«Δεν έζησα τα παιδικά μου χρόνια.... Με... αγόρασε στα 12 μου και με βίαζε καθημερινά»

«Θυμάμαι ότι έφυγα από τη Βουλγαρία κρατώντας μόνο μία κούκλα στην αγκαλιά μου»

Πουλήθηκε ανήλικη από τη μητέρα της, υπέμεινε βιασμούς και ξυλοδαρ­μούς και κατέληξε σε μπαρ στα Τρίκαλα. Η ιστορία της Μαργαρίτας από τη Βουλγαρία είναι παρόμοια με χιλιάδων άλλων γυναικών.

Σε έκθεση της Interpol επισημαίνεται ότι ένας σωματέμπορος στην Ευρώπη κερδίζει 110.000 ευρώ ετησίως από μία «γυ­ναίκα-θύμα» τράφικινγκ.

Σε ηλικία μόλις 12 ετών η ίδια της η μητέρα την πούλησε σε τσιγγάνο «επιχειρηματία» στα Γιαννιτσά, επί χρόνια παρέμενε κλειδωμένη και υπέμενε τους απανωτούς βιασμούς της, πριν ενηλικιωθεί ήταν ήδη μητέρα 2 παιδιών, στη συνέχεια βρέθηκε σε «ανδρικό» μπαρ στα Τρίκαλα, πριν καταλήξει ως άλλο ένα θύμα στον ξενώνα του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης για γυναίκες-θύματα σωματεμπορίας.

Η ιστορία της 23χρονης Μαργαρίτας από τη Βουλγαρία είναι... απλώς άλλη μία δραματική ιστορία χιλιάδων θυμάτων του τράφικινγκ. Μικρές κοπέλες από κάθε μέρος του κόσμου γίνονται εμπορεύσιμα «προϊόντα» και πωλούνται λαθραία σαν «φορτία», ακολουθώντας σκοτεινές «υπόγειες διαδρομές»...

Παλαιότερα οι περισσότερες αλλοδαπές πόρνες προέρχονταν από τον Τρίτο Κόσμο. Σήμερα πλειοψηφούν όσες προέρχονται από την Αν. Ευρώπη και τα Βαλκάνια. 

Στη χώρα μας υπολογίζεται ότι υπάρχουν σήμερα 25.000 γυναίκες-θύματα του τράφικινγκ, από τις οποίες οι 12.500 είναι δηλωμένες που εξωθούνται στην πορνεία. 

Βίαια μέσα
Οι περισσότερες ήρθαν στην Ελλάδα για να βρουν εργασία ή απήχθησαν. Για τη στρατολόγησή τους οι σωματέμποροι χρησιμοποίησαν τα πιο βίαια μέσα: βιασμούς, ξυλοδαρμούς, κατακράτηση διαβατηρίων, απειλές για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητά τους, αλλά και των οικογενειών τους, εγκλεισμός των «απείθαρχων» σε διαμερίσματα χωρίς φαγητό και νερό...

«Δεν έζησα τα παιδικά μου χρόνια» λέει στο «Εθνος της Κυριακής», η 23χρονη Μαργαρίτα. «Η μητέρα μου με πούλησε όταν ήμουν 12 ετών σε μια οικογένεια στην Ελλάδα. Όπως μου αποκάλυψε αργότερα, ο τότε σύζυγός μου, με έδωσαν σε εξευτελιστική τιμή και ήμουν το δώρο του πεθερού μου στον γιο του! 

Ο σύζυγός μου με βίαζε καθημερινά, με χτυπούσε, με κλείδωνε μέσα στο σπίτι και μου πέταγε ένα κομμάτι ψωμί για να μην πεθάνω της πείνας.

Δύο παιδιά απέκτησα μαζί του, αλλά δεν φαινόμουν πουθενά ως μητέρα τους, γιατί δήλωνε στο μαιευτήριο ψεύτικα στοιχεία. Πολλά χρόνια μετά έμαθα, με τη βοήθεια του Δικτύου, τα πραγματικά μου στοιχεία, δεν γνώριζα ούτε το επίθετό μου. Ήμουν τόσο μικρή. Θυμάμαι ότι έφυγα από τη Βουλγαρία κρατώντας μόνο μία κούκλα στην αγκαλιά μου», εξομολογείται η Μαργαρίτα.

Η λύτρωση ήρθε πολλά χρόνια μετά, όταν κάποιοι γείτονες, που άκουγαν τις κραυγές της από το ξύλο που έτρωγε καθημερινά, τη βοήθησαν να απευθυνθεί στο «Χαμόγελο του Παιδιού» και στη συνέχεια να φιλοξενηθεί στον ξενώνα του Δικτύου Γυναικών στην Αθήνα.

«Το Δίκτυο με βοήθησε πάρα πολύ» αναφέρει η Μαργαρίτα. «Ήμουν ένας αόρατος άνθρωπος, χωρίς χαρτιά, χωρίς χρήματα, χωρίς δικαιώματα. Ζούσα μέσα σε εκείνη την κόλαση και ξαφνικά άρχισα να βλέπω τον παράδεισο. Με τη συμπαράστασή τους επέστρεψα στη Βουλγαρία για να τελειώσω το δημοτικό και να προσπαθήσω να φτιάξω τη ζωή μου. Μάταια όμως...

Ξεγελάστηκα από έναν σωματέμπορο, ο οποίος μου υποσχέθηκε δουλειά στην Ελλάδα ως χορεύτρια σε φολκλορικές εκδηλώσεις. Το αποκορύφωμα ήταν ότι βρέθηκα στα Τρίκαλα κλεισμένη σ' ένα διαμέρισμα μαζί με ακόμη τρεις κοπέλες, που μας προόριζαν για άλλες δουλειές.

Ευτυχώς το έσκασα κι από κει και σήμερα βρίσκομαι στον ξενώνα και προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου» προσθέτει η 23χρονη Μαργαρίτα.

ΕΜΠΟΡΙΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
7 τρισ. δολάρια ετησίως ο παγκόσμιος τζίρος

Η βιομηχανία του σεξ αποφέρει τρομα­κτικά κέρδη. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ο τζίρος σε πα­γκό­­­­­­­­­­­­­σμιο επίπεδο ανέρχε­ται περίπου σε 7 τρισ. δολ. ετησίως! Σε έκθεση της Interpol επισημαίνεται ότι ένας σωματέμπορος στην Ευρώπη κερδίζει 110.000 ευρώ ετησίως από μία «γυ­ναίκα-θύμα» τράφικινγκ.

Η ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούνιο 2009, διαπίστωνε ότι «η ελληνική κυβέρνη­ση δεν έχει πλήρως συμ­­μορφωθεί με τις απαιτή­­­σεις για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων». Δικηγόροι, δικαστές, αλλά και ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας γνωρίζουν, αλλά δεν καταγγέλλουν. Δημό­σιοι λειτουργοί χρη­ματίζο­νται για να εκδώ­σουν άδει­ες παραμονής, ενώ σπάνια γίνονται έλεγ­χοι σε μπαρ από τις αρμό­διες αρχές.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΥΡΩΠΗΣ
«Οι απειλές εγκλωβίζουν τα θύματα στα κυκλώματα»

«Η μαστροπεία, όπως αυτή εμφανίζεται και δρα, είναι πλέον μια οδυνηρή πραγματικότητα και αποτελεί ένα κεφάλι της Λερναίας Υδρας», υπογραμμίζει η κ. Νίκη Ρουμπάνη, πρόεδρος της ΜΚΟ Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης, που διατηρεί την τηλεφωνική γραμμή SΟS «Δίπλα σου».

«Η συνεργασία μας με την αστυνομία είναι αρκετά βελτιωμένη, αλλά όταν δεν υπάρχει στέγαση, περίθαλψη και πολύπλευρη στήριξη θυμάτων, τα κυκλώματα ανθίζουν. Μερικές φορές νιώθουμε αβοήθητοι, διότι το πρόβλημα είναι τεράστιο.

Από την εμπειρία μας με τα θύματα σωματεμπορίας, διαπιστώνουμε ότι τα κορίτσια αυτά, που στην πλειονότητά τους είναι πολύ νεαρής ηλικίας, χρειάζονται πολύ χρόνο για να συνέλθουν ψυχολογικά και να μπορέσουν να ενταχθούν στο υγιές τμήμα της κοινωνίας. Η ζωή τους κινδυνεύει πολλές φορές από αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και κατάθλιψη.

Ελάχιστες γυναίκες καταφέρνουν να ξεφύγουν από αυτά τα κυκλώματα. Το γεγονός ότι δεν έχουν νόμιμα χαρτιά, ο τρόμος για την οικογένεια που βρίσκεται πίσω στην πατρίδα, η πλύση εγκεφάλου ότι ''αν το σκάσεις, θα σε σκοτώσουμε'', ''αν πας στην αστυνομία θα σε δώσουν πίσω’’, έχουν ως αποτέλεσμα τα θύματα να εγκλωβίζονται στα κυκλώματα», προσθέτει η κ. Ρουμπάνη.

Μαρίνα Ζιώζιου  
marina@pegasus.gr

ethnos

H θύελλα του Σαββατοκύριακου: «Δεν θέλω να πάω στον μπαμπά!» A Kid's Guide to Divorce

A Kid's Guide to Divorce

O κίνδυνος το παιδί να βρεθεί σε πολύ επώδυνη κατάσταση διχασμού και εσωτερικής σύγκρουσης είναι μεγάλος όταν ο ένας γονιός δυσφημεί στο παιδί τον άλλον.

Tο διαζύγιο των γονιών είναι για κάθε παιδί τραυματική εμπειρία. H διάλυση της οικογένειας, αυτού του «πυρήνα» που προσέφερε -έστω και ανεπαρκώς- ασφάλεια και θαλπωρή, συνιστά μια καταστροφή του μικρόκοσμου του παιδιού που συνεπάγεται δυσάρεστες αλλαγές. 

Mία από αυτές είναι το καινούργιο καθεστώς της μετακίνησης από τον ένα γονιό στον άλλον, στο οποίο πολλά παιδιά προβάλλουν αντίσταση. 

Aλλάζοντας σπίτι και αγκαλιά

Aς μπούμε για λίγο στη θέση των παιδιών και ας φανταστούμε πώς μπορεί να είναι, κάθε Σαββατοκύριακο -και όχι μόνο- να είσαι αναγκασμένος να ξεσπιτώνεσαι, να προσαρμόζεσαι για μία μέρα, δύο μέρες, μερικές ώρες, να αλλάζεις σπίτι, δωμάτιο, κρεβάτι, συνήθειες, ατμόσφαιρα, φαγητό, ρυθμούς και εντέλει... αγκαλιά. Kαι αν για πολλά παιδιά η αγάπη στον πατέρα τους (ο οποίος είναι, στην πλειονότητα των διαζευγμένων οικογενειών, αυτός που φεύγει και άρα αυτός που γίνεται «ο γονιός του Σαββατοκύριακου και των διακοπών») και η ανάγκη τους να μην τον στερηθούν τα κάνει να δέχονται σχεδόν αδιαμαρτύρητα αυτή τη δοκιμασία, υπάρχουν αρκετά που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν και «κλοτσάνε». 

H θύελλα του Σαββατοκύριακου

Σε πολλά σπίτια χωρισμένων παίζεται κάθε εβδομάδα ένα μικρό ή μεγάλο δράμα με κλάματα, φωνές, κατηγορίες, τιμωρίες, ενοχές, απόγνωση. Kάθε λογής συνταγές δοκιμάζονται: καλοπιάσματα, εκβιασμοί, υποσχέσεις, δώρα, ανταλλάγματα. Στην ήδη τεταμένη κατάσταση του χωρισμένου ζευγαριού και της οικογένειας που προσπαθεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες της, το δράμα αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο δυνατό χτύπημα. Ποιοι μπορεί να είναι οι λόγοι που κάνουν ένα παιδί που τα πήγαινε μια χαρά με τον πατέρα του να αρνείται να πάει να τον δει, ενώ την ίδια στιγμή τον στερείται και του λείπει;

Ποιοι υποφέρουν

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι υποφέρουν από το εβδομαδιαίο «δράμα». H μητέρα, που μπορεί να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ανάγκη της να ξεκουραστεί από την αποκλειστική φροντίδα του παιδιού που έχει μέσα στην εβδομάδα και τις ενοχές της επειδή θέλει να «ξεφορτωθεί» το παιδί της. O πατέρας, που εισπράττει την άρνηση του παιδιού του και φοβάται ότι το χάνει. Kαι το παιδί, που αντιστέκεται χωρίς να μπορεί να κάνει αλλιώς, ενώ μέσα του μαίνονται δεκάδες αντικρουόμενα συναισθήματα.

Tι έχει μεγαλύτερη σημασία

Aυτό για το οποίο πρέπει οι γονείς να καταβάλλουν τη μεγαλύτερη προσπάθεια είναι να κρατήσουν το παιδί έξω από τη μεταξύ τους σύγκρουση και να σεβαστούν την αδιαμφισβήτητη ανάγκη του -και το δικαίωμα φυσικά- να αγαπάει και να είναι εξίσου αφοσιωμένο και στους δύο γονείς του. 

Aυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Kάθε συμπεριφορά που παραβιάζει το δικαίωμα αυτό ισοδυναμεί με συναισθηματική εκμετάλλευση και κακοποίηση του παιδιού με ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες, όπως ψυχικές διαταραχές, ευαίσθητη υγεία, αρνητική κοινωνική συμπεριφορά, που πολλές φορές εκδηλώνονται στην ενήλικη ζωή του.

Aνάμεσα στους δύο

Ένα από τα κεντρικά βιώματα του παιδιού όταν οι γονείς χωρίζουν είναι το συναίσθημα του διχασμού. 

Tα δύο πιο σημαντικά και πιο αγαπημένα πρόσωπα στη ζωή του παιδιού, που αν έως τη στιγμή του χωρισμού κατά έναν τρόπο αποτελούσαν μια ενότητα, ξαφνικά χωρίζουν, γίνονται δύο διαφορετικοί γονείς, δύο ξεχωριστοί άνθρωποι. Aς πάρουμε, για παράδειγμα, ένα παιδί προσχολικής ηλικίας που έδειχνε, πριν το διαζύγιο, να είναι περισσότερο προσκολλημένο στη μητέρα, ενώ στον μπαμπά έκανε το «δύσκολο». Όσο οι γονείς είναι μαζί, το παιδί «απολαμβάνει» αυτή την κατάσταση, έχοντας παρ’ όλα αυτά κάθε τόσο την ευκαιρία να είναι και με τον πατέρα του, όσο το θέλει και το χρειάζεται. Όταν οι γονείς χωρίσουν, αυτό δεν είναι πια δυνατό και το παιδί πρέπει να μοιράσει τον εαυτό του, να «δεχτεί» εξίσου και τους δύο γονείς, ενώ τη «μετακίνηση» από τον ένα στον άλλον δεν μπορεί να την ορίσει πια το ίδιο ανάλογα με τη διάθεσή του. 

Πρέπει να προσαρμοστεί σε κανόνες και προγράμματα που καθορίζουν οι άλλοι και για τα οποία ίσως δεν είναι ακόμη έτοιμο. Aντιδρά επομένως έντονα στο να πάει στον μπαμπά, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν τον αγαπάει πια. Συμβαίνει, όμως, και παιδιά που πριν το χωρισμό τα πήγαιναν μια χαρά με τον πατέρα τους να μη θέλουν μετά να περάσουν την «προγραμματισμένη» μέρα μαζί του. Kι αυτά τα παιδιά βρίσκονται σε δίλημμα αφοσίωσης, αισθάνονται ότι πρέπει να αποφασίσουν σε ποιον από τους δύο γονείς είναι πιο αφοσιωμένα, με ποιου τη «μεριά» είναι και δυσκολεύονται να ισορροπήσουν ανάμεσα στους δύο. Tο δίλημμα αυτό, ο διχασμός, γίνεται πιο επώδυνο όσο πιο τεταμένη είναι η κατάσταση μεταξύ των γονιών.

Όταν η πίεση εντείνεται

O κίνδυνος το παιδί να βρεθεί σε πολύ επώδυνη κατάσταση διχασμού και εσωτερικής σύγκρουσης είναι μεγάλος όταν ο ένας γονιός δυσφημεί στο παιδί τον άλλον. Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι αυτή η σύγκρουση είναι από τις χειρότερες πιέσεις που υφίσταται ένα παιδί και αυξάνει κατακόρυφα τις αρνητικές επιπτώσεις του διαζυγίου πάνω του. 

Όταν ο ένας γονιός (καμιά φορά είναι και οι δύο) αισθάνεται αδικημένος, εξαπατημένος, θύμα της κατάστασης και συχνά προσπαθεί να εκδικηθεί τον πρώην σύζυγό του στερώντας του την αγάπη του παιδιού, τότε βάζει το παιδί του σε ένα τρομερό δίλημμα που δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει. 

Aκόμα λοιπόν και αν δείχνει να έχει «αποφασίσει» ότι δεν θέλει τον ένα γονιό -συνήθως τον πατέρα- επειδή τον θεωρεί υπεύθυνο για το διαζύγιο, μέσα του βρίσκεται σε σύγκρουση και δεν ξέρει τι είναι σωστό και τι λάθος. Aγαπάει και τους δύο γονείς του (αυτό ισχύει σχεδόν πάντα, ακόμη και αν οι σχέσεις με τον πατέρα ήταν πολύ κακές) και αναρωτιέται ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, αν επιτρέπεται να αγαπάει πια αυτόν το γονιό, αν αυτός είναι «κακός» άνθρωπος. Bασανίζεται από ενοχές απέναντι στο γονιό που αρνείται, επειδή τον αρνείται, και απέναντι στο γονιό με του οποίου το μέρος τάσσεται, όταν νιώθει ότι του λείπει ο άλλος γονιός.

Πότε τα παιδιά θυμώνουν

Όλα τα παιδιά, μικρά ή μεγάλα, αισθάνονται θυμό για τους γονείς τους που χώρισαν και τον εκφράζουν με αρνητική συμπεριφορά απέναντί τους. Iδιαίτερα όμως στα μεγαλύτερα παιδιά, όταν το διαζύγιο τα βρίσκει σε προεφηβική ή εφηβική ηλικία, η άρνηση να πάνε στον μπαμπά μπορεί, εκτός των άλλων, να είναι η έκφραση του θυμού τους για αυτή την οδυνηρή κατάσταση. Συχνά τα παιδιά αυτά είναι θυμωμένα και με τους δύο γονείς, αλλά είναι αναγκασμένα να ζουν με τη μητέρα τους, ενώ μπορεί να αρνηθούν να πάνε στον πατέρα τους. Άλλωστε, σε αυτή την ηλικία, που τα παιδιά διαμορφώνουν τη δική τους ηθική, εμφανίζονται ιδιαίτερα αυστηρά μπροστά σε συμπεριφορές των ενηλίκων που δεν εγκρίνουν, πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν από αυτές τις συμπεριφορές θίγονται και υποφέρουν και τα ίδια.  

Tι πρέπει να προσέξουν οι γονείς και πώς να αντιμετωπίσουν την άρνηση του παιδιού που «δεν θέλει να πάει στον μπαμπά»;

H «βελούδινη» αλλαγή

Όπως συνάγεται από τα παραπάνω, όσο πιο ήπια είναι η σχέση μεταξύ των γονιών, τόσο πιο εύκολο είναι για το παιδί να ξεπεράσει την τραυματική εμπειρία του διαζυγίου. Έτσι, λοιπόν, ακόμη κι αν το διαζύγιο ήταν πολύ επώδυνο για τον ένα γονιό και υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να ξεπεράσει, πρέπει να φροντίσει να μην επηρεάσει με τα δικά του συναισθήματα το παιδί. Aυτό ισχύει τόσο για το γονιό που ζει με το παιδί όσο και για το «γονιό του Σαββατοκύριακου».
● H προσαρμογή στην καινούργια κατάσταση δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. 
Tα παιδιά πρέπει να έχουν την ευκαιρία να προσαρμοστούν σιγά-σιγά. Στη φάση αυτή είναι αναγκαία η συζήτηση, η προσπάθεια κατανόησης και η αναγνώριση των συναισθημάτων του παιδιού. Πολλές φορές αποδεικνύεται ότι αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά είναι να τους δείξουν οι γονείς τους ότι τους αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είναι λυπημένα, θυμωμένα, φοβισμένα, αντί να προσπαθούν να τα πείσουν ότι «όλα έγιναν για το καλό σου».
● Eπίσης, καλό είναι οι γονείς να είναι στην αρχή ελαστικοί σχετικά με το πότε, πόσο και πού θα είναι με τον μπαμπά, τόσο περισσότερο μάλιστα όσο πιο μικρό είναι το παιδί.  
Mπορεί στην αρχή να μην κοιμάται στον μπαμπά αν δεν θέλει, αφού η νύχτα για τα μικρά παιδιά είναι πιο δύσκολη μακριά από το σπίτι και το δωμάτιό τους.
● O μπαμπάς θα πρέπει να φροντίσει το παιδί να νιώσει καλά στο σπίτι του, να έχει δηλαδή ένα χώρο (έστω κι αν δεν είναι ένα χωριστό δωμάτιο) δικό του, που τον ξαναβρίσκει κάθε φορά.
● Eπίσης, στην αρχή τουλάχιστον, είναι καλό η μέρα αυτή να είναι αφιερωμένη στο παιδί, να μη χρειάζεται δηλαδή το παιδί να μοιραστεί τον πατέρα του με την καινούργια του σύντροφο ή τη δουλειά του.

Λουίζα Bογιατζή

Τον κυριότερο ρόλο στην αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών καλείται να παίξει η οικογένεια.

Ομάδα Αγωγής Υγείας 5ου Γυμνασίου Θήβας

Κρατάτε ανοιχτές τις πόρτες του σπιτιού και της καρδιάς.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας για τα Ναρκωτικά που έχει οριστεί η 26η Ιουνίου, η Ομάδα Αγωγής Υγείας του 5ου Γυμνασίου της Θήβας επισημαίνει: ότι τον κυριότερο ρόλο στην αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών καλείται να παίξει η οικογένεια.

Μόνο η οικογένεια μπορεί να προσφέρει στους νέους ισχυρές βάσεις, σιδερένια θέληση και τόλμη να αντιμετωπίσει ο κάθε νέος και νέα τους κινδύνους που καθημερινά εγκυμονούν.

Ας υιοθετήσουμε τον παρακάτω Δεκάλογο. (Απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Τσαρούχα «Η Διεθνής των Ναρκωτικών». Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ).

ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ

1ο. Το παιδί πρέπει να έρχεται στη ζωή όταν είναι επιθυμητό, όταν σαν γονείς είστε έτοιμοι να δημιουργήσετε ζεστή ατμόσφαιρα και θετικές σχέσεις μαζί του. Διαφορετικά αισθάνεται ανασφάλεια, εγκατάλειψη, και τα πρώτα στοιχεία ψυχικών διαταραχών αρχίζουν να διαμορφώνονται.

2ο. Συνηθίστε το παιδί σας από νωρίς στις μικρές ευθύνες του, αργότερα στις μεγαλύτερες. Μην το υπερπροστατεύετε, μην το δικαιολογείτε πάντα. Δίνετε του όμως τις ευκαιρίες για συζήτηση, μάθετε να το ακούτε, διατηρείτε το διάλογο μαζί του.

3ο. Παραδεχθείτε το παιδί σας όπως είναι: περισσότερο ή λιγότερο έξυπνο, δραστήριο ή όχι, καλοφτιαγμένο ή άσχημο, κοντό, παχύ, ψηλό, αγόρι, κορίτσι κ.α. Μην το ταπεινώνετε, μην κάνετε μόνιμα συγκρίσεις με αλλά παιδιά ή με τον εαυτό σας. Καθένας έχει την αξία του, βοηθείστε το να τη βρει.

4ο. Ενισχύστε πάντα την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του, την αυτό- εκτίμηση. Επαινέστε το, ενθαρρύνετε κάθε πρωτοβουλία του, βοηθείστε το να κρίνει, ν΄ αναζητά σε κάθε πρόβλημα, τα θετικά και τ΄ αρνητικά στοιχεία του, να παίρνει θέση. Σταυροδρόμια υπάρχουν πολλά στη ζωή. Μην το αφήνετε ν΄ αποκτήσει την πείρα επιλογών, για πρώτη φορά, μπροστά στο σταυροδρόμι των ναρκωτικών, (οι τοξικομανείς δεν έχουν αυτοεκτίμηση, δεν έχουν συνηθίσει από νωρίς στις υπεύθυνες επιλογές).

5ο. Η προεφηβεία-εφηβεία είναι μία φάση ζωής γεμάτη προβληματισμούς, οι σχέσεις σας με το παιδί σας δοκιμάζονται. Κρατείστε την ισορροπία με γνώση, με κατανόηση και διάλογο. 

Οι έφηβοι σας χρειάζονται αλλά, σύμφωνα με την έκφρασή

τους «δίπλα και όχι από πάνω». Θέλουν συνεργασία όχι εξουσία.

6ο. Διαμορφώνετε τα σχέδιά σας για το παιδί με βάση αυτό που είναι και όχι αυτό που θα «θέλατε» να είναι. Μην υπερεκτιμάτε τις δυνάμεις του, την νοημοσύνη του στις σπουδές του, στην εκλογή του επαγγέλματος. Καλύτερα επιτυχημένος στο δημιουργικό του επάγγελμα παρά δυστυχής στο «βάθρο» των φιλοδοξιών σας (πολλοί τοξικομανείς έχουν άριστους τίτλους σπουδών).

7ο. Μην αποξενώνετε το παιδί σας από τους φίλους του, από τις διάφορες ομάδες πολιτιστικές, αθλητικές, πολιτικές κ.λ.π. Μην το καθηλώνετε στην ακινησία της καρέκλας και των πολλών μαθημάτων, που δεν αφήνουν ελεύθερο χρόνο (οι τοξικομανείς είναι απομονωμένα παιδιά). Η ομαδική ευθύνη είναι κίνητρο για δράση, για δημιουργία. Εξ ‘άλλου στην ομάδα μπορεί ο έφηβος να βρει ό,τι δεν βρήκε κοντά σας: αυτοεκτίμηση, αναγνώριση, παραδοχή. Κι αν κάποια φορά το παιδί σας δεν βρει αμέσως το σωστό δρόμο του, μην το αποξενώνετε. Κρατάτε ανοιχτές τις πόρτες του σπιτιού και της καρδιάς.

8ο. Μην κρύβετε από το παιδί σας τις δυσκολίες σας, οικονομικές, κοινωνικές, επαγγελματικές, ψυχολογικές, χωρίς όμως να τις δραματοποιείτε. Το παιδί εκτιμά περισσότερο τον γονέα που παλεύει από εκείνον που του προσφέρει έτοιμη, άνετη ζωή.

9ο. Ανάγκη να υπάρχει συνεννόηση στην οικογένεια, παραδοχή ανάμεσα στους συζύγους. Αν δεν γίνεται, το διαζύγιο δεν είναι τραυματικό για το παιδί όταν οι χειρισμοί είναι πολιτισμένοι και αξιοπρεπείς.

10ο. Περάστε στα παιδιά σας ιδανικά, όσο κι αν αυτά ταλαιπωρούνται στην εποχή μας. Μην τα συνηθίζετε μόνο στην έγνοια του «εαυτού», είναι βαρύ φορτίο που τελικά καταρρέει.

Τα πλατύτερα ιδανικά ανοίγουν ορίζοντες και θεμελιώνουν την αισιοδοξία, την αγωνιστική διάθεση για την ζωή.

Ομάδα Αγωγής Υγείας 5ου Γυμνασίου Θήβας 26/6/2010

Απίστευτη ανευθυνότητα από Αμερικανίδα νεαρή μητέρα! Is baby smoking bong photo real or joke?

19χρονη μητέρα, απασχολεί έντονα σήμερα την Αμερική -και όλο τον κόσμο- με την ανευθυνότητα της. Σε μια φωτογραφία που τράβηξε και ανέβασε στο διαδίκτυο, φαίνεται το 11 μηνών μωρό της να κάνει χρήση μαριχουάνας από ειδική συσκευή! 

 υπόθεση ήρθε στο φως από τοπικό κανάλι της Φλόριντα και αμέσως μαθεύτηκε σε όλο τον κόσμο.  Προσπαθώντας η νεαρή μητέρα να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ισχυρίστηκε πως το έκανε για «πλάκα» και πως ποτέ δεν θα έθετε το παιδί της σε κίνδυνο.»

Ήδη έχει ξεκινήσει έρευνα από αξιωματικούς της προστασίας των παιδιών της Φλόριντα. Η 19χρονη  μπορεί να αντιμετωπίσει  σοβαρές κατηγορίες, αν ανακαλυφθεί ότι στην κατοχή της -και βέβαια- στη συσκευή υπήρχε μαριχουάνα.

Είτε είναι αλήθεια είτε  « πλάκα» πρόκειται για μια απαράδεκτη ενέργεια της μητέρας! Είναι καθήκον και υποχρέωση όλων μας να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά μας και όχι να τα θεωρούμε «παιχνίδια» και έρμαια των ορέξεων μας!

από CAFE-HYMA

Σπάρτη - Τάραντας

Το φυλετικό ασυνείδητο λειτουργεί!!!

Το Τaranto είναι σήμερα μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ιταλίας έντονα εκβιομηχανοποιημένη και υποβαθμισμένη.

Στην αρχαιότητα όμως ο Τάραντας ή Τάρας υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες αποικίες των Ελλήνων στη μεσόγειο, η αδιαμφισβήτητη πρωτεύουσα της Μεγάλης Ελλάδος και η μοναδική αποικία που δημιουργήθηκε από τη Σπάρτη.

Η ίδρυση της πόλεως έγινε σύμφωνα με τον ιστορικό Ευσέβιο το 706 π.χ. από τον Λακεδαίμονα Φάλανθο και και ομάδα Σπαρτιατών αποικιστών. Ο Φάλανθος φεύγοντας από τη Σπάρτη ζήτησε το χρησμό του Μαντείου των Δελφών και εν συνεχεία με πλοία κατευθύνθηκε στη νότιο Ιταλία όπου μετά από σωρία μαχών και κακουχιών εγκαθίδρυσε τον Τάραντα.

Σήμερα, 2716 χρόνια μετά, μια ομάδα Ταραντίνων Σπαρτιατών με έντονη την συνείδηση της εθνικής τους καταγωγής, αποφάσισαν να ξανακάνουν το ίδιο ταξίδι με αυτό που έκανε ο Φάλανθος αλλά αντίστροφα, ξεκινώντας από τον Τάραντα, περνώντας από το μαντείο των Δελφών και καταλήγοντας στη μητέρα πατρίδα των προγόνων τους τη Σπάρτη.

Το πλοίο τους ξεκίνησε από τον Τάραντα στις 13 Ιουνίου έπειτα από μια σεμνή και αρχαιοπρεπή τελετή και αυτές τις ώρες πλέει στο Ιόνιο πέλαγος. 

Οι Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδος, φέρουν στη πατρώα ελληνική γη ιερά δώρα: μυρτιές από τον Τάραντα που θα φυτευθούν στους Δελφούς και στη Σπάρτη, ένα λυχνάρι που συμβολικά θα ανάψει στο μνημείο «donario tarantino» στους Δελφούς και στο ναό του Απόλλωνα στη Σπάρτη και νερό από τον αρχαίο ποταμό του Τάραντα, Ευρώτα (σήμερα Galeso).

Το ταξίδι θα ολοκληρωθεί με την επιστροφή τους στον Τάραντα όπου και θα προσφέρουν στο δήμαρχο της πόλης μερικές χούφτες χώμα από την ελληνική γη.

Η ιστοσελίδα της ομάδας είναι η  http://www.tarantospartana.org/

Πηγή : Τοξότης

ΟΥΤΙΔΑΝΟΣ

Μερικές φωτογραφίες από το γεγονός.

Αναρτήθηκε από ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ