alfavita Ανάστατη είναι η πατρινή κοινωνία, μετά την καταγγελία ενός γονέα μαθητή Γυμνασίου ότι ο υποδιευθυντής του σχολείου χτύπησε το κεφάλι του παιδιού του στα κάγκελα.
Σύμφωνα με την καταγγελία, το περιστατικό σημειώθηκε στον προαύλιο χώρο του σχολείου, όταν οι μαθητές θέλησαν να κάνουν κατάληψη. Ο υποδιευθυντής αντέδρασε και -σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του πατέρα- έπιασε τον μαθητή και άρχισε να του χτυπά το κεφάλι στα κάγκελα. Το περιστατικό συνέβη μπροστά στα έκπληκτα μάτια των συμμαθητών του και αμέσως ειδοποιήθηκαν οι γονείς του συγκεκριμένου μαθητή. Ο πατέρας του παιδιού καταγγέλλει μάλιστα πως δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος μαθητής έχει χτυπηθεί από τον υποδιευθυντή του σχολείου. Σύμφωνα με πληροφορίες, χθες το μεσημέρι οι γονείς του μαθητή και ο συγκεκριμένος εκπαιδευτικός είχαν συνάντηση αρκετών ωρών προκειμένου να συζητήσουν το περιστατικό. Η καταγγελία ερευνάται ήδη, μάλιστα δόθηκε εντολή ένορκης διοικητικής εξέτασης από την Περιφερειακή Διεύθυνση.
Δώστε στο παιδί σας ένα πλάστη και τα κούπ-πάτ και δείξτε με ποιόν τρόπο μπορεί να ανοίξει το ζυμάρι και να φτιάξει τα διάφορα σχήματα με τα κουπ πατ.
Τρυπήστε τα με ένα καλαμάκι απο το σημείο που θέλετε να τα κρεμάσετε και ψήστε τα στο φούρνο (150 βαθμοί για δύο ώρες). Όταν κρυώσουν, χρωματίστε τα με τέμπερες ή νερομπογιές και κολλήστε χρυσόσκονη, περάστε κορδελίτσες απο τις τρύπες των σχημάτων - και τα Χριστουγεννιάτικά σας στολίδια είναι έτοιμα για να τα κρεμάσετε στο Χριστουγεννιάτικο σας δέντρο!
Δείτε μια άλλη συνταγή για χριστουγεννιάτικα στολίδια απο ζυμάρι, με σόδα μαγειρικής και κόρν φλάουερ (νισεστέ), εδώ:
Στην εύρυθμη λειτουργία του σχολείου συμβάλλουν οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις των διευθυντών των σχολικών μονάδων με τους εκπαιδευτικούς,
... οι δημοκρατικές και φιλικές σχέσεις του διευθυντή με τους εκπαιδευτικούς δημιουργούν καλό σχολικό κλίμα...
σύμφωνα με έρευνα που διενήργησε ο Τομέας Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Βάσει της έρευνας, η οποία έγινε το πρώτο εξάμηνο του 2009 σε 636 σχολικές μονάδες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι δημοκρατικές και φιλικές σχέσεις του διευθυντή με τους εκπαιδευτικούς δημιουργούν καλό σχολικό κλίμα, καλλιεργούν κλίμα ικανοποίησης προς όλες τις πλευρές, με αποτέλεσμα να παρέχεται αποτελεσματικότερη εκπαίδευση προς τους μαθητές.
Στα κύρια συμπεράσματα της έρευνας περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ότι καλύτερες σχέσεις αναπτύσσονται σε μικρές σχολικές μονάδες, κυρίως της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίες χαρακτηρίζονται «συναδελφικές ή φιλικές», ενώ «υπηρεσιακές ή τυπικές» χαρακτηρίζονται οι σχέσεις εκπαιδευτικών και διευθυντών κυρίως στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίες περιορίζονται σε θέματα λειτουργίας του σχολείου, συμπεριφοράς και επίδοσης των μαθητών.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η γνώμη των εκπαιδευτικών για τις αιτίες εκείνες που δημιουργούν προβλήματα στη σχολική μονάδα. Το 63% εκτιμά πως οφείλεται στην αυταρχική συμπεριφορά του διευθυντή και το 24% στην αργοπορία των εκπαιδευτικών.
Στο νέο του βιβλίο ο Κ. Ζουράρις ασχολείται με το καθ’ ημάς πολίτευμα της κοινοβιακής “Υπεραναρχίας”. Βαθύς γνώστης του τρόπου μας, μακριά από “νεωτερικούς” ακκισμούς, φιοριτούρες και λοιπές κενολογίες εξηγεί αναλυτικά το τι συνεπάγεται η μοναχική αναχώρηση πολιτειακά, πολιτικά , φιλοσοφικά, ιλιαδορωμέηκα και όχι μόνο, πάντα με το γνωστό του ύφος.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:
Τούτη τη στιγμή, όπως και για όλες τις μεθυστερο-πρωθύστερες, το αγιορείτικο πολίτευμα είναι το πιο πόστ μόντερν πιασάρικο στέκι, αν θές να πάψει η νεύρωσική σου ανθρωπαρέσκεια και να μάθεις, επιτέλους, πως είσαι μοναδικός, γιατί ” ζης από την ανάσα κάποιου άλλου “. Κι αυτός ο Άλλος ” είν’ ευεργέτης μου μεγάλος “: ο Μοναχός της αγιορειτικής υπεραναρχίας (βλ. και σελ. 165-166).
“Προαγέτης” του βιβλίου ο γνωστός καθηγητής του ΑΠΘ Λ. Ι. Σιάσος, γράφει “Μικρόν Εισοδικόν εις το θεοπαράδοτον πολίτευμα των αγγελομόρφων παλαιστών…” (σελ. 9-44). Το κείμενο του είναι βαθυστόχαστο και εισάγει τον αναγνώστη στην ησυχαστική τριβή και το μοναχικό ιδεώδες της καθ’ ημάς Ανατολής. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το κομμάτι Ε’ -ΣΤ’ , που επιγράφεται “Η ειρκτή της προσευχής, η πλατεία της θεολογίας”. Εδώ ο Λ. Ι. Σιάσος φέρνει στο προσκήνιο ένα σημαντικότατο χωρίο του αγίου Διαδόχου Φωτικής, το οποίο και αναλύει με μοναδικό τρόπο (σελ. 30 -40).
Έπεται η Εισαγωγή του βιβλίου που διαλαμβάνει τα “Προπονητικά πρότερα και εισόδια περί το υπεραναρχικό πολίτευμα” (σελ.47-53). Ακολουθούν τα πέντε μέρη του βιβλίου (σελ. 57-217).
Στο πρώτο μέρος (σελ. 57-91) το συγγραφέα απασχολεί το ζήτημα της ελευθερίας σε συνάρτηση με το μοναχικό άθλημα. Στην έρημο οι “αρνητές Αντάρτες που έφτυσαν την κίβδηλη μετάνοια του Καίσαρος“ (σελ. 66) εγκαθιδρύουν το “Υπεραναρχικό πολίτευμα” (ό. π.). Όντες πραγματικοί επαναστάτες έχουν διδαχθεί από τον Ηράκλειτο ότι “ δεν μπορούν οι αδικημένοι να καθαίρονται δ’ ἄλλω αἵματι, διότι τότε κι αυτοί καταντούν μἱαινόμενοι ” (σελ.69). Πήγαν στην έρημο ” ἐν ἀφελότητι καρδίας, όπως εκείνοι οι αφελείς ης αγαπης, των πρώτων χριστιανικών κοινοβίων” (ό.π.). Έπειτα ο συγγραφέας αναλύει την προχριστιανική διάσταση της αναχώρησης στο ελληνικό γίγνεσθαι. Η αναχώρηση δεν ήταν άγνωστη στον ελληνικό τρόπο (σελ. 71-79). Ακολουθεί το ελληνικό προπονητικό αρχέτυπον (σελ. 81-91).
Στο δεύτερο μέρος (σελ. 93-126) αναλύεται η πρόσληψη του προπονητικού αρχετύπου: γίνεται λόγος για τον πρωταθλητισμό της πτωχείας, της αγάπης, της ισοπολιτείας και της ακτημοσύνης με γνώμονα τη Φιλοκαλία που αποτελεί το “προσωποκεντρικόν του ανθρωποκεντρικού” (σελ.98). Έπεται το της “Φιλοκαλίας δυσανάβατον” (σελ. 109-122). Εξηγείται επαρκώς γιατί υπάρχει συνεχώς το “εγώ” στη Φιλοκαλία (σελ. 110). Η Φιλοκαλία δεν είναι ατομοκεντρική, αλλά προσωποκεντρική, που “μας προπονεί, μας ασκεί στο Πρωτεύθυνον” : “Τίς ἐστι λοιπὸν ὁ αἴτιος; Ἐγώ εἰμι ἡ αἰτία” (ό.π). Εν συνεχεία αναλύονται οι αναβαθμοί της φιλοκαλικής προπονητικής (σελ. 114-122). Το δεύτερο μέρος κλείνει ένα υπέροχο κείμενο που αναφέρεται στην αγιογραφία των στρατιωτικών αγίων της ορθοδοξίας (σελ. 123-126).
Στο τρίτο μέρος που επιγράφεται “Υπάρχει το ασύντριφτο” (σελ. 129-156) ο συγγραφέας αναφέρεται στην καθημερινότητα του κοινοβιακού μοναχισμού, στους “πλούσιους της πτωχείας“, στην παγγενηά και την παγκοινιά, στη μοναχική υπακοή.
Στο τέταρτο μέρος (σελ. 157-203) υπάρχουν διάφορα κείμενα που εκφράζουν τη ζωντανή εμπειρία του συγγραφέα από την “πρωταθλητική μαρτυρία της κοινοβιακής υπεραναρχίας“. Είναι όλα τους ένα κι ένα. Προσωπικά ξεχώρισα το ” Το τζιτζίκι, το θαύμα και το θαύμα” (σελ. 182-191). Στο ακριβώς επόμενο κείμενο (“Ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…μετ’ οργής…”) υπάρχει η εξής απίστευτη φράση:
Ο καπιταλιστής είναι τόσο άπληστος , ώστε σου πουλάει και το σκοινί για να τον κρεμάσεις (σελ.193).
Πέμπτο μέρος (σελ. 208-217) με τα λόγια του συγγραφέα: ” Και έσχατον, ως νόστος των εσχάτων, Αίνος Κωστή Μοσκώφ“ (βλ. εισαγωγή, σελ. 53) .
Το έργο κλείνει με μια “περίπου αυτοβιογραφία” (σελ. 209-217) του συγγραφέα.
Κλείνοντας οφείλουμε να πούμε ότι το Φιλοκαλούμεν μετ’ ανταρσίας είναι ακατάλληλο για “εκσυγχρονιστές” και “ευρωλιγούρηδες”. Αντίθετα είναι κατάλληλο για όσους ασχολούνται με την ελληνική ιδιοπροσωπία και τον καθ’ ημάς τρόπον, ήτοι την Παράδοση μας.
Για την σημερινή νέα γενιά λέγεται ότι πρόκειται για μάζα καθοδηγούμενη, χωρίς όνειρα – εκτός από αυτά ενός κινητού τηλεφώνου και ενός αυτοκινήτου -, που ζει με Ρουβά και ριάλιτι και άλλα πολλά που τα γνωρίζετε.
Φυσικά υπάρχει αυτή η κατηγορία παιδιών, όπως πάντα υπήρχαν τα αντίστοιχα σε κάθε γενιά. Η διαφορά της «υπόλοιπης» σημερινής από τις προηγούμενες είναι ότι καθώς μεγαλώνει σε μια τραγική εποχή – που σημειωτέον δημιούργησαν οι μεγαλύτεροί τους που φέρουν και την ευθύνη – έχει εξαρχής, και μάλιστα βίαια, δοσμένη «όλη την πληροφορία». Πρόκειται για μια γενιά που δεν προλαβαίνει να αφουγκραστεί και να επεξεργαστεί, αλλά αναγκαστικά οφείλει να αποδεχτεί και να διαχειριστεί άμεσα.
Εκεί, ο κάθε χαρακτήρας αντιδρά αλλιώς. Γι’ αυτό νομίζω ότι είμαστε μπροστά σε μια πλουραλιστική νέα κοινωνία, αρκετά ανεκτική και ανοιχτή, και ταυτόχρονα πολύ ψυλλιασμένη, επιφυλακτική και σε διαρκή αμφισβήτηση. Άλλωστε ακόμα και η απάθεια είναι συχνά μια μορφή αντίδρασης. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι νέοι σήμερα φορούν τα πάντα και δεν ακολουθούν μια μόδα, ότι ακούνε διάφορες μουσικές και όχι μόνο ένα είδος, ότι ψηφίζουν διαφορετικά κόμματα σε κοινές παρέες, ότι γεμίζουν μικρά θέατρα και σινεφίλ αίθουσες, ότι κατέβηκαν στους δρόμους, ότι δεν παραμυθιάζονται με ήρωες και ινδάλματα ή στρέφονται σε εκείνους του παρελθόντος, όπως ο Τσε ή ο Μάρλει.
Ας κοιτάξουμε λίγη περισσότερη ώρα στα μάτια αυτούς τους πιτσιρικάδες, που έγιναν απότομα έφηβοι. Είναι εκείνοι που μεγαλώνουν και αρκετά μόνοι – αφού πια αμφότεροι οι γονείς δουλεύουν -, είναι εκείνοι που κάνουν πάρτ τάιμ δουλειές, για να μη ζητάνε συνέχεια χαρτζιλίκι, είναι εκείνοι που μάλλον δεν θα κληρονομήσουν ένα διαμερισματάκι, γιατί τα λεφτά λιγοστεύουν. και αν τους κατηγορούμε ότι «μπαίνουν από νωρίς στο λούκι» και δεν ασχολούνται με άλλα πράγματα, ας σκεφτούμε, αν έχουν στ’ αλήθεια εναλλακτική λύση, στην κοινωνία που τους υποδέχτηκε…
15/12/2010 - 16:08
Posts
