Showing posts with label Πλεονεξία. Show all posts
Showing posts with label Πλεονεξία. Show all posts

Saturday, 18 May 2024

«Το χρήμα όλα τα νικά», μα δεν τολμά να αγγίξει την Αγάπη

"Το χρήμα τα νικά όλα", μα δεν νικά τη μοναξιά, δεν έχει όπλα να παλέψει απέναντι σε μια ζεστή συντροφιά και να την παγώσει
"Το χρήμα όλα τα νικά", μα δεν τολμά να αγγίξει την αγάπη, δεν έχει τρόπο να σταθεί πλάι σε μια σφιχτή αγκαλιά κι ας αδημονεί να την σπάσει σε κομμάτια.
"Το χρήμα όλα τα νικά", μα δεν μπορεί να γκρεμίσει τα τείχη της αλήθειας μόνο να τα βάψει με άλλο χρώμα μα η αλήθεια κάποια στιγμή με τον καιρό που θα ξεφτίσει το χρώμα του θα είναι εκεί πάντα έτοιμη να μιλήσει την ιστορία της.
"Το χρήμα τα νικά όλα", μα κιοτεύει στη λάμψη του ήλιου κάθε πρωί που κανένας χρόνος δεν τη θαμπώνει, κρύβεται στην ευωδιά των λουλουδιών, γιατί το χρήμα άρωμα δεν έχει ούτε και θα μπορέσει να αποκτήσει ποτέ!
"Το χρήμα τα νικά όλα", μα φοβάται την πείνα, την αφήνει να κατατρώει τις σάρκες όσων τους κυριεύει, όσων τους θέτει τους κανόνες στην πολιορκημένη τους ψυχή. 

    Και σέρνεται το χρήμα κι αγωνιά μήπως τελειώσει μήπως κάποιος το κλέψει και δίχως αυτό ζωή γι’ αυτούς που το υπηρετούν δεν υπάρχει! 
Και η πείνα δυναμώνει να φάνε κι άλλο κι άλλο κι από όπου μπορούν, δεν υπάρχει τίποτα γι αυτούς ούτε οικογένεια ούτε φίλοι, αξίες, τίποτα.
"Το χρήμα τα νικά όλα", μου λες εσύ που μου ζητάς να παλέψω γι' αυτό. Εσύ που μου λες πως, αν δεν το προσφέρω στους δικούς μου ανθρώπους, θα μετανιώσω που θα μείνουν δίχως τίποτα και θα κατηγορηθώ από εκείνους.

Δίχως τίποτα, αλήθεια; 
Μπήκες στην καρδιά μου και δεν βρήκες τίποτα, άνοιξες την αγκαλιά μου και τη βρήκες άδεια, σε άγγιξε το φιλί μου και δεν σε αλάφρωσε, είδες την ψυχή μου και δεν εμπιστεύτηκες; 
Δίχως τίποτα, λες;
Πόσο χρόνο σπατάλησα με τα μπρος πίσω μου και τα μήπως έχεις δίκιο μήπως, δίχως χρήμα, δεν έχω τίποτα να δώσω!
Πόσο πολύ πιέστηκα για να το φέρω κοντά μου γιατί όποιος δεν έχει το χρήμα φίλο δεν μπορεί να παίξει το παιχνίδι του πόσο μάλλον όταν δεν είναι για εκείνον η παρτίδα.
Ως εδώ τα κατάφερες, το τελειώνω εδώ, η μάχη αυτή δεν είναι δική μου! 

Παίρνω το τίποτα καρδιάς μου, το τίποτα της αγκαλιάς μου, το τίποτα του φιλιού μου, το τίποτα της ψυχής μου κι αποχωρώ.
Η Αγάπη δεν αγοράζεται με κανένα χρήμα, η Αγάπη δεν γονατίζει σε κανένα βωμό, η Αγάπη δεν ξεπουλιέται με κανένα τούβλο παραπάνω και με καμμία δεσμίδα χάρτινης απατηλής ευτυχίας!
Πορεύσου στην δική σου "γαλήνη", κράτα τις δικές σου "αξίες", συνέχισε τον δικό σου δρόμο εσύ κι όλοι, όσοι επιλέγετε να νικάτε με το χρήμα! 

Αυτός είναι ο δικός σας δρόμος, αυτό είναι το δικό σας «τα πάντα». Εγώ κρατώ το δικό μου «τίποτα» και συνεχίζω ήρεμη το δικό μου δρόμο.
Σε ένα τέλος της διαδρομής θα φτάσουμε όλοι, με μια τελευταία αναπνοή θα αποχαιρετίσουμε όλοι!

Κάποιοι θα πουν αντίο κλαίγοντας αγκαλιασμένοι και κάποιοι θα μείνουν σιωπηλοί και μόνοι κλαίγοντας που το χρήμα τους δεν άνοιξε ποτέ την ψυχή τους στην αγάπη…

Monday, 26 June 2023

Το ψωμί που κρατάς εσύ στα χέρια σου και το αποθηκεύεις, ανήκει σ' αυτόν που πεινά.

...............
Ποιός θεωρείται πως είναι πλεονέκτης; Αυ­τός που δεν μπορεί να παραμείνει στην αυτάρ­κεια.
Ποιός είναι ο άρπαγας; Αυτός που αφαι­ρεί από τον καθένα εκείνα που του ανήκουν.
Δεν είσαι λοιπόν εσύ ο πλεονέκτης; Δεν εί­σαι εσύ ο άρπαγας, όταν οικειοποιείσαι όλα τα πλούτη που σου δόθηκαν, με σκοπό να τα διαχειρισθείς και να τα οικονομήσεις με πνεύ­μα αγάπης; 
Ή αυτόν που απογυμνώνει τον ντυμένο, ο οποίος φοράει πλούσια ρούχα, θα τον ονομάσουμε λωποδύτη, ενώ εκείνον που δεν ντύνει τον γυμνό, ενώ μπορεί να το κάνει, θα του δώσουμε άλλο όνομα;
Το ψωμί που κρατάς εσύ στα χέρια σου και το αποθηκεύεις, ανήκει σ' αυτόν που πεινά. Τα ρούχα που φυλάς στις ντουλάπες και στις ιματιοθήκες, είναι εκείνου που είναι γυμνός. Τα παπούτσια τα περίσσια είναι του ξυπόλυτου. Τα χρήματα που τα συγκεντρώνεις και τα κρύβεις στα βάθη της γης, είναι αυτού που τα χρειάζεται. 
Επομένως τόσους αδικείς, ό­σους μπορούσες να ευεργετήσεις!
...........

«Να μοιράζεις το ψωμί σου μ' αυτόν που πεινάει» 
Ομιλία Βασιλείου του Μεγάλου, στο χωρίο του Ευαγγελίου 

"Καθελώ μου τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω"

ολόκληρη η ομιλία εδώ

Friday, 23 June 2023

Απέραντος είναι ο κόσμος... / Καληνύχτα σας...

... μα μόνο δύο ειδών είναι οι άνθρωποί του. 
Κείνοι που ζητούν από την ζωή το μερτικό το δικό τους 
και κείνοι που ζητούν το δικό τους και το δικό σου.
Μενέλαος Λουντέμης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 2 March 2022

Όπου βλέπεις πολέμους...

Όπου βλέπεις πολέμους μην έχεις καμιά αμφιβολία πως εκεί η πολιτική έχει χωριστεί απ' την ηθική. Οι συχνοί πόλεμοι είναι σημάδι αδιάψευστο της πλεονεξίας και της βαρβαρότητας των Εθνών.
Πηγή © SanSimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 11 November 2021

Αν έχεις δυο χιτώνες...

... να δώσεις τον έναν. Να τον δώσεις σε αυτόν που έχει ανάγκη.

Μην κάνεις, όμως, το ίδιο με τα χρήματα. 
Αυτά φρόντιζέ να τα μαζεύεις. Να αβγατίζουν. Να έχεις το αύριό σου εξασφαλισμένο.
Τον χιτώνα να τον δώσεις. 
Με τα αδέρφια σου, όμως, αν χρειαστεί, μη διστάσεις να σκοτωθείς για τα κληρονομικά σας. Για χώμα, για μετρητά και για ντουβάρια. Πρέπει το δίκιο σου να το εξασφαλίσεις. 
Πρέπει να σιγουρέψεις το μέλλον σου και το μέλλον των παιδιών σου.
Αν έχεις δυο χιτώνες, δώσε τον έναν στους φτωχούς. 
Μην μοιραστείς όμως με κανέναν την μπουκιά σου, το τραπέζι και τη ζέστη σου. Είναι άβατα αυτά. Είναι δικά σου μόνο.
Τέτοιοι είμαστε οι άνθρωποι. Υποκριτές. Μόνο λόγια…
Και αν πεις, πως «εντάξει, είναι δύσκολα τα παραπάνω, γι' αυτό και δεν τα κάνω», μην δώσεις τίποτα υλικό.
Προσπάθησε να δώσεις λίγο από το χρόνο σου. 
Προσπάθησε να δώσεις συγχώρεση σε αυτούς που σε στεναχωρούν. 
Προσπάθησε να δώσεις αγάπη. Δυο κουβέντες. Μια συγγνώμη. Κάτι. Ας είναι η προσφορά σου το πάτημα του εγωισμού σου. 
Το πάτημα των θέλω σου για χάριν του άλλου. 
Όχι όποιου και όποιου. Του παιδιού σου. Του αδερφού σου. Της μάνας σου. Του συζύγου.
Τι λες; Το κάνεις;

Όχι. Εύκολο να δώσεις τον ένα τον χιτώνα. Στα λόγια, όλα είναι εύκολα… Στην πράξη όλοι είναι που κολλάμε. 
Με μένα πρώτο. 
Τέτοιοι είμαστε οι άνθρωποι. Υποκριτές. Μόνο λόγια.
Και δεν ντρεπόμαστε καθόλου…

Ελευθεριάδης
Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sunday, 17 November 2019

Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και μεγαλύτερες θα χτίσω...: «...τόσους αδικείς, ό­σους μπορούσες να ευεργετήσεις!»

Ποιος θεωρείται πως είναι πλεονέκτης; 
Αυ­τός που δεν μπορεί να παραμείνει στην αυτάρ­κεια.
Ποιος είναι ο άρπαγας; 
Αυτός που αφαι­ρεί από τον καθένα εκείνα που του ανήκουν.
«Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και μεγαλύτερες θα χτίσω... »
Δεν είσαι λοιπόν εσύ ο πλεονέκτης; Δεν εί­σαι εσύ ο άρπαγας, όταν οικειοποιείσαι όλα τα πλούτη που σου δόθηκαν, με σκοπό να τα διαχειρισθείς και να τα οικονομήσεις με πνεύ­μα αγάπης;
Ή αυτόν που απογυμνώνει τον ντυμένο, ο οποίος φοράει πλούσια ρούχα, θα τον ονομάσουμε λωποδύτη, ενώ εκείνον που δεν ντύνει τον γυμνό, ενώ μπορεί να το κάνει, θα του δώσουμε άλλο όνομα;

Το ψωμί που κρατάς εσύ στα χέρια σου και το αποθηκεύεις, ανήκει σ' αυτόν που πεινά. 
Τα ρούχα που φυλάς στις ντουλάπες και στις ιματιοθήκες, είναι εκείνου που είναι γυμνός. 
Τα παπούτσια τα περίσσια είναι του ξυπόλυτου. 
Τα χρήματα που τα συγκεντρώνεις και τα κρύβεις στα βάθη της γης, είναι αυτού που τα χρειάζεται.
Επομένως, τόσους αδικείς, ό­σους μπορούσες να ευεργετήσεις!
...........
                                          🞥🞥🞥🞥🞥🞥🞥
«Να μοιράζεις το ψωμί σου μ' αυτόν που πεινάει»


Ομιλία Βασιλείου του Μεγάλου, στο χωρίο του Ευαγγελίου
«Καθελώ μου τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω»
 🞥🞥🞥🞥🞥🞥🞥
ολόκληρη η ομιλία εδώ
πρώτη ανάρτηση: χαμομηλάκι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 30 July 2018

Το Οικόπεδο του τρόμου

Η Δευτέρα 23 Ιούλη έριξε πάνω μας ένα ολόμαυρο πέπλο θανάτου και σκοταδιού. Η Ημέρα του πύρινου Εφιάλτη σε Κινέτα και Ανατολική Αττική, μένει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες και στις ψυχές όλων μας.

Από τότε, κάτι σαν αυλαία κοφτερή, έπεσε πάνω και στις δικές μας αναρτήσεις και εμπνεύσεις. Που να βρεις και ποια ακριβώς διάθεση να δημιουργήσεις, να γελάσεις, να προσφέρεις. Θα περάσει κάποιος καιρός μέχρι να βρούμε τους ρυθμούς που η ίδια η ζωή επιτάσσει πάλι να βρούμε.

Εκτός ίσως από εκείνους που χάθηκαν και τους δικούς τους. Όσα ευχολόγια και αν κάνουμε οι άνθρωποι αυτοί δύσκολα θα επανέλθουν.
Δεν έχω την παραμικρή πρόθεση μήτε να αρχίσω τις υστερίες, μήτε τις καταρολογίες και το κυνήγι υπευθύνων και ενόχων. Κάτι άλλο μου έφερε τούτη εδώ τη γραφή.
Αυτή εδώ η Εικόνα
Αυτή εδώ η Εικόνα που πλέον, θεωρώ ότι θα στοιχειώνει τις ζωές εκείνων που θα θυμούνται. 
Τούτο εδώ είναι το ΟΙΚΟΠΕΔΟ του ΕΦΙΑΛΤΗ και του ΘΑΝΑΤΟΥ.
Σε αυτό το Οικόπεδο, μαρτύρησαν στην κυριολεξία, δεκάδες ανθρώπινες ψυχές, οι οποίες σφιχταγκαλιασμένες και παγιδευμένες οδηγήθηκαν στο θάνατο δια της πυράς.
Ναι, λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο μιας Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, εν έτει 2018, βιώσαμε εικόνες περασμένου αιώνα.

Δείτε σε αυτήν εδώ την τρομακτική φωτογραφία την τραγική ειρωνεία της ζωής μας.
Πέρα στο βάθος η ζωή. Η ομορφιά.
Το πέλαγος που χρυσίζει στον ήλιο.
Η θάλασσα που αστράφτει στο καλοκαιρινό χάδι του ουρανού.

Και στη μέση, το ΣΥΝΟΡΟ. Ένας ΤΟΙΧΟΣ. Ένας ΦΡΑΧΤΗΣ ΖΩΗΣ
και ένα ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ.
Και στην από δω μεριά ο ΘΑΝΑΤΟΣ.

Ένα στρώμα στάχτης να σκεπάζει τα πάντα. Τη γη, τα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που παγιδεύτηκαν εκεί. 

Τα ουρλιαχτά τους. Ουρλιαχτά που θα στοιχειώσουν το μέρος αυτό για πάντα. Που τις νύχτες ο αγέρας θα μπλέκει τις κραυγές τους με τα σκοτάδια σε ένα ταξίδι πόνου και ατέλειωτων "γιατί".
Δείτε το Οικόπεδο του Θανάτου πριν τον εφιάλτη. Ανύπαρκτη ακτή. Χτισμένη, μαντρωμένη. Με φράχτες και σύρματα. 
Και πίσω της ένα τόσο δα μονοπάτι. Το μονοπάτι των λίγων εκατοστών που την ώρα της κόλασης έγινε αόρατο. 
Τώρα, κάθε συνταγματική αναφορά, για ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΚΤΕΣ, για ΟΔΟΥΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ, για ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ πρόσβασης στην παραλία, αντιλαμβάνεστε ότι στη χώρα τούτη των κραυγών και των "παραθύρων" είναι θέματα προς αναζήτηση.
Αν ήμασταν στην Ιαπωνία, μια χώρα που ομολογουμένως η παραδοσιακά συντηρητική της δομή διατηρεί ακόμα αξίες και κώδικες τιμής, αυτό το Οικόπεδο του Θανάτου θα έμενε ακριβώς όπως το βλέπετε. Απαλλοτριωμένο. Δοσμένο δημόσια στο Κοινό ως Μνημείο μαρτυρίου. Όπως ακριβώς είναι το μνημείο στη Χιροσίμα. Εκεί παγωμένο στο χρόνο.
Έτσι πρέπει να μείνει και αυτό. Παγωμένο στο χρόνο και στις κραυγές των ανθρώπων. Δείγμα της ματαιοδοξίας μας, της απληστίας μας, της υποταγής μας στο χρήμα και στην υπεροχή. Στο θράσος μας να προκαλούμε παρά τα σαθρά μας θεμέλια και τις σάπιες αξίες μας.

Δεν θέλω να δημοσιεύσω ονόματα ιδιοκτήτη και της ιδιότητάς του. Δεν έχει σημασία καμία. 
Σημασία έχει να καταλάβουμε ότι ζούμε με σάπιες αξίες και αρχές. Θεωρούμε ότι το κακό και ο θάνατος αφορά "κάποιον άλλον" και εμείς αλώβητοι θα πορευόμαστε χωρίς συνέπειες.

Δεν είναι έτσι αδέλφια.
Το κακό είναι ότι πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις το Σταυρό του Μαρτυρίου και της θυσίας τον σηκώνουν ΑΘΩΟΙ, ΑΜΕΤΟΧΟΙ.
Θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε λοιπόν σε αυτά τα Οικόπεδα; με τις φραγμένες και μαντρωμένες διεξόδους; ή θα ισοπεδώσουμε κάθε τέτοιο σύνορο της μάταιης ιδιοκτησίας μας στην ελεύθερη Γη.
Η Χιροσίμα παγωμένη στο χρόνο
Ηδύποτον
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 28 October 2017

Charlie Chaplin: Το διαχρονικότερο μανιφέστο ανθρωπισμού

Συγγνώμη αλλά δε θέλω να γίνω Αυτοκράτορας -δεν είναι αυτή η δουλειά μου- δε θέλω να κατακτήσω ή να διοικήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω τους πάντες, αν είναι δυνατόν, Εβραίους, Ειδωλολάτρες, μαύρους, λευκούς.
Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, έτσι είναι οι άνθρωποι.
Όλοι θέλουμε να ζήσουμε από την χαρά του άλλου, όχι από τη δυστυχία του. Δε θέλουμε να μισούμε και να περιφρονούμε τον άλλο. Σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει χώρος για όλους και η γη είναι πλούσια, μπορεί να παράξει για όλους.
Ο τρόπος ζωής μπορεί να είναι ελεύθερος και όμορφος.
Αλλά χάσαμε τον δρόμο.

Η απληστία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων -έφραξε τον κόσμο με μίσος, μας οδήγησε σε δυστυχία και αιματοχυσία.
Αναπτύξαμε την ταχύτητα αλλά κλειστήκαμε στους εαυτούς μας. Τα μηχανήματα που μας προσφέρουν αφθονία μας αφήνουν ανολοκλήρωτους. Η γνώση μας, μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα σκληρούς και κακούς. Σκεφτόμαστε πάρα πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.
Περισσότερο από τα μηχανήματα χρειαζόμαστε ανθρωπισμό. Περισσότερο από την ευφυΐα χρειαζόμαστε την ευγένεια και την καλοσύνη.
Χωρίς αυτές τις αξίες η ζωή θα είναι βίαια και τα πάντα θα χαθούν.
Το αεροπλάνο και το ράδιο μας έφεραν πιο κοντά. H ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων εκλιπαρεί για καλοσύνη, εκλιπαρεί για καθολική αδερφοσύνη για την ένωση όλων μας.
Ακόμα και τώρα η φωνή μου φτάνει σε εκατομμύρια ανά τον κόσμο, εκατομμύρια απελπισμένων ανδρών, γυναικών και μικρών παιδιών, θυμάτων ενός συστήματος που κάνει τους ανθρώπους να βασανίζουν και να φυλακίζουν αθώους ανθρώπους.
Σε αυτούς που μπορούν να με ακούσουν, τους λέω "Μην απελπίζεστε".
Η δυστυχία που τώρα βρίσκεται πάνω μας, έχει τις ρίζες της στην απληστία, την πίκρα των ανθρώπων που φοβούνται την εξέλιξη.

Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει και οι δικτάτορες θα πεθάνουν και η δύναμη που πήραν από τους ανθρώπους, θα γυρίσει στους ανθρώπους και όσο oι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δε θα καταστραφεί ποτέ.
Στρατιώτες - μην αφήνεστε σε βαρβάρους, ανθρώπους που σας σκλαβώνουν και σας περιφρονούν - που διοικούν τις ζωές σας, σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και πως να αισθανθείτε, που σας εκμεταλλεύονται, σας επιβουλεύονται, σας φέρονται σα γομάρια, σα βορά στα κανόνια.
Μην αφήνετε τους εαυτούς σας σε αυτούς τους "αφύσικους" ανθρώπους, ανθρώπους-μηχανές, με μυαλά μηχανών και καρδιές μηχανών. Δεν είσαστε μηχανές. Δεν είσαστε γομάρια. Είσαστε άνθρωποι. Έχετε ανθρωπιά στις καρδιές σας. Δε μισείτε -μόνο όσοι δεν έχουν λάβει αγάπη μισούν.
Μόνο αυτοί και οι "αφύσικοι". Οι μαχητές δε μάχονται για τη σκλαβιά, μάχονται για την ελευθερία.
Στο 17ο κεφάλαιο του κατά Λουκά, αναφέρεται
"το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο" - όχι σε έναν άνθρωπο, ούτε σε ομάδα ανθρώπων - μα σε όλους τους ανθρώπους - σε εσάς, τον λαό.
Εσείς οι άνθρωποι έχετε τη δύναμη, τη δύναμη να δημιουργήσετε μηχανές, τη δύναμη να δημιουργήσετε ευτυχία. Εσείς οι άνθρωποι έχετε τη δύναμη να κάνετε τη ζωή ελεύθερη και όμορφη, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια.
Έπειτα στο όνομα της δημοκρατίας ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη - ας ενωθούμε όλοι. Ας παλέψουμε για έναν νέο κόσμο, έναν έντιμο κόσμο που θα δίνει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εργαστούν, θα σας δώσει το μέλλον και τη μακροημέρευση και την ασφάλεια. Με την υπόσχεση αυτών των πραγμάτων, οι βάρβαροι ανέβηκαν στην εξουσία, αλλά λένε ψέμματα.
Δεν εκπληρώνουν την υπόσχεσή τους, ποτέ δε θα το κάνουν. Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τους εαυτούς τους αλλά σκλαβώνουν τον λαό. Τώρα ας παλέψουμε για να εκπληρώσουμε εμείς αυτή την υπόσχεση. Ας παλέψουμε για να ελευθερώσουμε τον κόσμο, να κάνουμε πέρα τα εθνικά φράγματα, να κάνουμε πέρα την απληστία, το μίσος και την μισαλλοδοξία. Ας παλέψουμε για έναν κόσμο λογικής, έναν κόσμο όπου η επιστήμη και η εξέλιξη θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στην ευτυχία.
Στρατιώτες - στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!


Υ.Γ. Η παραπάνω μετάφραση έχει γίνει από εμένα. Δε διεκδικώ δάφνες στην Αγγλική φιλολογία, ως εκ τούτου, αν έχετε κάποια διόρθωση θα είναι καλοδεχούμενη.

O Charlie Chaplin στην ταινία "Ο μεγάλος Δικτάτωρ" γυρισμένη το 1940, είναι η πρώτη ομιλούσα ταινία του Σαρλώ. Πεισματικά αρνιόταν, για μιάμιση περίπου δεκαετία, να ακολουθήσει την τεχνολογική εξέλιξη που επέτρεπε την ομιλία στον κινηματογράφο. Όταν τελικά ενέδωσε, το έκανε γιατί είχε πραγματικά κάτι να πει, συγκλονίζοντας όλο τον κόσμο τότε, αλλά και τις μετέπειτα γενιές που θα ερχόταν σε επαφή με το φιλμ.
Φυσικά το φιλμ απαγορεύτηκε στην Γερμανία και στις συμμαχικές της χώρες!
Η ταινία είναι το διαχρονικότερο μανιφέστο ανθρωπισμού που έγινε ποτέ!
Ο "Μεγάλος Δικτάτορας" είναι μια ταινία που σατιρίζει τα σατανικά σχέδια του Χίτλερ. Με τον Chaplin σε διπλό ρόλο, σαν δικτάτορας και σαν Εβραίος κουρέας που μοιάζει με τον πρώτο, το φιλμ παρουσιάζει τα μονοπάτια της ζωής των δύο πρωταγωνιστών έως ότου αυτά διασταυρώνονται και ο ένας παίρνει την θέση του άλλου.
Λίγο πριν τον συγκλονιστικό και διαχρονικό του λόγο, ο αλητάκος κάθεται μαζί με τον φίλο του, και ομοϊδεάτη, αξιωματικό Σουλτζ. Προκειμένου να μην αποκαλυφθεί ότι ο κουρέας έχει πάρει την θέση του δικτάτορα, ο Σουλτζ παρακινεί τον αλητάκο να μιλήσει.
-You must speak.
-I can't!
-You must! It's our only hope.
Πέρα από το νόημα που του αποδίδεται λόγω του σεναρίου, αυτή η στιχομυθία μπορεί να λειτουργήσει και σε μεταφορικό επίπεδο σαν ο Σουλτζ να είναι το κοινό που περιμένει κάποιον να του δώσει ελπίδα κατά του τυράνου, αλλά επίσης, και σαν το κινηματογραφικό κοινό που λατρεύοντας τον Chaplin περιμένει επιτέλους να ακούσει την φωνή του μη αντέχοντας άλλο την εμμονή στον βωβό κινηματογράφο.

Άρθρο από:
fridge

Sunday, 22 November 2015

Ο Άμυαλος Πλούσιος (video για παιδιά)
The Parable of the Rich Fool

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα
της Κυριακής Θ' Λουκά (Λουκ: ιβ΄16–21)


Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολὴν ταύτην· ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· Τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου;
Καὶ εἶπε· Τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά  μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις
πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι 
ἔσται; Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.


Απόδοση στη νεοελληνική:
Τους είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή· ενός ανθρώπου πλούσιου έφεραν τα χωράφια του μεγάλη σοδειά· και σκεφτόταν μέσα του λέγοντας· 
Τι πρέπει να κάνω, γιατί δεν έχω πού να μαζέψω τους καρπούς μου; 
Και είπε· αυτό θα κάνω· θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και στη θέση τους θα χτίσω μεγαλύτερες και εκεί θα μαζέψω όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου και θα πω στην ψυχή μου· 
Ψυχή, έχεις μαζέψει πολλά αγαθά, που σου φτάνουν για πολλά χρόνια. Αναπαύου, λοιπόν, τρώγε, πίνε, καλοπέρνα. 
Ο Θεός όμως του είπε· ανόητε, αυτή τη νύχτα σου ζητούν ξαφνικά την ψυχή σου. Όσα λοιπόν ετοίμασες, σε ποιον θα ανήκουν τώρα; Αυτά παθαίνει εκείνος που θησαυρίζει μόνο για τον εαυτό του και δε φροντίζει να πλουτίζει όπως ο Θεός θέλει. Και λέγοντας αυτά τόνιζε· όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.

Wednesday, 23 September 2015

Η Απληστία, η Υποκρισία και η Απανθρωπιά έχουν χρώμα και οσμή

Το χρώμα του αίματος και την οσμή του πετρελαίου
Χτες βγήκε η ερίτιμος καγκελάριος -η Άντζελα του σκότους- και είπε ότι η Volkswagen πρέπει να διορθώσει το πρόβλημα με τους κινητήρες πετρελαίου στα αυτοκίνητά της (!!) 
 
Δηλαδή από τα πλέον επίσημα χείλη ακούστηκε ότι η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο εξαπατούσε τους πελάτες της. Πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες αυτοκίνητα, όχι μόνο ήταν ελλαττωματικά, όχι μόνο επιβάρυναν το περιβάλλον, αλλά γνώριζαν ότι είχαν πρόβλημα και το λογισμικό τους αλλοίωνε τα στοιχεία και εξαπατούσε τους καταναλωτές της, βγάζοντας μετρήσεις άλλες αντί των πραγματικών.
Ποιο κυβερνητικό γραφείο επικύρωνε τις προδιαγραφές των προϊόντων της συγκεκριμένης βιομηχανίας;
Έχουμε εκτός της παγκόσμιας απάτης και διαφθορά πρώτου μεγέθους;
Έχουμε ή δεν έχουμε συγκάλυψη αυτής της πράξης με τον πιο επίσημο τρόπο;
Κι αν δεν τα έπαιρναν οι Γερμανοί κυβερνητικοί, τουλάχιστον επέτρεπαν τον παράνομο πλουτισμό της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.
Και μετά τους φταίει η διαφθορά στην Ελλάδα, ενώ εκεί είναι θεσμοθετημένη και ανέγγιχτη.
Μα πόση υποκρισία και ξετσιπωσιά μπορεί να ανεχτεί ο άνθρωπος!
........................................
Χτες βγήκε η ερίτιμος καγκελάριος -η Άντζελα του σκότους- και είπε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να προστατέψει τα σύνορα της Ευρώπης και ζήτησε την βοήθεια της Τουρκίας για να υποστηρίξει την προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων. Δηλαδή, η ηγέτις κυρία και η ηγέτις χώρα της Ευρώπης αναγνωρίζουν το πρόβλημα των προσφύγων και αποφασίζουν να το καταστείλουν.
Οι ίδιοι άνοιξαν τα σύνορα και πήραν όσους εργάτες-παρίες χρειάζονταν και μετά τα σφράγισαν.
Δεν θέλουν να ξοδέψουν ούτε την ελάχιστη προσπάθεια για να βοηθήσουν στη «προστασία» των συνόρων και καλούν, αυτούς που δημιουργούν το πρόβλημα να βοηθήσουν στη λύση του.
Μα πόση υποκρισία μπορεί να ανεχτεί ο άνθρωπος!
........................................
Καλούν τους δουλέμπορους να περιστείλουν τα κέρδη τους.
Και οι άνθρωποι καγκελάριέ μου;
Οι άνθρωποι τι θα γίνουν;
Αυτοί δεν μας απασχολούν;
Δηλαδή να σφραγίσουμε τα σύνορα και να τους πνίξουμε.
Δεν μας νοιάζουν οι άνθρωποι;
Εσείς που δημιουργήσατε τον πόλεμο στη Συρία, θέλετε να αποτελειώσετε με τα τσιράκια σας τους εξαθλιωμένους ανθρώπους;
Πόσο μερίδιο από τα πετρέλαια θα τάξετε στους εκτός Ευρώπης γείτονες;
Αλλά δεν πειράζει, εσείς θα έχετε καθαρά τα χέρια σας, θα βάλετε άλλους να τους αποτελειώσουν.
Μα πόση απανθρωπιά μπορεί να ανεχτεί ο άνθρωπος!
........................................
Η Ελλαδίτσα, με τα χιλιάδες προβλήματα της, με τα μνημόνια της που τα προκάλεσε η εισαγόμενη διαφθορά, με τη φτώχεια της και την τεράστια ανεργία της, είναι η μόνη χώρα που είχε ένα πιάτο φαγάκι για τους ταλαίπωρους πρόσφυγες.
Η μόνη χώρα.
Οι μόνοι άνθρωποι.
Γι’ αυτό, πρώτα οργίζομαι με αυτά που κάνουν οι ξένοι «φίλοι» και «σύμμαχοι» και μετά συγκινούμαι που είμαι Έλληνας.


το χαμομηλάκι

Thursday, 19 June 2014

Ο σπουργίτης, το χελιδόνι και το μυρμήγκι: Λαϊκό Παραμύθι

Ένα χελιδόνι έχτισε τη φωλιά του μέσα στον ηλιακό ενός σπιτιού.
Κάτω από τα κεραμίδια, στην άκρη της στέγης, ήταν κι η φωλιά ενός σπουργίτη. 
Μια μέρα φυσούσε κρύος άνεμος κι άρχισε να βρέχει.
Το χελιδόνι δεν ηύρε τίποτα να φάει. 

Μέσα στα θεμέλια του τοίχου είχε τη φωλιά του ένα μυρμήγκι. Το χελιδόνι επήγε και παρακάλεσε το μυρμήγκι να του δώσει λίγο φαΐ κι ύστερα που θ’ ανοίξει ο καιρός να του το δώσει διπλό.
Το μυρμήγκι ήθελε και δεν ήθελε, γιατί ήταν πολύ φιλάργυρο, αλλά, άμα άκουσε «διπλό», αποφάσισε και του έδωκε. 

Ο σπουργίτης τα έβλεπε από πάνω, αλλά δεν έλεγε τίποτε. 

Το καλοκαίρι τα χελιδόνια επλήθυναν και το μυρμήγκι χαιρόταν όσο έβλεπε τους χρεοφειλέτες του να δυναμώνουν.
Από μέρα σε μέρα περίμενε να του πληρώσουν το χρέος τους, αλλά δεν τους έλεγε τίποτε, ώσπου είχαν μωρά μικρά. Άμα όμως τα μωρά τους εμεγάλωσαν, μια μέρα από το χάραμα του θεού σηκώθηκαν κι έφυγαν. 
Βγαίνει το μυρμήγκι από τη φωλιά του, κοιτάζει… πουθενά οι χρεοφειλέτες! Kει που συλλογιζόταν πού να πήγαν, κι αν θα τον πληρώσουν, ακούει τη σπουργίταινα από πάνω και λέει στον άντρα της: 
– Έμαθες το νέο; 
– Ποιο νέο; λέγει ο σπουργίτης. 
– Οι γειτόνοι μας, καλέ, τούτοι οι ξένοι, που κάθουνταν μέσ’ στον ηλιακό, χάθηκαν από το χάραμα του Θεού. Έμαθες πού επήγαν; 
– Έφυγαν, καλέ, έφυγαν κι επήγαν πέρα, από κει που ήρθαν. Τους άκουσα που ετοιμάζονταν, πριν να χαράξει το φως.  Τ’ ακούει το μυρμήγκι και λέει του σπουργίτη:  
– Ε! γείτονα, είναι πράμα τούτο; να το ξέρεις πως θα φύγουν και να μη μου το πεις; Καταστράφηκα ο κακομοίρης. Τους έδωκα δανεικά και τώρα έφυγαν και δεν μου έδωκαν μήτε μονά μήτε διπλά.
– Καλά να πάθεις! του λέει ο σπουργίτης. Οι πλεονέκτες έτσι παθαίνουν. Εγώ τις προάλλες σου εζήτησα πέντ’ έξι κουκιά σιτάρι και δεν μου έδωκες. Το χελιδόνι μόλις ήρθε, του έδωκες, γιατί σου έταξε διπλά. Πάρε τώρα! Ε, γείτονα, έχω μια συμβουλή να σου δώσω:

Να κάμνεις δοσοληψίες με τον ντόπιο, όχι με τον ξένο.  
Από τότε βγήκε κι η παροιμία: «Πάντα να κοιτάζεις το σπουργίτη που ’ναι ντόπιο κι όχι το χελιδόνι που ’ναι περαστικό».
snhell


(από το βιβλίο: Γ.Α. Μέγας, Ελληνικά Παραμύθια, Β΄, Bιβλιοπωλείον της «Eστίας» I.Δ. Kολλάρου και Σια A.E., 2001)

Sunday, 1 June 2014

Γιατί δεν πρέπει να βομβαρδίζουμε με δώρα τα παιδιά μας;

Τα παιδιά που λαμβάνουν συνεχώς δώρα παραβλέπουν το γεγονός ότι μπορεί να μην έχουν την ίδια πολυτέλεια ως ενήλικες.
 
Ως γονείς είναι φυσικό να θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας, εφοδιάζοντας τα με ό,τι χρειάζονται.
Πέρα από τις βασικές ανάγκες της τροφής, της ενδυμασίας και της στέγης, πολλές φορές τα «βομβαρδίζουμε» με παιχνίδια. Όμως, πόσο βλαβερή μπορεί να είναι αυτή η τακτική για τα παιδιά;

- Τα παιδιά που λαμβάνουν συνεχώς δώρα παραβλέπουν το γεγονός ότι μπορεί να μην έχουν την ίδια πολυτέλεια ως ενήλικες.
Συνήθως αυτά τα παιδιά αποτυγχάνουν να προσαρμοστούν στο εργασιακό περιβάλλον τους και να αναπτύξουν το αίσθημα της ανεξαρτησίας
- Εμφανίζουν έλλειψη εκτίμησης για αυτά που δέχονται.
Όταν ένα παιδί συνηθίζει να λαμβάνει δώρα, χάνει τη χαρά και τη λαχτάρα της αποδοχής. Θεωρεί ότι η έννοια της εκτίμησης δεν είναι πλέον απαραίτητη, αφού θα συνεχίσει ούτως ή άλλως να λαμβάνει δώρα.
- Δεν υπάρχει πλέον ανταμοιβή για την υιοθέτηση μιας σωστής συμπεριφοράς.
 Αν το παιδί δέχεται συνεχώς δώρα από τους οικείους του, η ανταμοιβή για τις σχολικές επιδόσεις ή το σωστό πρόγραμμα ύπνου δεν έχει πλέον νόημα. Έτσι, χάνεται κάθε κίνητρο που θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τη σωστή συμπεριφορά των παιδιών.
- Τα παιδιά γίνονται ανεύθυνα και επιπόλαια.
Συχνά χάνουν ή σπάνε τα παλιά τους παιχνίδια, θεωρώντας δεδομένη την αγορά ενός νέου. Η συμπεριφορά αυτή φανερώνει την απληστία από το μέρος τους, η οποία είναι πολύ πιθανό να τα ακολουθήσει στην υπόλοιπη ζωή τους.
 

Thursday, 13 October 2011

Steve Jobs - Για ποιούς αξίζει να κλαίμε;

Steve Jobs (1955-2011)

«τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον;» 
 (Μαρκ. 8, 36)
What good is it for someone to gain the whole world?
(Mark 8:36)
Ένα εκατομμύριο παιδιά πεθαίνουν και κανένας δεν κλαίει
ευχαριστούμε τον Παύλο, που μας το έστειλε

Friday, 8 April 2011

Τα ματωμένα διαμάντια - Blood diamond

Μια καταπληκτική εργασία του artanis71,
που αξίζει να την μελετήσουμε όλοι!!


Ολόκληρη η πρώτη δεκαετία του 2000, σημαδεύτηκε από την έκφραση «Ματωμένο διαμάντι», σε σχέση με το εμπόριο και χρήση αυτών των πετρών, ειδικά σε ότι είχε να κάνει με τους δυτικούς πελάτες….

Μέσω ενός συστήματος διακίνησης οργανωμένο από παραστρατιωτικές ομάδες, διεφθαρμένους πολιτικούς και αδίστακτους εμπόρους, τα διαμάντια που προέρχονταν από συγκεκριμένες χώρες της Αφρικής, ανταλλάσσονταν με χρήματα ή όπλα, για τους σκοπούς των οργανώσεων αυτών, με θύματα εκατομμύρια ομοεθνείς τους....

Το σύστημα ήταν απλό: οι αδαμαντοφόρες περιοχές των χωρών αυτών, περνούσαν κάτω από τον έλεγχο των αντάρτικών ομάδων, 
οι κάτοικοι κατατρομοκρατούνταν και εξαναγκάζονταν να εργαστούν στην εξόρυξη των πολύτιμων κρυστάλλων, και μέσω των χαλαρών ελέγχων των Ευρωπαϊκών κέντρων επεξεργασίας και εμπορίας, (Αμβέρσα-Λονδίνο), έφταναν στην αγορά με χαμηλό κόστος για τον τελικό παραπλήπτη τους, του οποίου τα κέρδη απογειώνονταν όταν κομμένα και δεμένα έμπαιναν στην αγορά του έτοιμου επώνυμου κοσμήματος....

Για πολύ περισσότερα στο Artanis

Sunday, 20 February 2011

Εποχή Του Ασώτου: Ας μην την παραδώσουμε στα παιδιά μας

Ο γιος απαίτησε το μερίδιο της περιουσίας του από τον Πατέρα του, το πήρε, έφυγε σε χώρα μακρινή και εκεί το διασκόρπισε. 
Είμαστε οι γιοι του Πατέρα, που διαγουμίσαμε την περιουσία που μας έδωσε. 
Γοητευτήκαμε από τις ξενόφερτες σειρήνες που μας σαγήνευσαν, αλλάξαμε τα πρότυπα που είχαμε από τότε που υπήρξαμε ως λαός, αναζητήσαμε το εύκολο χρήμα και την άκρατη ευχαρίστηση. 
Εκλέξαμε πολιτικούς στα μέτρα μας, αναδείξαμε και συντηρήσαμε την διεφθαρμένη εξουσία και κατασπαταλήσαμε τα δώρα του Πατέρα.

Καταχωνιάσαμε τις αξίες και τις αρχές του πολιτισμού μας, την ανθρωπιά μας, το φιλότιμό μας, την τιμή μας. 
Σπιλώσαμε την δικαιοσύνη, 
υπονομεύσαμε την δημοκρατία μας. 
Η παγκοσμιοποίηση σμίκρυνε την πατρίδα, η «επιστημονική» ιστορία εξασθένισε το έθνος, η απόρριψη της θρησκείας ήρε τα σημεία αναφοράς.
Καταντήσαμε χοιροβοσκοί να τρώμε ξυλοκέρατα και βγήκαμε στην ζητιανιά. 
Δώσαμε ομολογίες χρέους, αλλά κανείς δεν μας δάνειζε χρήματα με αντίκρυσμα χάρτινες υποσχέσεις. 

Και τότε νοιώσαμε την απίστευτη μοναξιά που κουβαλούσαμε.

Όλα τα χρόνια, η περιουσία του Πατέρα, τα χρήματα που δεν κοπιάσαμε να αποκτήσουμε, τα δάνεια και οι πιστωτικές μας έδιναν την πεποίθηση της ευημερίας και της ευμάρειας κι εμείς κλεινόμασταν στον εαυτό μας, άκρατοι εγωιστές που μόνο η εξαγορά της προσωρινής ευχαρίστησης μας ένοιαζε, χτίζοντας σαθρά θεμέλια στο οικοδόμημα που θα κληροδοτούσαμε στα παιδιά μας.

Και τώρα, μόνο την τροφή των χοίρων έχουμε να φάμε, αλλά επειδή η μοναξιά δεν αντέχεται κι αφού κανένας δεν μας υπολήπτεται, είπαμε να υποθηκεύσουμε και το μέλλον μας. 
Κι ετοιμαζόμαστε να ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε για να πάρουμε μια παράταση τρυφηλότητας, 
επειδή ακόμη, ο αδερφός μου ο γερμανός, δεν με θέλει μαζί του,  
επειδή ο αδερφός μου ο ευρωπαίος δεν θέλει να με στηρίξει, 
επειδή ο αδερφός μου ο «νοικοκύρης» λέει: «ο υιός σου ούτος, ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών»...

Ευτυχώς η παραβολή έχει αίσιο τέλος. 
Ο άσωτος γιος μετανοεί και προστρέχει στον Πατέρα του: «πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου, και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου», κι Αυτός ανοίγει την αγκαλιά του και σφάζει τον μόσχο τον σιτευτό.

Όταν εμείς συνειδητοποιήσουμε τον εγωισμό μας, 
όταν αισθανθούμε ειλικρινά την ασωτία μας, 
όταν πάψουμε να θεωρούμε τους «άλλους» υπεύθυνους για την κατάντια μας, 
όταν αποπέμψουμε τον πολιτικό που εμείς εκλέξαμε την ώρα που θα μας κλείσει το μάτι, 
όταν θα αρνηθούμε στον διεφθαρμένο αξιωματούχο της εξουσίας να τον λαδώσουμε, 
όταν σαν δάσκαλοι κάνουμε καλά και με πολλή αγάπη το μάθημά μας στα παιδιά μας, 
όταν σκάψουμε το χωράφι μας κάνοντας πρώτα τον σταυρό μας,
όταν αγαπήσουμε τον συνάνθρωπο μας «ως εαυτούς», 
τότε ο μόσχος ο σιτευτός θα μας περιμένει στο τραπέζι, προσφορά από τον Πατέρα σε μένα και τους αγαπημένους μου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ' ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. ιε' στίχοι 11-32)

Το χαμομηλάκι

Wednesday, 1 October 2008

Περί πλεονεξίας — Το μήνυμα της ημέρας


Δε μαζεύω περισσότερα για να δώσω.

Μοιράζομαι όσα έχω.


Νικόλαος, Μητροπολίτης Μεσογαίας

(αποδέκτες του μηνύματος όλοι οι πλεονέκτες)

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki