Τα νήπια δεν ξέρουν πως να γυρνούν τις σελίδες των βιβλίων λόγω της χρήσης των smartophones

«Καμπανάκι» στη χρήση smartophones:

Τα παιδιά είναι τόσο εξοικειωμένα με τα iPads και τα smartophones που έχουν ξεχάσει πώς να γυρνούν τις σελίδες των βιβλίων, προειδοποιεί η Διδασκαλική Ομοσπονδία της Βρετανίας.

Πολλοί δάσκαλοι εκφράζουν έντονη ανησυχία υποστηρίζοντας πως, ορισμένοι λιλιπούτειοι μαθητές δεν είναι εξοικειωμένοι με τα βιβλία με αποτέλεσμα να μην ξέρουν να γυρίσουν τις σελίδες τους.

Τα μέλη της Ομοσπονδίας έσπευσα να διευκρινίσουν ότι η εξάρτηση των παιδιών από τα iPads και τα smartphones είναι τέτοια που τα παιδιά, όταν κρατούν στα χέρια τους βιβλία, τα χειρίζονται σαν είναι κινητά, δηλαδή «σπρώχνουν» τις σελίδες αντί να τις γυρίσουν…

Το πρόβλημα εντοπίζεται σε μαθητές νηπιαγωγείου αλλά και σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, τα οποία, από μικρή ηλικία έχουν εθιστεί σε ηλεκτρονικές συσκευές με αποτέλεσμα να ξεχνούν ότι στα βιβλία πρέπει να γυρίσουν τις σελίδες αντί να βάζουν το δάκτυλό τους σαν να ήταν οθόνη κινητού.

Πολλοί γονείς όχι μόνο δεν διαβάζουν βιβλία στα παιδιά τους αλλά δεν τους αγοράζουν κιόλας.

Η Τζένιφερ Μπάμπρι Λάιτ, μέλος της Διδασκαλικής Ένωσης, εξηγεί πως το βιβλίο φέρνει πιο κοντά γονείς και παιδιά.

«Έχω διδάξει τόσο σε βρεφονηπιακό σταθμό όσο και σε νηπιαγωγείο… Με ενοχλεί να βλέπω ένα παιδί να παίρνει στα χέρια του ένα βιβλίο και να μην ξέρει να γυρίσει τις σελίδες, να μην ξέρει πώς είναι η μυρωδιά του βιβλίου και να μην ξέρει τι είναι σελιδοδείκτης. Πολλοί γονείς ισχυρίζονται ότι δεν έχουν αρκετά χρήματα να αγοράσουν βιβλία. Όταν απλά δεν μπορείτε να αγοράσετε ένα βιβλίο, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε μία δημόσια βιβλιοθήκη και να πάρετε μαζί και το παιδί σας», προτείνει η Τζένιφερ Μπάμπρι Λάιτ.

Η συζήτηση αυτή γίνεται εν μέσω αυξανόμενων ανησυχιών ότι τα παιδιά δεν ξέρουν γραφή κι ανάγνωση αφού αποφεύγουν τα βιβλία δείχνοντας σαφέστατη προτίμηση στα κινητά τηλέφωνα, τα iPads και τα social media.

Ενδιαφέρον έχει μία πρόσφατη έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 214 Βρετανοί διευθυντές σχολείων και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Booked». 

Τα αποτελέσματά της έδειξαν ότι το 70% θεωρεί ότι το Facebook και το Twitter «βλάπτουν την Παιδεία».

«Από την υπερβολική χρήση των social media, η ορθογραφία και η γραμματική των νέων έχει δεχτεί ισχυρό πλήγμα», υποστηρίζει η πλειοψηφία των Βρετανών διευθυντών.

lamianow

Το Χαμομηλάκι

Η Ευτυχία είναι στάση ζωής και η δυστυχία δεν είναι οι ατυχίες αλλά η μικροψυχία.

Ένα πρωινό, νιώθοντας αόριστα καλά, επιθύμησα να φτιάξω ένα μήνυμα και να το στείλω σε όλους τους γνωστούς μου που τα νούμερά τους τα έχω περασμένα στο κινητό μου. 

Αόριστα, καλά ένιωθα!

Έγραψα στο κινητό μου λοιπόν και τους έστειλα το εξής: 

Θυμήσου μιαν εποχή που ήσουν ευτυχισμένος. Με χαρά και πληρότητα. Τότε που αισθανόσουν ότι ζούσες τον αληθινό εαυτό σου.

Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ελάχιστοι απάντησαν θετικά. Ελάχιστοι μπόρεσαν να θυμηθούν και να πουν κάτι σαφές και συγκεκριμένο. Οι πιο πολλοί μπερδεύτηκαν, ήρθαν σε αμηχανία, μερικοί μάλιστα έμοιαζαν θυμωμένα αρνητικοί.

Έμεινα κατάπληκτη! Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μην μπορεί να θυμηθεί κάτι ευτυχισμένο απ’ τη ζωή του όλη; Να δυσκολεύεται τόσο να εντοπίσει κάποια χαρά; Μου φάνηκε ανυπόφορα άχαρη και μουντή η κατάστασή τους. Τους συμπόνεσα και, ταυτόχρονα, περίπου τους θύμωσα. 

Ανακάλυψα πως οι πιο «δυστυχισμένοι» απ’ τους γνωστούς μου αντικειμενικά είχαν τα περισσότερα αγαθά. Μόρφωση, οικονομική άνεση, υγεία, ωραίο σπίτι, καλή δουλειά, κι άλλα…

Ο φόβος δεν είναι πνευματικό αίσθημα. Είναι ένστικτο που χειραγωγείται ανάλογα με την πονηρία εκείνου που θέλει να σε χρησιμοποιήσει.

Η ευτυχία, αντίθετα, ελευθερώνεις τις ψυχές, το γέλιο περνάει στο μυαλό καθαρό αέρα, η ευτυχία είναι δυναμωτική και περήφανη. Ο ευτυχισμένος είναι σπυρί στον πισινό των εγωιστών. Η ευτυχία και η χαρά είναι καταστάσεις παιδικές, παραδείσιες.

Ένα πρωινό, καθώς οδηγούσα στην Κηφισίας, μαγνητίστηκα από ένα γκράφιτι στην ανισόπεδη διάβαση. Με μεγάλα μαύρα γράμματα από σπρέι έγραφε σαν να φώναζε: Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας.

Τι ωραίο! Με αναστάτωνε χαρούμενα, μου έκλεινε το μάτι προς μια παλιά μου, ζωηρή αμαρτία: όλους να τους συμπονώ, εκτός απ’ τους φθονερούς. Να θέλω πάντα με τους φθονερούς, εκείνους που κιτρινίζουν στη χαρά του άλλου να τους προκαλέσω. Άλλωστε, με το καλό, τη σύνεση και με την αγάπη τίποτα μ’ αυτούς δε γίνεται. Αντιθέτως, όσο καλύτερα τους φέρεσαι τόσο αγριεύουν. 

Γιατί, για εκείνον που δεν μπορεί να αγαπήσει, η αγάπη του άλλου είναι κόλαση. Δεν αποκλείεται μάλιστα κι αυτός να είναι τελικά ο ορισμός της κόλασης: να σ’ αγαπούν, ενώ εσύ δεν μπορείς ν’ αγαπήσεις.

Ο φθόνος για μένα είναι από τα ανθρώπινα πάθη το πιο αντιπαθητικό και φοβάμαι το πιο δύσκολο να θεραπευτεί.

Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας. Ναι, η ευτυχία είναι η μόνη εκδίκηση που παραδέχομαι. Όσους φαρμακώνει η θέα της ευτυχίας μας, ας προβληματιστούν και ας ψάξουν πώς να γιατρευτούν ώστε να μην υποφέρουν. 

Γιατρειά είναι η σταθερή θέληση που λέει: «Ναι, θέλω να είμαι καλός και να αγαπάω». Όταν πάρεις μια τέτοια απόφαση, η ύπαρξή σου πια ξανοίγεται στο θαύμα. Τούτο το καλό, αληθινό «ναι» είναι η πύλη προς την αφθαρσία. Για το ναι σου όμως δε θα σε βοηθήσει κανείς, είναι ολάκερο δικό σου, ένα μαρτύριο όλο δικό σου. Μετά το ναι όμως οι ουρανοί θα στέλνουν σαν βροχή τη βοήθεια.

Η κάθε μέρα ξεδιπλώνεται στα μάτια μας σαν πανόραμα. Ένα εξαίσιο κέντημα εναλλαγών. Ομορφιές και ασχήμιες, πίκρες και γέλιο, γοητείες και απογοητεύσεις. Όχι, δε γίνεται να αλλάξεις πάντα τα γεγονότα, μπορείς όμως να αλλάξεις τη στάση σου απέναντί τους. Την ερμηνεία τους. Να αλλάξεις το πού θα εστιάσεις, πού θα κάνεις focus.

Η ζωή είναι ζωή, το ξέρουμε, είναι όμως και τέχνη. Ο εαυτός μας είναι αυτό που είναι, είναι όμως και επιλογές. Ο Θεός μας χάρισε το πρόσωπο με το οποίο γεννιόμαστε. Με τα χρόνια αποκτούμε το πρόσωπο που μας αξίζει. Έχει μεγάλη σημασία το πού εστιάζεις τη ματιά. Γιατί η ευτυχία είναι στάση ζωής και η δυστυχία δεν είναι οι ατυχίες αλλά η μικροψυχία.

Μια άσκηση που έχω ανακαλύψει από μόνη μου, για να με ξεκολλάει κι εμένα απ’ τη μικροψυχία μου, είναι αυτή που προσπαθώ να κάνω τις νύχτες. 

Λίγο πριν κοιμηθώ θυμάμαι, να κάνω την άσκηση του «ευχαριστώ». 

Ξεκινώ να λέω «ευχαριστώ» για όσα θετικά και όμορφα μου συνέβησαν τη μέρα που πέρασε. Όσο λέω «ευχαριστώ», τόσο μεγαλώνει θαυμαστά η λίστα των καλών που μου συνέβησαν σήμερα. Κι αν κάποια νύχτα δε βρίσκω με τι να αρχίσω, ξεκινώ με το: «Ευχαριστώ που δεν είχα σήμερα πονόδοντο». Μικρή ευτυχία είναι κάτι τέτοιο;

~ Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Sxeseis-kai-sunaisthimata

antikleidi

Το Χαμομηλάκι

Ανήμερα το Πάσχα ...

Ανήμερα το Πάσχα είχα έναν διάλογο με την Μαρία.
Μου περιέγραψε αυθορμήτως, τον νέο τους νοσηλευτή στην Μονάδα Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης όπου μοιράζεται την καθημερινότητά της όταν δεν είναι σπίτι μας. 

Λεπτομερώς και με ακρίβεια μου αναπαράστησε μια συγκεκριμένη, καθημερινά την ίδια ώρα επαναλαμβανόμενη διαδικασία, που ισχύει για όλους τους φιλοξενουμένους και πως ο Μάνος απευθύνεται με ιδιαίτερο τρόπο στον καθένα χωριστά.

 Η Μαρία που διαβάζει τα « ψηλά γράμματα» το παρατήρησε και σχολίασε μ' εκείνον τον απαράμιλλο παραστατικό της τρόπο.

— Είναι καλός αλλά αυστηρός. Όλοι υπακούν.
Για να δώσει μάλιστα μεγαλύτερη έμφαση , μίλησε και στην γλώσσα του σώματος. Δηλαδή έκανε την σχετική κίνηση με το χεράκι της που έχει καθιερωθεί για την λεκτική απεικόνιση του φόβου… Να… τους πάει!!!

Ακολούθησε ο εξής διάλογος μεταξύ μας.
— Εσύ Μαρία μου, τον φοβάσαι ;
Η απάντηση σύντομη, άμεση, καταπέλτης.

— ΟΧΙ δεν τον φοβάμαι. ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ

Εγώ;;;; Εγώ έζησα μια ακόμη Αναστάσιμη στιγμή από τις αμέτρητες  που μου χαρίζει η Μαρία μου,κατακλύζουν την ψυχή μου κι αποτελούν  αντίβαρο στον δικό μου Σταυρό.

Χριστός Ανέστη !

Αντίβαρο....

Για την αντιγραφή Το Χαμομηλάκι

«Ανάστα ο Θεός ...»

Ο ΘΕΟΣ ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν, ἐν μέσῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ.
ἕως πότε κρίνετε ἀδικίαν καὶ πρόσωπα ἁμαρτωλῶν λαμβάνετε;
κρίνατε ὀρφανῷ καὶ πτωχῷ, ταπεινὸν καὶ πένητα δικαιώσατε·
ἐξέλεσθε πένητα καὶ πτωχόν, ἐκ χειρὸς ἁμαρτωλοῦ ρύσασθε αὐτόν.
οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ συνῆκαν, ἐν σκότει διαπορεύονται· σαλευθήσονται πάντα τὰ θεμέλια τῆς γῆς.
ἐγὼ εἶπα· θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ ῾Υψίστου πάντες·
ὑμεῖς δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε καὶ ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτετε.
ἀνάστα, ὁ Θεός, κρίνων τὴν γῆν, ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.

Ψαλμὸς τῷ ᾿Ασάφ. (81)

Πρώτη Ανάσταση Μ. Σάββατο πρωί.
Πειραματικό μουσικό γυμνάσιο και λύκειο Παλλήνης.

Το Χαμομηλάκι

Μέγα Σάββατον του Νίκου Γκάτσου

Όλα στερέψαν σιγά σιγά.
Τα περιστέρια πετούν αργά
σε λίμνες άνυδρες βάλτους υγρούς
σε διψασμένους κήπους κι αγρούς.

Πίσω απ’ τους λόφους τους χαμηλούς
με τους προφήτες και τους τρελούς
στέκουν παράμερα τρία παιδιά
σα γλαροπούλια στην αμμουδιά.

Μες στων καιρών την ανημποριά
διώξε το γρέγο και το βοριά
και ξαναγύρισε ήλιε στη γη
με του θριάμβου σου την κραυγή.

 

 

Το Χαμομηλάκι