Ο άγνωστος Χ στη σχολική προσαρμογή...Λίγο ανάμεσα από το πρωινό ξύπνημα και τη διαδρομή για τη δουλειά, το σχολικό κουδούνι σηματοδοτεί πολλά περισσότερα από μια εκπαιδευτική διαδικασία.
Γονείς στο κυνήγι του χρόνου, επιφορτισμένοι με προσωπικές προσδοκίες, άγχη και φοβίες, είναι έτοιμοι να εκτοξεύσουν την προσωπική τους διάθεση, αν το παιδί τους τούς χαρίσει, στην πόρτα του παιδικού, ένα όμορφο χαμόγελο και αντίθετα να «κομματιαστούν» ψυχολογικά μόνο από ένα του δάκρυ.
Το φαινόμενο του άγχους των γονέων κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς έχει πολλές φορές παραμεληθεί στο βωμό του άγχους του αποχωρισμού που βιώνουν συχνά τα παιδιά. Κάθε άλλο όμως παρά ασήμαντο είναι καθώς, σύμφωνα με τους ειδικούς, αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να «προβληθεί» στα παιδιά, εισχωρώντας στο σχολικό περιβάλλον και τον παιδικό ψυχισμό.
«Πρόκειται για φυσιολογική αντίδραση, την οποία όμως οι γονείς τις περισσότερες φορές δεν συνειδητοποιούν. Συνήθως την αντιλαμβάνονται οι εκπαιδευτικοί που υποδέχονται τα παιδιά και επιβεβαιώνουν ότι το άγχος, ο φόβος και οι ενοχές των γονέων προκύπτουν από την αδυναμία τους να διασφαλίσουν απόλυτα και να προβλέψουν τις συνθήκες που θα επικρατήσουν στο νέο περιβάλλον όπου θα κινείται το παιδί τους», εξηγεί στο ΑΜΠΕ η σχολική ψυχολόγος, Μαρία Κυριακίδου, αναπληρώτρια επιστημονική υπεύθυνη του κέντρου πρόληψης «Πυξίδα».
Ως παραδείγματα τέτοιων αντιδράσεων αναφέρει τις φοβίες των γονιών ότι τα παιδιά τους θα κλαίνε στον παιδικό σταθμό, το νηπιαγωγείο ή το σχολείο, τη στεναχώρια τους που τα αποχωρίζονται, τις επιφυλάξεις τους για τη φροντίδα των παιδιών τους και τις υπηρεσίες του προσωπικού.
Αφετηρία και κομβικό σημείο για την αντιμετώπισή τους, κατά την κ. Κυριακίδου, είναι η αναγνώριση του άγχους από την πλευρά των γονιών. «Η δική μας πρόθεση είναι να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να κατανοήσουν και να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους. Αυτή είναι η πρώτη μας ενέργεια που είναι πιθανό να διασφαλίσει, και από μόνη της, την αλλαγή στη συμπεριφορά του γονιού» αναφέρει, με αφορμή την σχετική πρωτοβουλία της «Πυξίδας» για τη διοργάνωση ομάδων γονέων για το ζήτημα αυτό (www.pyxida.org.gr).
Από εκεί και πέρα, είναι σημαντικό οι γονείς να διαχωρίσουν το δικό τους άγχος από εκείνο των παιδιών και να προσπαθήσουν να καταλάβουν τι είναι αυτό που τους φοβίζει. Το να μπουν οι ίδιοι στη θέση του παιδιού ίσως...

