. Παρ΄ όλο που δεχόταν 28 παιδιά, ηλικίας 6- 12 ετών, τις απογευματινές ώρες τα προγράμματα τα παρακολουθούσαν περισσότερα παιδιά χωρίς αυστηρό περιορισμό ηλικίας. «Παράλληλα, τα καλοκαίρια δεχόμασταν 25- 30 παιδιά επιπλέον από οικογένειες που παραθέριζαν στο νησί», λέει η Ρεγκάτ. Μουσική, εικαστικά αλλά και περιβαλλοντικά παιχνίδια ήταν μερικές από τις δραστηριότητες στο κέντρο.

Το μπαλάκι στους δήμους
Από τις 31 Αυγούστου όμως για τη Ρεγκάτ το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών είναι πια παρελθόν, καθώς έληξε η σύμβαση εργασίας της. Όμως, και το ίδιο κινδυνεύει να βάλει λουκέτο αφού η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση σταμάτησε και ενώ το κράτος θα έπρεπε να αναλάβει εξ ολοκλήρου το κόστος- όπως λέει ο κ Ανδρέας Μπαμπούνης, πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Σίφνου και υπεύθυνος των προγραμμάτων της Εταιρείας Κοινωνικής Μέριμνας- «έριξε το μπαλάκι στους δήμους. Μέχρι τώρα το κόστος λειτουργίας των ΚΔΑΠ αναλάμβανε κατά 65% η Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά 35% το κράτος». Αυτό, όπως λέει, έχει ως αποτέλεσμα αρκετοί δήμοι να μην μπορούν να επωμιστούν το κόστος για τη συνέχιση της λειτουργίας τους. «Ο αριθμός των παιδιών που φέτος θα παρακολουθήσουν τα προγράμματα είναι μόλις δύο... Το κόστος λειτουργίας του ανέρχεται σε 70.000 ευρώ ετησίως, έξοδα που ο δήμος δεν μπορεί να καλύψει», υποστηρίζει η δήμαρχος Σερίφου κ. Αγγελική Συνοδινού.
«Είναι κρίμα, γιατί αυτό το κέντρο ήταν η μόνη διέξοδος για τα παιδιά του νησιού: εκδρομές, παιχνίδια και γενικότερη δημιουργική απασχόληση στον ελεύθερο χρόνο. Χωρίς αυτό, θα κλειστούν στο σπίτι συντροφιά με την τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια», προσθέτει η πρώην διευθύντρια του κέντρου Ρεγκάτ Γκέμπρου.

Βάζουν λουκέτο πολλά
Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Εύη Σαλτού
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008
Εφημ: Τα Νέα

Θερμόμετρο υδραργύρου: ΑΠΛΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ

Με αφορμή περιστατικό που συνέβη αυτές τις μέρες, ενημερωθήκαμε από πολλούς σχετικούς με το ζήτημα φορείς (του Γενικού Χημείου του Κράτους συμπεριλαμβανομένου) για τα εξής: 
Όλοι σπίτι έχουμε ένα κοινό θερμόμετρο υδραργύρου - η χρήση του οποίου απαγορεύθηκε, ευτυχώς, από την 1/1/2011 με οδηγία της Ε.Ε. 
Όλοι κάποια στιγμή έχουμε σπάσει ένα τέτοιο θερμόμετρο.
Και τι κάναμε: Μαζέψαμε τις ασημένιες «μπιλίτσες» με τα χεράκια μας ή - ακόμα χειρότερα; - με την ηλεκτρική σκούπα και τις πετάξαμε στα σκουπίδια ή στη λεκάνη της τουαλέτας κ.λ.π.
Μόνο που τότε ίσως δεν ξέραμε ότι ο υδράργυρος, είναι το πιο επιβλαβές βαρύ μέταλλο (θυμάστε σχολείο, Χημεία;), η κατάποση, ή ακόμα χειρότερα, η εισπνοή του οποίου (ΝΑΙ ΟΙ ΜΠΙΛΙΤΣΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΞΑΤΜΙΖΟΝΤΑΙ και είναι χειρότερο να τις εισπνεύσεις από το να τις καταπιείς !!!) δύναται να επιφέρει από πρόσκαιρες παρενέργειες (πονοκέφαλο, απώλεια συνείδησης κ.λ.π.) έως μόνιμες καρδιαγγειακές και νεφρικές βλάβες. 
Ακόμα ακόμα, μπορεί να δημιουργήσει χρωμοσωματικές ανωμαλίες που οδηγούν σε μογγολισμό!!!

Συνεπώς, μόλις δούμε τις γλυκούλες ασημί μπαλλίτσες:

* Ανοίγουμε τα παράθυρα, για να αερίζεται καλά ο χώρος
* Απομακρύνουμε παιδί ή ζώο.
* Φοράμε τα γάντια μας (όχι τα μάλλινα του χιονιού, της κουζίνας εννοώ)
* Με ένα κομμάτι χαρτί συγκεντώνουμε τα σώματα του υδραργύρου, τα οποία λόγω σχήματος και βάρους εκτοξεύονται μακριά. Προς θεού, δε χρησιμοποιούμε ηλεκτρική σκούπα ή σκουπάκια!!!
* Τα βάζουμε σε τρεις πλαστικές σακούλες που τις κλείνουμε όσο πιο ερμητικά γίνεται και τα βγάζουμε στο μπαλκόνι.
* Τα απορρίπτουμε, όχι φυσικά στα σκουπίδια, αλλά σε σταθμούς συγκέντρωσης τοξικών αποβλήτων. Οι περισσότεροι δήμοι έχουν τέτοιους πια.
* Προμηθευόμαστε από το φαρμακείο ένα ηλεκτρονικό θερμόμετρο. Μην ακούσω από κανέναν ότι δεν το εμπιστεύεται γιατί δεν είναι ακριβείας. Δεν θα πάθουμε τίποτα εάν μας δείξει 0,1 βαθμό C απόκλιση.

Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τις οικολογικές λάμπες φωτισμού με τις οποίες μας ενθαρρύνουν όλοι -και ορθώς πράττουν - να αντικαταστήσουμε τις απλές λάμπες. Έχουν υδράργυρο!!!! 
Σε μικρότερη ποσότητα /ανά λαμπτήρα σε σχέση με το θερμόμετρο, αλλά εάν σκεφτείτε πόσες αριθμητικά χρησιμοποιούμε το χρόνο...

Έχετε ακούσει ποτέ ότι δεν πρέπει να τις πετάτε μόλις καούν, αλλά πρέπει να τις συγκεντρώνετε και να τις απορρίπτετε σε ειδικούς για το σκοπό αυτό συλλέκτες; 
Εγώ αυτό που κάνω είναι να τις συγκεντρώνω σε μια σακούλα, να τις φυλάω κάπου που δεν κινδυνεύουν να σπάσουν και μια φορά στο τόσο να τις πηγαίνω στο IKEA, που έχει σταθμό συγκέντρωσης για αυτές.

Σας παρακαλώ προωθήστε το μήνυμα όπου μπορείτε, να ενημερωθεί ο κόσμος, μιας κι αυτοί που πρέπει να τον ενημερώσουν κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου...

Περί πλεονεξίας — Το μήνυμα της ημέρας


Δε μαζεύω περισσότερα για να δώσω.

Μοιράζομαι όσα έχω.


Νικόλαος, Μητροπολίτης Μεσογαίας

(αποδέκτες του μηνύματος όλοι οι πλεονέκτες)

Tuesday, 30 September 2008

Άξιον Αγάπης: Aristodimos

Άξιον Αγάπης

Στην σελίδα της Γλαρένιας , ειδα το κάλεσμα που έκανε
"Το Χαμομηλάκι"..... το blog που ειναι αφιερωμένο
στην προστασία του παιδιού

Αγαπητοί μας φίλοι, σας καλούμε να συμπληρώσετε τη Συλλογή
«Άξιον Αγάπης».

Βρείτε την πιο όμορφη στιγμή της ζωής σας: με το παιδάκι σας, το ανηψάκι σας, ένα παιδάκι, μια παιδική ζωγραφιά, μια παλιά φωτογραφία σας, όταν ήσασταν παιδάκι, ένα βίντεο με ένα παιδάκι, ό,τι αξίζει να αγαπηθεί και προσθέστε το στη Συλλογή
«Άξιον Αγάπης»
.

Αναρτήστε το στο blog σας, με την υπογραφή:
Για το
http://hamomilaki.blogspot.com/ *

Ενημερώστε μας για να προσθέσουμε το κόσμημά σας στη Συλλογή «Άξιον Αγάπης» Προσέξτε, να προστατεύσετε τα προσωπικά σας δεδομένα
Με αγάπη Το χαμομηλάκι
"

- Δεν χρειάστηκε πολλη σκέψη για ν αποφασίσω την συμμετοχή μου, ουτε και τι ειναι ΑΞΙΟΝ ΑΓΑΠΗΣ..

Τι άλλο απο τα παιδιά...


Ισως οι φωτογραφίες που θα βάλω ειναι "γροθιά στο στομάχι" για την καθως πρέπει καταναλωτική μας κοινωνία στην οποία ζούμε, εχουμε τα πάντα , κι όμως παραπονιόμαστε...
Ειναι απο την χώρα στην οποία γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια μεχρι την ηλικία των 17 χρόνων...

Την ΑΙΘΙΟΠΙΑ . . .
Προσέξτε αυτήν την μητέρα που ο πόνος και η απόγνωση ειναι ζωγραφισμένα στο πρόσωπο της κοιτάζοντας το παιδί της να λιμοκτονεί απο την πείνα...


με ποση στοργή και ΑΓΑΠΗ κρατάει το σκελετωμένο παιδί της αγκαλιά....

Η πείνα , η ανομβρία, η ξηρασία και η φτώχια εχει φερει πάλι τον πληθυσμό της Αιθιοπίας στις συνθήκες του μεγάλου λιμου της δεκαετίας το 1980 που στοίχισε την ζωή σε 1 εκατομμύριο ανθρώπους.



Νομίζω πως αυτα τα μάτια
"Αξίζουν την Αγάπη όλων μας....


© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki