Όσα καλά συμβαίνουν μόλις σταματήσετε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους

Σχεδόν όλοι το κάνουμε: 

Συγκρίνουμε τις ζωές μας με τις ζωές των άλλων. Είναι ένας μονόδρομος φθόνου, ζήλιας και εμμονής. 

Αν όμως επαναφέρετε τη συγκέντρωσή σας πίσω στη δική σας επιτυχία και στην ευτυχία, θα παρατηρήσετε μια στροφή στην ψυχολογία σας.

Εκπληκτικά πράγματα που θα συμβούν μόλις σταματήσετε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους

1. Θα αποκτήσετε αίσθηση προσωπικής αξίας

Όταν συγκρίνετε τη ζωή σας με εκείνη κάποιου άλλου, είναι επειδή δεν είστε ευχαριστημένοι με τον εαυτό σας. Δυστυχώς, όμως, αυτό το παιχνίδι έχει ελάχιστους νικητές και οδηγεί σε αδιέξοδο. 

Επίσης προκαλεί παθολογική ζήλια, θυμό, πικρία, ακόμα και μίσος για τον εαυτό μας ή για άλλο άτομο. 

Όταν αφήσετε τη σύγκριση στο παρελθόν όμως, επιτρέπετε στον εαυτό σας να εστιάσει σε εσάς και στις δικές σας δυνάμεις, στα ταλέντα και στα επιτεύγματα. Μόνο τότε θα σταματήσετε να παραβλέπετε συνεχώς τα δικά σας χαρακτηριστικά.

2. Θα καθαρίσει ο νους σας

Οι συγκρίσεις κυριεύουν τη σκέψη μας, μας στερούν πολύτιμο χρόνο, ενέργεια και ιδέες. Και δεν έχουν και κανένα χρήσιμο αποτέλεσμα. Όταν ξοδεύετε χρόνο, ευχόμενοι να είστε κάποιος άλλος, πληγώνετε τον εαυτό σας. 

Εστιάζετε σε έναν άλλο άνθρωπο, αλλά με ανθυγιεινό τρόπο και σπαταλάτε πολύτιμη ενέργεια. 

Αν θέλετε πραγματικά να έχετε ό,τι έχει κάποιος άλλος, τότε αλλάξτε το σκεπτικό σας. Μάλλον το άλλο άτομο δούλευε με μεγαλύτερη πειθαρχία και συγκέντρωση. Μήπως είναι ώρα να κάνετε και εσείς το ίδιο;

3. Θα αποδεχτείτε τη διαφορετικότητά σας

Όταν συγκρίνετε τη ζωή σας με κάποιου άλλου, θέτετε άδικες βάσεις από την αρχή. Επειδή δύο άνθρωποι δεν γίνεται να είναι ίδιοι και με τις ακριβώς ίδιες εμπειρίες. Είναι κυριολεκτικά αδύνατο να κάνετε μια δίκαιη σύγκριση. 

Αποδεχτείτε τη μοναδικότητά σας.

4.Θα αποκτήσετε αυτο-αποδοχή

Όταν δεν σας ενδιαφέρει πια η ζωή των άλλων, τα επιτεύγματα και οι επιτυχίες τους, δίνετε στον εαυτό σας ένα τεράστιο δώρο: την ελευθερία να είναι εσείς. 

Αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερη αυτό-αποδοχή, η οποία ύστερα τονώνει την αυτοεκτίμηση, την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση προσωπικής σας αξίας, επειδή σας επιτρέπει να επιτύχετε σε ό,τι είστε καλοί. 

Και πάνω απ’ όλα, είστε αυθεντικοί.

5. Αποκτάτε εμπιστοσύνη

Όταν σταματάτε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλους, επίσης αυξάνετε την εμπιστοσύνη σας στον εαυτό σας και στο σύμπαν. Αποκτάτε πίστη στις δεξιότητες και στα ταλέντα σας. 

Θα συνεχίσετε να έχετε μια αισιόδοξη αντίληψη και έτσι θα εστιάσετε σε ό,τι μπορείτε να ελέγξετε: τη ζωή σας δηλαδή.

6. Έχετε περισσότερη ευγνωμοσύνη

Αν αποτινάξετε από πάνω σας τις συγκρίσεις, αρχίζετε να αποκτάτε ευγνωμοσύνη για τη δική σας ζωή. 

Καταγράψτε τις σκέψεις σας, ώστε να μείνετε σε ένα υγιές μονοπάτι. Αυτή η πρακτική σας επιτρέπει να πάτε πίσω και να διαβάσετε ξανά όλα τα εκπληκτικά πράγματα που συνέβησαν στη ζωή σας και σας κρατά εστιασμένους στο θετικό.

7. Απελευθερώνεστε από τον υλικό κόσμο

Όταν αποδέχεστε και νιώθετε ευγνωμοσύνη για τη δική σας ζωή, αποκτάτε ευχαρίστηση πέρα από τα υλικά αγαθά. 

Αποδέχεστε το γεγονός ότι είστε ευτυχισμένοι χωρίς το μεγάλο σπίτι, την τελευταία τεχνολογία, το μοδάτο αμάξι.

8. Έχετε μια ολοκληρωμένη ζωής χωρίς τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης

Όταν σκέφτεστε καθαρά, βάζετε όρια στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, στο χρόνο που χρησιμοποιείτε και στρέφεστε περισσότερο στον πραγματικό κόσμο. 

Συνειδητοποιείτε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σας στερούν πολύτιμο χρόνο.

enallaktikidrasi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ευτυχία είναι στάση ζωής και η δυστυχία δεν είναι οι ατυχίες αλλά η μικροψυχία.

Ένα πρωινό, νιώθοντας αόριστα καλά, επιθύμησα να φτιάξω ένα μήνυμα και να το στείλω σε όλους τους γνωστούς μου που τα νούμερά τους τα έχω περασμένα στο κινητό μου. 

Αόριστα, καλά ένιωθα!

Έγραψα στο κινητό μου λοιπόν και τους έστειλα το εξής: 

Θυμήσου μιαν εποχή που ήσουν ευτυχισμένος. Με χαρά και πληρότητα. Τότε που αισθανόσουν ότι ζούσες τον αληθινό εαυτό σου.

Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ελάχιστοι απάντησαν θετικά. Ελάχιστοι μπόρεσαν να θυμηθούν και να πουν κάτι σαφές και συγκεκριμένο. Οι πιο πολλοί μπερδεύτηκαν, ήρθαν σε αμηχανία, μερικοί μάλιστα έμοιαζαν θυμωμένα αρνητικοί.

Έμεινα κατάπληκτη! Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μην μπορεί να θυμηθεί κάτι ευτυχισμένο απ’ τη ζωή του όλη; Να δυσκολεύεται τόσο να εντοπίσει κάποια χαρά; Μου φάνηκε ανυπόφορα άχαρη και μουντή η κατάστασή τους. Τους συμπόνεσα και, ταυτόχρονα, περίπου τους θύμωσα. 

Ανακάλυψα πως οι πιο «δυστυχισμένοι» απ’ τους γνωστούς μου αντικειμενικά είχαν τα περισσότερα αγαθά. Μόρφωση, οικονομική άνεση, υγεία, ωραίο σπίτι, καλή δουλειά, κι άλλα…

Ο φόβος δεν είναι πνευματικό αίσθημα. Είναι ένστικτο που χειραγωγείται ανάλογα με την πονηρία εκείνου που θέλει να σε χρησιμοποιήσει.

Η ευτυχία, αντίθετα, ελευθερώνεις τις ψυχές, το γέλιο περνάει στο μυαλό καθαρό αέρα, η ευτυχία είναι δυναμωτική και περήφανη. Ο ευτυχισμένος είναι σπυρί στον πισινό των εγωιστών. Η ευτυχία και η χαρά είναι καταστάσεις παιδικές, παραδείσιες.

Ένα πρωινό, καθώς οδηγούσα στην Κηφισίας, μαγνητίστηκα από ένα γκράφιτι στην ανισόπεδη διάβαση. Με μεγάλα μαύρα γράμματα από σπρέι έγραφε σαν να φώναζε: Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας.

Τι ωραίο! Με αναστάτωνε χαρούμενα, μου έκλεινε το μάτι προς μια παλιά μου, ζωηρή αμαρτία: όλους να τους συμπονώ, εκτός απ’ τους φθονερούς. Να θέλω πάντα με τους φθονερούς, εκείνους που κιτρινίζουν στη χαρά του άλλου να τους προκαλέσω. Άλλωστε, με το καλό, τη σύνεση και με την αγάπη τίποτα μ’ αυτούς δε γίνεται. Αντιθέτως, όσο καλύτερα τους φέρεσαι τόσο αγριεύουν. 

Γιατί, για εκείνον που δεν μπορεί να αγαπήσει, η αγάπη του άλλου είναι κόλαση. Δεν αποκλείεται μάλιστα κι αυτός να είναι τελικά ο ορισμός της κόλασης: να σ’ αγαπούν, ενώ εσύ δεν μπορείς ν’ αγαπήσεις.

Ο φθόνος για μένα είναι από τα ανθρώπινα πάθη το πιο αντιπαθητικό και φοβάμαι το πιο δύσκολο να θεραπευτεί.

Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας. Ναι, η ευτυχία είναι η μόνη εκδίκηση που παραδέχομαι. Όσους φαρμακώνει η θέα της ευτυχίας μας, ας προβληματιστούν και ας ψάξουν πώς να γιατρευτούν ώστε να μην υποφέρουν. 

Γιατρειά είναι η σταθερή θέληση που λέει: «Ναι, θέλω να είμαι καλός και να αγαπάω». Όταν πάρεις μια τέτοια απόφαση, η ύπαρξή σου πια ξανοίγεται στο θαύμα. Τούτο το καλό, αληθινό «ναι» είναι η πύλη προς την αφθαρσία. Για το ναι σου όμως δε θα σε βοηθήσει κανείς, είναι ολάκερο δικό σου, ένα μαρτύριο όλο δικό σου. Μετά το ναι όμως οι ουρανοί θα στέλνουν σαν βροχή τη βοήθεια.

Η κάθε μέρα ξεδιπλώνεται στα μάτια μας σαν πανόραμα. Ένα εξαίσιο κέντημα εναλλαγών. Ομορφιές και ασχήμιες, πίκρες και γέλιο, γοητείες και απογοητεύσεις. Όχι, δε γίνεται να αλλάξεις πάντα τα γεγονότα, μπορείς όμως να αλλάξεις τη στάση σου απέναντί τους. Την ερμηνεία τους. Να αλλάξεις το πού θα εστιάσεις, πού θα κάνεις focus.

Η ζωή είναι ζωή, το ξέρουμε, είναι όμως και τέχνη. Ο εαυτός μας είναι αυτό που είναι, είναι όμως και επιλογές. Ο Θεός μας χάρισε το πρόσωπο με το οποίο γεννιόμαστε. Με τα χρόνια αποκτούμε το πρόσωπο που μας αξίζει. Έχει μεγάλη σημασία το πού εστιάζεις τη ματιά. Γιατί η ευτυχία είναι στάση ζωής και η δυστυχία δεν είναι οι ατυχίες αλλά η μικροψυχία.

Μια άσκηση που έχω ανακαλύψει από μόνη μου, για να με ξεκολλάει κι εμένα απ’ τη μικροψυχία μου, είναι αυτή που προσπαθώ να κάνω τις νύχτες. 

Λίγο πριν κοιμηθώ θυμάμαι, να κάνω την άσκηση του «ευχαριστώ». 

Ξεκινώ να λέω «ευχαριστώ» για όσα θετικά και όμορφα μου συνέβησαν τη μέρα που πέρασε. Όσο λέω «ευχαριστώ», τόσο μεγαλώνει θαυμαστά η λίστα των καλών που μου συνέβησαν σήμερα. Κι αν κάποια νύχτα δε βρίσκω με τι να αρχίσω, ξεκινώ με το: «Ευχαριστώ που δεν είχα σήμερα πονόδοντο». Μικρή ευτυχία είναι κάτι τέτοιο;

~ Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Sxeseis-kai-sunaisthimata

antikleidi

Το Χαμομηλάκι

Οι Εχθροί της Ευτυχίας: Ο φθόνος και η έλλειψη αυτογνωσίας

Φθόνος, ο εχθρός της ευτυχίας

Πρόσφατα ήταν που διαβάζοντας το βιβλίο του Σοπενχάουερ «Η Τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος» και μετά από εκτεταμένες συζητήσεις με φιλικά πρόσωπα αντιλήφθηκα σε μεγάλο βαθμό ένα χαρακτηριστικό που απομακρύνει τον άνθρωπο από την ευτυχία! 

Αυτό δεν είναι άλλο από τον φθόνο για τους άλλους και την έλλειψη αυτογνωσίας.

Πόσες φορές δεν έχεις μπει στη διαδικασία να συγκρίνεις τη ζωή σου με τη ζωή των άλλων; 

Πόσες στιγμές έχεις νιώσει έντονα το αίσθημα της ζήλειας να σε κατακλύζει για κάποιον συνάνθρωπο; 

Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο αλλά όλοι σε κάποιο βαθμό έχουμε αισθανθεί μειονεκτικά και ζηλόφθονα κάποια στιγμή στη ζωή μας. 

Έχετε αναρωτηθεί αν αυτή η μορφή ζήλειας είναι απόρροια ενός κακού χαρακτήρα και έχετε νιώσει άσχημα εκ των υστέρων για όλα αυτά τα συναισθήματα;

Αν ναι, αρχικά και μόνο, το συναίσθημα της στενοχώριας επειδή φθονήσατε κάποιον δείχνει ότι είστε άτομο που έχετε πολύ καλή ψυχή οπότε θα ήταν καλό, για τη δική σας ψυχική ηρεμία να «συγχωρέσετε» σε πρώτο στάδιο τον εαυτό σας. 

Η συγχώρεση του εαυτού μας και η απαλλαγή από τέτοιου είδους τύψεις είναι η αρχή ώστε να κατορθώσουμε να φτάσουμε στην αυτογνωσία που αποτελεί το πρώτο βήμα προς την ευτυχία.

Η αλήθεια είναι ότι εκεί κρύβεται η ευτυχία, στην αυτογνωσία και στην «συνειδητοποίηση του επίκτητου εαυτού μας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σοπενχάουερ. 

Αν φτάσεις στο επίπεδο να κατανοήσεις πραγματικά ποιος είσαι, τι πραγματικά επιθυμείς από τη ζωή σου, ποιες είναι οι αδυναμίες και τα όπλα σου, έχεις κατορθώσει να ανακαλύψεις το πιο σημαντικό άτομο για τη ζωή σου. Το άτομό σου. 

Φυσικά και όλοι μας περνούμε από το στάδιο στο οποίο επηρεαζόμαστε από τους άλλους, ζηλεύοντας τη στάση τους στη ζωή, τα όνειρα τα οποία δείχνουν, στα δικά μας μάτια, πολύ ξεκάθαρα και πραγματοποιήσιμα.

Αυτοί όμως δεν είναι μικροί Θεοί, είναι άνθρωποι όπως εμείς και έχουν σίγουρα περάσει και εκείνοι από το στάδιο της αναζήτησης του εαυτού τους. Οπότε, παρατηρώντας τη δική τους ζωή, μπαίνουμε σε ένα πλαίσιο αντιγραφής της καθημερινότητάς τους, ενδεχομένως και επίτευξης στόχων παρόμοιων με εκείνους, και εκεί είναι που έρχεται η συνειδητοποίηση! 

Μέρα με την ημέρα συνειδητοποιούμε ότι δεν πρόκειται μέσα από τα όνειρα των άλλων να γίνουμε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι! 

Σιγά σιγά όμως, από την εμπειρία, το διάβασμα, τη συναναστροφή με άλλα άτομα, τον εσωτερικό μας διάλογο μπαίνουμε στη διαδικασία να ανακαλύψουμε τα «θέλω» μας.

Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία και θέλει υπομονή και αφοσίωση, αλλά μόλις το συνειδητοποιήσουμε και ολοκληρωθούμε ψυχικά θα πάψουμε να γεμίζουμε τον εαυτό μας με το άγχος για την επίτευξη στόχων που εμάς δε θα μας ολοκληρώσουν ποτέ και δε θα μας δώσουν την ευτυχία. Είναι όπως τα όνειρα που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους. 

Όνειρα, τα οποία οι ίδιοι δεν κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν και νομίζουν ότι μέσα από τους απογόνους τους θα γίνουν πραγματικότητα. Αυτή η συμπεριφορά των γονέων πνίγει τα παιδιά και δεν τα αφήνει ελεύθερα να ονειρευτούν και να ολοκληρωθούν νοητικά και ψυχικά, αναπτύσσοντας τον δικό τους χαρακτήρα.

Τέλος θα ήθελα να κλείσω με ένα γνωμικό του Σένεκα, στο περί Οργής:

«Ποτέ δεν θα γίνεις ευτυχισμένος αν σε νοιάζει αν κάποιος είναι πιο ευτυχισμένος από σένα».

Προσπάθησε λοιπόν να ανακαλύψεις εσένα και να θυμάσαι πως η απόλυτη ευτυχία δεν υπάρχει πουθενά ποτέ και σε κανέναν, ζήσε λοιπόν την σημερινή ευχάριστη μέρα σου και άσε τους άλλους να ζήσουν και εκείνοι. 

Βγάλε το φθόνο όσο μπορείς από μέσα σου ακόμα και αν θεωρείς ότι είναι ακατόρθωτο… αυτό είναι το πρώτο βήμα για μια χαρούμενη, βιώσιμη και πραγματική ζωή. 

Μη χάνεις τη ζωή σου αναλώνοντάς την στο να ζεις ζωές άλλων. Ανακάλυψε τώρα σιγά σιγά το χαρακτήρα σου και επικεντρώσου σε εσένα αφού η ζωή σου, σου ανήκει!

Ακριβή Αλεξανδράκη – Φοιτήτρια στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών στο ΑΠΘ

enallaktikidrasi