Ιστορίες εθελοντών που «αγκαλιάζουν» ασθενείς με καρκίνο!

Αφιερωμένο σε όλες τις φίλες  που με κάθε τρόπο ενισχύουν και διαδίδουν τον εθελοντισμό, και εδώ μέσα είσαστε  πολλές, πάρα πολλές.... 

Αρμονία

Εθελοντισμός, ένα «όπλο» αγάπης και προσφοράς… πόσο μάλλον όταν έχει ως στόχο να βοηθήσει μικρά παιδιά και ενήλικες με καρκίνο! Χιλιάδες εθελοντές σε όλη την Ελλάδα, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, βρίσκονται δίπλα στο πρόβλημα και γεμίζουν τις καρδιές των ασθενών με ελπίδα και δύναμη. Και, όμως, ένας κόσμος χωρίς αυτούς δεν θα έβλεπε με διαφορετικό μάτι τη ζωή… θα ήταν λιγότερο «ανθρώπινος».

 

Τέσσερις εθελοντές από διαφορετικές οργανώσεις μιλούν στο flowmagazine.gr για την εμπειρία τους και την ανάγκη των ασθενών με καρκίνο για μια «χείρα» βοηθείας.

 

Προσφέρει εθελοντικά χαμόγελα σε παιδιά με καρκίνο…

Η Γεωργία Κοπαγιαννίδου δουλεύει σαν εθελόντρια στο Παιδικό Μουσείο… μέχρι που τον Ιούνιο του 2010 ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με «πρωταγωνιστές» τα παιδιά με καρκίνο στο «Αγία Σοφία» της άλλαξε τη ζωή! Εκεί συνάντησε για πρώτη φορά τη ΜΚΟ «Πίστη», η οποία στηρίζει τους γονείς και τα παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες.

 

Η ανάγκη των παιδιών να βγουν από το θάλαμο για παιχνίδι, να γελάσουν με την καρδιά τους και να ξεχαστούν από τις χημειοθεραπείες… μετατράπηκε στο κίνητρο της! «Έβλεπες ότι τα παιδιά δεν είχαν αντίληψη της κατάστασής τους, αλλά χρειάζονταν παιχνίδι για να ξεδώσουν. Το χαμόγελο τους δεν πληρώνεται με κανένα είδος χρημάτων. Τα παιδιά μου είναι 26 και 29 χρονών και ποτέ δεν μου έχουν χαμογελάσει έτσι», αναφέρει στο flowmagazine.gr η κ. Κοπαγιαννίδου.

 

Μια φορά την εβδομάδα κατευθύνεται προς το «Αγία Σοφία» και παίζει μαζί τους επιτραπέζια, παιχνίδια με πλαστελίνες και ζωγραφική. Ξεκινάει από τα εξωτερικά ιατρεία, συναντά περίπου 10 παιδάκια και αργότερα απευθύνεται στην παιγνιοθεραπεύτρια και στα παιδιά που βρίσκονται στους θαλάμους. Πέρα όμως από το χώρο του νοσοκομείου κάνει βόλτες με τα παιδιά που μπορούν να βγουν από το νοσοκομείο στο Αllou Fun Park, επισκέπτονται το Αττικό Πάρκο και διασκεδάζουν στο λόφο του Φιλοπάππου μαζί με το Παιδικό Μουσείο…

 

«Όχι», το προσωπικό, οι ψυχολόγοι και οι θεραπευτές, δεν επαρκούν στα νοσοκομεία, αφού οι ανάγκες των παιδιών είναι τεράστιες. Σύμφωνα με την εθελόντρια, τα παιδιά με καρκίνο είναι δυστυχώς τόσα πολλά που οι εθελοντές γίνονται απαραίτητοι. «…Ο εθελοντισμός μου έχει προσφέρει μόνο θετικά. Είμαι 56 χρονών και νιώθω ότι έχω ξανανιώσει. Αποξενώνομαι από την αρρώστια τους και απλά έχω μπροστά μου ένα παιδί που χρειάζεται το γέλιο. Νομίζω ότι έτσι τα έχω κερδίσει», συνεχίζει στο flowmagazine.gr.

26 χρόνια ενημερώνει… για την πρόληψη του καρκίνου!

Δίπλα στους ενήλικες ή μη καρκινοπαθείς βρίσκεται η Μανιώ Κορλέτη, 26 χρόνια εθελόντρια και αντιπρόεδρος στη ΜΚΟ «ΑγκαλιάΖΩ». Μέχρι σήμερα έχει δουλέψει σε όλα τα πόστα,... 

περισσότερα στην  Αρμονία

Αλήθεια, ποιον γιορτάζουμε σήμερα; Ο Άγιος Σπυρίδωνας - Ο βοσκός που έγινε Επίσκοπος!!

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια, μικρά και μεγάλα, 

που φέρουν το όνομά του

Ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον τιμημένους ἁγίους της Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ τὸν ἐπικαλοῦνται οἱ χριστιανοὶ στὶς περιστάσεις ὅπως τὸν ἅγιο Νικόλαο, τὸν ἅγιο Γεώργιο καὶ τὸν ἅγιο Δημήτριο. Τὸ τίμιο λείψανό του τὸ ἔχει ἡ Κέρκυρα, ὅπως ἡ Ζάκυνθος ἔχει τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Διονυσίου κ᾿ ἡ Κεφαλληνία τὸν ἅγιο Γεράσιμο.

περισσότερα εδώ 

.

St. Spyridon Greek Orthodox Church

11 Δεκέμβρη: Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού «και άλλα ηχηρά παρόμοια...»

Στις 20 Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα διακήρυξης και υπογραφής της σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού.

Στις 11 Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού. Τα παιδιά όλου του κόσμου, ανεξαρτήτου χρώματος τιμούνται. 

Τόσες μέρες, αφιερωμένες στα παιδιά, αλλά ουσία μηδέν.

Τι να πρωτοσκεφτεί κανείς; 
Την ψυχαναγκαστική παιδική εργασία; 
Την παιδική πορνεία; 
Την παιδική βία που βιώνουν παιδιά ακόμα και μέσα στην κούνια τους; 
Την έλλειψη εκπαίδευσης; 
Την έλλειψη βασικών καθημερινών αναγκών(νερό, φαγητό, ένδυση);
Την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης;
Τί;

Ανεπίδοτη επιστολή για την πείνα

Ήδη, ο μικρός μου, με ρωτάει μεταξύ σοβαρού κι αστείου: “δηλαδή μπαμπά, αν δεν είχατε εμένα θα πληρώνατε λιγότερα;”

---

Είμαι μισθωτός, δημόσιος υπάλληλος, καθηγητής. Η σύζυγος δασκάλα. Έχουμε τρία παιδιά 10,13 και 15 ετών. Αποφασίσαμε το 2008 να κάνουμε την κίνηση και να αγοράσουμε ένα σπίτι. 

Poverty has visibly increased on the streets of the Greek capital

An immigrant pushes an empty shopping trolley past graffiti in a poor Athens neighborhood. Poverty has visibly increased on the streets of the Greek capital with a population of four million people. (Reuters)

Πήραμε δάνειο από το Παρακαταθηκών και Δανείων, με σταθερό επιτόκιο κι ας ήταν πιο ακριβό τότε, για να έχουμε μια σχετική σιγουριά, να μπορούμε να οργανώσουμε με σύνεση την ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας. Δεν έχουμε άλλους πόρους πέρα από τους μισθούς μας, δεν κάνουμε ιδιαίτερα, δεν παίρνουμε «μαύρα» από πουθενά, προσπαθούμε να διδάξουμε την αξιοπρέπεια ως στάση ζωής τόσο στα παιδιά μας, όσο και μέσα στις τάξεις. 
Ένα αυτοκίνητο έχουμε, κι αυτό το αγοράσαμε μεταχειρισμένο κι ακόμη το ξεπληρώνουμε. Διασκέδαση δεν υπάρχει στον προγραμματισμό μας, πέρα από τις σχολικές διακοπές, που έχουμε την πολυτέλεια να πηγαίνουμε στο σπίτι γονιών και πεθερικών (εκτός Αττικής), 40 m2 το ένα σε παραλιακό μέρος και 27m2 το άλλο σε ορεινό.

Λίγο δύσκολο να βολεύονται επτά άτομα σε τόσο μικρούς χώρους, αλλά τα βολεύουμε και δεν παραπονιόμαστε.

Θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς που έχουμε έστω και μια τέτοια επιλογή, ενώ άλλοι δεν έχουν τίποτα. Η δόση του σπιτιού είναι 1000€ και καταφέραμε για 2 χρόνια να πληρώνουμε μόνο τόκους, οπότε για έναν χρόνο ακόμη θα είμαστε “ευεργετημένοι”.

Βέβαια, θα το πληρώσουμε πανάκριβα μετά, αλλά τώρα είναι τα ζόρια, τώρα δεν βγαίνουμε, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να καταφύγουμε σε αυτή τη λύση.

Ως τρίτεκνοι, λόγω του διαφορετικού τρόπου φορολόγησης, είχαμε την τύχη να έχουμε επιστροφή φόρου, ένα ποσό περίπου 3000€ που ήταν απίστευτα μεγάλη βοήθεια για να καλύψουμε τις τρέχουσες ανάγκες του σπιτιού και της οικογενείας. Βγάζαμε σχετικά άνετα περίπου τέσσερις με πέντε μήνες με αυτά τα χρήματα, αν και τα πράγματα ζόριζαν γιατί όλο κάτι έκτακτο εμφανιζόταν, μια κάποια βλάβη στο αυτοκίνητο λόγω παλαιότητας, μια κάτι ξαφνικά φουσκωμένοι λογαριασμοί ρεύματος, χαράτσια, κάτι ιατρικά θέματα και πάει λέγοντας.

Φέτος όμως τα πράγματα άλλαξαν. Όχι μόνο δεν πήραμε επιστροφή, μας βγήκε και να πληρώσουμε επιπλέον 2100€.

Οι μισθοί μας έχουν φάει τέτοιο ψαλίδισμα που πραγματικά δεν θέλω να ξέρω πόσα παίρνω «καθαρά». Εδώ και ένα χρόνο περίπου, δεν περνάει μήνας που να μην συνδράμουν οι γονείς μου από τις συντάξεις ΙΚΑ που παίρνουν.

Και είναι τα μόνα που έχουν κι αυτοί ως εισόδημα, 1100€ για να περάσουν δύο άτομα και να τσοντάρουν και σε εμάς.

Με το νέο φορολογικό σας, πρόκειται απ΄ ότι μαθαίνω, να καταργήσετε εντελώς το αφορολόγητο των παιδιών, πράγμα που για εμάς θα σημαίνει επιπλέον οικονομική επιβάρυνση, αφού θα κληθούμε να πληρώσουμε περισσότερο φόρο, μάλλον επειδή θεωρείτε πως επειδή αποφασίσουμε να κάνουμε τρία παιδιά, είμαστε και πλούσιοι.

Πραγματικά φτάνω στο σημείο να μην μπορώ καν να σκεφτώ τι θα κάνουν οι πολύτεκνες οικογένειες.

Ήδη, ο μικρός μου, με ρωτάει μεταξύ σοβαρού κι αστείου: “δηλαδή μπαμπά, αν δεν είχατε εμένα θα πληρώνατε λιγότερα;”

Προσπαθώ να του απαντάω με χιούμορ και να αλλάζω κουβέντα και να μην πανικοβληθώ για την πιθανότητα του να δημιουργηθούν τίποτα ανατριχιαστικοί συνειρμοί στο μυαλό του.

Για να μην αναφερθώ σε περιπτώσεις οικογενειών με ... 

περισσότερα εδώ: pallinipress

Ένα παιδί στο πόλεμο

Η δραματική φωτογραφία του Άρη Μεσσήνη από την Συρία

Η καταπληκτική φωτογραφία του Έλληνα φωτορεπόρτερ Άρη Μεσσήνη  επιλέχθηκε και από το φωτογραφικό τμήμα του περιοδικού ΤΙΜΕ ως μία από τις πιο δραματικές φωτογραφίες του πολέμου στη Συρία.  Ένας μαχητής του Συριακού απελευθερωτικού στρατού  προσπαθεί να ηρεμήσει ένα πληγωμένο παιδί που το σπίτι του, μόλις εκατό μέτρα από το νοσοκομείο, καταστράφηκε ολοσχερώς από ρουκέτα ενός ελικοπτέρου.  

.

Syria’s Agony: The Photographs That Moved Them Most

Το αγόρι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο από τους γείτονες ενώ σε διπλανούς θαλάμους -όπως λέει ο Άρης Μεσσήνης- η εικόνα ήταν απολύτως δραματική, με δεκάδες θύματα  από αεροπορικές επιδρομές. Το μικρό παιδί στεκόταν μόνο του, έτσι ο στρατιώτης προσπάθησε να το ηρεμήσει μέχρι να έρθει η οικογένεια του να το πάρει.

Η φωτογραφία του Άρη Μεσσήνη τραβήχτηκε στις 24 Αυγούστου του 2012 για λογαριασμό του AFP/Getty Images

από theinsider

Aris Messinis

"An FSA fighter tries to calm down a wounded child after his house, which was about 100 meters from the hospital, was hit by a helicopter's rocket. The boy was carried to the hospital by neighbors and, after the first treatment, was moved to the reception area. With dozens of civilian casualties that afternoon by air strikes, many of them children in worse conditions, the hospital was running out of space. The boy was standing there alone, so the fighter stayed with the boy until other members of his family arrived at the hospital to pick him up.

Covering the impact of war on nonfighting civilians — receiving the consequences of it without even participating — is of a much greater importance than the proper war-news coverage. When there are people experiencing these situations, the least you can do is inform the world about these changes on their lives and present realities — changes that could be unimaginable to others." 
lightbox