Είμαι Δυσλεκτικός - I AM DYSLEXIC

I AM DYSLEXIC - Short Animated Student Film

Λένε ότι είμαι τεμπέλης, τα γράμματα κουνιούνται, τρέμουν. 

Μισώ τα σχολικά βιβλία. 

Κάθε μέρα είναι μια μάχη. 

Παλεύω να αποδείξω, το φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ. 

Δεν είμαι χαζός. Είμαι δυσλεκτικός.

Η πραγματική διάσταση της μάχης ενός δυσλεκτικού παιδιού που απογοητεύεται, αιωρείται μεταξύ απαισιοδοξίας και αποτυχίας, πασχίζει να αποδείξει ότι έχει δυνατότητες αλλά η αδυναμία του να συμβαδίσει με τους υπόλοιπους συμμαθητές του όταν μπροστά του ορθώνονται γράμματα και αριθμοί, τον γεμίζουν άγχος και αποτυχία!

Πρόκειται για ένα animation μικρού μήκους που δημιούργησαν δύο Νορβηγοί φοιτητές, ο (24χρονος πια) Μαντς και η (23χρονη) Κέιτι και το οποίο παρακολουθεί έναν μαθητή με δυσλεξία. 

Τα εμπόδια που ορθώνονται στο νου του, οι σκέψεις του, οι αγωνίες, τα αδιέξοδά του, το άγχος του να είναι σαν όλα τα παιδιά αλλά και να μην απογοητεύσει όσους επενδύουν πάνω τους.

https://www.youtube.com/watch?v=b1b2rHhFajE

Το σημαντικό είναι να παρακολουθήσουν όλοι το βίντεο. Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμα πολλές οικογένειες, που έχουν παιδί με δυσλεξία και αρνούνται να δουν την αλήθεια. 

Η δυσλεξία δεν είναι ασθένεια. 

Η δυσλεξία είναι απλά μια μαθησιακή δυσκολία που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, ώστε να βοηθήσουμε κάθε παιδί που την παρουσιάζει.

Σκηνοθεσία
Mads Johan Øgaard, Katie Noel Wyman
Παραγωγή
Mads Johan Øgaard, Katie Noel Wyman
Στούντιο
Falmouth University
Μουσική
Mari Hajem
Παραγωγή ήχου
Thomas Bottolfsen, Eivind Hajem and Åsmund Røst Wien
Ημερομηνία Κυκλοφορίας
December 11, 2017

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ασφαλείς Γνωριμίες στο Διαδίκτυο. Ένα video που απευθύνεται σε παιδιά

Ένα video από τους μαθητές του ΣΤ2 του 6ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου, που περνά πολλαπλά μηνύματα για την ασφαλή χρήση των εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης. 

Το video δημιουργήθηκε στα πλαίσια προγράμματος για την ασφάλεια στο διαδίκτυο κατά το σχολικό έτος 2014-15.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η έκθεση στην βία κατά την παιδική ηλικία σχετίζεται με ψυχιατρικές διαταραχές

... οι τραυματικές εμπειρίες και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, σχετίζονται με εσωτερικευμένες διαταραχές όπως κατάθλιψη και εξωτερικευμένες διαταραχές συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας.

Η επένδυση στην μείωση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων και στην πρόληψη βίαιων περιστατικών κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, μπορεί να βελτιώσει την ψυχική υγεία των νέων που προέρχονται από χαμηλά κοινωνικοοικονομικά επίπεδα.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι τραυματικές εμπειρίες και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, σχετίζονται με εσωτερικευμένες διαταραχές όπως κατάθλιψη και εξωτερικευμένες διαταραχές συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο Σάο Πάολο στην Βραζιλία, σε μία αστική περιοχή και σε μία περιοχή στα περίχωρα. 

Συλλέχθηκαν οι συνεντεύξεις από εκατόν ογδόντα οκτώ παιδιά 12 ετών από δημόσια σχολεία και από τους φροντιστές τους προκειμένου να καθορίσουν την επίδραση προηγούμενων βίαιων γεγονότων και του κοινωνικοοικονομικού επιπέδου στην συχνότητα ψυχιατρικών διαταραχών.

Με τη χρήση δομημένων συνεντεύξεων, η ερευνητική ομάδα της Σύλβια Μάρτινς, επίκουρου καθηγήτριας Επιδημιολογίας στη Σχολή Μέϊλμαν, αξιολόγησε ψυχιατρικές διαταραχές συμπεριλαμβανομένων: 

εσωτερικευμένων διαταραχών (κατάθλιψη, αγχωτική διαταραχή και διαταραχή μετατραυματικού στρες) και εξωτερικευμένων διαταραχών (διαταραχή ελλειμματικής προσοχής- υπερκινητικότητας, διαταραχή συμπεριφοράς και εναντιωματική προκλητική διαταραχή).

Περίπου το ένα τέταρτο (22%) των παιδιών είχαν μια ψυχιατρική διαταραχή. Η κατάθλιψη και η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας ήταν οι πιο κοινές διαγνώσεις, με 9,5% και 9% αντίστοιχα, ακολουθούμενες από την γενικευμένη αγχωτική διαταραχή στο 6%.

Συνολικά το 14% του δείγματος είχε μία εσωτερικευμένη διαταραχή, εκ των οποίων σχεδόν το μισό ήταν αγόρια (45%). Το 15,5% είχε κάποια εξωτερικευμένη διαταραχή. Σχεδόν 60% των εφήβων με οποιαδήποτε διάγνωση είχαν βιώσει τουλάχιστον ένα βίαιο περιστατικό κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Αν η Βραζιλία αλλά και άλλες χώρες στον κόσμο, επενδύσουν περισσότερο στην αντιμετώπιση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων καθώς και στην πρόληψη της έκθεσης στην αστική βία κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία, το πιθανότερο είναι ότι θα αποτραπεί η ανάπτυξη πολλών περιπτώσεων εφηβικών ψυχιατρικών διαταραχών, δήλωσε η Μάρτινς.

Πηγή: sciencedaily.com
Έρευνα: Exposure to violence: associations with psychiatric disorders in Brazilian youth
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου
Επιμέλεια: PsychologyNow
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ψυχοφάρμακα στα παιδιά τους δίνουν Αυστραλοί γονείς

Μελβούρνη: Παιδιά ηλικίας μέχρι και τριών ετών στην Αυστραλία λαμβάνουν ισχυρά ψυχοφάρμακα, που συνταγογραφούν οι γιατροί, συχνά πιεζόμενοι από τους γονείς. 

Σύμφωνα με έρευνα, η οποία χρηματοδοτήθηκε από το Παιδικό Κέντρο Ερευνών Μέρντοχ, έναν ιδιωτικό ιατρικό όμιλο, το 45% των παιδοψυχιάτρων και των παιδίατρων που ρωτήθηκαν από τους ερευνητές ανέφερε ότι δίνει ισχυρά ψυχοφάρμακα σε παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών.

Ο επικεφαλής της έρευνας, δόκτωρ Ντάριλ Έφρον του Βασιλικού Παιδιατρικού Νοσοκομείου της Μελβούρνης, είπε ότι οι γιατροί πιέζονται από τους γονείς να δώσουν φάρμακα γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στα προβλήματα συμπεριφοράς που παρουσιάζουν τα παιδιά τους.
«Υπάρχει μεγάλη πίεση, κυρίως από τους γονείς» δήλωσε ο γιατρός στην εφημερίδα The Sun-Herald.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι γιατροί δίνουν ισχυρά αντικαταθλιπτικά, όπως τα Prozac (στην Ελλάδα Ladose) και Ritalin.

Το φάρμακο που συνταγογραφούν πιο συχνά είναι το Risperidone, που συνιστάται σε περιπτώσεις σχιζοφρένειας, αλλά χρησιμοποιείται για να μειώνει την επιθετικότητα στα παιδιά.

Πηγή: ΑΠΕ

health.in.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μια δυσλειτουργική οικογένεια και πώς να επιβιώσετε

Όλες οι δυσλειτουργικές οικογένειες έχουν πολλά κοινά σημεία και ο ρόλος του αποδιοπομπαίου τράγου είναι ένα από αυτά.

Οι δυσλειτουργικές οικογένειες έχουν συνήθως ψυχικά ασταθείς γονείς, με τον έναν από τους δύο να έχει το ρόλο του «κυρίαρχου - ψυχικά ασταθούς γονέα» και ο άλλος γονέας, αν υπάρχει, να ενεργεί ως «ο καταλύτης του κυρίαρχου ασταθούς γονέα». 
Μερικές φορές παρουσιάζεται στην οικογένεια η επινεμόμενη ψυχωσική διαταραχή, μια αρκετά σπάνια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την παρουσία ομοειδών ψυχωσικών συμπτωμάτων σε δύο ή και περισσότερα άτομα που σχετίζονται μεταξύ τους, όπως είναι οι γονείς.

Αυτοί οι γονείς στη συνέχεια, γίνονται σκηνοθέτες και δημιουργούν τους ρόλους που θα παίξει κάθε παιδί στην οικογένεια.

Ένα παιδί, συνήθως το μεγαλύτερο, παίζει το ρόλο του "σοφού παιδιού". Άλλα παιδιά παίζουν διάφορους ρόλους που μοιράζονται ένα κοινό παρονομαστή: όλοι έχουν μια αποδεκτή θέση στην οικογένεια. 
Ο τελικός ρόλος είναι το παιδί που ορίζεται "αποδιοπομπαίος τράγος" που πρέπει να «δεχθεί» το μεγαλύτερο μέρος της οργής της οικογένειας και θεωρείται ότι δεν ανήκει πραγματικά στην οικογένεια, επομένως, είναι απόκληρος.
Στα «αποδεκτά» αδέλφια δίνεται η άδεια από τους ψυχικά διαταραγμένους γονείς να συμπεριφερθούν στον αποδιοπομπαίο τράγο με όποιο τρόπο θέλουν. 
Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι επομένως, δαιμονοποιούνται από τους γονείς και ως εκ τούτου χαρακτηρίζονται ως παιδιά που αξίζουν οποιαδήποτε αντιμετώπιση δέχονται. Τα αδέλφια ικανοποιούνται να έχουν κάποιον τον οποίο μπορούν να αισθάνονται κατώτερο και στον οποίο μπορούν να εκτοπίσουν τον θυμό που οι γονείς τους έχουν ασυνείδητα μολύνει. Κανείς σε μια δυσλειτουργική οικογένεια δεν αναδύεται άθικτος, αλλά η απόδοση ευθυνών σταματά με το παιδί-εξιλαστήριο θύμα, έτσι ώστε αυτό να είναι το πιο κατεστραμμένο.
Είναι δύσκολο να επιβιώσει κανείς από μια δυσλειτουργική οικογένεια, γιατί αυτοί οι γονείς κάνουν πλύση εγκεφάλου στα παιδιά τους ώστε να τους θεωρούν καλούς γονείς και συνήθως εκπαιδεύουν τα μεγαλύτερα παιδιά να τους επαινούν και να τους υπερασπίζονται, αν ένα από τα άλλα παιδιά εκφράσει μία άσχημη κριτική ή οργιστεί εναντίον τους.

Κάθε ρόλος των μελών της οικογένειας περιγράφεται επανειλημμένα, έτσι ώστε από τη στιγμή που το παιδί φτάνει στην ενηλικίωση οι συνήθειές του, οι στάσεις και τα συναισθήματα να έχουν εξασκηθεί τόσο καλά ώστε να φαίνονται φυσιολογικά.

Έτσι, φαίνεται απολύτως φυσιολογικό για ένα μεγαλύτερο παιδί να κοροϊδεύει, να κλωτσά, να προσβάλει και γενικά να αντιμετωπίζει τον αποδιοπομπαίο τράγο σαν κατώτερο.
Στο παιδί αυτό λέγεται αλλεπάλληλες φορές ποιος είναι και τι πιστεύει. Μετά από λίγο, αρχίζει να πιστεύει ότι είναι στην πραγματικότητα εκείνος που υπαγορεύει ο ρόλος που του έχουν δώσει και δεν μπαίνει στον κόπο να προσπαθήσει να βρει κανένα πραγματικό εαυτό. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα μέλη της οικογένειας που έχουν τους καλύτερους ρόλους, όπως αυτόν που παίζει το σοφό.

Ο R. D. Laing, ο Βρετανός ψυχίατρος, το συνέκρινε αυτό με την ύπνωση και σημείωσε: «Πόσα από αυτά που συνήθως νιώθουμε, είναι αυτά που έχουμε υπνωτισθεί να αισθανόμαστε; Ποιο ποσοστό του εαυτού μας είναι αυτό που έχουμε υπνωτιστεί να είμαστε;»

Το παιδί-αποδιοπομπαίος τράγος είναι το πιο πιθανό να ξυπνήσει από το ξόρκι, γιατί ο ρόλος του είναι ο πιο απεχθής. Ωστόσο, ο Laing προειδοποιεί: Αν κάποιος σε μια οικογένεια αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι είναι σκιά μιας μαριονέτας, θα ήταν καλό να ερευνήσει προσεκτικά σε ποιον θα μιλήσει πρώτα για αυτό που νιώθει. 
Εάν ο αποδιοπομπαίος τράγος, για παράδειγμα, εκφραστεί σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας και κυρίως στους γονείς λέγοντας: Αυτό είναι τρελό! Αυτή η οικογένεια είναι τρελή!, τότε ο αποδιοπομπαίος τράγος θα τιμωρηθεί αυστηρά. Κανείς δεν πρέπει ποτέ να αμφιβάλει για την οικογενειακή μυθολογία.
Αυτός είναι ο λόγος που οι οικογένειες συχνά αισθάνονται ότι απειλούνται όταν ένα από τα μέλη τους πηγαίνει σε θεραπεία. Φοβούνται ότι οι οικογενειακές μυθολογίες, οι οποίες έχουν τόσο καλά προετοιμαστεί για τόσα πολλά χρόνια, θα πέσουν σαν μια σειρά από ντόμινο, το ένα μετά το άλλο. Ο φόβος είναι αβάσιμος. Ακόμα και όταν ο αποδιοπομπαίος τράγος ή τα άλλα αδέλφια με μικρότερους ρόλους στην οικογένεια, ξυπνούν και αρχίζουν να λένε τα πράγματα όπως είναι, αντιμετωπίζονται σαν να είναι εκείνοι τρελοί και μερικές φορές εισάγονται ακόμη και σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, προκειμένου να τους ηρεμήσουν και να επιστρέψουν «πίσω στην λογική» (δηλαδή, πίσω της πίστης στη μυθολογία της οικογένειας).
Πράγματι, το να ξυπνά κανείς και να αυτονομείται από αυτές τις δυσλειτουργικές οικογένειες, είναι μια μακρά και επίπονη δοκιμασία. Για να βρει την κανείς την λογική αφού έχει υπνωτιστεί και έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου για χρόνια, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει βοήθεια, είτε από φίλους που έχουν κάνει αυτό το ταξίδι ή από έναν ψυχολόγο που μπορεί να τον υποστηρίξει καθώς θα του αναδεικνύει τραυματικές έννοιες και κραυγές από φαινομενικά προδοτικές μνήμες οικογενειακής κακοποίησης. Το Εγώ των εξιλαστήριων θυμάτων σε τέτοιες οικογένειες συνθλιβεί και είναι εξαιρετικά δύσκολο γι’ αυτούς να υψώσουν το ανάστημά τους ή να σκεφτούν τους εαυτούς τους.
Η οικογένεια και τα υπόλοιπα μέλη της (δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειας), θα περιθωριοποιήσουν, θα χλευάσουν, θα μειώσουν, θα υποβαθμίσουν και με διάφορους τρόπους θα τιμωρήσουν εκείνους που ξέφυγαν και θα προσπαθήσουν να κάνουν τους αποσχισθέντες να αισθάνονται σαν προδότες. Θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν μια τέτοια απόσχιση, γιατί και πάλι απειλεί την ιερότητα της οικογένειας και η ίδια η ταυτότητα των ατόμων στην οικογένεια.
Η δυσλειτουργική οικογένεια ποτέ δεν θα τα παρατήσει και ποτέ δεν θα αφήσει σε ησυχία εκείνους που ξυπνούν. Τελικά, ως εκ τούτου, όσοι ξυπνούν, θα πρέπει συχνά να απομακρυνθούν για λίγο από τη δυσλειτουργική οικογένεια και ακόμη και τότε η δυσλειτουργική οικογένεια θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να παρέμβει σε αυτή την πλήρη ρήξη ή, στην πραγματικότητα, να την ξεκινήσει. Συχνά θα είναι αγενείς και καταχρηστικοί με όσους ξεφεύγουν, έτσι ώστε η δυσλειτουργική οικογένεια να μπορεί να υποστηρίξει ότι ήταν δική της ιδέα να στείλουν μακριά τους «προδότες».
Ως εκ τούτου εκείνοι που ξέφυγαν, πρέπει να χτίσουν συχνά για χρόνια το Εγώ τους μέσω ψυχοθεραπείας. Θα πρέπει να μάθουν να πιστεύουν στον πραγματικό εαυτό τους, σε αντίθεση με τους εαυτούς τους που ήταν υπνωτισμένοι να πιστεύουν ότι ήταν. Θα χρειαστούν χρόνια θεραπευτικής διεργασίας για να μάθουν να σχετίζονται με έναν διαφορετικό τρόπο.

Τελικά, τα μέλη που έχουν ξυπνήσει, θα πρέπει να αντεπιτεθούν.

Ο καλύτερος τρόπος για την αντεπίθεση είναι να μην αντιδρούν πλέον στον χλευασμό, την υποβάθμιση, την αλαζονική συμπεριφορά και τη δαιμονοποίηση της δυσλειτουργικής οικογένειας. Η καλύτερη εκδίκηση είναι, όπως λένε, μια καλή ζωή. Οι αποσχισθέντες τελικά θα κατανοήσουν και θα αγνοήσουν τη δυσλειτουργική οικογένεια, ακόμη και αν ένα μέλος της δυσλειτουργικής οικογένειας πέσει στο έδαφος μπροστά τους και προσποιηθεί μια καρδιακή προσβολή, αναφωνώντας: Αυτό που κάνεις, με σκοτώνει! Στη συνέχεια, μπορούν να βρουν την γαλήνη.
Ο αποδιοπομπαίος τράγος μπορεί να μάθει να σταματά να παίζει τον καθορισμένο ρόλο του στην ενήλικη ζωή, αλλά δεν είναι εύκολο. Κάθε νέα κατάσταση στη ζωή του θα αφυπνίζει την αντίδραση του αποδιοπομπαίου τράγου που έχουν μάθει καθ’ όλη την παιδική του ηλικία. Θα χρειαστούν χρόνια εξάσκησης, αλλά τελικά ο αποδιοπομπαίος τράγος μπορεί να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι και μπορεί να αρχίσει να ζει μια ζωή που αντανακλά τις φιλοδοξίες του και όχι τις απογοητεύσεις των γονέων του.

---

Πηγή: blogs.psychcentral.com
Image Credit: Ben Crowder
Απόδοση - Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι