Μας αφορά ...

ο ξυλοδαρμός ενός παιδιού απ' τους γονείς του
στο διπλανό διαμέρισμα.

........................
Μόλις, όμως, τελειώσουν οι κορώνες και κλείσουν οι προβολείς των τηλεοπτικών συνεργείων, ίσως πρέπει να σκεφτούμε πως, τελικά, αυτό που συμβαίνει στο σπίτι του γείτονα, μας αφορά.
 
Πως μας αφορά ο ξυλοδαρμός ενός παιδιού απ' τους γονείς του στο διπλανό διαμέρισμα.
Πως μας αφορά η γειτόνισσα που συναντάμε γεμάτη σημάδια κάθε τόσο στο ασανσέρ.
Πως μας πέφτει λόγος, αν λίγα τετραγωνικά παραδίπλα κακοποιείται ένας κατάκοιτος ηλικιωμένος.
Πως μας αφορά, ας πούμε, ο παρατημένος σκύλος που πεθαίνει απ' τη δίψα και τη μοναξιά σε μια ταράτσα.

Και, μεταξύ μας, αυτό μας αφορά πολύ περισσότερο από τις φρικιαστικές λεπτομέρειες ενός εγκλήματος, που μας ερεθίζει κι έλκει την προσοχή μας μέχρι ο παρουσιαστής του δελτίου να περάσει στο επόμενο ρεπορτάζ.  Η δολοφονία της τετράχρονης είναι μια είδηση που -σε όλη την αδιανόητη έκτασή της τουλάχιστον- δεν αφορά κανέναν. Έχει όμως όλα τα συστατικά για να εκτοπίσει από την κορυφή των δελτίων ειδήσεων όλα τα υπόλοιπα θέματα: Ένα παιδάκι θύμα, έναν (ή και τους δύο) γονείς σε ρόλο θύτη, πολλές, πολλές φρικιαστικές λεπτομέρειες και αρκετές μαρτυρίες γειτόνων που «έβλεπαν το κακό να 'ρχεται» κι αποφάσιζαν να παραμείνουν θεατές.

περισσότερα στο protagon 

Τα παιδιά τραγουδούν: «Αλήθεια, αξίζει σ’ αυτή τη ζωή να αγαπάς και να σ’ αγαπάνε»

Η αγάπη σ’ ένα χαμόγελο παιδιού

μας ομορφαίνει και γλυκαίνει την ψυχή μας

σαν μία λάμψη όπως ο φάρος του νησιού

ορίζοντες να ανοίγει στη ζωή μας

Την ευτυχία πάντοτε μες στη ζωή μας

τη χαρίζουν οι μικρές καλές στιγμές μας

 μία φιλία, ένα χαμόγελο γλυκό μια προσμονή,

μια σκέψη τρελή σαν σε όνειρό μας

Αλήθεια, αξίζει σ’ αυτή τη ζωή
να αγαπάς και να σ’ αγαπάνε
να εκτιμάς την κάθε στιγμή
που εσύ γελάς ενώ άλλοι πονάνε

Αλήθεια αξίζει σ’ αυτή τη ζωή
να αγαπάς και να σ’ αγαπάνε
να εκτιμάς την κάθε στιγμή
που εσύ γελάς ενώ άλλοι πονάνε

Η αγάπη χωρίς αντάλλαγμα μπορεί
τα πάντα στη ζωή να υπομένει
και να γελάει και να πονάει και να μπορεί
να συγχωρεί, να προχωρεί, να περιμένει

Αλήθεια αξίζει σ’ αυτή τη ζωή
να αγαπάς και να σ’ αγαπάνε
να εκτιμάς την κάθε στιγμή
που εσύ γελάς ενώ άλλοι πονάνε

Αλήθεια αξίζει σ’ αυτή τη ζωή
να αγαπάς και να σ’ αγαπάνε
να εκτιμάς την κάθε στιγμή
που εσύ γελάς ενώ άλλοι πονάνε

Μαρία Μοντεσόρι (31/10/1870 – 06/051952)

«Δεν ανακάλυψα καμία εκπαιδευτική μέθοδο.
Απλά έδωσα σε μερικά μικρά παιδιά
την ευκαιρία να ζήσουν»

Συμμετείχε ενεργά στο γυναικείο κίνημα και έκανε σχετικές ομιλίες σε όλη την Ευρώπη, πράγμα που της έδωσε μεγάλη δημοσιότητα.
Οι Υπουργοί παιδείας στην Ιταλία της απαγόρευσαν κάθε πρόσβαση σε παιδιά του Δημοτικού σχολείου, οδηγώντας την να ασχοληθεί με παιδιά προσχολικής ηλικίας. Τα εξαιρετικά αποτελέσματα και η συνεχής πρόοδος των μεθόδων της, η ενασχόλησή της με μη προνομιούχα παιδιά της έδωσαν ευρύτατη αποδοχή και ξεσήκωσαν κύματα ενθουσιασμού σε όλο τον κόσμο.

περισσότερα εδώ: Παιδείας Απάνθισμα

Ιταλίδα γιατρός και παιδαγωγός, δημιουργός του εκπαιδευτικού συστήματος που φέρει το όνομά της. Για την εποχή του αποτέλεσε πρωτοπορία και εξακολουθεί να εφαρμόζεται και σήμερα σε αρκετά σχολεία, τα επονομαζόμενα «μοντεσοριανά» ή «μοντεσοριανές σχολές».

......................................
Από την αρχή αντιμετώπισε την εχθρότητα μερίδας των συμφοιτητών της, αλλά και των καθηγητών, γρήγορα όμως τους κέρδισε με τις επιδόσεις της. Το 1896 αποφοίτησε με τις ειδικότητες του παιδιάτρου και της ψυχιάτρου, έχοντας κλινική εμπειρία κατά τη διάρκεια των σπουδών της. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έλαβε πτυχίο ιατρικής από Ιταλικό Πανεπιστήμιο. Την ίδια χρονιά διορίστηκε βοηθός στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου της Ρώμης, όπου της κίνησαν το ενδιαφέρον τα εκπαιδευτικά προβλήματα των παιδιών με νοητική καθυστέρηση. Από το 1900 έως το 1907 δίδαξε παιδαγωγική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, όπου κατείχε και την έδρα της ανθρωπολογίας από το 1904 έως το 1908. Στο διάστημα αυτό συνέχισε τις σπουδές της στη Φιλοσοφία, την Ψυχολογία και σε θέματα αγωγής.
Στα τέλη του 1906 προσκλήθηκε να αναλάβει την εκπαίδευση μιας ομάδας παιδιών σε μια φτωχογειτονιά της Ρώμης, το Σαν Λορέντζο. Η Μοντεσόρι το θεώρησε ως χρυσή ευκαιρία για την εφαρμογή των εκπαιδευτικών της μεθόδων σε παιδιά με φυσιολογική νοημοσύνη. Στις 6 Ιανουαρίου 1907 άνοιξε το πρώτο Σπίτι των Παιδιών (Casa dei Bambini). Έδινε ιδιαίτερη έμφαση στα εποπτικά διδασκαλίας δικής της εμπνεύσεως και κατασκευής για να γίνονται μέσω των αισθήσεων κατανοητά τα μαθήματα του σχολείου. Οι μαθητές μάθαιναν στην αυτοπειθαρχία μέσα από διάφορες δραστηριότητες, όπως το ξεσκόνισμα και το σκούπισμα της τάξης και την περιποίηση του κήπου.
Στην πρώτη αυτή πειραματική σχολική τάξη η Μοντεσόρι παρακολουθούσε καθημερινά τις αντιδράσεις των παιδιών, για να διαμορφώσει την εκπαιδευτική της μέθοδο, η οποία αποτυπώνεται στο βιβλίο της Η μέθοδος της επιστημονικής παιδαγωγικής (Il Metodo della Pedagogia Scientifica Applicato All' Educazione Infantile Nelle Casa Dei Bambine), που εκδόθηκε το 1909. Η Μοντεσόρι εμπνεύστηκε τη μέθοδό της από τα νηπιαγωγεία του Φρέμπελ, την ψυχολογία των αισθήσεων των Ιτάρ και Σεγκέν και τις εκπαιδευτικές θεωρίες του Πεσταλότσι.

Σύμφωνα με τη μέθοδο Μοντεσόρι, το παιδί συμμετέχει στη γνώση και με τις πέντε αισθήσεις του και εκπαιδεύεται χωρίς σχολικούς καταναγκασμούς. Διάφορα αντικείμενα το βοηθούν να κατανοήσει τις έννοιες του βάρους, τα χρώματα, τα ποσοτικά μεγέθη και τα σχήματα, ενώ διάφορες κατασκευές αξιοποιούν τη δημιουργική και καλλιτεχνική του έφεση. Η παιδαγωγός δεν επιβάλλεται ποτέ με τον φόβο ή με την ένταση της φωνής της. Ένα «μάθημα σιωπής» ασκεί στον αυτοέλεγχο και την αυτοσυγκράτηση τα παιδιά.

Το εκπαιδευτικό της σύστημα αρχίζει να αναγνωρίζεται πρώτα στην Ιταλία και στη συνέχεια στον υπόλοιπο κόσμο. Τα επόμενα σαράντα χρόνια ταξιδεύει αδιάκοπα σε όλη την Ευρώπη, την Ινδία και τις ΗΠΑ, ανοίγοντας σχολεία που φέρουν το όνομά της.
Το πρώτο μοντεσοριανό νηπιαγωγείο στην Ελλάδα άνοιξε το 1936 στην Αθήνα από την ελληνορωσίδα εκπαιδευτικό Μαρία Εντελστάιν-Γουδέλη (1906-1991), με τη βοήθεια του παιδαγωγού Δημήτρη Γληνού. Είναι η σημερινή Μοντεσοριανή Σχολή Αθηνών «Μαρία Γουδέλη», που εδρεύει στη Νέα Φιλοθέη.
Το 1922, η Μαρία Μοντεσόρι διορίζεται κυβερνητικός επιθεωρητής των Σχολείων στην Ιταλία, αλλά θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα της το 1934, εξαιτίας της φασιστικής διακυβέρνησης Μουσολίνι. Μετακομίζει στην Ισπανία, αλλά μετά τον Εμφύλιο και την επικράτηση της δικτατορίας του Φράνκο εγκαθίσταται στην Ολλανδία. Το 1939 μεταναστεύει στην Ινδία, όπου θα παραμείνει καθ’ όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1949 επιστρέφει στην Ολλανδία, όπου θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής της. Στις 6 Μαΐου 1952, εξαιτίας ενός εγκεφαλικού επεισοδίου, αφήνει την τελευταία της πνοή στην πόλη Νόρντβαικ της Δυτικής Ολλανδίας, σε ηλικία 81 ετών.

περισσότερα εδώ: sansimera
δείτε ακόμα: Δέκα μεγάλοι παιδαγωγοί και θεωρητικοί της εκπαίδευσης των τελευταίων 100 χρόνων

Φόβος στο σκοτάδι

Συμβουλές για να βοηθήσετε τα παιδιά
που φοβούνται το σκοτάδι

Οι φόβοι που σχετίζονται με την ώρα της προετοιμασίας του ύπνου είναι πολύ σύνηθες φαινόμενο για τα παιδιά της προσχολικής αλλά και της σχολικής ηλικίας, αναφέρει η Άννα Χατζηδημητρίου, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια. Ο τυπικός φόβος που εκφράζεται την ώρα του ύπνου είναι ο φόβος για το σκοτάδι.

Πού οφείλεται ο φόβος για το σκοτάδι;
Αυτή η αντίδραση θεωρείται φυσιολογική για τα παιδιά της ηλικίας αυτής και είναι μέρος της εξελικτικής τους ανάπτυξης. Ο φόβος για το σκοτάδι αναπτύσσεται όταν το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται την αίσθηση του κινδύνου, την πιθανότητα ότι στον κόσμο που το περιβάλλει μπορεί να του συμβεί κάτι δυσάρεστο ή να το βλάψουν.
Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας δυσκολεύονται να καταλάβουν την έννοια του πραγματικού κινδύνου και συχνά τον μπερδεύουν με την έντονη φαντασία τους. Ανάλογα με την ηλικία του παιδιού και το γνωσιακό του επίπεδο, αναπτύσσονται συχνά μη ρεαλιστικοί φόβοι για το σκοτάδι, όπως για παράδειγμα μπορεί να φοβάται ότι κάποιο ζώο, φάντασμα ή τερατόμορφο πλάσμα θα το βλάψει τη νύχτα.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Πολλά παιδιά που φοβούνται το σκοτάδι, ζητάνε να έχουν το βράδυ ένα φως αναμμένο στο δωμάτιο τους. Αυτός ο τρόπος έχει βρεθεί ερευνητικά ότι τους ανακουφίζει από τον φόβο τους και την αίσθηση κινδύνου που μπορεί να νιώθουν. Είναι μια συμπεριφορά αντιμετώπισης που δεν επηρεάζει αρνητικά την υγεία τους ή την ψυχοκοινωνική τους εξέλιξη. Πολλά παιδιά συνεχίζουν να θέλουν ένα φως ανοιχτό μέχρι και τα πρώτα σχολικά τους χρόνια.

Ο φόβος για το σκοτάδι είναι από τους παιδικούς φόβους που υποχωρούν σχετικά αργά σε ηλικιακό επίπεδο. Είναι σημαντικό να μην πιεστεί το παιδί στη διαδικασία να αφαιρέσει τη συνήθεια του να κρατάει το φως ανοιχτό. Η αλλαγή πρέπει να γίνει σταδιακά, δίνοντας πληροφόρηση στο παιδί για τους φόβους και την αντιμετώπιση τους. Το ανοιχτό φως είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης της φοβίας του σκοταδιού, αλλά δεν είναι από μόνος τους επαρκής.
Οι γονείς πρέπει συμπληρωματικά με το να αφήνουν το φως ανοιχτό, να βοηθήσουν και με άλλους τρόπους το παιδί τους να κατανοήσει τι φοβάται, να το βοηθήσουν να ξεχωρίσει τους πραγματικούς κινδύνους από τους φανταστικούς και να του ενισχύσουν τον έλεγχο που έχει απέναντι στον φόβο του.

• Ακούστε προσεχτικά τους φόβους που κρύβει το παιδί σας για το σκοτάδι και μην το αποπαίρνετε.
• Μην το μαλώνετε, προσφέρετε επιχειρήματα για το γιατί δεν πρέπει να φοβάται το σκοτάδι, προσαρμοσμένα στο γνωσιακό επίπεδο του παιδιού και όχι στη λογική και τη νοημοσύνη ενός ενήλικα.
• Επιβεβαιώστε του ότι είστε κοντά του και η οικογένεια του θα του προσφέρει ασφάλεια και προστασία ό,τι και αν συμβεί.
• Εφαρμόστε ένα σταθερό ωράριο για τον ύπνο και συνδυάστε πριν ξαπλώσει κάποιες δραστηριότητες που αρέσουν στο παιδί σας και του προσφέρουν χαλάρωση (π.χ. ένα μπάνιο, ένα παραμύθι).
• Δώστε του την ώρα του ύπνου κάποιο αγαπημένο του παιχνίδι ή κάποιο αντικείμενο που έχετε παρατηρήσει ότι το έχει συνδυάσει με συναισθήματα ασφάλεια και οικειότητας.
• Μείνετε λίγο μαζί του στο κρεβάτι μέχρι να το πάρει ο ύπνος αν χρειαστεί κάποιες φορές, αλλά ΜΗΝ το αφήνετε να σηκώνεται από το κρεβάτι για να αποφύγει τον φόβο του. Έτσι, του ενισχύετε τον φόβο και είναι σαν να επιβεβαιώνετε ότι όντως κάτι πρέπει να φοβάται.
• Αποφύγετε να υποχωρείτε συνεχώς στις επιθυμίες του την ώρα του ύπνου για να μην μάθει να συνδυάζει τον φόβο που έχει για το σκοτάδι σαν ένα μέσο να κερδίζει την εύνοιά σας π.χ να μην θέλει να πάει στο κρεβάτι επειδή θέλει να δει τηλεόραση και όχι επειδή φοβάται.

Επεξεργασία άρθρου: Μαρία Ιωαννάτου
infokids.gr 

Δείτε πόσο εύκολο είναι για κάποιον άγνωστο να αποπλανήσει τα παιδιά μας.

Το παρακάτω βίντεο πρόκειται να σοκάρει τους απανταχού γονείς που θα το παρακολουθήσουν. Πρόκειται για ένα κοινωνικό πείραμα που δημοσιεύθηκε στο YouTube και αποδεικνύει πόσο εύκολο είναι για κάποιον εντελώς άγνωστο να αποπλανήσει τα παιδιά μας.

Ο χρήστης του YouTube που πραγματοποίησε το πείραμα επισκέφθηκε μια παιδική χαρά και ζήτησε την άδεια από γονείς μικρών παιδιών που έπαιζαν εκεί για να μιλήσει μαζί τους. Και στις τρεις περιπτώσεις που θα δείτε στο βίντεο οι γονείς θεωρούν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να προσεγγίσει τα παιδιά τους, θεωρώντας ότι είναι εντελώς απίθανο να τον ακολουθήσουν. Όμως, δεν συνέβη ακριβώς αυτό!
Με τη βοήθεια ενός κουταβιού, ο άνδρας πλησιάζει τα παιδιά και κάθε φορά αυτά τον ακολουθούν πρόθυμα, ανεξάρτητα από τις καθημερινές προειδοποιήσεις των μαμάδων τους να μην μιλάνε σε αγνώστους. Το πρώτο κοριτσάκι κάθεται και αγκαλιάζει το κουτάβι, ενώ ο άνδρας της μιλάει. Θέλοντας να σπάσει τον πάγο της λέει: «Θέλεις να έρθεις μαζί μου να δούμε και τα άλλα κουτάβια;». Αμέσως το κοριτσάκι τον πιάνει από το χέρι, ενώ η μητέρα της παρακολουθεί σοκαρισμένη. Το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται για δεύτερη και τρίτη φορά.

infokids