Δέκα παιδικές αρετές που μας κάνουν ευτυχισμένους

Τα παιδάκια, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, μας δίνουν μαθήματα ζωής. Μας διδάσκουν τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να διεκδικούμε τα θέλω μας, να έχουμε υπομονή και επιμονή αλλά και να γίνουμε περισσότερο ευτυχισμένοι. 
Γίνε λοιπόν ξανά «παιδί» και μάθε να ζεις με τη χαρά και την αγνότητα ενός μικρού παιδιού. 
.
Από τη Δήμητρα Γκούντρα
1. Ξέρεις να συγχωρείς;
Έχεις προσέξει ποτέ τα παιδιά να παίζουν μαζί; Σίγουρα θα τσακωθούν, θα διαφωνήσουν, ίσως και να μαλλιοτραβηχτούν. 
Στη συνέχεια όμως τα ξεχνούν όλα, ως δια μαγείας και θα περπατούν ξανά πιασμένα χεράκι-χεράκι, γελώντας και οργανώνοντας σκανταλιές.
Τα παιδιά έχουν μια απίστευτη ικανότητα να συγχωρούν και να ξεχνούν με μιας διαφωνίες και τσακωμούς, κάτι που χάνεται με την ενηλικίωση. Βέβαια οι τσακωμοί και οι διαφωνίες στην ενήλικη ζωή είναι πολύ διαφορετικής φύσεως, όμως μην ξεχνάς ότι σε πολλές περιπτώσεις οι αφορμές, ακόμη και οι αιτίες μιας διαφωνίας είναι γελοίες. Ο εγωισμός σε κρατά από το να ζητήσεις συγχώρεση ή να κάνεις πρώτη το βήμα επαναπροσέγγισης με αποτέλεσμα να διαιωνίζεις τον καυγά και εν τέλει να χάνεις μια φιλία. Σκέψου πως αν σε κάποιες περιπτώσεις φερόσουν όπως όταν ήσουν κοριτσάκι, όλα θα ήταν ευκολότερα και τώρα ίσως δεν «πενθούσες» για την αδικοχαμένη φιλία σου.
2. Πόσο σοβαρά παίρνεις τις γκάφες που κάνεις;
Τα παιδιά πολλές φορές κάνουν πράγματα εξωφρενικά που θα έφερναν έναν ενήλικα σε πραγματικά δύσκολη θέση. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους μεγάλους τα παιδάκια θα γελάσουν με την ανοησία τους και θα προσπεράσουν κάθε γκάφα τους. Μήπως το ίδιο πρέπει να κάνεις κι εσύ σε αρκετές περιστάσεις στη ζωή σου; Κάθε φορά που κάνεις κάποια ανοησία, γέλα και αυτοσαρκάσου αντί να τα βάφεις μαύρα. Θα νιώσεις σίγουρα πολύ καλύτερα!
3. Αν θέλεις, μπορείς. Τίποτα δεν είναι αδύνατο
Αν ρωτήσεις ένα παιδί τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει πιθανότατα θα λάβεις απαντήσεις που θα σε κάνουν να γελάσεις. Αστροναύτης, διάσημος ηθοποιός ή τραγουδιστής ακόμη και αστρολόγος είναι απαντήσεις που σίγουρα θα σου φανούν αστείες.
Σε αντίθεση με εσένα τα παιδιά πιστεύουν πως όλα αυτά είμαι δυνατά! Φαίνεται πως κινούνται με μότο τους το «αν θέλεις, μπορείς». Η αντίδραση των ενηλίκων και τα εμπόδια που συναντούν μεγαλώνοντας είναι αυτά που τα αποθαρρύνουν και τα προσγειώνουν στην πραγματικότητα.
Εννοείται πως δεν είναι καλό ως ενήλικας να πετάς στα σύννεφα, μην βλέπεις όμως πάντα τα πράγματα τόσο ρεαλιστικά. Μάθε να έχεις φιλοδοξίες και να ονειρεύεσαι όπως όταν ήσουν κοριτσάκι και πού ξέρεις ίσως προσεγγίσεις κάποιους από τους στόχους σου. Η έλλειψη φιλοδοξίας ποτέ δεν επέτρεψε σε κανέναν να εξελιχθεί.
4. Αγαπάς άνευ όρων; Τα παιδιά δείχνουν αυτό το οποίο ονομάζουμε τυφλή, άνευ όρων αγάπη και εμπιστοσύνη. Οι γονείς, ακόμη και αν δεν είναι οι καλύτεροι, είναι τα πρότυπα κάθε μικρού μας φίλου και τα άτομα αυτά στα οποία απευθύνονται για το οτιδήποτε τους συμβαίνει.
Ακολουθώντας το πρότυπο των παιδιών δείξε εμπιστοσύνη και ανιδιοτελή αγάπη στα αγαπημένα σου πρόσωπα και σίγουρα δε θα χάσεις. Δείξε στον αγαπημένο σου πόσο πολύ τον αγαπάς και θυμήσου να δίνεις τακτικά ένα γλυκό φιλί στους γονείς σου υπενθυμίζοντας τους ότι τους λατρεύεις. Με τον τρόπο αυτό δίνεις χαρά στους κοντινούς σου ανθρώπους και επιβραβεύεσαι με αγάπη.
5. Η ειλικρίνεια είναι προσόν ή ελάττωμα;
Τι κάνει τα παιδιά τόσο αστεία; Τι άλλο από την απίστευτη ειλικρίνεια και τιμιότητά τους; Τα περισσότερα παιδιά λένε τα πράγματα με το όνομά τους! Είναι ικανά να πουν με απόλυτη ειλικρίνεια σε μια παχουλή κυρία ότι είναι πολύ χοντρή ή να... προδώσουν την μαμά τους λέγοντας στη γιαγιά ότι αυτή ήταν που έσπασε το αγαπημένο της βάζο και όχι το άτακτο σκυλάκι.
Η ειλικρίνεια και η τιμιότητα αυτή δεν είναι που λείπει από την καθημερινότητά σου ως ενήλικας; Αν ήσουν σίγουρη πως όλοι ήταν τόσοι ειλικρινείς όπως όταν ήταν ακόμη παιδιά σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά. Δεν θα είχες ανάγκη ούτε να κρυφτείς ούτε και να προσποιηθείς για τίποτα. Μάθε να είσαι ειλικρινής και δείξε στους άλλους πως μπορούν να σε εμπιστευτούν και δε θα χάσεις.
6. Μήπως η καχυποψία ευθύνεται για τη μοναξιά σου; Γιατί όταν ήσουν μικρούλα έκανες τόσο εύκολα φίλες ενώ τώρα πασχίζεις να γίνεις η φίλη – μαγνήτης; Η απάντηση βρίσκεται στην έλλειψη καχυποψίας από την πλευρά των παιδιών. Αν τα παρατηρήσεις είναι άμεσα και εκδηλωτικά δίχως καν να σκεφτούν να πλησιάσουν άλλα παιδάκια. Μεγαλώνοντας μαθαίνουν να προφυλάσσονται από πιθανούς εχθρούς και κλείνονται στο καβούκι τους. Σε κάποιο βαθμό η τακτικά αυτή προφυλάσσει από κακοτοπιές αλλά μπορεί και να οδηγήσει στη μοναξιά. Αν φοβάσαι να πλησιάσεις και να εμπιστευτείς τους ανθρώπους, σκέψου θετικά σαν παιδί, με ανοιχτό μυαλό και φιλική διάθεση.
7. Έχεις μάθει να ρωτάς;
Γιατί μαμά; Πως γίνεται αυτό μπαμπά; Τι είναι εκείνο; Κύριο γνώρισμα των μικρών παιδιών είναι να ρωτούν συνεχώς για τα πάντα. Για πολλούς είναι ενοχλητικό, για άλλους διασκεδαστικό. Ένα παιδάκι δεν θα διστάσει να ρωτήσει για να μάθει ό,τι του κάνει εντύπωση. Αυτός άλλωστε είναι και ο μόνος τρόπος να κατανοήσει τον κόσμο. Γύρω στην εφηβεία όμως τα πράγματα αντιστρέφονται. Ο έφηβος θεωρεί ντροπή να ρωτήσει για κάτι που δεν γνωρίζει ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που φορώντας το προφίλ του «ξερόλα» ρεζιλεύεται. Η τακτική αυτή μπορεί να μας ακολουθήσει και στην ενήλικη ζωή. Ακόμη και εάν δεν είμαστε γνώστες ενός αντικειμένου ρισκάρουμε να ρεζιλευτούμε παρά να παραδεχτούμε την άγνοιά μας. Αν λοιπόν αναγνωρίζεις στον εαυτό σου τα παραπάνω χαρακτηριστικά προσπάθησε να υιοθετήσεις λίγη από την παιδική αφέλεια και το θάρρος να ρωτάς για οτιδήποτε αγνοείς! Θα σε προφυλάξει και θα σε βγάλει από τη δύσκολη θέση.
8. Ξέρεις να ακούς;
Πόσες φορές υιοθετείς απόλυτη στάση σε μια συζήτηση θεωρώντας πως η απόψή σου είναι η μόνη σωστή; Δέχεσαι διαφορετικές απόψεις συνομιλητών σου και πόσο δεκτική είσαι σε συμβουλές; Στην ενήλικη ζωή μας συνήθως ξεχνάμε να ακούμε…
Δεν είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε και να επεξεργαστούμε αυτό που ο συνομιλητής μας έχει να πει κάτι που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αρετές της παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά είναι πρόθυμα να ακούσουν και να λάβουν συμβουλές, ακόμη και αν δεν υιοθετήσουν τις απόψεις των ενηλίκων ή δεν ακολουθήσουν τις παραινέσεις τους. Μάθε κι εσύ λοιπόν να ακούς και να κρίνεις.
9. Διεκδικείς αυτό που θέλεις;
Το κοριτσάκι που έκλαιγε γοερά για να μη φύγει από την παιδική χαρά αλλά και το αγοράκι που τραβούσε τον μπαμπά του από το παντελόνι για να του δείξει το δρόμο προς τα… παιχνίδια σου προκαλεί γέλιο. Αυτά τα μικρά τερατάκια ξέρουν πολύ καλά να διεκδικούν και να παίρνουν αυτό που θέλουν. Εννοείται πως σε έναν ενήλικα όπως εσύ δεν ταιριάζει να «χτυπιέται» στο πάτωμα για να πάρει αύξηση μισθού ή να τραβάει από το παντελόνι το έτερον του ήμισυ για να το οδηγήσει στην εκκλησία… Ωστόσο, σκέψου πόσο πιο εύκολα θα ήταν όλα αν για λίγο άφηνες τον φόβο της απόρριψης και τολμούσες να διεκδικήσεις τα «θέλω» σου. Ακόμη και αν τελικά δεν κερδίσεις αυτό που επιθυμείς θα γνωρίζεις πως έχεις προσπαθήσει και δε θα ζεις με την αμφιβολία του τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν….
10. Ο επιμένων νικά
Κανένας δεν έμαθε με μιας να περπατάει ή να μιλάει. Όντας μικρό κοριτσάκι έπεσες πολλές φορές μέχρι να μάθεις να περπατάς δίχως να στηρίζεσαι ενώ έκανες απίστευτα σαρδάμ και λάθη μέχρι να μάθεις να μιλάς και να διαβάζεις καθαρά. Η γραφή στην Α δημοτικού σου φαινόταν «βουνό» και η ορθογραφία Γολγοθάς. Πίστευες πως ποτέ δε θα κατάφερνες να κολυμπήσεις ενώ τα σημάδια από τις πτώσεις μέχρι να μάθεις να οδηγείς ποδήλατο σε συνοδεύουν και στην ενήλικη ζωή. Τίποτα από τα παραπάνω δεν ήταν εύκολο κι όμως με πίστη και επιμονή τα κατάφερες. Πάρε λοιπόν παράδειγμα από τα μικρά παιδιά, οπλίσου κι εσύ με παιδικό πείσμα στην ενήλικη ζωή για να πετύχεις τους στόχους σου. Δες την αποτυχία σαν κίνητρο για μεγαλύτερη προσπάθεια και συνέχισε μέχρι να πετύχεις!

womenonly

Όσοι ευτυχούν... / Καλημέρα σας...

... πρέπει πάντοτε πρόθυμα να βοηθούν τους δυστυχείς, 

γιατί κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι του επιφυλάσσει το μέλλον.

Δημοσθένης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ευτυχία "ανθίζει" μέσα στην Ομορφιά του Περιβάλλοντος

Δεν είναι μόνο οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι ζωγράφοι, οι καλλιτέχνες που αναζητούν την έμπνευσή τους μέσα σε ένα όμορφο περιβάλλον, αλλά και όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί που χάνουμε την ευτυχία μας πίσω από τις άμορφες γκρίζες μάζες μπετόν των μεγαλουπόλεων, οι οποίες δεν αφήνουν χώρο ούτε στον ουρανό να φανεί…

Η ατομική ευτυχία πράγματι ταιριάζει με το γραφικό, όμορφο περιβάλλον που ζούμε, όπως, τουλάχιστον, αποτυπώνεται στα συμπεράσματα δύο μελετών.

 

Η πρώτη βασίζεται σε δεδομένα εφαρμογής smartphone γνωστής εταιρείας. Πρόκειται γα το Mappiness που αποτελεί εφαρμογή Apple iOS smartphone, η οποία επιτρέπει στους χρήστες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο να παρακολουθούν την ευτυχία τους. Η εφαρμογή Mappiness βασίζεται στη μέθοδο δειγματοληψίας εμπειρίας (ESM), όπου οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να χρησιμοποιήσουν ένα ημερολόγιο για να καταγράψουν λεπτομέρειες σχετικά με την ευημερία τους σε προκαθορισμένες ώρες της ημέρας.

Η δεύτερη μελέτη βασίζεται στη βαθμολόγηση φωτογραφιών από ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία και πιο συγκεκριμένα της γραφικότητας του τοπίου που αποτυπώθηκε μέσω του on line παιχνιδιού Scenic-Or-Not…
        Πρόκειται για παιχνίδι στο οποίο οι παίκτες βαθμολογούν τις φωτογραφίες τους από ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο, με βάση το πόσο γραφικά βρίσκουν τα τοπία. Μέσω του εν λόγω παιχνιδιού έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 1,5 εκατομμύρια αξιολογήσεις φωτογραφιών, οι οποίες αφορούν περισσότερες από 200.000 τοποθεσίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι αξιολογήσεις συνέβαλαν σε μετρήσεις σε εθνικό επίπεδο για την περιβαλλοντική αισθητική, που δεν ήταν διαθέσιμες μέχρι τότε στους ερευνητές.

Μετρώντας ευτυχισμένες στιγμές
        Κατά τη διάρκεια της μελέτης των δεδομένων οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να «σημειώσουν» την ευτυχία τους μέσω της εφαρμογής –Mapiness- σε διάφορες στιγμές της μέρας και να αναφέρουν που βρίσκονται –στο σπίτι, στην εξοχή ή στο γραφείο- με ποιον βρίσκονται και σε ποιες δραστηριότητες συμμετέχουν. 

Ακόμη «μέτρησαν» την γραφικότητα περιοχών, οι οποίες αντιπροσωπεύουν σε έκταση το ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο της Μεγάλης Βρετανίας, χρησιμοποιώντας μία κλίμακα από το ένα έως το δέκα.
        Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ανάλυσης των επιστημόνων η ευτυχία των ανθρώπων δεν συνδέεται με την μετακίνηση, συνδέεται όμως με δραστηριότητες όπως το περπάτημα και η κηπουρική αλλά και με τον χρόνο που περνούν με την οικογένεια κα τους φίλους. 

Ακόμη, ρόλο στο πόσο ευτυχισμένοι αισθανόμαστε φαίνεται ότι παίζει και ο καιρός, καθώς η βροχή δεν φέρνει ευτυχία, η οποία φαίνεται να προτιμά μάλλον τις υψηλές θερμοκρασίες.

Η βασική διαπίστωση, ωστόσο, της μελέτης είναι ότι οι άνθρωποι προτιμούν τις γραφικές τοποθεσίες και νιώθουν πιο ευτυχισμένοι σε αυτές.

Περιγράφοντας την αισθητική του περιβάλλοντος

Η λογική οδηγεί στη σκέψη ότι ως γραφικό περιγράφεται κυρίως...

...................
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είσαι Ευτυχισμένος Άνθρωπος;

Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος δεν κάνει κακό στους άλλους.
Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος δεν ζηλεύει. Δεν γκρινιάζει. Δεν καταπιέζει τους ανθρώπους, που είναι δίπλα του.

Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος δεν κακολογεί. Δεν κατακρίνει.

Δεν κουτσομπολεύει. Έχει στη γλώσσα χαλινάρι.
Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος κοιτάει μόνο τα δικά του λάθη

και δεν ασχολείται με τις ζωές των άλλων.
Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος δεν φέρεται μίζερα. Τσιγγούνικα.

Δεν ασχολείται με μικρότητες, με «σου 'πα και μου 'πες».

Για πες τώρα…
Είσαι ευτυχισμένος;

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μερικοί άνθρωποι... / Καλημέρα σας...

Μερικοί άνθρωποι θέλουν ένα αρχοντικό, ένα σπορ αυτοκίνητο 

και πολλά λεφτά.

Άλλοι θέλουν ένα μικρό σπίτι σ' ένα ελληνικό νησί, 

μακριά από εκείνους τους ανθρώπους...

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαθήματα Ευτυχίας από τα Παιδιά μας

Τα παιδιά γελούν, παίζουν, διασκεδάζουν, ζουν με την καρδιά τους, νιώθουν και φαίνονται ευτυχισμένα. Υπάρχει λοιπόν καλύτερος δάσκαλος από ένα παιδί για να μας διδάξει την ευτυχία;

H ευτυχία είναι απλή, σαν του παιδιού τη σκέψη.

«Ένα παιδί είναι ο πατέρας κάθε ανθρώπου» έγραφε ο διάσημος ποιητής William Wordsworth σε ένα από τα αθάνατα ποιήματά του. Αυτό το «ποιητικό παράδοξο», κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.

Γιατί η παιδική ηλικία ουσιαστικά είναι το πιο παλιό κομμάτι της ζωής μας και αυτό που μεσολαβεί σε ότι θα ακολουθήσει. Εκτός όμως από το πιο παλιό είναι ίσως και το πιο σοφό! Γιατί τι άλλο είναι η σοφία, εκτός από ευτυχία. Και ποιος είναι πιο ευτυχισμένος από ένα αθώο παιδί; Ίσως αν προσπαθούσαμε να μάθουμε από τις πράξεις των παιδιών, ο κόσμος θα γινόταν σίγουρα καλύτερος. Και πολύ πιο ευτυχισμένος!
Ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και μουσικός Abhinabha Tangerman, μας δίνει 5 πράγματα που θα μπορούσαμε να μάθουμε από τα παιδιά μας!

1. Ζήσε με την καρδιά σου
Μια από τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα παιδιά και τους ενήλικες είναι ότι οι μεγάλοι δρουν με το μυαλό, ενώ τα παιδιά με την καρδιά. Γι’ αυτό και όλα τα παιδιά είναι πάντα τόσο αισιόδοξα, χαρούμενα και γεμάτα ενέργεια. Η καρδιά είναι η βασική πηγή ζωής, αγάπης και δοτικότητας. Και αυθορμητισμού βέβαια. Τα παιδιά είναι αυθόρμητα γιατί δεν βασανίζονται από διλήμματα, ή ανασφάλειες όπως οι μεγάλοι. Το να μάθουμε να ζούμε με την καρδιά μας -και πάλι- είναι βέβαια δύσκολο, αλλά όχι και ακατόρθωτο. Αν ανακαλύψουμε και πάλι τον αυθορμητισμό μας, αν επενδύουμε στις μικρές εκπλήξεις και τις απλές απολαύσεις, τότε θα ανακαλύψουμε και πάλι τις αλήθειες της καρδιάς μας.

2. Ζήσε τη στιγμή
Ένας από τους λόγους που τα παιδιά δείχνουν πάντα ευτυχισμένα είναι γιατί ζουν ολοκληρωτικά το τώρα. Όταν ένα παιδί παίζει με ένα παιχνίδι, αυτό το παιχνίδι γίνεται όλος του ο κόσμος. Αφοσιώνεται με ευλάβεια σ’ αυτό και δεν έχει μάτια για τίποτε άλλο. Αντίθετα εμείς οι ενήλικες πάντα έχουμε το μυαλό μας απασχολημένο με το παρόν ή το μέλλον και πολύ σπάνια με το τι είναι αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή. Αλλά το τώρα είναι η ζωή που ζούμε. Όπως έγραψε κάποτε κάποιος σοφός: «Το χθες είναι ιστορία. Το αύριο είναι μυστήριο. Το σήμερα είναι ένα δώρο» Τα παιδιά λοιπόν μας μαθαίνουν ότι οτιδήποτε εκτός από το τώρα είναι απλώς ένα ψέμα!

3. Έχε πίστη
Για ένα παιδί οι γονείς του είναι απλώς τέλειοι. Γι’ αυτό και τους εμπιστεύονται απόλυτα και ανιδιοτελώς. Οι γονείς τους είναι η μοναδική πηγή κάθε γνώσης τους και όταν ακούν τους γονείς τους νιώθουν μια απίστευτη χαρά. Ξέρουν ότι δεν έχουν να ανησυχούν για τίποτε, γιατί οι γονείς τους είναι πάντα εκεί για να τα προστατεύσουν και να τα φροντίσουν. Αυτή η τόσο «απλή πίστη» είναι που κάνει τα παιδιά τόσο χαρούμενα και ευτυχισμένα. Γιατί η πίστη φέρνει εμπιστοσύνη και η εμπιστοσύνη φέρνει πάντα χαρά!

4. Μην τα παρατάς ποτέ!
Όταν ένα παιδί αρχίζει να μαθαίνει να περπατάει, κάνει μερικά δειλά βήματα και μετά σωριάζεται κάτω. Αμέσως σηκώνεται και πάλι, προσπαθεί και πέφτει ξανά. Αυτό μπορεί να συμβεί εκατοντάδες φορές μέχρι να καταφέρει να μάθει να περπατάει. Κι όμως όσες φορές κι αν δεν καταφέρει να σταθεί όρθιο ή να περπατήσει ποτέ δε νιώθει ότι έχει αποτύχει. Ξέρει ότι το πέσιμο είναι κομμάτι της εξέλιξης του, κομμάτι του να μάθει να περπατάει. Κι όσες φορές κι αν «αποτύχει» εκείνο δε θα σταματήσει μέχρι να «πετύχει». Όλοι εμείς μπορούμε να μάθουμε από αυτήν την προσπάθεια των παιδιών. Κάθε φορά που πιστεύουμε ότι αποτύχαμε, μπορούμε να τη δούμε σαν άλλον ένα βήμα εξέλιξης. Όπως άλλωστε έλεγε και ο σοφός πνευματικός δάσκαλός, συγγραφέας ποιητής, καλλιτέχνης, ζωγράφος και αθλητής Σρι Τσινμόι «η αποτυχία είναι το πιο γρήγορο επόμενο τραίνο που θα πάρεις για να πλησιάσεις τη μεγάλη επιτυχία». Αν υιοθετήσουμε το σύνθημα μην τα παρατάς, τότε σίγουρα κάποια στιγμή θα συναντήσουμε και την επιτυχία!

5. Παίξε το παιχνίδι της ζωής
Για τα παιδιά, όλα είναι παιχνίδι. Και το παιχνίδι πάντα στοχεύει στη χαρά. Τα παιδιά δεν τα αφορά αν χάσουν ή κερδίσουν, θέλουν μόνο να χαίρονται. Παρακολουθώντας τα παιδιά να παίζουν μαθαίνουμε κάτι πολύ σπουδαίο: Η ζωή από μόνη της είναι παιχνίδι και όλοι είμαστε παίκτες!. Όταν παίρνουμε τη ζωή πολύ σοβαρά συχνά υποφέρουμε και νιώθουμε μίζερα. Όταν τη δούμε σαν παιχνίδι απλώς θα περάσουμε καλά. Η αποτυχία ή η επιτυχία δεν παίζουν και μεγάλο ρόλο. Και τα δύο αποτελούν εξαιρετικές εμπειρίες που μας διδάσκουν πώς να παίξουμε το παιχνίδι!

www.imommy.gr
enallaktikidrasi

Η Ευτυχία γράφεται με Ε και όχι με €

Φωνάξτε, ουρλιάξτε, μέχρι να σπάσει ο τοίχος της αδιαφορίας που υψώθηκε γύρω σας. Προστατέψτε με νύχια και με δόντια τη ζωή σας.

Η αυτοκτονία, η δολοφονία ή η τρομοκρατία δεν είναι η λύση για το αδιέξοδο που βρίσκεται κανείς. Καμιά πράξη που τρομοκρατεί ή θέτει σε κίνδυνο ή αφαιρεί μια ζωή δεν είναι λύση στα προβλήματα που έχει η ζωή.

    Εδώ και καιρό, όλοι μας, κάνουμε τεράστια υπομονή που πραγματικά αγγίζει – ίσως και να ξεπερνά – εκείνη των τετράποδων φίλων μας, των γαϊδουριών … Υπομονή που όμως αρχίζει να εξασθενεί ημέρα με την ημέρα κι αυτό γιατί είμαστε δυσαρεστημένοι από την όλη κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και φορτωμένοι με περισσότερα βάρη, ασήκωτα φορτία, που μας καθιστούν όλους ή έστω τους περισσότερους σημερινούς διαδόχους του Ηρακλή.

    Δεμένοι και παρκαρισμένοι στην άκρη, όπως τα όνειρά μας, περιμένουμε τι; Να βρεθούμε στα χέρια ενός καλύτερου αφέντη; Δεν είναι αυτή η σωστή αντιμετώπιση των προβλημάτων μας. 

Δεν πιστεύω ότι είμαστε ούτε δειλοί, ούτε μαζοχιστές, απλά υποτιμάμε τη δύναμή μας, δε βάζουμε τα δυνατά μας για να ενωθούμε και να αλλάξουμε τα πράγματα. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να κερδίσουμε. 

 

    Αντίθετα, εμείς παλεύουμε μόνοι μας. Ο καθένας σιωπηλά, για τον εαυτό του, για να επιβιώσει και όχι για να ζήσει, όπως έχει δικαίωμα. Μερικοί είναι “τυχεροί”, γιατί είναι κατά κάποιο τρόπο πιο δυνατοί. Μάχονται και δεν παραδίνονται εύκολα, καταφέρνουν να μείνουν όρθιοι. Τι γίνεται όμως όταν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα υποστούν και οι πιο αδύναμοι, οι απροστάτευτοι, οι ανήμποροι; Πώς να αντιδράσουν, πώς να αμυνθούν, πώς να υπερασπιστούν την ίδια τους τη ζωή;

    Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει όποιος βρεθεί σε αυτή την άσχημη θέση, στη θέση που δεν “αντέχει άλλο”, είναι να μην νιώθει ντροπή και να ζητήσει βοήθεια. Μη ντρέπεστε να ζητήσετε βοήθεια, να το κάνετε όταν νιώθετε ότι είναι πάρα πολύ μεγάλο και ασήκωτο το φορτίο που βρεθήκατε ξαφνικά να κουβαλάτε. Ξεκινήστε από μόνοι σας ή οργανωθείτε σε ομάδες, σε συλλόγους, για να βρείτε λύση στα προβλήματά σας. 

    Να απευθύνεστε στην γειτονιά σας, στους φίλους, στην ενορία σας, τι νόημα έχει αλλιώς το να πιστεύουμε σε ένα Θεό όταν τον αφήνουμε απʼ έξω από τις ζωές μας. Η Εκκλησία δεν είναι μόνο για να τελέσουμε γάμους, βαφτίσια, κηδείες ή να πηγαίνουμε να προσευχηθούμε στις γιορτές. Μη φοβάστε αν λυγίσετε, ούτε να ντρέπεστε αν πέσετε κάτω. “Σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις. Σημασία έχει πόσες φορές θα σηκωθείς, αφότου πέσεις” (Non importa quante volte cadi, ma quante volte cadi e ti rialzi. Vince Lombardi).

    Αν δεν μπορείτε να σηκωθείτε από μόνοι σας, αν δεν βρείτε μέσα σας  τη δύναμη  που χρειάζεστε, καλέστε βοήθεια. Δεν σας καλώ να ζητιανεύετε, αλλά να ζητάτε βοήθεια και όχι μόνο για τα απαραίτητα αγαθά, αλλά και ψυχολογική στήριξη αν χρειαστεί. Απαιτήστε να σας δουν και να σας συμπεριφέρονται ως ανθρώπους και όχι ως νούμερα. 

    Φωνάξτε, ουρλιάξτε, μέχρι να σπάσει ο τοίχος της αδιαφορίας που υψώθηκε γύρω σας. Προστατέψτε με νύχια και με δόντια τη ζωή σας. Η ζωή σας δεν ανήκει σε κανέναν άλλο, εκτός από εσάς τον ίδιο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να την καταστρέφει. Η αυτοκτονία, η δολοφονία ή η τρομοκρατία δεν είναι η λύση για το αδιέξοδο που βρίσκεται κανείς. Καμιά πράξη που τρομοκρατεί ή θέτει σε κίνδυνο ή αφαιρεί μια ζωή δεν είναι λύση στα προβλήματα που έχει η ζωή. Δεν πρέπει να νιώσετε ταπείνωση, ούτε φυσικά μίζεροι. 

    Την πραγματική μιζέρια σε αυτή τη ζωή την αισθάνονται αυτοί που προκαλούν πόνο στους άλλους, που πατάνε πάνω σε άλλο κόσμο, καταστρέφοντας τόσες ζωές για να ανέβουν ψηλά.  Πρόκειται για “σκουλήκια” που, όσα και να κάνουν, πάντα θα σέρνονται και θα είναι δίπλα στο κάθε σάπιο για να τρέφονται, γιατί αυτή είναι η φύση τους και δεν μπορούν να την αλλάξουν. 

    Το μόνο που κερδίζουν από την σιχαμερή συμπεριφορά τους είναι να αποκτούν περισσότερα αγαθά, που ναι μεν θα διευκολύνουν την ύπαρξή τους, αλλά σίγουρα δεν τους κάνουν πλούσιους. Όλα τα χρήματά τους δε θα είναι ποτέ επαρκή για να εξαγοράσουν τη μιζέρια της ψυχής τους. 

    Τα λεφτά αυτά θα τους χρησιμεύσουν αργότερα για να πληρώσουν την ψυχοθεραπεία, όσοι ακόμα την κατέχουν και δεν την πούλησαν στο διάολο, ή ακόμα χειρότερα, να αγοράσουν “ψεύτικους παραδείσους”, αυτά που δεν μπόρεσαν να βρουν στα μεγάλα παλάτια που ζούνε, γιατί το μόνο που κέρδισαν στη ζωή τους ήταν χρήματα, αριθμούς και μαζί με αυτά ένα μπόλικο “μηδέν”, ένα “τίποτα”, σαν τους ίδιους. Πρόκειται για μισάνθρωπους που ζουν μια άθλια και σκοτεινή ζωή  που φωτίζεται μόνο από τα φώτα της τηλεοπτικής κάμερας που έχουν ανάγκη για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Να ξέρετε ότι “η ευτυχία γράφεται με έψιλον και όχι με το σήμα του ευρώ”. Μην τους ζηλεύετε, μην ονειρεύεστε τα χρήματά τους για να σας δώσουν ευτυχία. Η ιστορία είναι γεμάτη από “πλούσιους”, επώνυμους ανθρώπους  που έζησαν και πέθαναν δυστυχισμένοι.

    Μη σας ξεγελάσουν με τις ετικέτες τους.  “Προέρχονται από καλές οικογένειες, είναι σημαντικοί άνθρωποι”. Τα λόγια αυτά δεν έχουν πραγματικά καμία αξία. Κι εσείς έχετε οικογένεια και είστε σημαντικοί, ο κόσμος όλος για τους ανθρώπους σας. Για αυτούς πρέπει να παλεύετε, να βρείτε τη δύναμη. Για τους γονείς σας που στερήθηκαν πολλά για να σας μεγαλώσουν, για τα παιδιά σας που πρέπει να μεγαλώσετε και να τα καμαρώσετε και για τα εγγόνια που θα έρθουν και τριπλασιάσουν τη χαρά.  Και να θυμάστε ότι “οι ετικέτες” συνοδεύουν πάντα τα εμπορεύματα, το κάθε τι που αγοράζεται ή πουλιέται.

    Η λέξη “Άνθρωπος” δεν έχει ανάγκη από επίθετα όπως “ευαίσθητος”  ή “καλός”. Η λέξη αυτή από μόνη της ξεχωρίζει από όλα τα άλλα όντα, τα άλλα θηρία. Ή είσαι άνθρωπος ή δεν είσαι. Οπότε η φράση ένας “κακός άνθρωπος”, είναι ουσιαστικά λάθος. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε περί ανθρωπιάς και να αναφερόμαστε και σε άτομα που ασκούν βία, που προκαλούν πόνο, που βασανίζουν, σκοτώνουν, βιάζουν σωματικά και ψυχικά, εξαπατούν και καταστρέφουν τις ζωές των άλλων. Αν πρόκειται για πολιτικούς, σβήστε τους από την πολιτική σκηνή, βάλτε τους στο περιθώριο, το μεγαλύτερο όπλο το κρατάτε εσείς στα χέρια σας, το στυλό με τον οποίο βάζετε τους σταυρούς στα ψηφοδέλτια και στις εκλογές έχετε την υποχρέωση να το χρησιμοποιείτε για το καλό όλων, για το καλό της Χώρας. Αν πρόκειται για απατεώνες, για εγκληματίες να απευθυνθείτε στη δικαιοσύνη. 

    Μη φοβάστε, μη διστάζετε, μη παραδίνεστε, μη χαλάτε τη ζωή σας εξαιτίας τους. Αντιδράστε! Το πρόβλημα συνήθως δε λύνεται από μόνο του. Εσείς όμως επιλέγετε πως θα το αντιμετωπίσετε. Μπορείτε να νιώσετε θυμό, απογοήτευση, αγανάκτηση, να υποφέρετε για την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε, κρατώντας μια στάση παθητική ή να “σηκώσετε τα μανίκια” και να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα δυναμικά και ουσιαστικά. Μπορείτε να τα καταφέρετε. Πρέπει να τα καταφέρετε, το χρωστάτε στον εαυτό σας, σε όλους τους άλλους γύρω σας και στη μνήμη αυτών που δεν τα κατάφεραν . 

    Σας έκλεψαν το μέλλον, μην τους αφήνετε να σας κλέβουν και την αξιοπρέπειά σας και τη ζωή. Να είστε περήφανοι που δεν τους μοιάζετε, που ξεχωρίζετε, που εσείς έχετε τον πραγματικό πλούτο, την καρδιά και μαζί με αυτή τη δύναμη της αγάπης. Αγάπη και σεβασμό για το κάθε τι στη ζωή … Αγάπη και σεβασμό για τη ζωή σας, πάνω από όλα.

Cosmina Furchi Gliatas

Πηγή: aixmi.gr

Σταμάτησα να κυνηγώ την ευτυχία και άρχισα να απολαμβάνω τη ζωή μου με όλες της τις ατέλειες

Ο καθορισμός στόχων είναι σίγουρα μια δύσκολη υπόθεση. 

Οι στόχοι δίνουν στους ανθρώπους την προσμονή και το κίνητρο για κάτι που θα συμβεί στο μέλλον και έχει αποδειχτεί ότι αυτό δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για την επιτυχία σε σχέση με τον μη καθορισμό στόχων. 

Αλλά αυτή η διαδικασία μπορεί επίσης να οδηγήσει και στην εμμονή, όπως και στην έλλειψη εστίασης στο παρόν. Και είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι μόλις ο στόχος επιτευχθεί, η χαρά που νιώθουμε δεν αξίζει τελικά τόσο το άσχημο και γεμάτο άγχος ταξίδι προς αυτό -εκτός κι αν το ταξίδι από μόνο του ήταν ήδη απολαυστικό. 

Αν το επίπονο ταξίδι σας κάνει να απομακρυνθείτε από τους φίλους, την οικογένεια και τους αγαπημένους σας, τότε είναι πιθανώς απαραίτητο να αλλάξετε την πορεία της ζωής σας, ώστε να αποφύγετε να γίνετε κάτι που θα μετανιώσετε και για το οποίο θα λυπάστε στο μέλλον. Είναι ανούσιο να αντιλαμβάνεστε τη ζωή ως έναν συνεχή αγώνα, αλλά αν προτιμάτε αυτή την οπτική, τότε είναι σημαντικό να θυμάστε ότι στο τέλος του αγώνα θα έχετε μάλλον μείνει μόνοι σας. Αυτό είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε στο σύγχρονο κόσμο με τόσα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και με τόσο «αισιόδοξο» καταναλωτισμό, αλλά χρειάζεται να βρείτε τους δικούς σας μοναδικούς στόχους και επιθυμίες, που θα είναι ειδικά προσαρμοσμένα τόσο στην βραχυπρόθεσμη, όσο και στη μακροπρόθεσμη ευτυχία, ηρεμία και επιτυχία σας.

Η απόλαυση δεν αποτελεί μέσο μέτρησης της προσπάθειας ή του επιτεύγματος· είναι περισσότερο ένας τρόπος ζωής και μια κατεύθυνση στη ζωή σας. Επιπλέον, η απόλαυση μπορεί κατά κάποιο τρόπο να μετρηθεί μέσω του γέλιου, της αγάπης και της αγάπης προς τον εαυτό μας. 

....................

Ένας άλλος τρόπος είναι το ημερολόγιο. Αποδοτικός και αποτελεσματικός τρόπος για να καθορίσετε ποιες πράξεις πρέπει να γίνουν, ώστε να επιτύχετε μια ουσιαστική και μακροχρόνια ευτυχία. Οι καλύτερες ώρες για να γράψετε στο ημερολόγιό σας είναι συνήθως το πρωί μόλις ξυπνάτε ή το βράδυ πριν αποκοιμηθείτε, αλλά όποτε μπορείτε, χρειάζεστε πέντε με δέκα λεπτά καθημερινά. Μπορείτε εκεί να μοιραστείτε τα πάντα, αλλά θα σας βοηθούσε ακόμα περισσότερο να σκεφτείτε από πριν τα θέματα που θέλετε να καταγράψετε και να το κάνετε με απόλυτη ειλικρίνεια χωρίς καμία λογοκρισία και φόβο!

Χρειάζεται όμως επιτέλους να εστιάσουμε στο σήμερα· μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά σίγουρα αποτελεί μια τέλεια ευκαιρία για να νιώσουμε λίγη ευτυχία. Αντίθετα από τις κοινές υποθέσεις και πεποιθήσεις, η βραχυχρόνια στεναχώρια δεν οδηγεί απαραίτητα σε μακροχρόνια ευτυχία. 

Όμως, η βραχυπρόθεσμη ευτυχία τροφοδοτεί την μακροπρόθεσμη· οπότε ένας από τους τρόπους να διασφαλίσετε ότι θα είστε ευτυχισμένοι στο μέλλον είναι να επιχειρήσετε να νιώσετε ικανοποιημένοι στο παρόν. Για άλλη μια φορά θα τονίσουμε ότι είναι σημαντικό να ανακαλύψετε τι είναι αυτό που αυθεντικά αξίζει για εσάς ως άνθρωπο και να αφήσετε την καρδιά και την ψυχή σας να μιλήσουν, δίνοντάς τους τον απαραίτητο χώρο και χρόνο να εκφραστούν.

Η ζωή μας φαίνεται ότι είναι ένα άλλοτε μακρύ και άλλοτε σύντομο ταξίδι. Και αποτελεί επίσης μια βεβαιότητα το γεγονός ότι η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της, αλλά παρά τις αναπόφευκτες αυτές εναλλαγές που κοστίζουν συναισθηματικά, σωματικά και πνευματικά, αν εσείς εστιάσετε σε ό,τι είναι σημαντικό για εσάς -και αν θέσετε την ευτυχία σας ως προτεραιότητα στο τώρα- είναι πιο πιθανό η διαδρομή να είναι πιο απολαυστική και ευχάριστη.

περισσότερα εδώ: Εναλλακτική Δράση

Διδάξτε στα παιδιά σας την ευτυχία όχι την τελειομανία

Φυσικά όλοι θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας αλλά θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η τελειομανία δεν φέρνει την ευτυχία. Το πιο βασικό από όλα είναι τα παιδιά μας να μάθουν να ζουν ευτυχισμένα.

Διδάξτε στα παιδιά σας την ευτυχία και όχι την τελειομανία. Πολλοί γονείς θεωρούν ότι η ανώτατη εκπαίδευση και η τελειότητα είναι βασικές προϋποθέσεις για την ευτυχία. Η ανατροφή των παιδιών δεν είναι μόνο να καταφέρουν να μπουν στο καλύτερο σχολείο, να γνωρίζουν τρεις γλώσσες και να μοιάζουν σαν κούκλες σε βιτρίνα πολυκαταστήματος.

Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι οι γονείς που θέτουν υψηλούς στόχους προκαλούν σοβαρές ελλείψεις στις ζωές των παιδιών τους.

Το πιο πιθανό είναι να φτάσουν στην ενηλικίωση και να σκέφτονται ότι δεν είναι αρκετά καλοί και ότι ποτέ δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των γονέων τους.

Αυτές οι ιδέες μπορούν να συνοψιστούν από μια απλή σχέση: στην προσπάθειά σας να αναθρέψετε τα τέλεια παιδιά θα αποκτήσετε μελαγχολικά παιδιά. Να σέβεστε την προσωπικότητά τους, να αφήνετε τη φωνή τους να ακουστεί και να ανησυχείτε μόνο για το αν είναι ευτυχισμένα.

Με αυτό τον τρόπο θρέφουμε τις καρδιές τους έτσι ώστε να μπορούν να αναπτύξουν ελεύθερη σκέψη, να γίνουν υγιείς ενήλικες και να έχουν ολοκληρωμένη ζωή. Ας εξετάσουμε λίγο αυτό το θέμα.

Σύνδρομο του πιεστικού γονέα: οι κίνδυνοι της τελειομανίας: Διδάξτε την ευτυχία, όχι την τελειομανία

Υπάρχει μια περίεργη ιστορία η οποία απεικονίζει άψογα αυτή την ιδέα: στη Ρώμη υπάρχει ένας τύμβος από το 94 π.Χ. που προσελκύει πάντα την προσοχή των τουριστών.

Η επιγραφή στην ταφόπλακα έχει ως εξής: “Ενθάδε κείται ο Quintus Sulpicius Maximus, ένας ρωμαίος νέος που έζησε 11 χρόνια, 5 μήνες και 12 ημέρες. Απεβίωσε μερικές μέρες μετά τη συμμετοχή του σε διαγωνισμό ποίησης για ενήλικες”.

Ήταν γνωστό ότι ο μικρός Quintus διέθετε ένα ξεχωριστό ταλέντο. Στις μέρες μας πιθανότατα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα παιδί-θαύμα. Ήταν τόσο πολυτάλαντος που οι γονείς του τον είχαν πάει σε όλους τους διαγωνισμούς ποίησης και λογοτεχνίας στη Ρώμη για να διαγωνιστεί με ενήλικες.

Λέγεται ότι το παιδί πέθανε επειδή κατέρρευσε από εξάντληση από την πολλή εργασία και δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στις βαριές προσδοκίες που του είχαν θέσει οι γονείς του. Αυτή η ιστορία αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του “συνδρόμου του πιεστικού γονέα”.

Η τρέχουσα εμμονή να έχουμε τέλεια παιδιά. Όχι στην τελειομανία

Πολλοί γονείς ονειρεύονται να έχουν όμορφα, ταλαντούχα παιδιά που προορίζονται να γίνουν επιτυχημένοι επαγγελματίες του αύριο.

• Το λάθος εδώ, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ότι οριοθετούν τα μικρά “στο μέλλον”, ξεχνώντας ότι αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για τα παιδιά είναι το εδώ και το τώρα: η χαρά της στιγμής.
• Ως γονείς, θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας αλλά θα πρέπει να διατηρούμε και μια ισορροπία. Τα παιδιά θα πρέπει να είναι σε θέση να απολαμβάνουν την παιδική τους ηλικία.
• Είναι σημαντικό να μορφώνουμε τις καρδιές των παιδιών. Πρέπει να τα καθοδηγούμε και να τα συμβουλεύουμε και όχι να τα αναγκάζουμε να προχωρούν στο δρόμο των δικών μας προσδοκιών.

Κλειδιά για την ελάφρυνση της τελειομανίας όταν αναθρέφουμε τα παιδιά μας

Η αποφυγή της βλαβερής τελειομανίας είναι το πιο σημαντικό από όλα. Παραβιάζει τα δικαιώματα του παιδιού και προκαλεί πόνο, αντί να φέρνει ευτυχία. Για να μπορέσουμε να το αποφύγουμε θα πρέπει να έχουμε κατά νου αυτές τις αρχές:

Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν τη στάση και τη συμπεριφορά τους

Μερικές φορές οι γονείς αντί να είναι απαιτητικοί με τα παιδιά τους, τα παρακολουθούν καθώς θέτουν τις δικές τους προσδοκίες με κάπως τραγικό τρόπο.

Αυτό συμβαίνει επειδή στο σπίτι τα παιδιά προσέχουν τη στάση και τη συμπεριφορά μας. Αν είμαστε πραγματικά επικριτικοί για το περιβάλλον μας και θέτουμε πολύ αυστηρά πρότυπα για τον εαυτό μας τότε τα παιδιά που παρακολουθούν αυτή τη συμπεριφορά θα τη μιμηθούν.

Όταν ακούν εκφράσεις όπως: “Έκανα ένα λάθος στη δουλειά, απλά θέλω να πεθάνω. Καταστροφή”. Αυτό μπορεί να έχει σοβαρό αντίκτυπο σε ένα παιδί.

Να είστε προσεκτικοί με τις προσδοκίες που θέτετε στα παιδιά σας και με τον τρόπο που τα προστατεύετε

Θα σας δώσουμε ένα παράδειγμα: ο γιος σας είναι πραγματικά περήφανος για τον εαυτό του που πήρε καλό βαθμό στα μαθηματικά. Εσείς, αντί να χαρείτε με το επίτευγμά του, τον ενημερώνετε ότι την επόμενη φορά περιμένετε να πάρει ακόμη καλύτερο βαθμό.

Αυτό δεν είναι σωστό: να βοηθάτε τα παιδιά σας να εκτιμούν τα επιτεύγματά τους, να γνωρίζουν την αξία της σκληρής δουλειάς αλλά να μην αισθάνονται ταπεινωμένα όταν δεν μπορούν να επιτύχουν όλους τους στόχους που έχουν θέσει.

Να ελπίζετε για το καλύτερο αλλά να αποδέχεστε ότι όλοι κάνουμε λάθη, διδάξτε την ευτυχία όχι την τελειομανία

• Ένα λάθος ή μια αποτυχία δεν φέρνει το τέλος του κόσμου αλλά είναι ένας τρόπος να μαθαίνουμε και να το ξεπερνούμε. Να αφήνετε τα παιδιά σας να διαπρέπουν σε ό,τι επιθυμούν αλλά να τους δίνετε και το περιθώριο να κάνουν λάθη.
• Να ενισχύετε τα αισθήματα ανοχής, κατανόησης, αυτοπεποίθησης και το αίσθημα αυτοεκτίμησης. Ένα παιδί που σας εμπιστεύεται αρκετά για να σας μιλήσει για τις αμφιβολίες του και τα λάθη του, είναι ένα παιδί που προσπαθεί να συνδεθεί μαζί σας και αυτό είναι ένα εξαιρετικό προνόμιο.

Ξέρουμε ότι ζούμε σε μια περίοδο κοινωνικής κρίσης και ότι πρέπει τα παιδιά μας να είναι κατάλληλα προετοιμασμένα για το αύριο έτσι ώστε να έχουν πρόσβαση σε περισσότερες ευκαιρίες και να μπορέσουν να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο.

Τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμερίζουμε την αξία της εκπαίδευσής τους στη συναισθηματική νοημοσύνη έτσι ώστε να μεγαλώνουν και να γίνονται ευτυχισμένοι ενήλικες που θα είναι σε θέση να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Είναι ένα έργο ζωτικής σημασίας που όλοι, μητέρες, πατέρες και εκπαιδευτικοί ακόμη και τα κοινωνικά ιδρύματα, είναι υπεύθυνα να διδάσκουν στα παιδιά την ευτυχία και όχι την τελειομανία.

meygeia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Θέλουμε, λέμε, την ευτυχία των παιδιών μας. Μήπως εννοούμε την επιτυχία;»

Αν πραγματοποιούταν μια έρευνα που θα έθετε στους Έλληνες γονείς την ερώτηση «επιτυχία ή ευτυχία είναι αυτό που θέλετε για τα παιδιά σας;», η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντούσε, χωρίς δεύτερη σκέψη, «την ευτυχία τους, εννοείται». 

Κάποιοι πιθανόν να απαντούσαν: «μα η επιτυχία βοηθάει στην ευτυχία, άρα και τα δύο». Κανείς όμως δεν θα απαντούσε σκέτο «επιτυχία». 

Το συμπέρασμα λοιπόν της έρευνας θα ήταν ότι οι Έλληνες γονείς αισθάνονται ως πρώτη τους επιθυμία την ευτυχία των παιδιών τους και μετά έρχεται η επιτυχία τους. 

Προσωπικά όμως θα είχα εντελώς διαφορετική άποψη: 

θα θεωρούσα την έρευνα άκυρη και ένα τέτοιο συμπέρασμα ψευδές. 

Ψευδές, όχι γιατί οι γονείς θα απαντούσαν ηθελημένα ψέματα αλλά γιατί έχουν μια ψευδή ιδέα όσον αφορά τις προσδοκίες που έχουν από τα παιδιά τους. Άλλα όνειρα έχουν για τα παιδιά τους και άλλα θέλουν να πιστεύουν ότι έχουν.

Ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες ευχές που δίνουμε στα παιδιά; «Καλή πρόοδο», 
«καλή επιτυχία στις εξετάσεις», 
«συγχαρητήρια που πήρες το τάδε δίπλωμα ή πτυχίο».

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει γονείς να εκφράζουν ως απολογισμό ζωής: «κατάφερα και σπούδασα τα παιδιά μου» ή «έβγαλα ένα γιατρό και μια δικηγόρο»; 

Καμαρώνουμε για τα παιδιά μας, όταν είναι καλοί μαθητές, επιτυχόντες σε εξετάσεις, επιτυχημένοι επαγγελματίες και καλά κάνουμε. 

Αλλά πότε ήταν η τελευταία φορά που καμαρώσαμε επειδή απλά είδαμε το παιδί μας να χαμογελάει, επειδή το είδαμε να νοιάζεται για άλλους ανθρώπους ή να κάνει μία καλή πράξη ή επειδή είπε ένα ωραίο αστείο ή ανέπτυξε ένα καλό επιχείρημα σε μια συζήτηση; Πότε νιώσαμε ότι αυτό το πλάσμα είναι απλά ένα δώρο που δεν χρειάζεται κανένα παράσημο, καμία επιτυχία, καμία λάμψη για να μας ομορφαίνει τη ζωή; 

Αλήθεια κοιτάμε ποτέ τα παιδιά μας με τα δικά μας μάτια ή μόνο με τα μάτια των άλλων;

Τα μάτια των άλλων
    Αυτά τα μάτια των άλλων δυστυχώς είναι αιτία πολλών δεινών. Συγκρινόμαστε, ετεροπροσδιοριζόμαστε και ανταγωνιζόμαστε ποιος έχει τα πιο επιτυχημένα παιδιά. 

Κάθε φορά που το παιδί μας έχει μια επιτυχία ερχόμαστε και του λέμε: «δεν ξέρεις πόσο υπερήφανους μας έκανες;». 

Στην πραγματικότητα εννοούμε: «μας έδωσες μετρήσιμους λόγους για να μπορούμε να υπερηφανευόμαστε στους άλλους».

Ας είμαστε ειλικρινείς. 

    Οι γονείς στη χώρα μας έχουμε απίστευτα απωθημένα με την κοινωνική καταξίωση μέσω των επιτυχιών των παιδιών μας, σε τέτοιο βαθμό που φτάνει να καθορίζει απόλυτα τη σχέση μας με αυτά. 
Απόδειξη είναι ότι ολόκληρη βαριά βιομηχανία έχει αναπτυχθεί εξαιτίας αυτών των απωθημένων. Είναι η βιομηχανία επιτυχόντων και προσόντων. 
Πτυχία, διπλώματα, αριστεία, βραβεία, έπαινοι, γεμίζουν ασφυκτικά τα δωμάτια των παιδιών μας και κρύβουν από τα μάτια μας τα ίδια μας τα παιδιά. 
Και όλα αυτά για το «τι θα πει ο κόσμος». 
    Και το χειρότερο από όλα είναι ότι στην πραγματικότητα ο κόσμος δεν δίνει δεκάρα. Έχει τα δικά του προβλήματα και απωθημένα να αντιμετωπίσει. Δηλαδή όλο αυτό το κατασκεύασμα της μέσω των παιδιών κοινωνικής αναρρίχησης ουσιαστικά πρόκειται για μια πλάνη, μια φούσκα που υπάρχει μόνο στο δικό μας μυαλό. 
Το τραγικό λάθος που κάνουμε είναι που αντιμετωπίζουμε την γονεϊκή ικανότητα ως μετρήσιμο μέγεθος που αντικειμενοποιείται από τις επιτυχίες των παιδιών μας ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι εντελώς υποκειμενικό και άρα μη αξιολογήσιμο. Στο φινάλε, στα μόνα που πέφτει λόγος να μας αξιολογήσουν ως γονείς είναι τα ίδια μας τα παιδιά και εμάς μας ενδιαφέρει μόνο η γνώμη όλων των άλλων.

Όταν τα παιδιά επενδύουν στην ευτυχία τους
Σίγουρα η σχολική και η επαγγελματική επιτυχία είναι συστατικά που μπορούν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο να γίνει πιο ευτυχισμένος, αλλά δεν είναι τα μόνα. Υπάρχουν πολλά άλλα που πρέπει να καλλιεργήσει ένα παιδί ώστε αύριο ως ενήλικας να είναι ένας ισορροπημένος, ώριμος, δημιουργικός και εντέλει ευτυχισμένος άνθρωπος.

 

Αυτές τις άλλες "επενδύσεις ευτυχίας" θα αναφέρουμε παρακάτω:

1. Να επιτρέπεται στα παιδιά μας να ζήσουν την παιδική τους και την εφηβική τους ηλικία. Σήμερα έχουμε το φαινόμενο του πρόωρου διωγμού των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας. Έχουμε την πρόωρη ευθυγράμμιση του παιδιού με τον ενήλικο. Όμως κάθε πράγμα στην ώρα του. Να το πούμε και αλλιώς: πως μπορεί κάποιος «να μεγαλώσει» όταν δεν έχει αφεθεί να υπάρξει ποτέ του μικρός;
2. Να αναγνωρίζουν την εκ διαμέτρου διαφορά μεταξύ της δύναμης και της σκληρότητας. Ότι ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος δεν είναι ποτέ σκληρός και ότι εκείνος που είναι σκληρός στην πραγματικότητα είναι αδύναμος. Δηλητηριάζουμε τα παιδιά μας όταν τους λέμε ανοησίες του τύπου: «η ζωή είναι μια μάχη και ο σκληρότερος επιβιώνει».
3. Να μάθουν να βλέπουν την ομορφιά του κόσμου μας ξέροντας ότι υπάρχει και ασκήμια. Ούτε να ζουν στον δικό τους παραμυθένιο κόσμο όπου όλα είναι αγγελικά πλασμένα αλλά ούτε και να τα βλέπουν όλα χάλια. Να μάθουν να χαίρονται τα όμορφα πράγματα και να προσπαθούν να βελτιώσουν ή τουλάχιστον να αντέχουν τα άσκημα.
4. Να κυνηγούν με πάθος τη βελτίωση αλλά να φυλάγονται από της τελειομανίας την παγίδα. Ο στόχος τους να είναι να ξεπεράσουν τον δικό τους εαυτό και όχι να επικρατήσουν έναντι των άλλων λες και η ζωή είναι καμία μονομαχία.
5. Να μάθουν να μην έχουν αδιέξοδα, δηλαδή πως ακόμα και αν αισθανθούν ότι τα πράγματα έχουν ζορίσει να αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης μιας κατάστασης. Να παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις αλλά να μη διστάζουν να ζητούν βοήθεια όταν το πρόβλημα είναι πιο δυνατό από εκείνα. Να ξέρουν ότι το να δηλώσεις αδυναμία και να ζητάς βοήθεια από ανθρώπους που νοιάζονται δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να ζητάς ελεημοσύνη και χάρες από ανθρώπους που δεν δίνουν δεκάρα για σένα.
6. Να εμπιστεύονται τους άλλους ανθρώπους. Να έχουν μεν τα μάτια τους ανοικτά αλλά χωρίς καχυποψία, προκαταλήψεις, στερεότυπα. Να ξέρουν ότι το να πληγωθούν από σχέσεις είναι μέσα στο παιγνίδι και ο μόνος τρόπος για να ωριμάσουν. Όταν κάποιος είναι κλειστός με τους ανθρώπους πιθανόν αυτό να τον προφυλάσσει από το να πληγωθεί από εκείνους. Όμως δεν συνειδητοποιεί ότι πληγώνει βαθιά τον ίδιο του τον εαυτό. Το αίσθημα της συντροφιάς και της επικοινωνίας είναι το ίδιο απαραίτητο στον άνθρωπο με αυτό της τροφής. Λέμε στα παιδιά πολλές φορές: «πρόσεξε με ποιον σχετίζεσαι γιατί μπορεί να πληγωθείς». Ε λοιπόν λίγος πόνος δεν κάνει κακό και σίγουρα δεν είναι χειρότερο από το να μην εμπιστεύεσαι κανέναν.
7. Να έχουν το θάρρος της γνώμης τους, δηλαδή να μπορούν να διαφωνούν με επιχειρήματα χωρίς να γίνονται επιθετικά ή να προσβάλλουν, να μην είναι πνεύματα αντιλογίας και να μην διστάζουν να αλλάξουν γνώμη όταν συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν δίκιο. Να ακούνε χωρίς να προσπαθούν να διακόψουν τους άλλους και να θεωρούν τον έντονο διάλογο τρόπο επικοινωνίας και όχι επιβολής γνώμης.
8. Να μην παίρνουν πάντα τον εαυτό τους στα σοβαρά, να μπορούν με όπλο το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό να τσαλακώσουν την εικόνα τους. Να γνωρίζουν την διαφορά μεταξύ της σοβαρότητας και της σοβαροφάνειας. Να ξέρουν διαισθητικά ότι μια δόση ελαφρότητας απέναντι στα πράγματα μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια απέναντι σε πολλές στραβοτιμονιές της ζωής.
9. Να μπορούν αύριο ως επάγγελμα να κάνουν αυτό που αγαπούν και να αγαπούν αυτό που κάνουν. Για να βρουν όμως τι αγαπούν πρέπει να είναι διατεθειμένα να δοκιμάσουν διάφορα. Άρα πρέπει να είναι ανοικτά σε νέες προκλήσεις, σε νέα ερεθίσματα και να ψαχθούν πριν καταλήξουν. Να επιλέξουν τελικά να κάνουν αυτό που θα θέλουν με λαχτάρα τα ίδια και όχι αυτό που τους είπαν οι γονείς τους να θέλουν.
10. Να σέβονται το διαφορετικό, τις άλλες πατρίδες, το άλλο φύλο, τις άλλες θρησκείες, το άλλο χρώμα δέρματος, τις άλλες αντιλήψεις και ιδεολογίες, τους άλλες παραδόσεις και πολιτισμούς. Να χαίρονται με πάθος την ποικιλομορφία του κόσμου τούτου.
11. Να επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνουν λάθη και να έχουν αποτυχίες. Να γνωρίζουν ότι μόνο αυτός που ρισκάρει και κάνει λάθη έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει τους στόχους στη ζωή του ή να μάθει. Βέβαια εδώ τα παιδιά θα βρεθούν απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα που όχι απλά δεν καλωσορίζει τα λάθη τους αλλά τα τιμωρεί και από πάνω: οι περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί αφιερώνουν υπερβολικά μεγάλο μέρος της ενέργειά τους στην εξαφάνιση των λαθών των παιδιών μην επιτρέποντας, πολλές φορές, ούτε καν την εκδήλωσή τους. Όμως με αυτό τον τρόπο τα λάθη αυτά ποτέ δεν διορθώνονται απλά μπαλώνονται όπως-όπως με συνέπεια την επανεμφάνισή τους. Και το χειρότερο είναι η πλήρης απενεργοποίηση ενός σπουδαίου εργαλείου μάθησης όπως είναι τα λάθη των παιδιών.
12. Να καλλιεργούν το πάθος τους για την γνώση, την περιέργειά τους και την φαντασία τους. Δυστυχώς τα παιδιά σήμερα βλέπουν την γνώση χρησιμοθηρικά και με μια μόνο μάλιστα χρήση: να τα βοηθήσει να πάρουν καλό βαθμό ή να έχουν επιτυχία σε εξετάσεις.
13. Να μάθουν να νοιάζονται για άλλους ανθρώπους έξω από τον εαυτό τους. Τα παιδιά βέβαια κοιτάζουν τον κόσμο μέσω ενός εγωκεντρικού πρίσματος. Πρέπει όμως μεγαλώνοντας να καταλάβουν ότι δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος αν και η ελληνική οικογένεια δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση αφού είναι ακραία παιδοκεντρική. Αυτού του είδους παντοδυναμία των παιδιών τελικά είναι σίγουρο ότι θα βλάψει τα ίδια. Είναι κρίσιμο να συνειδητοποιήσουν τα παιδιά ότι δεν γίνεται μόνο να παίρνουν αλλά και να δίνουν.

Αντί επιλόγου: 

Αν η επιτυχία είναι το παν, τότε τα παιδιά που δεν την έχουν δεν αξίζουν τίποτα;
Ας μην κοροϊδευόμαστε. 
Οι επιτυχίες των παιδιών είναι το απόλυτο τοτέμ της ελληνικής οικογένειας. Εκεί προσκυνάει, εκεί ελπίζει, εκεί πιστεύει. Μπορεί να νομίζουμε ότι θέλουμε την ευτυχία των παιδιών μας αλλά στην πραγματικότητα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η δική μας, δηλαδή η αυτοεπιβεβαίωσή μας μέσω των επιτυχιών τους. Ας προσέξουμε καλά όμως. 
    Τα παιδιά μας χρειάζονται πολύ περισσότερα πράγματα για να είναι ευτυχισμένα πέρα από την επιτυχία και αν επενδύσουν μόνο σε αυτήν μαθηματικά και αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούν στην ματαίωση. Και ας έχουμε κατά νου ότι πολλά παιδιά πιθανόν να μην έχουν καν επιτυχία, ούτε σχολική, ούτε επαγγελματική. 
Και μας ακούνε. Και νιώθουν ότι μας απογοήτεψαν και ότι είναι «το απόλυτο τίποτα». Όμως η ζωή δεν είναι πρωταθλητισμός, είναι παιχνίδι όπου όλοι μπορούν να παίξουν με τον δικό τους τρόπο.

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός
netakias
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι