Wednesday, 11 April 2018

Μιλήστε στα παιδιά σας για τη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο - A Story About Cats, Unicorns and Hate Speech

Το διαδίκτυο εκτός από μέσο πληροφόρησης έχει μετατραπεί πλέον, κυρίως μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, χώρος έκφρασης σκέψεων και μεταλαμπάδευσης ιδεών και απόψεων. 
Σε αυτό έχει βοηθήσει τόσο η ανωνυμία που προσφέρει, η γρήγορη μετάδοση-εξάπλωση της πληροφορίας σε κάθε άκρη της γης όσο και η απήχησή της σε ποικίλες κοινωνικές ομάδες. 

Πού σταματά όμως η ελευθερία της έκφρασης και πού ξεκινά η ρητορική μίσους στο διαδίκτυο;
Τα παιδιά που χρησιμοποιούν μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες να έρθουν αντιμέτωπα με ρητορική μίσους οπότε είναι πολύ σημαντικό να τα έχουμε προετοιμάσει για την ύπαρξη τέτοιων ιδεών στο διαδίκτυο και να τα έχουμε εκπαιδεύσει για το πώς πρέπει να αντιδράσουν και να υιοθετήσουν τη σωστή στάση απέναντι σε τέτοια φαινόμενα.
Μια καλή ευκαιρία έναρξης συζήτησης με το παιδί είναι η τρέχουσα επικαιρότητα. Εξ αφορμής κάποιου σχετικού γεγονότος που βλέπει το φως της δημοσιότητας, ξεκινήστε τη συζήτηση με το παιδί, εξηγώντας τις οικογενειακές σας αξίες και τα πιστεύω σας σε θέματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και άλλων μορφών μίσους.

Εξηγήστε στο παιδί ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τα ίδιες απόψεις με εσάς και τα προσωπικά τους πιστεύω πολλές φορές τα μοιράζονται μέσω διαδικτύου εκφράζοντας το μίσος τους για άλλους ανθρώπους λόγω της φυλής, της θρησκείας, των σεξουαλικών προτιμήσεων, της αναπηρίας και γενικότερα της διαφορετικότητάς τους.

Εκπαιδεύστε το παιδί σας και βοηθήστε το να αναπτύξει δεξιότητες κριτικής σκέψης και να μπορεί να ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος και τις εξτρεμιστικές απόψεις στο διαδίκτυο. Επαναλάβετε ότι οι απόψεις μίσους αντιβαίνουν στις αξίες σας.

Δείξτε του ότι υπάρχουν πολλές θετικές φωνές στο διαδίκτυο που ενώνονται και αντιτίθενται στο μίσος.

Προετοιμάστε το παιδί σας, ώστε να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει αν συναντήσει ρητορική μίσους στο διαδίκτυο. Εάν το παιδί σας είναι μικρό, συμβουλέψτε το , αν τύχει να συναντήσει τέτοιου είδους περιεχόμενο, να σας το δείξει για να το συζητήσετε. Αν είναι μεγαλύτερο, ρωτήστε το αν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που είναι διαθέσιμα στα κοινωνικά μέσα.

Ενημερώστε το σχετικά με τις επιλογές και τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει στην περίπτωση που συναντήσει ρητορική μίσους στο διαδίκτυο. Διδάξτε το πώς να διαγράψει ή να μπλοκάρει το χρήστη με τις ακραίες απόψεις. Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας ξέρει πώς να ενεργεί υπεύθυνα σε απευθείας σύνδεση έτσι ώστε να μην μοιράζεται ή να προωθεί θέσεις που στοχεύουν άτομα ή ομάδες.

Το πιο σημαντικό βήμα είναι να αρχίσετε το διάλογο νωρίς, ώστε το παιδί σας να αποκτήσει εγκαίρως τις ικανότητες να σκέφτεται κριτικά για το τι βλέπει, να ξέρει πώς να αντιδράσει εάν συναντήσει ρητορική μίσους και να αισθάνεται ότι έχει την εξουσία να λάβει μέτρα για να διαδώσει ένα θετικό μήνυμα. Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας θα σας εμπιστευτεί και θα μοιραστεί μαζί σας αυτό που είδε και το προβλημάτισε στο διαδίκτυο.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

Tuesday, 10 April 2018

Ο Ελληνικός... Ανθελληνισμός

Σε τρία χρόνια έχουμε την 200ή επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Διακόσια χρόνια μετά, από αυτό το μοναδικό κατόρθωμα που ύμνησαν τόσοι και τόσοι, που γράφτηκε στην Ιστορία με χρυσά γράμματα, ακούω από διάφορους συμπατριώτες μας διάφορα περίεργα.
Κύριλλος Λούκαρις: Ο Πατριάρχης που πάλεψε για να
αφυπνίσει το ελληνικό γένος και στραγγαλίστηκε από τους Τούρκους.

-----------------------
Μια τάση για υποβάθμιση του αγώνα και των αγωνιστών και μια ανάδειξη ορισμένων περιστατικών με σκοπό την απαξίωση της Επανάστασης.
Γιατί; γιατί;
Ποιος άλλος λαός το κάνει αυτό;
Ποιος λαός επικεντρώνεται στα σκοτεινά σημεία της ιστορίας του και υποβαθμίζει τα φωτεινά;
Αυτοί οι λαοί που προσπαθούν να φτιάξουν ιστορία από εκεί που δεν έχουν, μας διοχετεύουν κάτι ανόητες και ύπουλες προπαγάνδες κι εμείς οι ηλίθιοι τις υιοθετούμε.
Μας μιλάνε για τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και εμείς υποστηρίζουμε ότι δυστυχώς δεν μετείχαμε αυτού του διαφωτισμού. 
Του Διαφωτισμού, παιδιού την Αναγέννησης της Ευρώπης, που είναι δικό μας έργο. 

Οι δικοί μας δάσκαλοι πήγαν στη Δύση και φτιάξανε την Αναγέννηση. Και η Αναγέννηση έφερε τον, και καλά, Διαφωτισμό και μίλησαν για την σπουδαία διάκριση των εξουσιών, μόνο που ξέχασαν να πουν ότι τον πήραν από τον Αριστοτέλη και ας τον είχαν σαν ευαγγέλιο. 
Και τι έφερε ο διαβόητος διαφωτισμός τους; 
Έφερε μια γαλλική επανάσταση, αλλά η επανάσταση ήταν από γάλλους εναντίον γάλλων, ένας εμφύλιος, όπου σφάζονταν χιλιάδες ημερησίως.
Είχαμε διαφωτισμό, πώς δεν είχαμε; 
Είχαμε τον Κύριλλο Λούκαρι  που έστησε το πρώτο τυπογραφείο στην οθωμανική αυτοκρατορία και τον στραγγάλισαν. 
Είχαμε τον Ρήγα Φεραίο που τον επικήρυξαν σαν τρομοκράτη. Είχαμε τον Κοραή που έγραψε -και τι δεν έγραψε- για να «μετακενώσει» τον Έλληνα στις ψυχές των ραγιάδων, να ξαναθυμηθούν οι σκλαβωμένοι την παιδεία τους. 

Είχαμε τον Κοσμά τον Αιτωλό που έχτισε 200 σχολειά και λειτούργησε άλλα χίλια. 
Είχαμε τον Θεοτόκη τον πανεπιστήμονα, είχαμε τον Καταρτζή, είχαμε τον Βούλγαρη, τον  Μεθόδιο Ανθρακίτη, τον Θεόφιλο Κορυδαλλέα, τον Ιώσηπο Μοισιόδακα, τον Αθανάσιο Ψαλίδα, τον 
To Μέγα Αλφαβητάριον του Μιχαήλ Παπά Γεώργιου, Βιέννη 1771. Το πρώτο ελληνικό αλφαβητάριο της νεώτερης εποχής.
Αυτοί, αυτοί ενέπνευσαν στους σκλαβωμένους ιδανικά, αυτοί φώτισαν την ιδέα της επανάστασης. 
Κι οι περισσότεροι από αυτούς κληρικοί ήσαν, της "επάρατης" Ορθοδοξίας -όπως και οι δάσκαλοι της ευρωπαϊκής αναγέννησης- Έλληνες κληρικοί. 

Αμφισβητούν το κρυφό σχολειό, λες και ήταν τίποτε σπηλιές που μαζεύονταν συνωμοτικά τα παιδιά νύχτες κρυφά-κρυφά και μάθαιναν γράμματα. 
Παπάδες και Καλογέροι ήταν το Κρυφό Σχολειό που μαθαίναν πέντε γράμματα (κολυβογράμματα) στα παιδιά, από το Ψαλτήρι και το Οκτωήχι,  διακριτικά για να μη μπαίνουν και στη μύτη των τούρκων. 
Αφού μόνο οι παπάδες ξέραν γράμματα, πρέπει δηλαδή, επειδή αυτά δεν συνέβαιναν σε κανένα σχολείο κρυμμένο σε κατακόμβες, να ακυρώνουμε το γεγονός;

Ψέμματα λένε, η ημερομηνία της 25ης Μαρτίου, δεν έγινε τότε. 
Μα τι ζόρι τραβάτε, τι σημασία έχει, αν ήταν 25 ή 15, αν ήταν στην Λαύρα ή αλλού; 
Έπρεπε να ορίσουμε μια μέρα για να μη ξεχνάμε και ορίσαμε αυτή, αυτή τη μέρα που η Παναγία πήρε το Καλό Μήνυμα. Τί είναι αυτό; Είναι παραχάραξη της ιστορίας;

Κι άμα μιλήσεις για τους αγώνες, έχουν να σου πουν για τη σφαγή της Τριπολιτσάς. 
Πόλεμος ήταν, 400 χρόνια ζυγός ήταν, πως έπρεπε να γίνουν τα πράγματα, με το γάντι; με τακτ; Κι από την άλλη, κι αυτοί που συνετέλεσαν στη σφαγή της Τρίπολης, ντράπηκαν, δεν είχαν τόπο να σταθούν και το 'γραψαν για να μη το ξανακάνουν οι επίγονοι, απ' αυτούς το μάθαμε.

Λατρεύουμε τον Λεωνίδα, επειδή έγινε σινεμά και ξεχνάμε τον Διάκο. 
Πλάι-πλάι πολέμησαν ο Λεωνίδας και ο Αθανάσιος, τις ίδιες πύλες φύλαξαν, για την ίδια πατρίδα θυσιάστηκαν. 
Γιατί υμνούμε τον έναν και ξεχνάμε τον άλλον;

Γιατί απεμπολούμε μια ολόκληρη, χιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την παραγράφουμε λες και δεν υπήρξε; 
Γιατί στεκόμαστε στους "βυζαντινισμούς" και αγνοούμε την προσφορά στην τέχνη, την ποίηση, τη ζωγραφική την αγιογραφία, την νομική, την αρχιτεκτονική; 
Επειδή τα παλάτια είχαν αυλή; Γιατί κανείς δεν κατηγορεί την ρωμαϊκή αυτοκρατορία που σκότωναν κατά χιλιάδες, που εκτέλεσαν εκατομμύρια χριστιανούς που μιλούσαν ελληνικά;

Οι Αμερικάνοι, δεν έχουν ιστορία και χτίζουν ιστορία με τους ηθοποιούς τους και τους αθλητές τους κι εμείς ντρεπόμαστε που είμαστε Έλληνες.

Γιατί βγάζουμε κάθε τρεις και λίγο καινούρια απαξιωτικά; 
Δεν υπήρξε ο Σωκράτης, ιμπεριαλιστής ο Αλέξανδρος και... ό,τι να 'ναι. Μια περσική αυτοκρατορία μας επιτέθηκε, τι θα κάνουμε δηλαδή θα κάτσουμε να τους περιμένουμε;
Τόση αποδόμηση!

Βρε, εμείς έχουμε Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Έπος του 40, και είμαστε ο μόνος λαός που αντιστάθηκε στους Ναζί, ο μόνος.

Άντε ρε, σηκώστε κεφάλι και μη μασάτε, μην ακούτε και μην υιοθετείτε τις ανοησίες και τις δολιότητες των ξένων και των ξενόφερτων.

Και υπερασπιστείτε τον Ελληνισμό και την Πατρίδα μας και την Ορθοδοξία μας. 
Μην τα απαξιώνετε όλα

Χαλίλ Γκιμπράν – Για τα παιδιά ...

Αυτό το ποίημα για τα παιδιά του μεγάλου Λιβανέζου ποιητή και φιλόσοφου Γκιμπράν είναι υπέροχο….:
Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις
ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.”
Το Χαμομηλάκι

Τα νήπια δεν ξέρουν πως να γυρνούν τις σελίδες των βιβλίων λόγω της χρήσης των smartophones

«Καμπανάκι» στη χρήση smartophones:

Τα παιδιά είναι τόσο εξοικειωμένα με τα iPads και τα smartophones που έχουν ξεχάσει πώς να γυρνούν τις σελίδες των βιβλίων, προειδοποιεί η Διδασκαλική Ομοσπονδία της Βρετανίας.

Πολλοί δάσκαλοι εκφράζουν έντονη ανησυχία υποστηρίζοντας πως, ορισμένοι λιλιπούτειοι μαθητές δεν είναι εξοικειωμένοι με τα βιβλία με αποτέλεσμα να μην ξέρουν να γυρίσουν τις σελίδες τους.

Τα μέλη της Ομοσπονδίας έσπευσα να διευκρινίσουν ότι η εξάρτηση των παιδιών από τα iPads και τα smartphones είναι τέτοια που τα παιδιά, όταν κρατούν στα χέρια τους βιβλία, τα χειρίζονται σαν είναι κινητά, δηλαδή «σπρώχνουν» τις σελίδες αντί να τις γυρίσουν…

Το πρόβλημα εντοπίζεται σε μαθητές νηπιαγωγείου αλλά και σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, τα οποία, από μικρή ηλικία έχουν εθιστεί σε ηλεκτρονικές συσκευές με αποτέλεσμα να ξεχνούν ότι στα βιβλία πρέπει να γυρίσουν τις σελίδες αντί να βάζουν το δάκτυλό τους σαν να ήταν οθόνη κινητού.

Πολλοί γονείς όχι μόνο δεν διαβάζουν βιβλία στα παιδιά τους αλλά δεν τους αγοράζουν κιόλας.

Η Τζένιφερ Μπάμπρι Λάιτ, μέλος της Διδασκαλικής Ένωσης, εξηγεί πως το βιβλίο φέρνει πιο κοντά γονείς και παιδιά.

«Έχω διδάξει τόσο σε βρεφονηπιακό σταθμό όσο και σε νηπιαγωγείο… Με ενοχλεί να βλέπω ένα παιδί να παίρνει στα χέρια του ένα βιβλίο και να μην ξέρει να γυρίσει τις σελίδες, να μην ξέρει πώς είναι η μυρωδιά του βιβλίου και να μην ξέρει τι είναι σελιδοδείκτης. Πολλοί γονείς ισχυρίζονται ότι δεν έχουν αρκετά χρήματα να αγοράσουν βιβλία. Όταν απλά δεν μπορείτε να αγοράσετε ένα βιβλίο, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε μία δημόσια βιβλιοθήκη και να πάρετε μαζί και το παιδί σας», προτείνει η Τζένιφερ Μπάμπρι Λάιτ.

Η συζήτηση αυτή γίνεται εν μέσω αυξανόμενων ανησυχιών ότι τα παιδιά δεν ξέρουν γραφή κι ανάγνωση αφού αποφεύγουν τα βιβλία δείχνοντας σαφέστατη προτίμηση στα κινητά τηλέφωνα, τα iPads και τα social media.

Ενδιαφέρον έχει μία πρόσφατη έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 214 Βρετανοί διευθυντές σχολείων και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Booked». 
Τα αποτελέσματά της έδειξαν ότι το 70% θεωρεί ότι το Facebook και το Twitter «βλάπτουν την Παιδεία».

«Από την υπερβολική χρήση των social media, η ορθογραφία και η γραμματική των νέων έχει δεχτεί ισχυρό πλήγμα», υποστηρίζει η πλειοψηφία των Βρετανών διευθυντών.

Monday, 9 April 2018

Η Ευτυχία είναι στάση ζωής και η δυστυχία δεν είναι οι ατυχίες αλλά η μικροψυχία.

Ένα πρωινό, νιώθοντας αόριστα καλά, επιθύμησα να φτιάξω ένα μήνυμα και να το στείλω σε όλους τους γνωστούς μου που τα νούμερά τους τα έχω περασμένα στο κινητό μου. 
Αόριστα, καλά ένιωθα!

Έγραψα στο κινητό μου λοιπόν και τους έστειλα το εξής: 
Θυμήσου μιαν εποχή που ήσουν ευτυχισμένος. Με χαρά και πληρότητα. Τότε που αισθανόσουν ότι ζούσες τον αληθινό εαυτό σου.

Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ελάχιστοι απάντησαν θετικά. Ελάχιστοι μπόρεσαν να θυμηθούν και να πουν κάτι σαφές και συγκεκριμένο. Οι πιο πολλοί μπερδεύτηκαν, ήρθαν σε αμηχανία, μερικοί μάλιστα έμοιαζαν θυμωμένα αρνητικοί.

Έμεινα κατάπληκτη! Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μην μπορεί να θυμηθεί κάτι ευτυχισμένο απ’ τη ζωή του όλη; Να δυσκολεύεται τόσο να εντοπίσει κάποια χαρά; Μου φάνηκε ανυπόφορα άχαρη και μουντή η κατάστασή τους. Τους συμπόνεσα και, ταυτόχρονα, περίπου τους θύμωσα. 
Ανακάλυψα πως οι πιο «δυστυχισμένοι» απ’ τους γνωστούς μου αντικειμενικά είχαν τα περισσότερα αγαθά. Μόρφωση, οικονομική άνεση, υγεία, ωραίο σπίτι, καλή δουλειά, κι άλλα…
Ο φόβος δεν είναι πνευματικό αίσθημα. Είναι ένστικτο που χειραγωγείται ανάλογα με την πονηρία εκείνου που θέλει να σε χρησιμοποιήσει.

Η ευτυχία, αντίθετα, ελευθερώνεις τις ψυχές, το γέλιο περνάει στο μυαλό καθαρό αέρα, η ευτυχία είναι δυναμωτική και περήφανη. Ο ευτυχισμένος είναι σπυρί στον πισινό των εγωιστών. Η ευτυχία και η χαρά είναι καταστάσεις παιδικές, παραδείσιες.

Ένα πρωινό, καθώς οδηγούσα στην Κηφισίας, μαγνητίστηκα από ένα γκράφιτι στην ανισόπεδη διάβαση. Με μεγάλα μαύρα γράμματα από σπρέι έγραφε σαν να φώναζε: Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας.
Τι ωραίο! Με αναστάτωνε χαρούμενα, μου έκλεινε το μάτι προς μια παλιά μου, ζωηρή αμαρτία: όλους να τους συμπονώ, εκτός απ’ τους φθονερούς. Να θέλω πάντα με τους φθονερούς, εκείνους που κιτρινίζουν στη χαρά του άλλου να τους προκαλέσω. Άλλωστε, με το καλό, τη σύνεση και με την αγάπη τίποτα μ’ αυτούς δε γίνεται. Αντιθέτως, όσο καλύτερα τους φέρεσαι τόσο αγριεύουν. 
Γιατί, για εκείνον που δεν μπορεί να αγαπήσει, η αγάπη του άλλου είναι κόλαση. Δεν αποκλείεται μάλιστα κι αυτός να είναι τελικά ο ορισμός της κόλασης: να σ’ αγαπούν, ενώ εσύ δεν μπορείς ν’ αγαπήσεις.

Ο φθόνος για μένα είναι από τα ανθρώπινα πάθη το πιο αντιπαθητικό και φοβάμαι το πιο δύσκολο να θεραπευτεί.

Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας. Ναι, η ευτυχία είναι η μόνη εκδίκηση που παραδέχομαι. Όσους φαρμακώνει η θέα της ευτυχίας μας, ας προβληματιστούν και ας ψάξουν πώς να γιατρευτούν ώστε να μην υποφέρουν. 
Γιατρειά είναι η σταθερή θέληση που λέει: «Ναι, θέλω να είμαι καλός και να αγαπάω». Όταν πάρεις μια τέτοια απόφαση, η ύπαρξή σου πια ξανοίγεται στο θαύμα. Τούτο το καλό, αληθινό «ναι» είναι η πύλη προς την αφθαρσία. Για το ναι σου όμως δε θα σε βοηθήσει κανείς, είναι ολάκερο δικό σου, ένα μαρτύριο όλο δικό σου. Μετά το ναι όμως οι ουρανοί θα στέλνουν σαν βροχή τη βοήθεια.

Η κάθε μέρα ξεδιπλώνεται στα μάτια μας σαν πανόραμα. Ένα εξαίσιο κέντημα εναλλαγών. Ομορφιές και ασχήμιες, πίκρες και γέλιο, γοητείες και απογοητεύσεις. Όχι, δε γίνεται να αλλάξεις πάντα τα γεγονότα, μπορείς όμως να αλλάξεις τη στάση σου απέναντί τους. Την ερμηνεία τους. Να αλλάξεις το πού θα εστιάσεις, πού θα κάνεις focus.
Η ζωή είναι ζωή, το ξέρουμε, είναι όμως και τέχνη. Ο εαυτός μας είναι αυτό που είναι, είναι όμως και επιλογές. Ο Θεός μας χάρισε το πρόσωπο με το οποίο γεννιόμαστε. Με τα χρόνια αποκτούμε το πρόσωπο που μας αξίζει. Έχει μεγάλη σημασία το πού εστιάζεις τη ματιά. Γιατί η ευτυχία είναι στάση ζωής και η δυστυχία δεν είναι οι ατυχίες αλλά η μικροψυχία.

Μια άσκηση που έχω ανακαλύψει από μόνη μου, για να με ξεκολλάει κι εμένα απ’ τη μικροψυχία μου, είναι αυτή που προσπαθώ να κάνω τις νύχτες. 
Λίγο πριν κοιμηθώ θυμάμαι, να κάνω την άσκηση του «ευχαριστώ». 
Ξεκινώ να λέω «ευχαριστώ» για όσα θετικά και όμορφα μου συνέβησαν τη μέρα που πέρασε. Όσο λέω «ευχαριστώ», τόσο μεγαλώνει θαυμαστά η λίστα των καλών που μου συνέβησαν σήμερα. Κι αν κάποια νύχτα δε βρίσκω με τι να αρχίσω, ξεκινώ με το: «Ευχαριστώ που δεν είχα σήμερα πονόδοντο». Μικρή ευτυχία είναι κάτι τέτοιο;

~ Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki