- Παππού βαρέθηκα! ... - Άσε κοριτσάκι, άσε.... Ψάξε μόνη σου!

- Παππού βαρέθηκα! 

Όχι απλώς βαρέθηκα, μπούχτισα, αγανάκτησα πώς το λένε; 

Όπου και να πάω, όπου και να σταθώ ακούω για την κρίση, για τις προοπτικές των νέων που είναι ανύπαρκτες, για την διπλή και την τριπλή προσπάθεια που πρέπει να κάνουμε εμείς τα παιδιά για να επιβιώσουμε και να δημιουργήσουμε σε αυτή τη χώρα! 

Ποια χώρα μωρέ; 

Ποια χώρα; 

Τι με νοιάζει εμένα που γέννησε τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία όταν εγώ για να ζήσω πρέπει να την εγκαταλείψω;

- Σςςς κοριτσάκι, σςςς τι λόγια είναι αυτά; Σε αυτό τον τόπο οι άνθρωποι πρωτο-ασχολήθηκαν με τα μεγάλα και τα σπουδαία. Προσπάθησαν να μάθουν να σκέφτονται και να ψάχνουν απαντήσεις στα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπου.

- Ωραία παππού. Μπράβο τους και καλά έκαναν! Το ζήτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς; Γιατί το μόνο που κάνουμε είναι αιώνια μνημόσυνα σε αυτούς τους ανθρώπους. 

Και επιτέλους ποιοι ήταν αυτοί δηλαδή και τι είπαν; Θέλω να τους ξέρω! Έναν, έναν με το όνομα τους! 

Μεγάλωσα πια. Στο λύκειο είμαι. Γιατί δεν μας είπαν ποτέ τίποτα για αυτούς μέχρι τώρα;

- Δεν ξέρω, παιδί μου, αλλά ψάξε στα σχολικά βιβλία σου. 

Δεν μπορεί κάτι θα βρεις. Και ξεκίνα με αυτόν που πρωτοέφτιαξε τη λέξη φιλοσοφία, τον Πυθαγόρα. Μετά με τον Ηράκλειτο, τον Εμπεδοκλή, τον Παρμενίδη, τον Πλάτωνα....

- Ποιοι είναι αυτοί παππού; Στο βιβλίο που μας έδωσαν φέτος λίγα λόγια βρήκα μόνο για τον τελευταίο; Οι υπόλοιποι ίσως να είναι στο ευρετήριο. Κάτσε να δω...

- Άσε κοριτσάκι, άσε μη δεις. Και αν θες πραγματικά να μάθεις, μη ψάξεις στα σχολικά βιβλία. Ψάξε μόνη σου! 

Η αλήθεια ποτέ δεν κρύφτηκε από αυτούς που την αναζήτησαν. Και εκείνοι οι άνθρωποι, ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Σωκράτης και τόσοι ακόμη αυτό έκαναν. 

Όσο για τα μνημόσυνα, έχεις δίκιο! Ίσως και οι ίδιοι να βαρέθηκαν να μας ακούν να λέμε πόσο σπουδαίοι υπήρξαν. Ίσως να περιμένουν να κάνουμε κάτι και εμείς. Πριν όμως τους αφήσουμε να ησυχάσουν, οφείλουμε να αντισταθούμε στην άγνοια που μας επιβάλλουν. 

Ε, τι λες; τα λέω σωστά; Έτσι μπράβο κοριτσάκι. Άντε και καλή σχολική χρονιά!

Της διαδικτυακής φίλης, και εξαιρετικής συγγραφέως Μαρίας Χίου Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

το βρήκαμε στην αγαπημένη Ιδεοπηγή

Παιδιά: Τα μεγαλύτερα Θύματα της Aξιακής και Oικονομικής Kρίσης.

«Καμπανάκι κινδύνου» χτυπούν προς την Πολιτεία πολλοί συναρμόδιοι φορείς για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν στη χώρα μας νεογνά και μωρά εγκαταλελειμμένα σε νοσοκομεία, παιδιά κακοποιημένα ή παρατημένα από γονείς που αδυνατούν να τα μεγαλώσουν λόγω οικονομικής ανέχειας ή προσωπικών προβλημάτων (εθισμού σε ναρκωτικά, αλκοόλ κ.λπ.), ασυνόδευτοι ανήλικοι (πρόσφυγες, μετανάστες) που διαβιούν σε αστυνομικά κρατητήρια υπό συνθήκες εγκλεισμού, αντί σε ειδικούς ξενώνες φιλοξενίας υπό καθεστώς ελευθερίας.

Εισαγγελείς, ανεξάρτητες Αρχές, φορείς υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των παιδιών, ΜΚΟ αλλά και διεθνείς οργανισμοί παρεμβαίνουν για να εξασφαλιστούν καλύτερες συνθήκες γι' αυτά «τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού», που μοιάζει να είναι και τα μεγαλύτερα θύματα της οικονομικής και αξιακής κρίσης των ημερών μας.

Από τα σήματα SOS προκύπτει με σαφήνεια η τεράστια έλλειψη αναγκαίων υποδομών και εξειδικευμένου προσωπικού αλλά και η αδυναμία της Πολιτείας να δώσει την κατάλληλη «χείρα βοηθείας», πολύ περισσότερο σε μία περίοδο που οι εθνικοί πόροι είναι δυσεύρετοι.

Νοσοκομεία και μαιευτήρια «σηκώνουν τα χέρια ψηλά», αδυνατώντας να ανταποκριθούν (λόγω των περιορισμένων χώρων και του προσωπικού) στις ανάγκες για το μεγάλωμα μωρών και μικρών παιδιών εγκαταλελειμμένων από τους γονείς τους, ενώ οι αρμόδιοι ιατρικοί φορείς προειδοποιούν για τις επιπτώσεις και τους κινδύνους που συνεπάγεται για την ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών η ανατροφή τους στο νοσοκομειακό περιβάλλον.

Την ίδια ώρα, κρατικοί φορείς προστασίας ανηλίκων εξαναγκάζονται να καταφύγουν στον «Μεγάλο Αδελφό», εγκαθιστώντας κάμερες συνεχούς (24ωρης) παρακολούθησης των παιδιών που φιλοξενούν για την καλύτερη προστασία και την ασφάλειά τους (με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τον ψυχισμό τους), επειδή διαθέτουν ελάχιστο και ανειδίκευτο έως παντελώς άσχετο προς τα απαιτούμενα προσόντα για ένα τόσο δύσκολο και ευαίσθητο έργο, προσωπικό.

Μητέρες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους είτε γιατί δεν έχουν τα μέσα να τα μεγαλώσουν είτε γιατί είναι άστεγες, πρόσφυγες, ναρκομανείς, αλκοολικές ή αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα.

«Κείμενο Αρχών»
Η αντίστοιχη έλλειψη χώρων, υποδομών, προσωπικού και στην περίπτωση των ασυνόδευτων παιδιών έχουν προκαλέσει παρεμβάσεις διεθνών φορέων, ΜΚΟ αλλά και εισαγγελικών Αρχών, που προειδοποιούν ότι «η προστατευτική κράτηση ή επιτήρηση» ασυνόδευτων ανηλίκων σε αστυνομικά κρατητήρια, προαναχωρησιακά κέντρα κ.λπ. παραβιάζει την ευρωπαϊκή σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, ενώ καιροφυλακτεί ο άμεσος κίνδυνος «ευρωκαταδίκης» της χώρας, αφού ήδη εκκρεμούν σχετικές καταγγελίες και προσφυγές?

«Πάνω στην ώρα» έρχεται και μία έκθεση της ΕΕΔΑ (Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) που ως αρμόδιο συμβουλευτικό όργανο της Πολιτείας σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στέλνει «Κείμενο Αρχών» με υποδείξεις για την παιδική προστασία στην Ελλάδα και την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων, με τον χαρακτηριστικό τίτλο-επισήμανση «η παιδική προστασία δεν είναι πολυτέλεια!»;

Οπως συμβαίνει και σε πολλούς άλλους τομείς στη χώρα μας, πολλά προβλήματα ξεπερνιούνται εκ των ενόντων, κυρίως χάρη στην αυτοθυσία και στον «πατριωτισμό» όσων καταθέτουν την προσωπική ευαισθησία τους, προσφέροντας ό,τι μπορούν στο πιο ευάλωτο ίσως τμήμα του πληθυσμού στα συγκεκριμένα παιδιά. Στα ζητήματα αυτά υπάρχουν πάντως και εισαγγελικές παρεμβάσεις, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της υποκατάστασης των γονέων από τα νοσοκομεία αλλά και των ασυνόδευτων ανηλίκων.

Τα νοσοκομεία

Το ζήτημα δεν είναι καινούργιο, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς όλο και μεγαλύτερος αριθμός νεογνών και μωρών παραμένουν στα μαιευτήρια-νοσοκομεία, αντί για 4-5 μέρες, επί πολλούς μήνες, μολονότι δεν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υγείας, αλλά επειδή τα άφησαν οι γονείς τους, αδυνατώντας να τα μεγαλώσουν.

Αλλες μητέρες αναγκάζονται να τα εγκαταλείψουν γιατί δεν έχουν τα μέσα να τα μεγαλώσουν, άλλες γιατί είναι άστεγες, πρόσφυγες, μετανάστριες, άλλες γιατί έχουν τον σύζυγό τους στη φυλακή, γιατί είναι ναρκομανείς, αλκοολικές ή αντιμετωπίζουν ψυχολογικά ή ψυχιατρικά προβλήματα κ.λπ.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η αρμόδια κοινωνική υπηρεσία, σε συνεργασία με τις εισαγγελικές Αρχές, αρνείται να τα δώσει στους γονείς, όταν είναι φανερό ότι δεν θα μεγαλώσουν σε σωστό οικογενειακό περιβάλλον, και έτσι τα παιδιά αυτά μένουν επί 5-8 μήνες ή και περισσότερο, μέχρι να βρεθεί κατάλληλος χώρος σε ίδρυμα.

Σχετικές αναφορές ιατρικού προσωπικού αποτυπώνουν με ανάγλυφο τρόπο το πρόβλημα των νοσοκομείων (όπως το «ΓΝ Ελενα», το «ΓΝ Αλεξάνδρα» κ.λπ.) και ιδίως των παιδιών, καθώς η παραμονή τους εκεί για κοινωνικούς λόγους, και όχι λόγους υγείας (ύστερα από παρέμβαση κοινωνικών υπηρεσιών, με εισαγγελικές διατάξεις κ.λπ.) αποτελεί μια μορφή συστημικής κακοποίησής τους.

Οι αρμόδιοι επιστημονικοί φορείς προειδοποιούν ότι, σύμφωνα με σχετικές μελέτες, η νοσοκομειακή φροντίδα αντί της οικογενειακής μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχοσωματική τους ανάπτυξη, στην κοινωνικοποίηση, καθώς και στη δημιουργία προσωπικότητας με αυτοεκτίμηση. Στους χώρους αυτούς που προσφέρονται μόνο για νεογνά τα παιδιά αυτά ....

Έτσι βλέπει ένα παιδί τη «λιτότητα» The "austerity" through the eyes of a child

Ένα διαφορετικό βρετανικό βιντεάκι με αρκετή δόση χιούμορ για τη λιτότητα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού!

Ο πατέρας (οι «θεσμοί») του βίντεο, πίνοντας ένα ποτήρι σαμπάνια, λέει στην μικρή κόρη του (τους λαούς) πως το χαρτζιλίκι της ανήκει στο παρελθόν, λόγω του χρέους που βαραίνει την οικογένειά τους.

Το κοριτσάκι διαμαρτύρεται πως ήταν καλό παιδί, και πως οι γονείς της φταίνε που ξόδεψαν όλα τα λεφτά τους στον τζόγο και το αλκοόλ, μα ως απάντηση παίρνει μια σκούπα για να καθαρίσει καμινάδες και να αποπληρώσει το οικογενειακό χρέος. 

Αποκορύφωμα: 
Το εισόδημα της κατάσχεται και η ίδια "απολύεται" από το σπίτι, λόγω οικονομικής στενότητας!

ipaideia

Μου πήρε κάτι χρόνια, αλλά σήμερα το κατάλαβα. Πάει και τελείωσε, μαζί τα φάγαμε!!

Συνελήφθη ο τέως πρόεδρος Ερυθρού Σταυρού, Ντυνάν, Ανδρέας Μαρτίνης 

και η σύζυγός του Γεωργία Μαρτίνη.

Μαζί, εσείς, εγώ, εμείς, παρέα με όλα τα λαμόγια ...

Μαζί τα φάγαμε τα μεροκάματα των γονιών και κατ' επέκταση το φαγάκι των παιδιών τους.
Μαζί τα φάγαμε και τα Νοσοκομεία είναι σε άθλια κατάσταση.
Μαζί τα φάγαμε και τα παιδιά μας «πήραν των ομματιών τους», μας φασκέλωσαν και ξενιτεύτηκαν.
Μαζί τα φάγαμε και χρεωκοπήσαμε τη χώρα μας

Μαζί τα φάγαμε με τους προέδρους οργανισμών, διευθύνοντες συμβούλους, εργολάβους, γραμματείς και φαρισαίους, κάθε λογής.

Μαζί τα φάγαμε, με τον Μαρτίνη (τον κάθε Μαρτίνη), τη γυναίκα του, και όλους τους ομοίους τους ...

Πάει και τελείωσε, μαζί τα φάγαμε!!

χαμομηλάκι

...Φάγαν(μ)ε...Φάγαν(μ)ε... Φάγαν(μ)ε!

Ο ακήρυχτος ενδοοικογενειακός πόλεμος με θύματα τα παιδιά

Αύξηση των κρουσμάτων κακοποίησης και παραμέλησης ανηλίκων λόγω της οικονομικής κρίσης - Η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών

Είναι γεγονός πως η οικονομική κρίση χτυπά περισσότερο τους αδύναμους. 

Και ποιος είναι ποιο αδύναμος από ένα παιδί; Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα παιδιά γίνονται θύματα κακοποίησης μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, καθώς έχει διαπιστωθεί πως στις περιόδους οικονομικής κρίσης, οι σχέσεις στις οικογένειες γίνονται πιο δύσκολες και σε πολλές περιπτώσεις αυξάνονται τα προβλήματα παραμέλησης και βίας σε βάρος των παιδιών.

Της Μαρίας Ζαχαροπούλου

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, αφού την τελευταία τριετία, μόνο στην Εισαγγελία Ανηλίκων της Αθήνας, καταγράφεται αύξηση 30% στις υποθέσεις κακοποίησης και παραμέλησης ανηλίκων. Είναι χαρακτηριστικό πως από το 2009 έως και το 2012 είχαν φτάσει στην Εισαγγελία Ανηλίκων 2.620 υποθέσεις, δηλαδή περίπου 600 το χρόνο. Από το 2013 έως και το 2015 ο αριθμός των υποθέσεων εκτινάχθηκε καθώς αγγίζει τις 900 το χρόνο.

Το 2015, 102 παιδιά απομακρύνθηκαν από 74 οικογένειες που κρίθηκαν ακατάλληλες ενώ, ήδη, το 2016 απομακρύνθηκαν από 14 οικογένειες, 20 παιδιά.

«Πολύ μεγάλο ρόλο παίζει η κρίση. Η εξαθλίωση στο οικογενειακό περιβάλλον προκαλεί εκρήξεις βίας, που πολλές φορές συνδέονται με χρήση αλκοόλ, ναρκωτικά, αλλά και ψυχολογικά προβλήματα…», λέει η εισαγγελέας ανηλίκων Ευθυμία Βερροιώτου, υπογραμμίζοντας ότι «η απομάκρυνση των παιδιών από τις οικογένειες τους δεν είναι οριστική παρά μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις. Πολλές φορές η απομάκρυνση του παιδιού λειτουργεί σε πολλούς γονείς καταλυτικά. Κάνουν προσπάθεια για να κερδίσουν το παιδί τους πίσω και τους δίνεται αυτή η ευκαιρία».

Όπως λένε οι ειδικοί, πολλοί γονείς λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, αισθάνονται απόγνωση και μετατρέπονται σε θύτες με εύκολα θύματα τα ίδια τους τα παιδιά. Καθημερινά φτάνουν στο γραφείο του εισαγγελέα περιπτώσεις κακοποίησης και παραμέλησης παιδιών. Παιδιά που γίνονται αποδέκτες βίαιων συμπεριφορών και άλλα που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες υγιεινής και σε πολλές περιπτώσεις υποσιτίζονται.

Στην Εισαγγελία φτάνουν και ολόκληρες οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση με σοβαρά θέματα επικοινωνίας τόσο μεταξύ των γονιών, όσο και με τα παιδιά τους και οι αρμόδιες αρχές κάνουν προσπάθεια, ώστε να βοηθήσουν να βρεθεί λύση μέσω συμβουλευτικών προγραμμάτων ή και προγραμμάτων απεξάρτησης σε πολλές περιπτώσεις.

Τα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης, που καταγράφονται είναι λιγότερα σε σχέση με τις υπόλοιπες περιπτώσεις, ωστόσο αφήνουν πίσω τους παιδιά ράκη που χρειάζονται μεγάλη βοήθεια από τους ειδικούς και δίνουν αγώνα ζωής για να καταφέρουν να κάνουν το επόμενο βήμα. Πάντως, αίσθηση προκαλούν, όπως λέει η κ. Βερροιώτου, οι περιπτώσεις μητέρων που «εκβιάζουν» για να πετύχουν διατροφή από τον πρώην σύζυγο κατηγορώντας τον ψευδώς για σεξουαλική κακοποίηση του παιδιού.

Το θέμα της κακοποίησης εξακολουθεί να παραμένει ταμπού αφού σε ποσοστό 80% με 85% οι καταγγελίες που φτάνουν στις αρμόδιες αρχές είναι ανώνυμες, ενώ ακολουθούν τα συγγενικά πρόσωπα και οι δάσκαλοι ή καθηγητές.

Οι ελλείψεις καθυστερούν τις διαδικασίες

Κάθε καταγγελία προϋποθέτει έρευνα, ώστε οι αρμόδιες υπηρεσίες να διαπιστώσουν τη βασιμότητα της και να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για το καλό του παιδιού. Και εδώ έρχονται να προστεθούν οι μεγάλες ...

............

η συνέχεια εδώ: newsbeast

Άντε να πεις στο παιδί ότι «το ταμείον είναι μείον»!

ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Η ψυχολόγος σχολικής-εξελικτικής κατεύθυνσης και ψυχοθεραπεύτρια Δρ Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου μίλησε στην κυριακάτικη «Σ» για το θέμα, λύνοντας όλες μας τις απορίες

Μέχρι κάποια ηλικία τα παιδιά σκέφτονται με τη φαντασιωτική σφαίρα και έτσι, μιλώντας για την κυρία «Κρίση», την αντιλαμβάνονται σαν ένα μυθικό πλάσμα, που έρχεται στην αρχή του παραμυθιού και μένει μέχρι η τελευταία σελίδα να χαϊδέψει το τέλος του παραμυθιού…

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΣΟΓΕΜΑΤΟ: Διατηρούμε την ψυχραιμία μας και απαντούμε με ειλικρίνεια σε όλες τις ερωτήσεις των παιδιών, δίνοντας απαντήσεις ανάλογες της ηλικίας του παιδιού χωρίς να φέρνουμε την καταστροφή

· Καθησυχάζουμε τα παιδιά και κερδίζουμε την εμπιστοσύνη τους
· Τους ζητούμε να συμμετέχουν σε κάποιον τομέα του μηνιαίου προϋπολογισμού της οικογένειας
· Ασχολούμαστε μαζί τους. Εφόσον ζητήσουν περισσότερη φυσική επαφή και προσοχή, τα δίνουμε απλόχερα
· Διαβεβαιώνουμε ότι η οικογένεια θα παραμείνει ενωμένη σαν μια γροθιά και μπορεί να διαχειριστεί κάθε δυσκολία
· Είμαστε πρόθυμοι να συζητήσουμε τα συναισθήματά τους και να απαλύνουμε φόβους και ανησυχίες
· Δεν ξεχνούμε ότι συνεχώς τα ματάκια τους είναι στραμμένα πάνω μας, στον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς μας
· Αν διαπιστώσουμε ότι υπάρχει αισθητή αλλαγή στη συμπεριφορά τους, ζητούμε βοήθεια

«Μου ζητάει συνεχώς παιχνίδια… Θέλει να πηγαίνουμε στο λούνα παρκ, αλλά εδώ και λίγους μήνες που ο σύζυγός μου έμεινε άνεργος, πρέπει να κάνουμε φρικτές οικονομίες. Οι δόσεις τρέχουν, οι λογαριασμοί μένουν απλήρωτοι, το παιδί μάς βλέπει αγχωμένους, λυπημένους… ζούμε στην ένταση, στις φωνές πια… δεν μπορώ να ξέρω τι καταλαβαίνει αλλά σίγουρα δεν είμαστε όπως παλιά. Συχνά τον έπαιρνα στο κατάστημα να πάρει ένα παιχνίδι. Κάθε Σάββατο πηγαίναμε στο λούνα παρκ για παγωτό και μπόλικο παιχνίδι. 

Τώρα πια αυτά είναι πολυτέλεια. Δεν καταλαβαίνει όμως… κλαίει… κτυπιέται στο πάτωμα… Τι να καταλάβει από τη φράση δεν έχω λεφτά; "Να πας να βρεις", μου λέει… και να ξαναλέμε παραμύθια από την αρχή ότι σε λίγο καιρό θα μπορούμε να πηγαίνουμε όπου θέλουμε, να κάνουμε ό,τι θέλουμε, να αγοράσουμε πολλά πράγματα… απλά μόνο υπομονή χρειάζεται.. αλλά ποιος μπορεί να εξηγήσει στο παιδί για υπομονή;».

Πώς να εξηγήσεις τα ανεξήγητα
Η μαμά Δήμητρα επιλέγει να αποφεύγει όσο γίνεται τις συγκρούσεις με το παιδί της. Όταν αυτό επαναστατεί ζητώντας δικαιωματικά όλα όσα ήταν συνηθισμένο να έχει, το παίρνει αγκαλιά προσπαθώντας μάταια, όπως η ίδια υποστηρίζει, να εξηγήσει στο παιδί όλα όσα συμβαίνουν στο σπίτι. 

Αλήθεια, όμως, τι κάνουμε στις περιπτώσεις όπου τα στενά μας οικονομικά εμποδίζουν την ομαλή πορεία της μέχρι πρότινος ζωής μας; Μήπως είναι καλύτερα να αφήσουμε το παιδί στην άγνοια ώστε να μην ανησυχεί και να μην επηρεαστεί από την κατάσταση ή του μιλάμε ανοικτά για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο και κατ’ επέκτασιν στο δικό μας σπιτικό; 

Μαγικά σύνορα μεταξύ ενηλίκων και παιδιών
Η αβεβαιότητα και το άγχος, που προκαλεί η οικονομική κρίση, δεν επηρεάζει μόνο τους ενήλικες, αλλά εύκολα μεταδίδεται και στα παιδιά. Έτσι, σύμφωνα και με την ψυχολόγο, εφόσον τα παιδιά δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν ορολογίες και τις συνέπειες της κρίσης, υπάρχει ο κίνδυνος να βιώσουν ακόμη μεγαλύτερο φόβο και άγχος. Ο ρόλος των γονιών είναι να προστατεύσουν τα παιδιά τους από αυτόν τον φόβο και την ανασφάλεια.

«Τα παιδιά δεν πρέπει να λειτουργούν ως έμπιστοί μας. Ανάλογα με την εξελικτική φάση που διανύουν, μπορούν να αντιληφθούν ή όχι αυτό που τους λέμε. Όταν τους εξηγούμε τη δεινή οικονομική μας κατάσταση, αυτό που καταφέρνουμε είναι να τα αγχώνουμε και να τους προκαλούμε ανασφάλεια. Ο κόσμος των ενηλίκων είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν της παιδικής ηλικίας. Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους υπάρχουν μαγικά σύνορα.

»Ένα από τα βασικότερα στοιχεία της οικογενειακής αρμονίας είναι η επίγνωση της ύπαρξης και ο σεβασμός αυτών των συνόρων που διαχωρίζουν τον κόσμο των παιδιών από αυτόν των ενηλίκων. Το παιδί δεν είναι ένας μικρός ενήλικας, όπως πολλοί το αντιμετωπίζουν. Μπορούμε να λέμε στο παιδί τι μπορεί να πάρει και τι όχι. Μπορούμε να σκεφτούμε διάφορους εναλλακτικούς τρόπους που, αν τους χρησιμοποιήσουμε, θα οριοθετήσουμε κατάλληλα τη συμπεριφορά του παιδιού. Π.χ. "τώρα που θα πάμε στο σούπερμαρκετ θα πάρεις μόνο ένα πράγμα. Δεν μπορούμε να πάμε στον παιδότοπο, μπορούμε όμως να πάμε στην παιδική χαρά της γειτονιάς μας"».

Μακριά από συζητήσεις μεγάλων
Το καλύτερο για την προστασία των παιδιών είναι να αποφεύγουν οι ενήλικες να συζητούν τα θέματά τους μπροστά στα παιδιά, σύμφωνα με την δρα Θεοδοσίου. «Στη σκέψη των μικρών παιδιών υπάρχει η φαντασιωτική σφαίρα και η ρεαλιστική σφαίρα. Μέχρι κάποια ηλικία τα παιδιά σκέφτονται με τη φαντασιωτική σφαίρα και έτσι, μιλώντας για την κυρία "Κρίση", την αντιλαμβάνονται σαν ένα...

«Η βαλσαμωμένη γιαγιά» - «My Stuffed Granny»

Η καλύτερη ελληνική ταινία animation 2015

Η ταινία «My Stuffed Granny», φτιαγμένη με την τεχνική του stop-motion, αφηγείται την ιστορία της μικρής Σοφίας που αγαπάει τη γκρινιάρα γιαγιά της, παρόλο που είναι πάντα πεινασμένη και τρώει τα λίγα τρόφιμα που μπορούν να αγοράσουν. 

Η σύνταξή της γιαγιάς είναι το μόνο πράγμα που βοηθά εκείνη και τον πατέρα της να ζουν και κάποια στιγμή όταν η γιαγιά πεθαίνει πρέπει να βρουν έναν τρόπο να τα βγάλουν πέρα.

To εξαιρετικό φιλμάκι εστιάζει στη σχέση της εγγονής με τη γιαγιά της, κλείνοντας με αισιοδοξία το μάτι στην κρίση που αντιμετωπίζει η κοινωνία σήμερα: 

Ένα κοριτσάκι προσπαθεί να φυτρώσει σποράκια από υπολειπόμενα φαγητά, για να ταΐσει όλη την οικογένεια.

Το animation της Έφης Παππά έχει συμμετάσχει και διακριθεί σε πολλά Φεστιβάλ -,μεταξύ άλλων, κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Ταινιών Anime του Τόκιο- ενώ απέσπασε και το πρώτο βραβείο Καλύτερης ελληνικής ταινίας animation 2015 στην ψηφοφορία της ASIFA Hellas.

περισσότερα εδώ:  thesecretrealtruth

«Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ. Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. Μας σιχάθηκα.

«Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ.»

Μαρτυρεί ο Θάνος Πασχάλης
Ειδικευόμενος Νευροχειρουργικής 

στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας

Εφημερία. Απογευματάκι χτυπάει το τηλέφωνο. 

«Τον εφημερεύοντα νευροχειρουργό θέλω, στα ΤΕΠ της Παιδιατρικής για ένα παιδάκι που χτύπησε…»

Ένα τέταρτο μετά, διεκπεραιώνοντας κάποια διαδικαστικά θέματα της κλινικής κατεβαίνω να το δω. Μου είχε πει ήδη η συνάδελφος στο τηλέφωνο ότι το παιδί είναι «πίσω αναπτυξιακά» (έχουμε ξεπεράσει τους όρους καθυστερημένο και αυτιστικό το 2016), ότι δε μιλάει παρά μόνον δείχνει και δεν περπατάει.

Μπαίνω στο εξεταστήριο της παιδιατρικής. Βλέπω έναν τέλειο ζούζουνο να με κοιτάει, τον ρωτάω πώς το λένε. Δεν μου απαντάει. Δίπλα του κάθεται ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, η Ελευθερία, 13 χρονών.

«Εσύ τι είσαι;» τη ρωτάω.
«Αδελφή του.»
«Και με ποιον είναι το παιδάκι;»
«Με μένα » απαντάει.

Ρωτάω το ιστορικό εν τάχει στην μικρή πριγκίπισσα και καταλαβαίνω ότι είναι μια μικρή κάκωση κεφαλής, χωρίς σημεία ενδοκράνιας υπέρτασης με ένα χαμηλής ταχύτητας μηχανισμό κάκωσης. 

Λέω στο μικρό: 

«Είσαι καλά; Θές να μου πεις τίποτα;»
«ΠΕΙΝΑΩ», λέει το «πίσω αναπτυξιακά» παιδί. 

Ρωτάω την αδερφή του τι θέλουν να φάνε να το φροντίσουμε. Με κοιτάει στα μάτια κατακόκκινη από ντροπή και λέει «τίποτα, ευχαριστούμε».
Λίγα λεπτά μετά μιλώντας με τη συνάδελφο ανακαλύπτω ότι η Ελευθερία είναι κηδεμόνας των μικρών αδελφών της (δεν έμαθα ακριβή αριθμό), τα ταΐζει, τα προσέχει. Δεν έμαθα αν πάνε σχολείο. 

Και ράγισα.

Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 

Όταν έρχεται ένα παιδί στα επείγοντα και ΠΕΙΝΑΕΙ και δεν έχει διάγνωση από τα γεννοφάσκια του, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 

Με ένα θολό οικογενειακό περιβάλλον, με ένα μηδενικό υπόβαθρο, που δε θέλω να αναφέρω εδώ τα παιδιά αυτά παλεύαν για να ζήσουν.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΓΙΩΡΓΟ, ΚΩΣΤΑ, ΑΝΤΩΝΗ, ΑΛΕΞΗ; ΠΟΥ;;;

Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ. Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. 

Μας σιχάθηκα.

«Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;»

Ν. Χριστιανόπουλος

rizopoulospost

Μητέρες χτυπούν πόρτες και παρακαλούν συλλόγους και αγνώστους για λίγο γάλα

Στην Αχαϊκή πρωτεύουσα πεινάνε 4.000 παιδιά, 

ηλικίας από 3 μηνών έως 14 ετών

Τα μεγαλύτερα και αθώα θύματα της παρατεταμένης κρίσης στην Ελλάδα και δη στην Πάτρα, είναι τα παιδιά, η πιο ευαίσθητη πληθυσμιακή ομάδα, που αντιμετωπίζει την κατάθλιψη αλλά και την πείνα.

Στην Αχαϊκή πρωτεύουσα πεινάνε 4.000 παιδιά, ηλικίας από 3 μηνών έως 14 ετών, με τις μητέρες να χτυπούν πόρτες και να παρακαλούν συλλόγους και αγνώστους για λίγο γάλα, όπως αποκάλυψε στο patrastimes.gr, ο πρόεδρος από το Φωτεινό Αστέρι, το οποίο από 400 παιδιά που είχε αναλάβει μέχρι τα Χριστούγεννα του 2015, σήμερα καλείται να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες 780 παιδιών.

Αύξηση 100% μέσα σε μόλις δύο μήνες!

Την ίδια ώρα οι κοινωνικοί λειτουργοί του συλλόγου που προσφέρουν εθελοντική εργασία, δίνουν μάχη να βγάλουν τα παιδιά από την κατάθλιψη, αλλά δυσκολεύονται, αφού το μόνο που βιώνουν είναι το δράμα της ανεργίας και της φτώχειας των άνεργων γονέων τους, την ανάγκη να τρέφονται από ξένους και πολλές φορές λόγω μη κατάλληλου πρωινού και ενδυμασίας ντρέπονται να πάνε σχολείο.

Πηγή: patrasTimes.gr

nooz

Στα 76,5 εκατομμύρια εκτιμώνται τα παιδιά που ζουν σε συνθήκες φτώχειας στις… πλούσιες χώρες.

Ακόμη χειρότερη η κατάσταση σε χώρες όπως η Γκάνα, η Νιγηρία και το Μπαγκλαντές. Στο έλεος καταναγκαστικής εργασίας, κακοποίησης και… ιάσιμων ασθενειών.

Εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον πλανήτη είναι εκτεθειμένα στην φτώχεια, στην καταναγκαστική εργασία και σε κάθε μορφής βία. Καθώς η οικονομική κρίση επεκτείνεται σε όλο και περισσότερες χώρες του πλανήτη τα μεγάλα θύματα εξακολουθούν να είναι τα παιδιά.

Το στοιχείο είναι συγκλονιστικό: ο συνολικός αριθμός των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας στις πλούσιες χώρες έχει αυξηθεί κατ' εκτίμηση σε 76.500.000. Τα παιδιά της ύφεσης αυξήθηκαν κατακόρυφα μετά την εκδήλωση της κρίσης χρέους στην Νότια Ευρώπη καθώς πολλές εύπορες χώρες έχουν υποστεί ένα μεγάλο κούρεμα στο εισόδημα. Θύματα φυσικά τα παιδιά καθώς οι επιπτώσεις γι ‘αυτά αλλά και στο περιβάλλον που ζουν είναι κατακλυσμιαίες.

Ανάλυση της UNICEF έδειξε ότι τα πρώτα προγράμματα οικονομικής τόνωσης για την προστασία των παιδιών σε ορισμένες χώρες ήταν αποτελεσματικά , αλλά τα πράγματα άλλαξαν μετά το 2010. Τότε ήταν που ξέσπασε η κρίση χρέους και οι περισσότερες αναπτυγμένες χώρες ξεκίνησαν περικοπές στους προϋπολογισμούς τους . Αυτό είχε αρνητικές επιπτώσεις στα παιδιά – ειδικά στην περιοχή της Μεσογείου.

Η «γραμμή της φτώχειας» είναι έως το 60% του μέσου εισοδήματος της χώρας – το ίδιο κατώτατο όριο που χρησιμοποιείται από την Ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, Eurostat. Τα παιδιά που ζουν σε οικογένειες που κερδίζουν λιγότερα θεωρείται ότι ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Και φυσικά τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα στον αναπτυσσόμενες και τις πτωχές κοινωνίες όπου η ψαλίδα της ανισότητας συνεχώς διευρύνεται. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που έκανε η ΜΚΟ Save the Children, οι δέκα χώρες που παρουσιάζουν την μεγαλύτερη ψαλίδα στους όρους διαβίωσης των φτωχών και των πλουσίων παιδιών είναι : Ρουάντα, Καμπότζη, Κένυα, Βιετνάμ, Περού, Ινδία, Μαδαγασκάρη, Γκάνα, Μπαγκλαντές και Νιγηρία. Από τις 189 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα, η Ινδία κατατάσσεται στην 140η θέση, πίσω από χώρες όπως η Ρουάντα, το Ιράκ και το Μπαγκλαντές.

Την ίδια στιγμή, η καταναγκαστική εργασία, οι ιάσιμες ασθένειες και η βίαιη κακοποίηση είναι καθημερινή πραγματικότητα για εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο. Ο κίνδυνος της βίας παραμένει πολύ υψηλός, ακόμη και σε μέρη όπου τα παιδιά θα πρέπει να αισθάνονται πιο ασφαλείς όπως στο σχολείο και στο σπίτι.

Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές πάνω από 150 εκατομμύρια κορίτσια και 73 εκατομμύρια αγόρια βιώνουν σεξουαλική βία κάθε χρόνο. Περίπου 300 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών έχουν προβλήματα με τις σχέσεις, τη συμπεριφορά και επιθετικότητα, επειδή είχαν εκτεθεί σε βία στο περιβάλλον τους.

Επιπλέον, 13,5 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 ετών, ορισμένα ηλικίας μόλις επτά χρονών, οδηγούνται σε αναγκαστικούς γάμους ενώ το ποσοστό των ανηλίκων θύματα της εμπορίας ανθρώπων αυξήθηκε κατά 27% μεταξύ 2007 και 2010.Αυτό το χρόνο, περίπου 5,9 εκατομμύρια παιδιά θα πεθάνουν – κυρίως από αιτίες που προλαμβάνονται – πριν από τα πέμπτα τους γενέθλια.

Το ποσοστό θνησιμότητας των παιδιών κάτω των πέντε ετών μειώθηκε συνολικά, από 91 θανάτους ανά 1.000 γεννήσεις το 1990, σε 43 ανά 1.000 γεννήσεις το 2015, σύμφωνα με μια νέα διεθνή έκθεση. Σχεδόν οι μισοί από τους θανάτους βρεφών συνδέονται με τον υποσιτισμό, και το 45% πεθαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων 28 ημερών της ζωής.

dimokratiki

250.000 μαθητές σε 2000 σχολεία ζουν σε συνθήκες πείνας

Αυξάνεται δραματικά από χρόνο σε χρόνο ο αριθμός των μαθητών 
που πηγαίνουν σχολείο πεινασμένοι.

ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΛΙΑΤΣΟΥ

Το Ινστιτούτο Prolepsis που υλοποιεί από το 2012 ένα πρόγραμμα Σίτισης στα σχολεία ευπαθών περιοχών της χώρας, έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία ανατριχιαστικά που φανερώνουν το μέγεθος της επισιτιστικής ανασφάλειας και της πείνας που μαστίζει τη χώρα μας, λόγω οικονομικής κρίσης.

Από την επεξεργασία των δεδομένων που συλλέχθησαν κατά την περσινή εφαρμογή ( 2014-15)του προγράμματος Σίτισης στα σχολεία , προκύπτει ότι:

* Το 53% των παιδιών που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Σίτισης, βίωναν επισιτιστική ανασφάλεια.
* Το 21% των παιδιών βίωναν πείνα.
* Σε ποσοστό 64% των οικογενειών, τουλάχιστον ο ένας γονιός δεν είχε εισόδημα.
* Στο 15% των οικογενειών δεν υπήρχε καμιά πηγή εισοδήματος.
* Το 8,5% των μαθητών ήταν ανασφάλιστοι.
* Το 7% δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα περισσότερο από μία εβδομάδα.

Φέτος, έχουν υποβάλλει αίτηση για να υπαχθούν στο πρόγραμμα 2032 σχολεία από όλη την Ελλάδα. Ο αριθμός αυτός που αντιστοιχεί στο 16% των δημόσιων σχολείων της χώρας και περίπου σε 250.000 μαθητές και φανερώνει καθαρά το μέγεθος του προβλήματος. Οι πόροι όμως που έχουν εξασφαλιστεί μέχρι σήμερα αρκούν μόνο για την κάλυψη 100 σχολείων με 7.500 μαθητές.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Prolepsis, σχεδόν οι μισοί μαθητές που φοιτούν σε σχολεία ιδιαίτερα ευπαθών περιοχών αντιμετωπίζουν επισιτιστική ανασφάλεια. Ενας στους έξι μαθητές αντιμετωπίζει προβλήματα σωματικής υγείας και ένας στους τέσσερις προβλήματα συναισθηματικής υγείας.
Το φετινό πρόγραμμα ΔΙΑΤΡΟΦΗ ξεκινά την εβδομάδα αυτή σε σχολεία της Αττικής, Θεσσαλονίκης, Ημαθίας και Θράκης.
Κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, που παραχώρησε η ...
......
περισσότερα στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Η οικονομική κρίση και η πολιτική λιτότητας μετέτρεψαν την Ελλάδα στο άρρωστο παιδί της Ευρώπης.

Επιστολή Βέλγων γιατρών για την «Ελλάδα... σε υγειονομική κρίση»
Όπως αναφέρει η ηλεκτρονική έκδοση της εφερίδας LA LIBRE BELGIQUE, η κατάσταση της δημόσιας υγείας στην Ελλάδα επιδεινώθηκε από την αρχή της χρηματοοικονομικής κρίσης, που πλήττει βαριά τη χώρα.

La Grèce en pleine crise... sanitaire: la lettre ouverte des médecins belges à Charles Michel et Maggie De Block
Ανεπαρκής ιατρική κάλυψη, βρέφη που γεννιούνται ελλιποβαρή, αύξηση των περιπτώσεων κατάθλιψης και των θετικών διαγνώσεων για AIDS, μείωση των δημόσιων δαπανών που προκαλούν δραστικές περικοπές σε έναν ζωτικό τομέα.
Πολλοί ιατροί, από τον πανεπιστημιακό ή νοσοκομειακό τομέα, συνέταξαν επιστολή με ερώτηση προς το Βέλγο Π/Θ Charles Michel και την Υπ. Υγείας Maggie De Block, σχετικά με μια επιδεινούμενη μέρα με τη μέρα κατάσταση, ώστε να τους κινητοποιήσουν ενόψει των επομένων διαπραγματεύσεων:

Η επιστολή:
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Κυρία Υπουργέ της Υγείας,
...........................
ολόκληρη η επιστολή εδώ: Hellas Solidarity

Θα βρεθούμε ξανά / όταν όλα θα έχουν περάσει....

 

Εδώ θα ρίξω στη θάλασσα
σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα
Εδώ θα μου φέρει το κύμα
ένα γράμμα που θα έχει και ρίμα
και θα λάμπει στο τέλος η υπογραφή:
Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Φιλικοί.
 

Θα βρεθούμε ξανά
όταν όλα θα έχουν περάσει.
Στην Πατρίδα φιλιά
και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει.
Θα βρεθούμε ξανά
όταν όλοι θα έχουν αλλάξει
Θα βρεθούμε ξανά.

Εδώ αρχαία μου θάλασσα
που ξέρεις τι βάσανα τράβηξα
Εδώ θα μου στείλει τ’ αγέρι
ένα γράμμα απ’ τ’ αόρατα μέρη
ο χαμένος ο λόγος, ο πιο ζεστός:
Σεφέρης, Κάλβος, Εμπειρίκος, Σολωμός.

Μην αφήσετε τον πανικό να διεισδύσει στο σπίτι σας. Θωρακίστε τον ψυχισμό της οικογένειάς σας

Τις τελευταίες μέρες έχουμε γίνει θεατές μιας σειράς κατακλυσμιαίων γεγονότων που έχουν ενσκήψει σαν χιονοστιβάδα στη χώρα μας ....

Από τη Δευτέρα ξεκινά έλεγχος κεφαλαίων, τράπεζες κλειστές , ράφια των σούπερ μάρκετ που αδειάζουν, ουρά στα βενζινάδικα... μια κατάσταση πρωτόγνωρη που αιωρείτο σαν απειλή, αλλά κανένας δεν πίστευε ότι θα συμβεί στη χώρα μας και να που έφθασε η στιγμή να την βιώσουμε.
Ο πολύπαθος ελληνικός λαός ορθώνει το ανάστημα του στους κραταιούς της Ευρώπης για τη διεκδίκηση του δικαίου.
Η ανασφάλεια είναι διάχυτη, η αγωνία όλων μάς κάνει να κρεμόμαστε από τα χείλη των αρμοδίων και οι δέκτες της τηλεόρασης είναι ανοικτοί μέχρι πρωίας.

Οι συζητήσεις εδώ και μέρες δίνουν και παίρνουν .... Αγωνία , ανασφάλεια, φόβος, θυμός, μουδιασμένο συναίσθημα μας κάνουν με κομμένη ανάσα να παρακολουθούμε τις εξελίξεις .... Το άγχος καιροφυλακτεί, εισβάλλει πάλι στη ζωή των πολιτών σαν μια φυσιολογική αντίδραση σε αυτά που συμβαίνουν....

Χρειάζεται να θωρακίσουμε το ψυχισμό μας, να διαχειριστούμε το άγχος, την αγωνία και την ανασφάλεια μας. Η αυτοσυγκράτηση, ο αυτοέλεγχος και η θετική σκέψη θα είναι σύμμαχοι σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Σ' αυτές τις δραματικές στιγμές που βιώνουμε οφείλουμε να θυμόμαστε ότι δίπλα μας στέκονται τα παιδιά μας, που με τα αθώα τους μάτια παρατηρούν τις αντιδράσεις μας, που δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει capital control, άδεια ATM, Grexit, τέλος προγράμματος, δημοψήφισμα κλπ. που βλέπουν διάχυτη την ανησυχία στην οικογένειά τους....

Τα παιδιά όμως έχουν ανάγκη να αισθάνονται τους γονείς τους δυνατούς να στέκονται δίπλα τους, να τους δημιουργούν την ασφάλεια και την σταθερότητα που έχουν ανάγκη για τη συναισθηματική τους ανάπτυξη.

Να θυμάστε ότι τα παιδιά με τη συμπεριφορά τους μας δείχνουν την ανησυχία ή την ψυχική τους οδύνη. Διαφυλάξτε λοιπόν τον ψυχισμό των παιδιών, αποφύγετε να τα εκθέτετε συνεχώς στις ειδήσεις ή σε συζητήσεις πανικού.

Στα μεγαλύτερα παιδιά με απλά λόγια εξηγήστε αυτό που συμβαίνει, δίνοντας τους την δυνατότητα να εκφράζουν τις απορίες τους, φροντίζοντας όμως να εισπράξουν μηνύματα ασφάλειας όχι μόνο από τα λόγια σας αλλά και από το ύφος και τις πράξεις σας.
Μην αφήνετε τον πανικό να διεισδύσει στην οικογένειά σας.
Το χαμόγελο των παιδιών σας είναι πηγή έμπνευσης και δύναμης ....

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου
Ψυχολόγο - Παιδοψυχολόγο - Συγγραφέα
akappatou

Τι λέμε στα μικρά παιδάκια μας για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τις μέρες αυτές

Στα μικρά, επειδή τα μεγαλύτερα έχουν ήδη διαμορφώσει άποψη. Δείτε εδώ:
Τις δικές τους απαντήσεις για την οικονομική κρίση και την επίλυσή της έδωσαν μαθητές της Ε΄και ΣΤ΄τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων.

Γράφει ο Γιώργος Μόσχος*

Πρώτα από όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυμού και μίσους–επιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι «φταίνε» για τη σημερινή κρίση. Αρκετά έχουν χορτάσει να ακούνε κατηγόριες, από την κοινωνία των ενηλίκων.

Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι σπουδαίο να τους επιβεβαιώσουμε την ασφάλεια της σχέσης μας και των συναισθημάτων μας, που είναι ο καλύτερος πλοηγός στις δύσκολες φουρτούνες, όποτε και αν ξεσπάνε.

Τρίτο, θα έλεγα, να αποφεύγουμε να κάνουμε μπροστά τους διαλόγους πανικού για το χρήμα και την οικονομική κατάσταση. Αντίθετα, χρειάζεται να περάσουμε στα παιδιά, περισσότερο από ποτέ, το μήνυμα ότι δεν θα μας κάνει το χρήμα ευτυχισμένους αλλά η αίσθηση ότι ανήκουμε σε ομάδες και κοινότητες που μοιράζονται κοινά και όμορφα ιδανικά και νοιάξιμο για τον άλλο / την άλλη.

Και τέταρτο, προτείνω, αυτή την εβδομάδα -όπως και κάθε φορά που η κοινωνία μπαίνει σε συλλογική παράκρουση- να μην αφήνουμε την τηλεόραση να πλημμυρίζει τα σπίτια μας με τοξικότητα.

Ας περπατήσουμε μαζί με τα παιδιά στη φύση, ας παίξουμε, ας ακούσουμε τους ήχους, ας θαυμάσουμε τα χρώματα, ας σκαρφαλώσουμε ανηφόρες μαζί τους και ας τους υποσχεθούμε ότι η ύπαρξή μας θα αντέξει και θα ανθίζει σε κάθε καθεστώς, αρκεί να ποτίζεται τακτικά από την απόλαυση της ενεργητικής, δημιουργικής, αγωνιστικής και αλληλεπιδραστικής πραγμάτωσης της ανθρώπινής μας μοναδικότητας.
Ας χαιρόμαστε που υπάρχουμε, που είμαστε μαζί, που δεν τα παρατάμε στα δύσκολα και που, σε κάθε περίπτωση, είμαστε εμείς που ορίζουμε το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής μας.

*Ο Γιώργος Μόσχος ασκεί τα καθήκοντα του Βοηθού Συνηγόρου του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Συμμετείχε ενεργά στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Συνηγόρων του Παιδιού του οποίου διατέλεσε και Πρόεδρος. Έχει συγγράψει εκπαιδευτικά εγχειρίδια για παιδιά και ενήλικες, εκθέσεις και επιστημονικά άρθρα σε θέματα συναφή με τα δικαιώματα των παιδιών και των νέων. Είναι πατέρας δύο παιδιών, από τα οποία διδάσκεται διαρκώς.

greekteachers

... ΠΟΤέ δεν θα μάθω να σέρνομαι...

Δεν ξέρω αν ποτέ θα μάθω να πετάω
αλλά ξέρω ότι ποτέ δεν θα μάθω να σέρνομαι…

Το δικό μου παιδί δεν μου περίσσευε. Ξέρει κανείς έστω κι ένα παιδί που περισσεύει;

ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΤΕΡΚΕΝΛΗ

Ο πατέρας μου ο Γιάννης ήρθε από το Ικόνιο το 1922 – πρόσφυγας! Ο γιος μου ο Γιάννης έφυγε στο Εδιμβούργο το 2012 - μετανάστης! Χρειάσθηκαν 90 χρόνια για να επαναληφθεί η ίδια ιστορία. Σε νέους προορισμούς αυτήν τη φορά, μα το βίαιο κόψιμο από τις ρίζες παραμένει γεγονός.

Η ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 δημιούργησε στρατιές δυστυχισμένων που άφησαν τις εστίες τους και ήλθαν να φτιάξουν μια νέα ζωή, σε συνθήκες αντίξοες και όχι απαραίτητα φιλόξενες. Κι αν την προσφυγική γενιά του πατέρα μου η Ελλάδα δεν την καλωσόρισε, εμένα με υποδέχθηκε… μετά βαΐων και κλάδων, μου έδωσε την καλύτερη τροφή, μόρφωση, δυνατότητες.

Οταν ενηλικιώθηκα το 1978, λίγα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, η Ελλάδα μου πρόσφερε μια νεαρή και πολλά υποσχόμενη δημοκρατία για να ζήσω με ασφάλεια, χρήματα και παιδεία.
Η γενιά μου θεώρησε όμως πολλά πράγματα δεδομένα. Καταχρασθήκαμε το παρόν μας και το μέλλον των αγέννητων παιδιών μας. Με αλαζονεία επενδύσαμε στην υπερκατανάλωση, εκπαιδευτήκαμε να είμαστε νεόπλουτοι, να απολαμβάνουμε όσα δεν δημιουργήσαμε. Φιλήδονοι και φυγόπονοι, εξαρτημένοι από γονείς και το Δημόσιο, δεν αντιληφθήκαμε ότι ροκανίζαμε το καραβόσκοινο που μας ένωνε με τα παιδιά μας και «σχεδόν ανεπαισθήτως», όπως λέει ο ποιητής, «εκλεισθήκαμεν από τον κόσμον τους έξω». Μέσα στην επίπλαστη ευημερία, πιστέψαμε ότι δεν είμαστε από αυτούς που μεταναστεύουν.

Γαλουχήθηκα με τον πόνο του νόστου, που όμως δεν γνώρισα προσωπικά. Ομως, η ιστορία επιφύλασσε τη δική της δυσάρεστη έκπληξη στο παιδί μου: έπρεπε ή να κρεμαστεί από τα φουστάνια μου ή να φύγει. Μα άλλα παιδιά δεν είχαν ούτε φουστάνια να κρεμαστούν… 

Τα καραβάνια της προσφυγιάς του 1922, έγιναν πτήσεις για προσχηματικά μεταπτυχιακά. Η Ελλάδα αδειάζει από τα παιδιά της που φεύγουν κυνηγώντας αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια, αυτάρκεια, εργασία.

Οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται και ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποια θα ανακαλύψει το φόρο που θα γίνει λιγότερο αντιληπτός, η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύεται την απόγνωση και εκπαιδεύει στη ξενοφοβία και το ρατσισμό, κι εμείς παρακολουθούμε τις ειδήσεις κι εξοικειωνόμαστε με λέξεις, όπως grexit, graccident, πτώχευση, δραχμή.

Δεν υπάρχουν κίνητρα για την επιστροφή των παιδιών αυτών. Κανένα συγκροτημένο σχέδιο ανάπτυξης, κανένα απολύτως πλάνο δημιουργικότητας, κανένα όνειρο και για όσα παραμένουν εδώ, εξαρτημένα από τους γονείς τους και με καλύτερη δυνατή προοπτική μια κακοπληρωμένη θέση στο Δημόσιο ή μια εξαθλιωμένη θέση στον ιδιωτικό τομέα. Σαν να μην ενδιαφέρει κανέναν κυβερνήτη μας η μαζική φυγή στο εξωτερικό. Σα να μη χρειαζόμαστε αυτά τα παιδιά.

Το δικό μου παιδί δεν μου περίσσευε. Ξέρει κανείς έστω κι ένα παιδί που περισσεύει;

«Όταν μεγαλώσω εύχομαι να μην είμαι πάρα πολύ φτωχή!»

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στο μέλλον γιατί θα ήθελα να δω πώς θα είμαι και που θα είμαι στο μέλλον και τι θα κάνω. Ελπίζω να έχω ένα σπίτι και δουλειά. Ελπίζω να είμαι καλά και να μην είμαι πάρα πολύ φτωχή».
---------------------------
Οι πολιτικές εξαθλίωσης των τελευταίων μνημονιακών ετών έχουν σημαδέψει ανεπανόρθωτα τις ψυχούλες των μικρών παιδιών.
Μαθήτρια δημοτικού, σε έκθεση που έγραψε με θέμα «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω» σόκαρε τη δασκάλα που τη διάβασε.
Το παιδί δεν εξέφρασε την επιθυμία να γίνει γιατρός, αστροναύτης, οτιδήποτε τέλος πάντων που του εξιτάρει τη φαντασία.

Το παιδί έγραψε: «ελπίζω να είμαι καλά και να μην είμαι πάρα πολύ φτωχή»!.
Προσέξτε.
Το παιδί θεωρεί δεδομένο ότι θα είναι φτωχή όταν μεγαλώσει. Ελπίζει, απλά, να μην είναι πάρα πολύ φτωχή.
H έκθεση, που έγραψε η μαθήτρια δημοτικού, αναρτήθηκε στο Twitter από το χρήστη @Fou_la.

Όσοι πόνεσαν απ' αυτό το «χαστούκι» είναι ακόμα άνθρωποι…

tribune

«Παιδιά και οικονομική κρίση: Ο ρόλος του σχολείου»

Η ζωή των παιδιών επηρεάζεται πολλαπλά μέσα στην οικογένεια αλλά και στην καθημερινότητα του σχολείου, ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γ. Μόσχος, βοηθός του Συνηγόρου του Πολίτη για τα δικαιώματα του παιδιού, μιλώντας σε εκδήλωση με θέμα «Παιδιά και οικονομική κρίση: ο ρόλος του σχολείου», που πραγματοποιήθηκε από το δήμο Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας.

Στο επίκεντρο της εκδήλωσης βρέθηκε ο ρόλος του σχολείου και των καθηγητών στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στη χώρα,ενώ ομιλητής ήταν και ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης.

Ο κ. Μόσχος, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αναφέρθηκε στην κρίση και τις αιτίες που «δημιουργούν μια αίσθηση προβλήματος στη σχολική ζωή» και τόνισε: «Έχουμε δει τη ζωή των παιδιών να επηρεάζεται πολλαπλά, κατ' αρχάς στην οικογένεια, στον τρόπο ζωής και κατά δεύτερον και μέσα στην καθημερινότητα του σχολείου, όχι τόσο λόγω της έλλειψης παροχών της εκπαίδευσης, όσο διότι τα παιδιά πολύ συχνά μεταφέρουν την ένταση από το σπίτι στο σχολείο, ή μια ανασφάλεια ή και ορισμένες φορές παιδιά έχουν σοβαρές ελλείψεις σε υλικά αγαθά από το σπίτι που είναι εμφανή στο σχολείο, από την έλλειψη χαρτζιλικιού».

Ιδιαίτερη σημασία στην εξάλειψη τέτοιων προβλημάτων έχει ο ρόλος των εκπαιδευτικών, οι οποίοι, κατά τον κ. Μόσχο, δεν θα πρέπει να είναι απλοί «αναμεταδότες γνώσης», αλλά και η υποστήριξη από την πολιτεία πρακτικών που προωθούν την «κοινωνική μάθηση».
Η εμπειρία πολλών χρόνων του συνηγόρου του παιδιού έχει δείξει ότι σε σχολεία, που ο σύλλογος διδασκόντων επενδύει στο «συμμετοχικό, κοινωνικό σχολείο» -κάνοντας το παιδί να νοιώθει καλά να σχετίζεται με τους άλλους, να αναζητά λύσεις, να μαθαίνει την αλληλεγγύη, να μαθαίνει να μοιράζεται- οι εντάσεις είναι λιγότερες και είναι καλύτερη η διαχείρισή τους, «παρ' όλο που προβλήματα υπάρχουν πάντοτε σε όλες τις σχολικές κοινότητες», πρόσθεσε ο κ. Μόσχος.

«Στα σχολεία, σημείωσε, που έχουν αποφασίσει να βάζουν μπροστά το στοιχείο της συνεργασίας και της επικοινωνίας, εξευρίσκονται πιο εύκολα λύσεις και το τελικό αποτέλεσμα είναι πιο χαρούμενα παιδιά».

Από την πλευρά του ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, στην παρέμβασή του στην εκδήλωση, επισήμανε τη σημασία των προσωπικών επιλογών του ατόμου, πέραν των εξωτερικών παραγόντων που μπορούν να καθορίσουν την πορεία του και τόνισε ότι το σχολείο δεν μπορεί να αλλάξει, αλλάζοντας μόνο τη λειτουργία του.

«Το σχολείο, είπε, δεν μπορεί να είναι μία νησίδα, μία όαση όπου οι πολύ καλοί εκπαιδευτικοί,οι πολύ καλές προσπάθειες που κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της κρίσης μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση, όταν γύρω-γύρω είναι ένας ωκεανός ανισοτήτων».

Τέλος, ο κ. Κουράκης ανέφερε ότι το σχολείο μόνο του δεν μπορεί να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες, χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία και στην πολιτική ζωή.

imerisia

Τα πάθη των παιδιών σε μια κοινωνία της κρίσης Παιδιά, ακόμη και ημερών, εγκαταλείπονται στα νοσοκομεία της χώρας

Με εμφανή τα σημάδια εγκατάλειψης στο βλέμμα του, ένα 13χρονο παιδί νοσηλεύεται από τα τέλη Μαρτίου σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας. Οι ακριβείς λόγοι δεν είναι γνωστοί ούτε ενδιαφέρουν.

Σημασία έχει ότι το παιδί βρέθηκε εγκαταλελειμμένο. Δεν ήταν σε καλή κατάσταση, κυρίως η ψυχική του υγεία, με αποτέλεσμα να νοσηλευθεί στο νοσοκομείο κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Η διαμονή του εκεί τις πρώτες ημέρες δεν ήταν εύκολη. Ήθελε να φύγει. Απειλούσε ότι θα έβαζε τέλος στη ζωή του.
Την κατάσταση ανέλαβαν κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι οι οποίοι κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του. Όταν το παιδί πάψει πλέον να χρειάζεται νοσηλεία, θα ενημερωθεί ο εισαγγελέας και θα αναζητηθεί δομή πρόνοιας που θα το φιλοξενήσει.
Παιδιά εγκαταλελειμμένα ή «τραυματισμένα» από το περιβάλλον τους ανέκαθεν νοσηλεύονταν ή φιλοξενούνταν – αν και δεν αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα υγείας – από τα παιδιατρικά δημόσια νοσοκομεία και τα μαιευτήρια.

Τα τελευταία χρόνια όμως τα περιστατικά αυξήθηκαν κατακόρυφα. Δεκάδες παιδιά, από ημερών ως και 15-16 ετών, μεταφέρονται κάθε μήνα με εισαγγελική εντολή στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας, το «Αγία Σοφία» και το «Αγλαΐα Κυριακού».
Ως το 2010, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Νοσοκομείου παίδων «Αγία Σοφία», έφταναν κατ' αυτόν τον τρόπο περισσότερα από 20 παιδιά ετησίως. Το 2010 και το 2011 μετέβησαν με εισαγγελική εντολή 81 παιδιά (έκαστο έτος), 92 το 2012, 141 το 2013, 169 το 2014 και 22 τους πρώτους τρεις μήνες του τρέχοντος έτους.

Περίπου άλλα τόσα έφτασαν και στο «Αγλαΐα Κυριακού»: το 2010 πήγαν 42 παιδιά με εισαγγελική εντολή, 96 το 2011, 124 το 2012, 131 το 2013 και 133 το 2014.
«Αυτή τη στιγμή νοσηλεύονται στο νοσοκομείο 18 παιδιά. Στο παρελθόν έχουν φθάσει και τα 40. Προσπαθούμε όσο καιρό παραμένουν στο νοσοκομείο το περιβάλλον να είναι όσο γίνεται καλύτερο και πιο κατάλληλο.
Ένα νοσοκομειακό περιβάλλον ωστόσο δεν μπορεί να είναι το ενδεδειγμένο για υγιή παιδιά» δηλώνει προς «Το Βήμα» ο διοικητής των Παίδων «Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού» κ. Μανώλης Παπασάββας.

Νοσηλεύεται βρέφος 44 ημερών
Τον τελευταίο ενάμιση μήνα στο «Αγία Σοφία» νοσηλεύεται βρέφος μόλις 44 ημερών. Μεταφέρθηκε εκεί αμέσως μετά την έξοδό του από το μαιευτήριο καθώς η μητέρα του κρίθηκε από τις Αρχές ακατάλληλη όχι μόνο να το αναθρέψει αλλά και να το πλησιάσει.
Σε ορισμένες περιπτώσεις μαζί με τα παιδιά μπορεί να χρειαστεί να φιλοξενηθεί και η μητέρα.
Δεν πάει πολύς καιρός που μεταφέρθηκαν στο «Αγία Σοφία» μητέρα με σοβαρή νοητική υστέρηση και τα πέντε παιδιά της.

«Πολλά παιδιά φθάνουν εδώ μέσα από τη συγκεκριμένη οδό λόγω εγκατάλειψης. Αυτό όμως δεν είναι πάντα απαραίτητο. Η Κοινωνική Υπηρεσία του δήμου μπορεί να ενημερώσει τον εισαγγελέα Ανηλίκων ότι το παιδί ζει σε ακατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον. Μπορεί να ασκείται σε αυτό βία, να κακοποιείται, να μην ακολουθούνται οι στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής στον χώρο όπου ζει ή μέλη της οικογένειάς του να έχουν παραβατική συμπεριφορά. Οι λόγοι είναι πολλοί» εξηγεί ο κ. Παπασάββας.

Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών τα οποία εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους στους διαδρόμους του νοσοκομείου.
«Μία φορά είχαν αφήσει ένα μωρό στην είσοδο, άλλη φορά σε όροφο. Υπήρξε και μωρό που εγκαταλείφθηκε από τους γονείς του επειδή είχε σοβαρό πρόβλημα όρασης» θυμάται.
Στο πλάι των παιδιών βρίσκονται διαρκώς νοσηλευτές και άλλοι εργαζόμενοι του νοσοκομείου οι οποίοι τα φροντίζουν σαν να ήταν δικά τους.
Παράλληλα έχει οργανωθεί σύλλογος εθελοντών που απασχολούν καθημερινά δημιουργικά τα παιδιά. Σε αυτόν έχουν εγγραφεί 200 εθελοντές. Σημαντική βοήθεια παρέχει και η Εθελοντική Διακονία της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Σύμφωνα με τον διευθυντή της Παιδοψυχικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο «Αγία Σοφία», αναπληρωτή καθηγητή κ. Γεράσιμο Κολαΐτη, τα παραπάνω περιστατικά δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου.
«Τα παιδιά που έρχονται στο νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή είναι ίσως αυτά που ζουν σε ακραίες συνθήκες» τονίζει, σημειώνοντας ότι γενικότερα λόγω της κρίσης φαίνεται να έχουν αυξηθεί οι ανάγκες ψυχικής υγείας παιδιών, εφήβων και των οικογενειών τους.
Τα ποσοστά είναι ανησυχητικά: το 2%-4% των παιδιών πάσχει από κατάθλιψη. Αυτό ισχύει για το 4%-8% των εφήβων και το 10% των ατόμων ηλικίας ως 18 ετών.

ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ