Monday, 5 March 2012

Ελύτης: Η ποδηλάτισσα - Odysseas Elytis: La cycliste

Το δρόμο πλάι στη θάλασσα περπάτησα
που 'κανε κάθε μέρα η ποδηλάτισσα.
Βρήκα τα φρούτα που 'χε στο πανέρι της, 
το δαχτυλίδι που 'πεσε απ' το χέρι της.

Odysseas Elytis : La cycliste


Βρήκα το κουδουνάκι και το σάλι της, 
τις ρόδες, το τιμόνι, το πεντάλι της.

Βρήκα τη ζώνη της, βρήκα σε μιαν άκρη, 
μια πέτρα διάφανη που 'μοιαζε με δάκρυ.

Τα μάζεψα ένα ένα και τα κράτησα 
κι έλεγα πού 'ναι πού 'ναι η ποδηλάτισσα.

Την είδα να περνά πάνω απ' τα κύματα, 
την άλλη μέρα πάνω από τα μνήματα.

Την τρίτη νύχτωσ' έχασα τ' αχνάρια της, 
στους ουρανούς άναψαν τα φανάρια της. 

«Οι γονείς σταμάτησαν να μας λένε να διαβάζουμε»

Τα «ζόρια» που περνά η ελληνική οικογένεια δεν αφήνουν ανεπηρέαστους τους μαθητές και τις πανελλαδικές εξετάσεις

Κάποιοι έχουν και τους δύο γονείς τους ανέργους,
σε άλλες οικογένειες οι γονείς είναι εργαζόμενοι μεν,
απλήρωτοι για μήνες δε.
Το Καματερό δεν ήταν ποτέ μια πλούσια περιοχή. Εδώ οι επιπτώσεις της κρίσης ήταν ήδη ορατές όταν για πολύ κόσμο ήταν απλά ένα θέμα στο δελτίο ειδήσεων. Οι μαθητές της Γ’ Λυκείου στο 1ο Λύκειο Καματερού δεν θα πάνε πενθήμερη εκδρομή, κάτι πους τους στενοχωρεί μεν, δεν είναι όμως το βασικό τους πρόβλημα. Κάποιοι έχουν και τους δύο γονείς τους ανέργους, σε άλλες οικογένειες οι γονείς είναι εργαζόμενοι μεν, απλήρωτοι για μήνες δε. Σχεδόν σε όλα τα σπίτια τα ζητήματα της επικαιρότητας και της οικονομίας είναι καθημερινό θέμα συζήτησης. «Οι γονείς μας ασχολούνται πλέον τόσο πολύ με αυτά τα ζητήματα που έχουν σταματήσει να μας λένε να διαβάζουμε» λένε.
«Ο
ι μαθητές ετοιμάζονται για τις πανελλαδικές εξετάσεις έχοντας στο μυαλό τους σπουδές εντός Αττικής ή στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές, επιλογές με αποκλειστικό κριτήριο τη "σιγουριά" που προσφέρουν» λέει ο Δημήτρης, πρόεδρος του 15μελούς συμβουλίου του 1ου Λυκείου Καματερού. Σκέφτεται ότι, ακόμη και να περάσει σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ, πάντα εντός Λεκανοπεδίου, «θα δουλέψω το καλοκαίρι και ύστερα σκέφτομαι να κάνω αμέσως τη στρατιωτική μου θητεία με την ελπίδα ότι όταν απολυθώ τα πράγματα στα οικονομικά της οικογένειας θα έχουν κάπως φτιάξει». Η περίπτωση του Δημήτρη και του Καματερού δεν είναι μοναδική. Ενα οδοιπορικό σε σχολεία της Δυτικής Αθήνας, του κέντρου, ακόμη και περιοχών που φαινομενικά είναι «υπεράνω πάσης υποψίας» όπως η Ηλιούπολη, δείχνει ότι τα «ζόρια» που περνά η μέση ελληνική οικογένεια κάθε άλλο παρά ανεπηρέαστα αφήνουν τα παιδιά της.
Πολυτέλεια τα φροντιστήρια
Στο Καματερό τα ιδιαίτερα μαθήματα ήταν ούτως ή άλλως σπάνια ως ανύπαρκτα. Κάποιοι μαθητές σταμάτησαν και τα φροντιστήρια. Οι περισσότεροι από όσες οικογένειες δεν το έκαναν έχουν μειώσει τις ώρες ή απλά χρωστούν χρήματα. «Κάποιοι καθηγητές φροντίζουμε να κάνουμε έξτρα μάθημα εκτός σχολικού ωραρίου για όσα παιδιά το επιθυμούν» λέει η κυρία Μάρω Δημάκου, φιλόλογος, η οποία έχει παρατηρήσει πως «ειδικά σε μαθήματα όπως η έκθεση αργά ή γρήγορα η συζήτηση μέσα στην τάξη περιστρέφεται γύρω από την επικαιρότητα».
«Δεν είναι θέμα κόντρας ανάμεσα σε σχολεία και φροντιστήρια. Με την τεράστια δυσκολία που έχουν τα θέματα των πανελλαδικών εξετάσεων, λ.χ. στα μαθηματικά κατεύθυνσης, οι διδακτικές ώρες του σχολείου δεν αρκούν. Την ίδια στιγμή θεσμοί όπως η πρόσθετη διδακτική στήριξη που παρέχονταν δωρεάν στο σχολείο έχουν καταργηθεί. Αυτό σημαίνει πως το παιδί του γονέα που δεν έχει να πληρώσει ξεκινά με ένα μειονέκτημα» σχολιάζει από την πλευρά του ο μαθηματικός και πρόεδρος της Ε' ΕΛΜΕ (Πετράλωνα, Ταύρος κτλ.) της Αθήνας κ. Σταμάτης Νικολάου.
Ανεξάρτητα αν οι συζητήσεις μεταξύ μαθητών και καθηγητών για την επικαιρότητα προβλέπονται από τη σχολική ύλη, αυτό το οποίο προκύπτει ως συμπέρασμα είναι η απαξίωση των μαθητών για τους πολιτικούς. Απόρροια της ηλικίας και όσων ακούνε στο σπίτι τους; «Κάθε άλλο» λέει ο Γιώργος, μαθητής της Γ' Λυκείου στο 1ο Λύκειο του Καματερού. «Εμένα θα μου άρεσε...

Ωραίοι Έλληνες: Σωκράτης

αὐτὸς δὲ περὶ τῶν ἀνθρωπείων ἀεὶ διελέγετο σκοπῶν τί εὐσεβές, τί ἀσεβές, τί καλόν, τί αἰσχρόν, τί δίκαιον, τί ἄδικον, τί σωφροσύνη, τί μανία, τί ἀνδρεία, τί δειλία, τί πόλις, τί πολιτικός, τί ἀρχὴ ἀνθρώπων, τί ἀρχικὸς ἀνθρώπων, καὶ περὶ τῶν ἄλλων, ἃ τοὺς μὲν εἰδότας ἡγεῖτο καλοὺς κἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς δ’ ἀγνοοῦντας ἀνδραποδώδεις ἂν δικαίως κεκλῆσθαι.
(Ξενοφώντα Απομν. Α' α , 16)
    Γεννήθηκε στην Αθήνα το 470 π.Χ. Δεν εγκατέλειψε ποτέ την πόλη του παρά μόνο για να συμμετάσχει σε στρατιωτικές αποστολές. Πέθανε το 399 π.Χ. αλλά το τέλος του ήταν ο λαμπρότερος θρίαμβος της διδασκαλίας του.

    Ήταν άσκημος, κοντός φαλακρός και κοιλαράς. Δεν έγραψε τίποτα στη ζωή του. Ό,τι ξέρουμε γι' αυτόν το οφείλουμε στον Ξενοφώντα, στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη.
Ήταν αμείλικτος εχθρός των σοφιστών. Δεν αποδεχόταν τον υποκειμενισμό και τον σχετικισμό τους. 
Γι' αυτόν οι ηθικές έννοιες έχουν αντικειμενική αξία. Η αρετή διδάσκεται. Κανείς δεν γίνεται με τη θέλησή του κακός, αλλά από άγνοια του καλού.

    Σοφός είναι μόνο ο Θεός. Ο άνθρωπος είναι μόνο φιλόσοφος, δηλαδή αναζητητής της αλήθειας. Βάση της φιλοσοφίας του η αυτογνωσία, το "γνώθι σαυτόν". Μέσω αυτής οδηγείται στο "εν οίδα ότι ουδέν οίδα".
    Η διδακτική του μέθοδος ήταν πρωτότυπη. Ξεκινά τη συζήτηση προσποιούμενος πως δεν γνωρίζει την αλήθεια και ζητά να τη μάθει μέσα απ' το διάλογο. Βέβαια, στην πορεία αποδεικνύεται το αντίθετο ("σωκρατική ειρωνεία"). Στη συνέχεια, οδηγεί τον συνομιλητή του να ανακαλύψει προοδευτικά την αλήθεια ("μαιευτική").

Sunday, 4 March 2012

«Κοινωνικό Θεατροπωλείο» εγκαινιάζει το ΚΘΒΕ

«Από τη μία, ο προσκυνημένος, ο αμοραλιστής, ο κερδοσκόπος. Από την άλλη, ο άνθρωπος όρθιος φωτισμένος από το κερί της εφημερίας του και από τις αξίες του ανθρωπισμού και της συλλογικότητας. Διαλέγεις και παίρνεις.»

Οι θεατές των παραστάσεων καλούνται
να καταβάλουν αντί εισιτηρίου, τρόφιμα
μακράς διαρκείας, τα οποία θα διατεθούν
σε κοινωνικά ιδρύματα.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟΠΩΛΕΙΟ: Θέατρο Αλληλεγγύης από τους ηθοποιούς του ΚΘΒΕ (28/2/2012)
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟΠΩΛΕΙΟ
Θέατρο Αλληλεγγύης από τους ηθοποιούς του ΚΘΒΕ

Το ΚΘΒΕ συνεχίζοντας με συνέπεια την κοινωνική του πολιτική εγκαινιάζει τον θεσμό του «Κοινωνικού Θεατροπωλείου». Ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, συσπειρωμένοι απέναντι στις κρίσιμες στιγμές, προτείνουν, σκηνοθετούν και ερμηνεύουν αγαπημένα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου.

Οι θεατές των παραστάσεων καλούνται να καταβάλουν αντί εισιτηρίου, τρόφιμα μακράς διαρκείας, τα οποία θα διατεθούν σε κοινωνικά ιδρύματα. Συγκεκριμένα, το ΚΘΒΕ, για τη διάθεση των τροφίμων, θα συνεργαστεί με τους ακόλουθους Οργανισμούς και ιδρύματα: «Το Χαμόγελο του παιδιού», «Ελληνικό Παιδικό Χωριό», Ίδρυμα Ορφανοτροφείο Θηλέων «Η Μέλισσα», Παπάφειο Ίδρυμα & Ξενώνας Προστασίας Αγάμων Μητέρων «Το Σπίτι της Μαρίας».
Στο πλαίσιο του «Κοινωνικού Θεατροπωλείου», θα παρουσιαστούν, καταρχήν, από το ΚΘΒΕ, πέντε παραγωγές που θα φιλοξενηθούν, κατά τη διάρκεια των μηνών Μαρτίου και Απριλίου, στο νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών. Τις παραστάσεις θα σκηνοθετήσουν οι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ: Μαρίνα Χατζηιωάννου, Γιώργος Ρούφας, Βασίλης Σπυρόπουλος, Γιάννης Τσάτσαρης, Γιώργος Σφυρίδης & Εβελίνα Παπούλια.

Σημείωμα Καλλιτεχνικού Διευθυντή
Σε εποχές σκοτεινές και δυσοίωνες, όπου κυοφορείται το αναπάντεχο και ο άνεμος της ιστορίας ερημώνει τις πόλεις και τις ψυχές των ανθρώπων, το μεγάλο στοίχημα του καθενός μας είναι το ζύγισμα του εαυτού του, πού ανήκει, ποιούς αγαπά και σε ποιούς εναντιώνεται, με ποιούς θα πάει.
Από τη μία, ο προσκυνημένος, ο αμοραλιστής, ο κερδοσκόπος.
Από την άλλη, ο άνθρωπος όρθιος φωτισμένος από το κερί της εφημερίας του και από τις αξίες του ανθρωπισμού και της συλλογικότητας. Διαλέγεις και παίρνεις.
Εμείς, οι ηθοποιοί του Κ.Θ.Β.Ε. – το πρώτο πληθυντικό το διεκδικώ γιατί είναι τιμή μου να είμαι ένας από αυτούς – ανοίγουμε το «Κοινωνικό Θεατροπωλείο» και προσπαθούμε να αρθρώσουμε παρηγορητική φωνή για τον συνάνθρωπο που δοκιμάζεται. Με εργαλείο μας την αδιαπραγμάτευτη τέχνη του θεάτρου, παίζουμε, σκηνοθετούμε, φτιάχνουμε σκηνικά, κοστούμια, γράφουμε μουσικές για κείμενα που μας συγκίνησαν, μας αφύπνισαν και πυρπόλησαν τις ψυχές μας. Οι ηθοποιοί αυτού του θεάτρου, αντικρούοντας τις εύκολες και «χρήσιμες» συστημικές κατηγορίες περί αργόσχολων του Δημοσίου, ενώνουμε τις δυνάμεις μας με το τεχνικό και διοικητικό μας προσωπικό και προτείνουμε την τέχνη ως αξιακή βάση οικοδόμησης ενός νέου εθνικού αφηγήματος.
Δεν ζητάμε χρήματα για τις παραστάσεις μας. Ζητάμε από τους θεατές μας τρόφιμα μακράς διαρκείας για να τα προσφέρουμε σε Κέντρα Φιλοξενίας συνανθρώπων μας. Στη βία των επαγγελματιών του κέρδους ας αντιτάξουμε την εφημερία μας, τη διαθεσιμότητα και την παρηγορία. Είθε ο άνθρωπος κάποια στιγμή να ξαναμπεί στο κέντρο της σκέψης μας και η αλληλεγγύη να μπαλώσει τον κοινωνικό ιστό που δείχνει να κουρελιάζεται όπως το ηθικό και η ψυχική δύναμη των πολλών.

Στο πλαίσιο του «Κοινωνικού Θεατροπωλείου» θα παρουσιαστούν, καταρχήν, τα εξής έργα: ...

Η Υπερδύναμη της φτώχειας
Paupers of a superpower

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ
Ταλανιζόμενοι από το υψηλό κόστος διαβίωσης, όλο και περισσότεροι Αμερικανοί, περίπου ένας στους δύο, γλιστρούν κάτω από το όριο της φτώχειας ή αγωνίζονται να συγκρατηθούν στην κατηγορία των πολιτών με χαμηλό εισόδημα.

Census: US poverty rate swells to nearly 1 in 6

Συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, υψηλά ποσοστά ανεργίας κι ένα διάτρητο δίχτυ ασφαλείας από τους μηχανισμούς πρόνοιας δημιουργούν μια διογκούμενη κατηγορία εκατομμυρίων εργαζομένων και οικογενειών που βιώνουν τον οικονομικό μαρασμό, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία. 


 «Προγράμματα πρόνοιας όπως τα κουπόνια σίτισης και οι φορολογικές πιστώσεις συγκράτησαν τα ποσοστά της φτώχειας να μην εκτοξευτούν ακόμη ψηλότερα μέσα στο 2010, αλλά πολλές οικογένειες χαμηλού εισοδήματος... θεωρούνται πολύ "πλούσιες" για να πάρουν κάποιο βοήθημα», σχολιάζει χαρακτηριστικά ο Σέλντον Ντέιντζιγκερ, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, που ειδικεύεται σε θέματα φτώχειας.
«Στην πραγματικότητα οι προοπτικές για τους φτωχούς ή τους σχεδόν φτωχούς είναι δυσοίωνες», τονίζει. «Αν το Κογκρέσο και οι πολιτειακές αρχές προχωρήσουν σε περαιτέρω περικοπές, ο αριθμός των φτωχών και των οικογενειών με χαμηλό εισόδημα θα αυξηθεί κατακόρυφα μέσα στα επόμενα χρόνια».
Ωστόσο, «συντηρητικές» προσεγγίσεις τάσσονται υπέρ της... απεξάρτησης από τα προγράμματα πρόνοιας, θεωρώντας ότι με βάση τα κριτήρια που έχουν τεθεί πολλοί Αμερικανοί... κατοχυρώνονται ως «φτωχοί» ενώ ζουν σε μεγάλα σπίτια, οδηγούν αυτοκίνητα και απολαμβάνουν αγαθά που δεν συνάδουν με την κατάταξή τους στην κατηγορία των φτωχών. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ύφεση έχει οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στην ανεργία και τα οικογενειακά εισοδήματα έχουν μειωθεί», λέει χαρακτηριστικά ο Ρόμπερτ Ρέκτορ, ερευνητής-αναλυτής στο συντηρητικό ινστιτούτο Heritage Foundation (δεξαμενή σκέψης Συντηρητικών με έδρα την Ουάσιγκτον), αλλά «καθώς βγαίνουμε από την ύφεση είναι πολύ σημαντικό τα προγράμματα αρωγής να προωθούν την οικοδόμηση μιας αυτάρκειας έναντι της εξάρτησης και να ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να αναζητούν εργασία».
Περίπου 97,3 εκατομμύρια Αμερικανοί ανήκουν στην κατηγορία των πολιτών με χαμηλό εισόδημα σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Μαζί με τα 49,1 εκατομμύρια που πέφτουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μιλάμε για 146,7 εκατομμύρια ή το 48% του πληθυσμού των ΗΠΑ.

(Πηγή: Ασοσιέιτεντ Πρες)

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki