Wednesday, 2 March 2016

Kiddle: Η παιδική μηχανή αναζήτησης! Visual search engine for kids

«Ντεμπούτο» στο διαδίκτυο έκανε η πρώτη μηχανή αναζήτησης αποκλειστικά για παιδιά, που μοιάζει ιδιαίτερα με το Google και ονομάζεται Kiddle –από την αγγλική λέξη kid, δηλαδή παιδί.

Το Kiddle έχει φίλτρα, που αφαιρούν αυτόματα όλο το περιεχόμενο που είναι… ακατάλληλο για παιδιά και «μπλοκάρει» αναζητήσεις που πιθανώς να οδηγήσουν σε ιστοσελίδες ενηλίκων.
Για παράδειγμα, οι λιλιπούτειοι δεν μπορούν να κάνουν αναζήτηση για την Πάμελα Άντερσον, καθώς ανάμεσα στα αποτελέσματα θα εμφανιστούν και link για την αισθησιακή της… ταινία. Το ίδιο ισχύει και για τις αδελφές Καρντάσιαν αλλά και ορισμένους άλλες γνωστές κυρίες της σόουμπιζ.
Η παιδική μηχανή αναζήτησης δεν έχει καμία επίσημη σχέση με την Google, αλλά το λογότυπό της θυμίζει έντονα τον κολοσσό αναζητήσεων. Χρησιμοποιεί, όμως, το Google Safe Search, μια υπηρεσία της μηχανής αναζήτησης για φιλτράρισμα περιεχόμένου.

«Οι ιστοσελίδες που εμφανίζονται στο Kiddle είναι φιλικά προς όλη την οικογένεια, καθώς φιλτράρουμε όσες πιθανώς να περιέχουν ακατάλληλο ή παραπλανητικό περιεχόμενο» αναφέρει χαρακτηριστικά η νέα μηχανή αναζήτησης, σε επίσημη ανακοίνωσή της.

Tuesday, 1 March 2016

Η Επίσημη... Έναρξη της Παιδικής Χαράς!


Καλό Μήνα!
Μπήκε η Άνοιξη, εμπρός βήμα ταχύ!....
Επιλέξαμε να κάνουμε την «επίσημη πρώτη» της Ομάδας μας την πιο σημαντική χρονικά ημερομηνία που αντιπροσωπεύει την έναρξη!....(δικής μας θετικής αντιμετώπισης 
των πραγμάτων και συναισθημάτων)
Τί λέτε να κάνουμε μια έναρξη... ευτυχίας;
Πώς;
Μήπως ξεκινώντας λίγο – λίγο μαζί;
Σε τίποτα δεν υπάρχει μια κλασική συνταγή... υπάρχουν όμως «χαριτωμένες προσπάθειες» που αλλάζουν τη ζωή μας....
Ας ανακαλύψουμε λοιπόν νέες και απολαυστικές εμπειρίες κι ας τις ζήσουμε παρέα με τα παιδιά μας.....
Ας το μάθουμε εμείς οι ίδιοι και να το μεταδώσουμε και σε εκείνα να αγαπούν και να αφοσιώνονται σε αυτό που κάνουν....
Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε νόημα στη ζωή μας....
Οι θετικές σκέψεις, οι μικρές κινήσεις καλοσύνης μπορούν να γίνουν κίνητρα για την καθημερινή μας ευτυχία.
Και βέβαια, το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά μας.
Το κάλεσμα ενός φίλου στο σπίτι, η αγορά ενός δώρου, το μοίρασμα στο παιχνίδι είναι συνήθειες που μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να αποκτήσει αλτρουιστική συνείδηση και να το οδηγήσουν στην ανακάλυψη της αληθινής ευτυχίας.
Τα πραγματικά ευτυχισμένα παιδιά μπορούν να αντιμετωπίσουν πιο εύκολα τις δυσκολίες της ζωής.
Ο τρόπος που μιλάμε στο παιδί μας μπορεί να επηρεάσει και τη διάθεση αλλά
και τη νοοτροπία του.
Ας είμαστε αισιόδοξοι και επεξηγηματικοί.
Ας μην κατακεραυνώνουμε τα παιδιά μας λέγοντας «πάλι τα έκανες θάλασσα!», ας το δυναμώσουμε προτρέποντάς το και με τη βοήθειά μας «μπράβο! προσπάθησες αρκετά αυτή τη φορά! την επόμενη θα τα καταφέρεις ακόμη καλύτερα!..»
αυτές τις δεξιότητες «μικρά μαθήματα αισιοδοξίας» βοηθούν σημαντικά το παιδί να αποβάλλει την απαισιόδοξη νοοτροπία και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με θετικό τρόπο.
Ωστόσο, και οι αρνητικές εμπειρίες έχουν τη δική τους χρησιμότητα, μια που η αντιμετώπιση των προβλημάτων βοηθά στην ενίσχυση της προσαρμοστικότητας, διευκολύνει τα παιδιά να οχυρώνονται απέναντι στο στρες και τους δίνει τις ικανότητες να αντεπεξέλθουν στα εμπόδια.
Σε γενικές γραμμές, πάντως, οι άνθρωποι που δεν εμμένουν σε δυσάρεστες σκέψεις ή ασχολούνται λιγότερο απ’ όσο άλλοι με την ενδοσκόπηση είναι σαφώς ευτυχέστεροι. Αν λοιπόν το παιδί μας έχει την τάση να κολλάει σε δυσάρεστα πράγματα, διδάξτε το να λέει «στοπ» στις αρνητικές σκέψεις.
Ενθαρρύνετέ το να ασχοληθεί με κάτι που του προκαλεί ευχαρίστηση και ταυτόχρονα το δυσκολεύει.
Βάλτε του ως στόχο να ξεχάσει το εύκολο μήνυμα του σύγχρονου πολιτισμού για χαλάρωση και κατανάλωση και να αναλάβει προκλήσεις. Αθλητισμός, μουσική, τέχνη, χορός, εθελοντισμός είναι οι καλύτερες επιλογές.
Το μήνυμα που πρέπει να περνάμε είναι ότι η δημιουργική προσπάθεια είναι εξαιρετικά ικανοποιητική.
Κι όσο πιο πολύ εξερευνούμε τη δική μας δημιουργικότητα, τόσο πιο απολαυστικές γίνονται κι οι δραστηριότητες που μοιραζόμαστε με τα παιδιά μας....

Ειρήνη Σωτηροπούλου ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Όλα τα συναισθήματα που βιώνει ένα παιδί με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας σε ένα animation! - Falling Letters (Bokstavsbarn)

Falling Letters: Όλα τα συναισθήματα που βιώνει ένα παιδί με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας! (ΔΕΠΥ) 
Ένα άκρως συγκινητικό και δυνατό animation που δείχνει τον αγώνα που δίνει καθημερινά ένα παιδί με ΔΕΠΥ. 
Δημιουργήθηκε από τον Σουηδό σκηνοθέτη Erik Rosenlund με στόχο να τονίσει πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη ζωή αυτών των παιδιών η συμπαράσταση που θα έχουν από τους γονείς και το ευρύτερο περιβάλλον τους. 

Δείτε το βίντεο Falling Letters (Bokstavsbarn)
patrasevents

Bild: Ευρώπη δεν ντρέπεσαι; - Europe not ashamed?

όλες οι φωτογραφίες εδώ
να βλέπεις αυτά τα παιδιά;

«Να φτιάξουμε φυλακές; Να τους δείρουν η αστυνομία και ο στρατός; Δεν έχουν ήδη υποφέρει πάρα πολλά;»

Υπό τον τίτλο «Ευρώπη δεν ντρέπεσαι να βλέπεις αυτά τα παιδιά» και με μια σειρά από συγκλονιστικές φωτογραφίες, η ανταποκρίτρια της Bild Λιάνα Σπυροπούλου, περιγράφει την εξαθλίωση των προσφύγων που έχουν αποκλειστεί στην Ελλάδα.
«Κοιμούνται στο έδαφος, στα πεζοδρόμια και στην εθνική οδό. Δεν έχουν παιχνίδια και δεν τρώνε κάθε μέρα» αναφέρει το δημοσίευμα.
Ανάμεσα στις φωτογραφίες, και μια από το νεκροταφείο στην Λέσβο όπου μια μαρμάρινη πλάκα γράφει: «Άγνωστο βρέφος, ετών 1»
Σε μια άλλη φωτογραφία, ένας τραυματιοφορέας φροντίζει ένα παιδί που έχει υποστεί υποθερμία.
«Μερικοί ξένοι πολιτικοί μας δείχνουν με το δάχτυλο και κατηγορούν την Ελλάδα ότι δεν κατάφερε να κρατήσει τους πρόσφυγες στην χώρα. Πως μπορεί κάποιος να σε πιέσει να μείνεις σε ένα μέρος που δεν θέλεις. Να φτιάξουμε φυλακές; Να τους δείρουν η αστυνομία και ο στρατός; Δεν έχουν ήδη υποφέρει πάρα πολλά; Η κατάσταση δείχνει ότι αυτοί οι πολιτικοί δεν έχουν δικά τους παιδιά» γράφει η εφημερίδα ενώ λέει ότι οι πρόσφυγες στην ουσία είναι φυλακισμένοι στην Ελλάδα γιατί δεν θέλουν να μείνουν.
«Φαίνεται ότι ο μικρός Αϊλάν ξεχάστηκε γρήγορα.»,
σχολιάζει η δημοσιογράφος. «Πόσες τέτοιες φωτογραφίες πρέπει να δείτε για να αντιληφθείτε την πραγματικότητα; Μετά το μεγάλο ναυάγιο του περασμένου Οκτώβρη, και όλους αυτούς τους νεκρούς που είδα, νόμιζα ότι θα τρελαθώ. Υπάρχει λύση. Αυτό που δεν μπορεί να λυθεί είναι η απανθρωπιά στις καρδιές αυτών των ανθρώπων. Η απανθρωπιά αυτών που ύψωσαν φράχτες εις βάρος αυτών των ανθρώπων».

Monday, 29 February 2016

Η βία μέσα στην οικογένεια είναι από τις καταστάσεις που κάνουμε πως δεν βλέπουμε.

Πλευρές της σωματικής βίας
Αλεξοπούλου Χριστίνα*

Η άσκηση της σωματικής βίας φυσικοποιείται από πολύ νωρίς, εμφανίζεται ως αναπόφευκτη, αναγκαία στη διαπαιδαγώγηση, ενώ ταυτόχρονα με πλαστό τρόπο μειώνονται η έκτασή της και οι καταστροφικές της συνέπειες.

Πολλά είναι τα πράγματα στη ζωή που φέρονται ως αναγκαία και για τα οποία ταυτόχρονα, με πλαστό τρόπο, αρνούμαστε τον εξαιρετικά τραγικό τους χαρακτήρα· σαν κάθε κακό να έπρεπε να είναι αναγκαίο και ταυτόχρονα να μην παραδεχόμαστε πόσο καταστροφικό είναι. Ίσως γιατί, αν το αναγνωρίζαμε, να παραδεχόμαστε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο. Το πρώτο βήμα για να αλλάξει κάτι είναι να αντιληφθούμε το πραγματικό του μέγεθος, να τολμήσουμε να το αμφισβητήσουμε.

Η βία μέσα στην οικογένεια είναι αυτής της τάξεως. Είναι δηλαδή από τα πράγματα που κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Ίσως για να μην αναγκαστούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με δυσάρεστες παιδικές αναμνήσεις.
Ενδιαφέρον είναι ότι κάνουμε συχνά τη διάκριση μεταξύ μιας απαράδεκτης βίας, της κακοποίησης, και μιας ευρέως αποδεκτής, ή θεωρούμενης ως «αναγκαίας και όχι τόσο τραγικής», της «εκπαιδευτικής» δηλαδή βίας. Σαν να υπήρχε μια κακή και μια καλή βία. Όπως λέμε ένας κακός πόλεμος και ένας καλός. Όμως οι διάφορες μορφές βίας εγγράφονται σε μια συνέχεια και καμία βία, κανένας πόλεμος δεν υπήρξαν ποτέ καλοί για αυτούς που τους ένιωσαν στο πετσί τους. Ο πόνος και η οδύνη είναι πάντα παρόντα.
Βέβαια τα πράγματα αλλάζουν. Η άσκηση σωματικής βίας απαγορεύεται πια στα σχολεία και η άποψη ότι «οι γυναίκες θέλουν ξύλο» παραπέμπει σε άλλες εποχές και άλλους τόπους. Όχι όμως τόσο μακριά μας, ούτε χρονικά ούτε γεωγραφικά. Και δεν έχει μόνο ο ισλαμικός νόμος της Σαρία το θλιβερό προνόμιο των σωματικών ποινών, που και εκεί, όπως κι αλλού, πρωτίστως αφορούν στην εφαρμογή τους τις γυναίκες και τα παιδιά.
Αν η βία απέναντι στα παιδιά βρίσκει μια προσχηματική εξήγηση μέσα από το σχήμα της διαπαιδαγώγησης, η βία απέναντι στις γυναίκες είναι όλο και λιγότερο κοινωνικά αποδεκτή. 


Στη Γαλλία η πρόσφατη απονομή προεδρικής χάριτος μετά από σημαντική κοινωνική πίεση στη Ζακλίν Σοβάζ, σε μια γυναίκα που σκότωσε τον άντρα της, ο οποίος τη χτυπούσε κοντά μισό αιώνα και ο οποίος είχε ασελγήσει σε δύο από τις τρεις τους κόρες, εγγράφεται στην αλλαγή των νοοτροπιών και των αναπαραστάσεων της κοινωνίας.
Ωστόσο, πέρα από τόσο ακραίες καταστάσεις, αυτό που ίσως να έχει κάποιο ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο η άσκηση σωματικής βίας απέναντι στους πιο εύθραυστους κοινωνικά και ψυχικά, συνεχίζεται στις μέρες μας, μέσα από δημόσιους λόγους και πρακτικές που επιχειρούν να τη δικαιολογήσουν. Μια μορφή νομιμοποίησης αυτού βρίσκεται στα εκπαιδευτικά σχήματα που αναπαράγουν τη βία μέσα στην οικογένεια και ελαχιστοποιούν την πρόληψη των συνεπειών της.
Ίσως τα παιδιά να είναι τα μόνα άτομα στις δημοκρατικές κοινωνίες για τα οποία ακόμα λέγεται ότι «θα φάνε ξύλο για να γίνουν άνθρωποι». Το πρόβλημα της βίας είναι, ούτως ή άλλως, ότι μας κάνει να αναιρούμε την ανθρώπινη ιδιότητα του άλλου.

Γιατί είναι καταστροφική η «εκπαιδευτική» βία; 
Γιατί προωθεί ένα πρότυπο φόβου και υποταγής εκεί όπου ο στόχος πρέπει να είναι ο σεβασμός και η υπευθυνότητα, γιατί αφήνει να εννοηθεί ότι στον ισχυρό ανήκει το σώμα του ανίσχυρου σε έναν αέναο κύκλο καταδυνάστευσης, εξάρτησης και πόνου, γιατί δίνει το στίγμα της κοινωνίας που θέλουμε να δομήσουμε μετατρέποντας το ανεπίτρεπτο σε συλλογικά αποδεκτό. Γιατί, τέλος πάντων, εάν θεωρούμε φυσικό ένα παιδί που κάνει μια αταξία να χαστουκίζεται, είναι δύσκολο να λέμε ότι σκεφτόμαστε ως απαράδεκτο ένα όργανο της τάξης να δέρνει τους διαδηλωτές...
Η Φρανσουάζ Ντολτό έλεγε ότι ο ενήλικος που χειροδικεί βρίσκεται χωρίς λόγο απέναντι στο παιδί. Ίσως τελικά αυτό να είναι το βασικότερο στοιχείο ενός κοινωνικού οράματος ελευθερίας: η σκέψη αντί για τη βία, η επιθυμία αντί για τον φόβο, ο σκεπτόμενος πολίτης αντί για το πειθήνιο άβουλο όργανο.
Μην ξεχνάμε ότι, αν όλα τα θύματα δεν γίνονται θύτες, οι περισσότεροι θύτες υπήρξαν θύματα.

* Η Χριστίνα Αλεξοπούλου είναι ψυχολόγος και διδάκτωρ Ιστορίας, εργάζεται στο πανεπιστήμιο της ΙΝΑΛΚΟ (Παρίσι)

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki