Γιατί δεν πρέπει να λέμε ποτέ στο παιδί: «Γιατί έτσι!»

Μπορεί προσωρινά να διευκολύνει την κατάσταση, όμως μελλοντικά θα δημιουργήσει προβλήματα 

Ένας θρύλος υποστηρίζει ότι κάποτε ένας γονιός είπε στο παιδί του ότι δεν μπορεί να κάνει αυτό που του ζητάει και το παιδί απλώς σιώπησε. 

Στην πραγματική ζωή, ωστόσο, οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με ένα (ή μερικές δεκάδες) σπαρακτικά «γιατί». 

Και κάποιες φορές, αυτά τα «γιατί» δεν έχουν εύκολη απάντηση – ή απλώς έρχονται ακριβώς τη στιγμή που είμαστε πιο απασχολημένοι από ποτέ – με αποτέλεσμα πριν το καταλάβουμε να καταφεύγουμε στην απάντηση που ανέθρεψε γενιές και γενιές: 

«Γιατί έτσι!».

Και τι πειράζει;
Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη συζήτηση έχουν καλύτερες πιθανότητες να εξελιχθούν σε ικανούς ενήλικες με υγιή συμπεριφορά και υψηλή αυτοπεποίθηση. 

Αντιθέτως, όταν λήγουμε τη συζήτηση με τόσο απόλυτο τρόπο, διατρέχουμε τον κίνδυνο να γεμίσουμε τα παιδιά με άγχος και φόβο, να μειώσουμε την αυτοεκτίμησή τους και να καταστείλουμε τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες. Εξάλλου, οι ειδικοί συμφωνούν ότι η πιο υγιής σχέση γονέων – παιδιών επιτυγχάνεται όταν επιδιώκουμε τη συνεργασία αντί για την επιβολή.

Τι πρέπει να πείτε λοιπόν;

Δυστυχώς, καμία άλλη μέθοδος δεν υπόσχεται τόσο άμεσα αποτελέσματα όσο το «γιατί έτσι». Μακροπρόθεσμα, όμως, θα απολαύσετε τους καρπούς των κόπων σας βλέποντας το παιδί σας να εξελίσσεται σε έναν ισορροπημένο ενήλικα που πιστεύει στον εαυτό του. 

Ως τότε, μπορείτε να ακολουθήσετε τα παρακάτω βήματα. 

«Αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί…»
Σε αντίθεση με τις απόψεις των προηγούμενων γενιών, το γεγονός ότι είστε ο γονιός δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να δίνετε εξηγήσεις. Όταν προσπαθείτε να κάνετε το παιδί σας να καταλάβει τους λόγους που η επιθυμία του θα πρέπει να μείνει ανεκπλήρωτη, του δείχνετε ότι είστε πάντα εκεί για να του προσφέρετε αγάπη, δεν βαριέστε ούτε είστε υπερβολικά απασχολημένοι για να του δώσετε σημασία. 

Ταυτόχρονα, με το να κάνετε υπομονή και να του εξηγείτε με ηρεμία την κατάσταση, του δίνετε το καλύτερο παράδειγμα για να μάθει να σέβεται τους άλλους – ακόμη και όταν είναι εκνευρισμένο! 

Τρίτον, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που δεν ακούνε πολλές λέξεις ή υποβάλλονται σε σκληρό λεξιλόγιο και μειωμένη αλληλεπίδραση, δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο που θα μπορούσαν. 

Μεταξύ άλλων, αυτή η στάση των γονιών βλάπτει τις ικανότητες των παιδιών στα μαθηματικά, την αίσθηση του χώρου, την επιμονή, τον αυτοέλεγχο, την ενσυναίσθηση και την εφαρμογή ηθικών κανόνων. Τέλος, κατ’ αυτόν τον τρόπο ενδέχεται να τα βοηθήσετε να μάθουν να επικοινωνούν καλύτερα τα πράγματα που τα ενοχλούν αντί να ξεσπούν σε κλάματα και φωνές.

«Έχω ήδη απαντήσει αυτή την ερώτηση και από όσο ξέρω δεν άλλαξε κάτι τα τελευταία πέντε λεπτά»
Όπως πιθανότατα μαντεύετε, οι εξηγήσεις δεν αρκούν για να πείσουν τον επτάχρονο γιο σας ότι δεν μπορεί να πάει στην παιδική χαρά αν δεν τελειώσει τα μαθήματά του. Πλέον, από τη στιγμή που δεν έχετε κάτι καινούριο να πείτε, δεν χρειάζεται να επαναλάβετε τα ίδια από την αρχή. 

Υπενθυμίζοντάς του ότι έχετε ήδη δώσει την απάντησή σας, θα εξασφαλίσετε ότι αντιλαμβάνεται πως τηρείτε συνεπή στάση και δεν έχει νόημα να διαμαρτύρεται άλλο για το θέμα. Δεν πειράζει αν εκνευριστεί – για την ακρίβεια, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μην του δώσετε πολλή σημασία. 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αναγκαστεί να μάθει πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματα απογοήτευσης, ενισχύοντας τη συναισθηματική του ευφυΐα ή θα προσπαθήσει να βρει νέες μεθόδους πειθούς, βελτιώνοντας τις επικοινωνιακές του δεξιότητες.

«Μπορείς να μου πεις εσύ γιατί σου είπα όχι;»
Αν το μικρό σας επιμένει ακόμη, ρωτήστε το αν έχει καταλάβει τους λόγους που δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλει. Δεν είναι ζήτημα ευφυΐας. Ακόμη και τα πιο έξυπνα παιδιά, όταν είναι πεπεισμένα ότι έχουν δίκιο, μπορεί να μην ακούνε στ’ αλήθεια αυτό που τους λέτε. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αναφέρετε και πάλι τις αιτίες πίσω από την απόφασή σας. Αν το παιδί έχει καταλάβει, επαναλάβετε το προηγούμενο βήμα.

«Έχεις να προτείνεις κάποια άλλη λύση;»
Στην περίπτωση που η επιμονή του δεν κάμπτεται με τίποτα, ίσως τα πνεύματα ηρεμήσουν αν του προτείνετε να βρει μία τρίτη οδό. 

Η συγκεκριμένη στάση δεν είναι δείγμα παραίτησης. 

Αντίθετα, του δείχνετε ότι αφενός δεν του απαγορεύετε πράγματα απλώς για να το κάνετε, και αφετέρου ότι δεν έχετε προτεραιότητα το να βγείτε νικητές από αυτή τη διαφωνία. Αυτό θα μειώσει τη διάθεση του παιδιού να μετατρέψει τη συζήτηση σε μάχη. Και, πού ξέρετε; Μπορεί πράγματι να καταφέρει να σκεφτεί κάτι που θα ικανοποιήσει και εσάς και εκείνο!

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θα μείωνες ποτέ έναν ενήλικα όπως μειώνεις συχνά το παιδί;

Πολλοί ενήλικες δεν σέβονται πραγματικά τα συναισθήματα των παιδιών, αλλά τα χαρακτηρίζουν ως «γραφικά» ή «χαριτωμένα» χωρίς να τους δίνουν ουσιαστικά σημασία, αλλά τείνουν να τα υποβαθμίζουν.

Πιστεύουν ότι αυτό που νιώθει ένα παιδί δεν έχει ίδια αξία με αυτό που νιώθει ένας ενήλικος.

Οι ενήλικες γελούν με τις παιδικές προσπάθειες για αγάπη και φιλία, ή καμιά φορά ακόμα και με τα δάκρυα ενός παιδιού. Του ζητούν να μην κλαίει, γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν το κλάμα του, δεν επενδύουν χρόνο ώστε να εντοπίσουν την αιτία του.

Συχνά για τα παιδιά μας λέμε πράγματα πού θα ήταν αδιανόητο να τα πούμε για ενήλικες. Επικρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο το παιδί ντύνεται ή συμπεριφέρεται, τα λάθη και τις αποτυχίες του, ή κάνουμε σχόλια συχνά μπροστά σε άλλους ενήλικες ή άλλα παιδιά.

Αμφισβητούμε την ειλικρίνεια ενός παιδιού, τα όνειρά του, τις σκέψεις του και τις φιλίες του, περνάμε από το μικροσκόπιο τους φίλους του, εκφράζουμε τις απόψεις μας για οτιδήποτε το αφορά, και για όλα όσα είναι δικά του. Επιπλέον πιστεύουμε και του ζητάμε να πιστέψει κι εκείνο ότι όλα αυτά γίνονται για το δικό του καλό. Το χαρακτηριστικό στοιχείο σε μια τέτοια σχέση είναι η εξουσία μας επάνω τους.

Τα συναισθήματα των παιδιών είναι λιγότερο σημαντικά επειδή έχουν μικρότερη ισχύ. Η κατάσταση του παιδιού καθορίζεται από τους «άλλους» που έχουν τη δύναμη.

Για να έχει ο ενήλικας τον έλεγχο των παιδιών, θέλει να διατηρήσει την εξουσία.
Για να κυριαρχήσει ουσιαστικά μειώνει το ανθρώπινο στοιχείο του παιδιού, ακυρώνει το συναίσθημά του. Η «παιδικότητα» ως χαρακτηρισμός συχνά διατυπώνεται για άτομα μειωμένης αντίληψης ή ικανότητας, ή για άτομα που φέρονται «ανώριμα» – «μη γίνεσαι παιδί», λέμε!

Το να αρνούμαστε τη γνησιότητα των συναισθημάτων των παιδιών σημαίνει να απορρίπτουμε την ανθρωπιά τους. Το παιδί Θεωρείται παράλογο και ανορθολογικό όταν ζητά πράγματα που δεν μπορούμε να του δώσουμε ή που προτιμάμε να αγνοούμε. Ωστόσο, η έννοια του παραλόγου δεν υπάρχει στα παιδιά, και ακόμα και όταν κρίνουμε ως παράλογο ένα αίτημα οι ανάγκες πού το εμπνέουν δεν είναι.

Η ανυπομονησία των ενηλίκων με τα συναισθήματα των παιδιών δεν οφείλεται στον έντονο ρυθμό της σύγχρονης ζωής, αλλά στις αντιλήψεις μας γι’ αυτά. Το παιδί που θυμώνει για να κερδίσει την προσοχή θεωρείται πως έχει πρόβλημα συμπεριφοράς. Πιο αποδεκτό, αλλά όχι λιγότερο τραυματισμένο, θεωρείται το παιδί που έχει μάθει να καταστέλλει, να κρύβει ή να στρεβλώνει τα συναισθήματά του, προκειμένου να προστατευτεί από τη γελοιοποίηση ή την άρνηση.

Τι είναι αυτό που πραγματικά διακυβεύεται για τον ενήλικα όταν η εξουσία του «υπονομεύεται» από ένα παιδί;
Γιατί είναι ο θυμός του τόσο δυσανάλογος;
Μήπως γιατί οργή του παιδιού του θυμίζει, ανεπιθύμητα, τη δική του παιδικότητα;
Ή φοβάται τις ανασφάλειες της καθημερινότητάς του (στη δουλειά, στον γάμο, σε άλλες σχέσεις), τις οποίες δεν μπορεί να εντάξει στο προσωπείο του ισχυρού γονιού που δείχνει στο παιδί;

Ίσως η μη προβλεψιμότητα τρομάζει τους γονείς, το ότι τα παιδιά κάθε στιγμή μπορούν να ενεργήσουν εκτός ορίων και εκτός κανόνων. Νιώθουν ως βίαιη παρέκκλιση από την κανονικότητα οποιανδήποτε δημιουργική πρωτοβουλία των παιδιών, των εφήβων, της σεξουαλικότητάς τους, της εκφρασμένης ανάγκης τους για ευχαρίστηση.

Κατά βάθος όμως ξέρουμε πώς αισθάνονται τα παιδιά. Αισθάνονται λίγο πολύ όπως και εμείς.
Μήπως αυτό να είναι το πρόβλημα;
Μήπως δεν μπορούμε να σεβαστούμε τα συναισθήματα των παιδιών, διότι δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε τα δικά μας;

Καλό θα ήταν, όταν ανησυχούμε αν τα παιδιά μας δεν μας ακούν, να ρίξουμε μια ειλικρινή ματιά στο πόσο καλά έχουμε ακούσει εμείς αυτά.

Κατερίνα Χρυσανθοπούλου, «24 ώρες αγκαλιά»


Πηγή
tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Το Χαμομηλάκι

Τα Υπεύθυνα και Ανεξάρτητα Παιδιά

Το να έχουν υπεύθυνα παιδιά είναι κάτι που όλοι οι γονείς το αποζητούν. Στην ολιγόχρονη πορεία της καριέρας μου στην Ελλάδα έχω δει πολλούς γονείς να λένε: "αυτό το παιδί δεν είναι καθόλου υπεύθυνο" ή το άλλο το κλασικό: "δεν ξέρω σε ποιον έμοιασε αυτό το παιδί και είναι τόσο ανεύθυνο". 

Raise Independent Children

Χρειάζεται οπωσδήποτε να του μάθουμε και πώς θα γίνει ανεξάρτητο, μαθαίνοντας του παράλληλα τα όρια του.

Όταν βέβαια τους λέω "τι εννοείτε όταν λετε ανεύθυνο, τι κάνει;" μου απαντούν απλά "δεν είναι υπεύθυνο". Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τελικά ένα υπεύθυνο και βέβαια ανεξάρτητο παιδί;

Τα Χαρακτηριστικά των Υπεύθυνων και Ανεξάρτητων Παιδιών

Τα υπεύθυνα παιδιά συνεργάζονται για κάποιο λόγο ανεξάρτητο από την αντίδραση του ατόμου απέναντι τους, ή την αποδοχή. Συνεργάζονται γιατί είναι περίεργα, για την ικανοποίηση ότι τελείωσαν μία δουλειά, για τη χαρά της μάθησης, ή για να έχουν πρόσβαση σε κάποια σημαντική δραστηριότητα ή πλεονέκτημα μέσα από αυτό που κάνουν.

Τα υπεύθυνα παιδιά, που συνήθως κινητοποιούνται από εσωτερικά κίνητρα, δεν είναι ευάλωτα στην πίεση των συνομηλίκων, ούτε υπακούουν τυφλά, όπως κάνουν άτομα που επιθυμούν απλά να ευχαριστούν τους άλλους (παιδιά για τα οποία η αποδοχή των άλλων λειτουργεί σαν κίνητρο). Παρ' όλο που τα υπεύθυνα παιδιά ενδιαφέρονται για τις απόψεις των άλλων, και λαμβάνουν υπ' όψιν τους τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων, μπορούν να πάρουν αποφάσεις βασισμένα στο τι είναι καλύτερο γι' αυτά, ακόμα κι αν ριψοκινδυνέψουν να γελοιοποιηθούν, ή να μην γίνουν αποδεκτά.

Τα υπεύθυνα παιδιά λαμβάνουν υπ' όψιν τους τι επιλογές έχουν και δεν κάνουν απλά "αυτό που τους λένε". Τείνουν να συνεργάζονται πολύ πιο συνειδητά από τα άτομα που απλά θέλουν να ευχαριστήσουν τους άλλους, λαμβάνουν υπ' όψιν τους τις διάφορες επιλογές που μπορεί να έχουν αντί να κάνουν μία επιλογή αυτόματα για να αποφύγουν κάποια διαμάχη ή την αρνητική αντίδραση κάποιου άλλου.

Τα υπεύθυνα παιδιά σπάνια θα "κατηγορήσουν" κάποιον άλλο για τις επιλογές τους. Μπορεί να κάνουν κάποιες λάθος επιλογές αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στην έλλειψη εμπειριών ή στην λανθασμένη εκτίμηση κάποιων καταστάσεων.

Τα υπεύθυνα παιδιά έχουν εμπιστοσύνη στο ένστικτο τους και στην ικανότητά τους να φροντίσουν τον εαυτό τους χωρίς να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, απλά να αποφύγουν κάποιος ή κάποιοι να τους γελοιοποιήσουν ή να τους εγκαταλείψουν αβοήθητους. Μπορούν να κατανοήσουν και να εκφράσουν τις προσωπικές τους ανάγκες και πιστεύουν ότι μπορούν να επηρεάσουν και να ελέγξουν την ζωή τους.

Τα υπεύθυνα παιδιά μπορούν πολύ εύκολα να βρουν πώς σχετίζονται οι πράξεις τους και οι συνέπειες αυτών των πράξεων. Τα αρνητικά αποτελέσματα είναι αποτέλεσμα των δικών τους επιλογών και όχι κάποιου άλλου λάθος. (δηλαδή εάν δεν πάρει καλό βαθμό σε κάποιο μάθημα δεν λέει ότι ο δάσκαλος δεν με συμπαθεί, αλλά εγώ δεν διάβασα αρκετά).

Τα υπεύθυνα παιδιά έχουν ανεπτυγμένη την ικανότητα λήψης αποφάσεων. Αυτό συμβαίνει διότι είναι εξασκημένα να βλέπουν τις διαθέσιμες επιλογές, ξέρουν να προβλέπουν το αποτέλεσμα των επιλογών αυτών και κάνουν τις επιλογές τους συνειδητά γνωρίζοντας τις συνέπειες.

Τα υπεύθυνα παιδιά δεν εξαρτώνται από κάποια ανώτερη δύναμη ή αρχή για να κινητοποιηθούν (δηλαδή δεν περιμένουν ο δάσκαλος ή ο γονιός να τους δώσει κίνητρα για να κάνουν κάτι). Το πιθανότερο είναι ότι θα ρωτήσουν ερωτήσεις και θα πάρουν πρωτοβουλίες αντί απλά να περιμένουν να τους πουν τι να κάνουν.

Τα υπεύθυνα παιδιά μπορεί να διχάζονται ανάμεσα σε αυτό που θέλουν αυτά να κάνουν και αυτό που θέλει κάποιος άλλος να κάνουν. Μπορούν όμως να διαπραγματεύονται και να βρίσκουν λύσεις στις οποίες δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, και επιλύουν αυτούς τους διχασμούς χωρίς να λειτουργούν με αρνητικούς ή καταστροφικούς τρόπους.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να είναι υπεύθυνα και ανεξάρτητα;

Θα πρέπει να περνάτε το μήνυμα στα παιδιά ότι τα αγαπάτε και τα αποδέχεστε χωρίς όρους (όχι σαν μεριές μαμάδες που ακούμε να λένε σε πολύ μικρά παιδάκια "εάν δεν φας το φαγητό σου η μαμά δεν θα σε αγαπάει" - δηλαδή τι γίνεται η μαμά αγαπάει το παιδί της όταν τρώει όλο το φαγητό του; ή "εάν δεν είσαι καλός μαθητής στο σχολείο δεν θα σε αγαπάει ο μπαμπάς" - γιατί μόνο οι καλοί μαθητές δικαιούνται πατρική αγάπη; οι κακοί δηλαδή τι γίνονται;) άσχετα από το εάν συμφωνείτε ή όχι από τις επιλογές των παιδιών σας. 

Ελέγξτε πόσο προσκολλημένοι είστε σε συγκεκριμένα αποτελέσματα (πχ εάν έφαγε το φαΐ του ή εάν έφερε καλούς βαθμούς στο σπίτι). Μην προσφέρετε επιλογές ελπίζοντας ότι το παιδί σας θα επιλέξει την "σωστή" ώστε να έχει την αποδοχή σας (όταν δίνετε επιλογές θα πρέπει να είστε εξ ίσου σύμφωνη με όλες - κάποτε μία μαμά ήλθε στο γραφείο σε έξαλλη κατάσταση λέγοντας "πάει δεν γίνεται έδωσα επιλογές στα παιδιά να φάνε παγωτό ή φρούτο και αυτά επέλεξαν να φάνε παγωτό. Άκου εκεί να διαλέξουν το παγωτό και όχι το φρούτο που είναι τόσο υγιεινό" μα δεν θα βάλετε σαν επιλογές το παγωτό και το φρούτο, εάν θέλετε τα παιδιά σας να φάνε φρούτο θα πείτε " τι θέλετε να φάτε για φρούτο πορτοκάλι ή αχλάδι;"

Φροντίστε να είστε τα ζωντανά παραδείγματα για τα παιδιά σας. Πάρτε την ευθύνη για την συμπεριφορά σας και την ευτυχία σας. Φροντίστε να είστε ελαστικός και να αλλάζετε συμπεριφορά, πεποιθήσεις και στάση ζωής εάν συναντήσετε καταστάσεις που οι υπάρχουσες αντιλήψεις ή συμπεριφορά δεν λειτουργούν. Μην περιμένετε ν' αλλάξει όλος ο κόσμος κι εσείς ούτε να κουνήσετε από τις απόψεις σας.

Σε γενικές γραμμές να είστε πιο ανοιχτοί να βλέπετε πώς εξελίσσονται διάφορες καταστάσεις (για παράδειγμα, πώς μαθαίνει το παιδί σας ή πώς παίρνει αποφάσεις, τι διαδικασίες ακολουθεί) και όχι να είστε προσκολλημένοι στο αποτέλεσμα (τα αποτελέσματα των επιλογών ή της συμπεριφοράς των παιδιών σας). Προσπαθήστε να έχετε στο νου σας μακροχρόνιους στόχους, ιδιαίτερα να διατηρήσετε την ποιότητα της σχέσης σας με τα παιδιά σας.

Προσφέρετε στα παιδιά σας επιλογές μέσα σε όρια που εσείς θεωρείτε αποδεκτά (αυτός είναι ένας υπέροχος τρόπος να ενθαρρύνετε σχέσεις συνεργασίας χωρίς να καταλήξετε σε απειλές ή απαιτήσεις).

Εμπιστευτείτε την ικανότητα του παιδιού σας να πάρει σωστές αποφάσεις, ακόμα και εάν δεν έχετε πολλές αποδείξεις γι αυτό ακόμα. Προσφέρετε επιλογές που γνωρίζετε ότι το παιδί σας μπορεί να καταφέρει. Όσο το παιδί αποκτά ικανότητες και εμπιστοσύνη στον εαυτό του, διευρύνετε τον αριθμό και τον τύπο των επιλογών που θα δίνετε. Μειώστε τα πράγματα που εσείς κάνετε για τα παιδιά σας ακόμα και εάν γνωρίζετε ότι αυτό που θα κάνετε είναι το καλύτερο για τα παιδιά.

Εκφράστε τις προτάσεις σας με θετικό τρόπο, υποσχόμενοι θετικά αποτελέσματα "όταν κάνεις …. Θα κάνουμε αυτό… " π.χ. "'όταν το δωμάτιό σου είναι τακτοποιημένο μπορούμε να πάμε στο πάρκο να παίξεις με τους φίλους σου" και όχι "εάν δεν φτιάξεις το δωμάτιό σου δεν έχει βόλτα στο πάρκο".

Διατηρείστε τις συναλλαγές σας με τα παιδιά σας σε επίπεδο ανταμοιβών. Αρχίστε να σκέφτεστε τις συνέπειες σας τα θετικά αποτελέσματα της συνεργάσιμης συμπεριφοράς των παιδιών σας, των καλών επιλογών που έκαναν ή ότι θυμήθηκαν να κάνουν κάτι που είχαν υποσχεθεί.

Σεβαστείτε τις ανάγκες και τις επιθυμίες των παιδιών σας. Ακόμα και εάν έχετε τον τελικό λόγο στις περισσότερες περιπτώσεις έχετε στο νου σας ότι οι ανάγκες και τα συναισθήματα των παιδιών είναι σημαντικά.

Εξετάστε με ποιο τρόπο αισθάνεστε ανασφαλής ή ότι απειλείστε όταν το παιδί σας δείχνει δείγματα ανεξαρτησίας. Κάνετε ο,τιδήποτε χρειάζεται για να αντιμετωπίσετε αυτά σας τα συναισθήματα χωρίς όμως να εμπλακείτε στην εξέλιξη του παιδιού.

Αφήστε το παιδί να πειραματιστεί και να έχει την εμπειρία των συνεπειών εσφαλμένων επιλογών (σε περιπτώσεις βέβαια που δεν κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα). Μέσα από τα λάθη τους μαθαίνει. Αφήστε το παιδί σας να πάρει την ευθύνη των πράξεών του και να αλλάξει συμπεριφορά όταν διαπιστώσει ότι η υπάρχουσα δεν έχει τα ικανοποιητικά αποτελέσματα που θα ήθελε.

Βέβαια όλα αυτά που μέχρι στιγμής αναφέραμε είναι σημαντικά. Εάν λάβουμε υπ' όψιν μας όμως ότι για τα παιδιά μας λειτουργούμε σαν πρότυπα - και βλέπουμε γονείς να λένε στα παιδιά τους "μην κάνεις ότι κάνω κάνε αυτά που σου λέω" - τότε καταλαβαίνουμε ότι είναι εξ ίσου σημαντικό να δείχνουμε κι εμείς δείγματα υπευθυνότητας και ανεξαρτησίας. Και βέβαια το σημαντικό είναι να μην προσπαθούμε να προσποιηθούμε αλλά να δείχνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε στα παιδιά μας - στην αντίθετη περίπτωση θα καταλάβουν ότι λέμε ψέματα. 

Πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό;

- Όταν επιστρέφουμε πράγματα που έχουμε δανειστεί στην ώρα τους και στην κατάσταση που τα πήραμε.

- Όταν δεν κατηγορούμε άλλους ή προβάλλουμε δικαιολογίες. 
- Πάρτε την ευθύνη των πράξεων και των λεγομένων σας.

- Εάν κάνετε κάτι λάθος απολογηθείτε γι αυτό και προσπαθήστε να επανορθώσετε.

- Αλλάξτε συμπεριφορές που αποδεδειγμένα δεν λειτουργούν ή είναι αρνητικές

- Να είστε συνεπείς στις υποχρεώσεις σας. Κάντε ότι έχετε πει ότι θα κάνετε, να είστε εκεί που έχετε πει στην ώρα σας. 
- Προσπαθήστε, όταν αυτό είναι εφικτό, να δώσετε περισσότερα απ' αυτά που έχετε πει.

- Προσέχετε τον εαυτό σας. Μην υποθέτετε ότι κάποιος άλλος θ' αναλάβει αυτή την ευθύνη και θα κάνει κάτι για εσάς.

- Ζητάτε αυτά που θέλετε. Γνωστοποιήστε στους άλλους τι ακριβώς ζητάτε και επικοινωνήστε το ευθέως - βλέπουμε πολλούς ανθρώπους να λένε "αφού με αγαπάει θα πρέπει να ξέρει και τι θέλω, του το δίνω να το καταλάβει με τον τρόπο μου δεν το βλέπει και μετά λέει πως με αγαπάει;" όχι μπορεί οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν να μας αγαπούν αλλά δεν είναι μάγοι. Είναι δική μας ευθύνη να εκφράσουμε τις ανάγκες και τα θέλω μας.

- Ξοδεύετε μόνο αυτά που μπορείτε να ξοδέψετε. Είναι πολύ κοινό στην εποχή που ζούμε να βλέπουμε ανθρώπους να καταναλώνουν πέρα από τις δυνατότητές τους.

- Σε περίπτωση που κάποια σύγκρουση μεταξύ του παιδιού σας και εσάς υπάρξει, συζητήστε το απ' ευθείας με το παιδί σας. (το να συζητήσετε το θέμα που σας απασχολεί με κάποιο σύμβουλο ή με τον/την σύζυγο σας είναι τελείως διαφορετικό από το "περίμενε να δεις όταν γύρισε ο πατέρας σου σπίτι" - τελικά ο μπαμπάς είναι ο μπαμπούλας της υπόθεσης;).

- Σε συζητήσεις γίνετε το πρότυπο χρησιμοποιώντας υπεύθυνη γλώσσα αντί να χρησιμοποιείτε εκφράσεις που σας κάνουν να φαίνεστε θύμα. Για παράδειγμα λετε "δεν θέλω να το κάνω αυτό " αντί " δεν με αφήνει να το κάνω αυτό" η "έκανα μια λανθασμένη επιλογή" αντί "αυτή με έκανε να κάνω αυτό" ή ακόμα "σε παρακαλώ χαμήλωσε τη φωνή σου όταν μου μιλάς" αντί "με κάνεις να θυμώνω όταν μιλάς με αυτόν τον τρόπο".

- Κάνετε επιλογές βασιζόμενοι στις αξίες σας και στις ανάγκες του παιδιού σας αντί να παίρνετε αποφάσεις για τις πράξεις σας βασιζόμενοι στο πώς θα σας χαρακτηρίσουν άλλοι ενήλικες ή πως οι άλλοι θ' αντιδράσουν στις αποφάσεις σας. Ψάξτε μέσα σας την ανάγκη σας να έχετε την επιβεβαίωση κάποιου άλλου ατόμου ή την ανάγκη σας να αποφύγετε την αρνητική κριτική ή τη σύγκρουση .

- Και το βασικότερο ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΣΑΣ.

Τελειώνοντας θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σε ορισμένα βασικά σημεία. Θέλουμε να έχουμε παιδιά υπεύθυνα και να υπάρχει μέσα στο σπίτι μία αίσθηση ισότητας. 

Προσοχή όμως τα παιδιά σας δεν είναι ίσα με εσάς. Δεν παύουν να είναι παιδιά και εσείς γονείς. Εσείς είστε υπεύθυνοι για την καλή λειτουργία της οικογένειάς σας και όχι τα παιδιά. Ακόμα και όταν δίνετε επιλογές αυτές είναι πράγματα στα οποία εσείς συμφωνείτε και πάντοτε περιορισμένα. Ένα παιδί ιδιαίτερα εάν είναι μικρής ηλικίας, δεν μπορεί να επιλέξει όταν έχει πολλές εναλλακτικές. 

Συνήθως για μικρά παιδιά δύο είναι αρκετές, για μεγαλύτερα τρεις ή τέσσερις. Για παράδειγμα εάν θέλετε το παιδί σας να κάνει μπάνιο (το έχω ακούσει και αυτό) δεν θα πείτε "θέλεις Νικολάκη μου να κάνεις μπάνιο;" γιατί οι πιθανότητες είναι ότι θα σας πει "όχι" θα πείτε όμως "Νίκο θα κάνεις μπάνιο τώρα ή σε μισή ώρα;" τότε δίνετε κάποιες εναλλακτικές στις οποίες και στις δύο περιπτώσεις εσείς είστε σύμφωνοι.

Φιλικά

Ελενα Μεταξά

Άραγε πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά μας στο σχολείο;

Ένας δάσκαλος απαντά

Συνήθως κρίνουμε τα παιδιά μας από τη συμπεριφορά τους όταν είμαστε παρόντες, κάτι που είναι απολύτως λογικό και αυτονόητο. Εξάλλου, είναι πολύ δύσκολο για έναν γονιό να φανταστεί ότι το παιδί του λειτουργεί και πράττει τελείως διαφορετικά εκτός οικογένειας. 

Γι’ αυτό, όταν ο δάσκαλος του επισημαίνει διαφορετικές συμπεριφορές, είτε θετικές είτε αρνητικές, ο γονιός ξαφνιάζεται.

Ωστόσο, οι παράγοντες που επιδρούν στην ψυχολογία ενός παιδιού όταν βρίσκεται στο περιβάλλον του σχολείου είναι πολλοί και σημαντικοί. 

Ένας δάσκαλος, με πολυετή εμπειρία μας εξηγεί όλα όσα θέλουμε να μάθουμε για τη συμπεριφορά των παιδιών μας όταν… δεν είμαστε μπροστά!
«Για τα παιδιά σας, τα οποία γίνονται για λίγες ώρες της ημέρας και παιδιά μου, έχω να σας πω τα εξής:

Τα παιδιά στο σχολείο είναι η μικρογραφία σας
Μπορεί στο σπίτι να κάνουν το παν για να ξεχωρίσουν από εμάς ή να εκδηλώνουν πιο ελεύθερα τον πραγματικό τους εαυτό, αλλά στο σχολείο αναπαράγουν τις αρχές και τις συμπεριφορές που βλέπουν στο σπίτι τους. 

Το γονεϊκό πρότυπο λειτουργεί καθοριστικά μέσα τους και επηρεάζει τη συμπεριφορά τους. 

Εάν, λοιπόν, σας βλέπουν συνεχώς θυμωμένους να φωνάζετε, το πιθανότερο είναι πως στο σχολείο θα έχουν την τάση να γκρινιάζουν και να μπλέκουν σε καβγάδες. Αντίθετα, εάν το πρότυπό τους είναι η ευγένεια και η ηρεμία, θα αναπαράγουν με ευκολία το ίδιο μοντέλο.

Δεν καταφέρνουν πάντα όσα και στο σπίτι
Στο σπίτι, με την υποστήριξη και την ασφάλεια που τους παρέχετε, μπορούν να συγκεντρωθούν και να λύσουν τις ασκήσεις των μαθηματικών. 

Αυτό όμως δε σημαίνει πως θα έχουν τις ίδιες επιδόσεις και στο σχολείο. Το ανταγωνιστικό περιβάλλον, η φασαρία, η επιθυμία για παιχνίδι ή το άγχος που ενδέχεται να τους προκαλεί ο δάσκαλος, μπορεί να τα επηρεάσουν και να μην βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό!

Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρόλο στη σχολική κοινωνία
Μπορεί το αγγελούδι σας, το οποίο είναι ζωηρό και απαιτητικό στο σπίτι, να συμπεριφέρεται με σύνεση και συστολή μπροστά στους συμμαθητές του. 

Καταλαβαίνω πως αυτό μπορεί να σας ξαφνιάσει, όμως εξηγείται. Κάθε άνθρωπος συμπεριφέρεται ανάλογα με τον κοινωνικό ρόλο που αναλαμβάνει. 

Τι εννοώ; 

Εάν στην μικρή κοινωνία του σχολείου, το ζωηρό κατά τα’ άλλα παιδί, θελήσει να φορέσει την ταμπέλα του «συνεσταλμένου και εξυπηρετικού» για να ταιριάξει στο υπόλοιπο σύνολο, θα την υπηρετήσει πιστά! 

Αντίθετα, ένα ήσυχο και υπάκουο παιδί στο σπίτι μπορεί να αναζητήσει έναν πιο φασαριόζικο ρόλο στο σχολικό περιβάλλον.

Όταν είστε μακριά, ανθίζουν…
… κι αυτό σημαίνει πως κάνετε εξαιρετική δουλειά ως γονείς! Όταν είναι μακριά σας έχουν την ευκαιρία να αναλάβουν την ευθύνη του εαυτού τους, να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους και να σταθούν στα δικά τους πόδια. 

Όλα όσα τους μαθαίνετε στο σπίτι για την αυτονομία τους μπαίνουν αυτόματα σε εφαρμογή και απλά… ανθίζουν!

Είναι πιο χαρούμενα απ' ό,τι νομίζετε
Μπορεί επιστρέφοντας σπίτι να γκρινιάζουν επειδή κουράστηκαν, πείνασαν, μάλωσαν με τον φίλο τους ή δεν έγραψαν καλά στο τεστ, αλλά πιστέψτε με, η πραγματικότητα δεν είναι τόσο… δυσοίωνη! 

Τα παιδιά στο σχολείο είναι χαρούμενα και προσαρμόζονται στις καλές αλλά και στις κακές στιγμές με απόλυτη ευκολία! 

Είμαι δάσκαλος και παράλληλα μπαμπάς και αυτό σας το εγγυώμαι!

Τα σκέφτεστε περισσότερο απ’ ό,τι εκείνα εσάς!
Δεν θέλω να σας πληγώσω, αλλά είναι η ωμή αλήθεια. 

Είμαι σίγουρος πως κάθε τρεις και λίγο, είτε είστε σπίτι είτε στο γραφείο, περνάει από το μυαλό σας η σκέψη τους: 

είπαν καλά ιστορία; 

Έβαλαν τόνους στην ορθογραφία; 

Άραγε, έφαγαν το μήλο τους; 

Σχόλασαν; 

Μήπως κρυώνουν; 

Λυπάμαι που σας προσγειώνω στην σκληρή πραγματικότητα, αλλά εκείνα δεν σας σκέφτονται παρά μόνο λίγο πριν σχολάσουν. Πάω στοίχημα πως όλα σκέφτονται το ίδιο: τι να έχει μαγειρέψει η μαμά;».

Αλεξάνδρα Κεντρωτή
popsugar.com
mama365.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο ..

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποια πράγματα σου δίνουν χαρά μέσα στη μέρα;

Πάντα ήμουν πρόσχαρος και αισιόδοξος άνθρωπος κι έβρισκα κάτι θετικό σε όλες τις δύσκολες καταστάσεις, όμως δεν είναι πάντα εύκολο. Όταν για εμένα τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο, πάσχιζα να βρω έστω και μια ακτίνα ελπίδας.

Καθετί όμορφο και θαυμάσιο και απολαυστικό είχε χαθεί και δεν μπορούσα να το δω.

Ένα πρωί, την ώρα που έκανα ζεστό ντους, αποφάσισα ότι έπρεπε να φτιάξω μια λίστα με πράγματα που όλοι προσμένουμε. Σκέφτηκα ότι και άλλοι άνθρωποι μπορεί να χρειάζονταν μια παρόμοια λίστα, και θα μπορούσαν ίσως να συγκεντρώσουν τα δικά τους πράγματα, κι έτσι να φτιάξουμε όλοι μαζί ολόκληρο απόθεμα.

Είπα στον εαυτό μου πως δεν έχει σημασία πόσο άσχημη είναι η κατάσταση, επειδή πάντα υπάρχει κάτι φωτεινό στον ορίζοντα – ακόμα κι αν πρέπει να μισοκλείσουμε τα μάτια μας για να το δούμε. Ακόμα κι αν πρέπει να το δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι.

Το δικό μας το φως μπορεί να κρύβεται ακόμα και στα πιο απλά καθημερινά πράγματα. Εγώ συνειδητοποίησα ότι υπάρχει τεράστια παρηγοριά σε πολυαγαπημένα γνωστά βιβλία. Τα καινούρια βιβλία είναι συναρπαστικά, αλλά τους δύσκολους καιρούς στρέφομαι σε παλιούς φίλους. Είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι.

Καθώς έφτιαχνα τη λίστα μου, συνειδητοποίησα ότι πολλά από αυτά τα πράγματα  μπορούσαν να πραγματοποιηθούν αμέσως.  Είναι πολύ ευχάριστο να περιμένεις κάτι, αλλά είναι εξίσου ευχάριστο να μπορείς να το ικανοποιήσεις αμέσως.

Για παράδειγμα αν έχετε ένα αβγό στο σπίτι σας, μπορείτε να ζωγραφίσετε πάνω του ένα πρόσωπο. Κανείς δεν θα σας εμποδίσει. Και θα ανυπομονείτε να ανοίξετε το ψυγείο.

«Γεια σου, Αβγό!» θα λέτε. Θα διασκεδάσετε αφάνταστα. Πιστέψτε με.

Ανέβασα την πρώτη παρτίδα εικόνων στο Instagram και η ανταπόκριση ήταν το κάτι άλλο. Έλαβα δεκάδες –δεκάδες δεκάδων– εικόνες αυγών με πρόσωπα ζωγραφισμένα πάνω τους.

Οι άνθρωποι μου μιλούσαν για τα αγαπημένα τους αποσπάσματα από τα αγαπημένα τους βιβλία. Έφτιαχναν μάφιν και τα πήγαιναν σε γείτονες, σε διασώστες και πρώτους ανταποκριτές. Μου μιλούσαν για πράγματα που έμαθαν και για πράγματα που θα ήθελαν να μάθουν. Οι νέες τους ικανότητες ενέπνευσαν και άλλους, που ορκίστηκαν να καταπιαστούν με το σκάλισμα στο ξύλο ή με τη ζυθοποιία. Ασχολούμασταν με διάφορα πράγματα και την ίδια στιγμή τα περιμέναμε πώς και πώς.

Όταν ρωτάω διάφορους ανθρώπους τι περιμένουν πώς και πώς στη ζωή, η απάντηση που ακούω –πιο συχνά από κάθε άλλη– είναι… «Έναν καφέ».

Η διαδικασία παρασκευής του καφέ αποτελεί απόλαυση για πάρα πολλούς ανθρώπους: να πετάς τον χθεσινό αλεσμένο καφέ που έχεις φτιάξει, να αλέθεις φρέσκους κόκκους, να περιμένεις το πρώτο απότομο παφ-παφ τσαφ-τσαφ από τη μηχανή εσπρέσο ή το πρώτο κόχλασμα-γουργούρισμα, αν φτιάχνεις τον καφέ σου σε καφετιέρα.

Κάποιοι περιμένουν πώς και πώς να πιουν καφέ σε μια αγαπημένη κινητή καντίνα στη γωνιά κάποιου δρόμου, ή να πάρουν καφέ από έναν γοητευτικό μπαρίστα, ή να τον πιουν από ένα ωραίο θερμός– ώστε να χαλαρώσουν την ώρα που βγάζουν βόλτα τον σκύλο νωρίς το πρωί. Ο καφές είναι το σπρώξιμο και η τόνωση που χρειαζόμαστε για να ξεκινήσουμε και να συνεχίσουμε τη μέρα.

Ακόμα και αυτή η μικρή χαρά, δημιουργεί προσμονή και αρκεί για να σου αλλάξει την μέρα. Η φίλη μου η Μελίσα μου λέει πως έχει πάρει μια πολύ καλή, καινούρια καφετιέρα κι έχει αρχίσει να πηγαίνει για ύπνο όλο και νωρίτερα ώστε να έρχεται πιο γρήγορα το πρωί.

Περισσότερα ...

 

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γονείς, μη “λιθοβολείτε” τα παιδιά σας!

Πολλές φορές, ως εκπαιδευτικοί, έχουμε δει τους μαθητές μας να κλαίνε,να απελπίζονται.
Έχουμε δει τους μαθητές μας να μετατρέπονται κυριολεκτικά σε ανθρώπινο ράκος, όταν δίνουμε βαθμολογίες γραπτών δοκιμασιών ή τους ελέγχους απόδοσης.

Παιδιά κλαίνε,θυμώνουν με τον εαυτό τους, δεν ξέρουν πώς να ξεσπάσουν και μετατρέπονται σε σκιές μέσα στις τάξεις ή γίνονται επιθετικοί προς τον εκπαιδευτικό τους αλλά και προς τους συμμαθητές τους. 

Πάντα η ίδια απάντηση όταν τα ρωτάς «τι έχεις» και πάντα με τον ίδιο τρόπο. «Θα με μαλώσουν ΑΝ ΔΕΝ ΦΕΡΩ καλό βαθμό και αν δεν ανεβάσω το βαθμό μου» ή «Τι θα πω στη μαμά μου ή στο μπαμπά μου; Πώς θα τους πω ότι πήρα 7 ή 17 ή 57%; Φοβάμαι.. Πώς να τους το πω» και εκεί το παιδί "σπάει" και ως εκπαιδευτικός έχεις να παλέψεις με τους φόβους αυτού του παιδιού και ταυτόχρονα να το κάνεις να δει τη μοναδικότητά του. 

ΓΟΝΕΙΣ αναγνωρίζετε κάπου τον εαυτό σας; 

Πιστεύετε ότι αυτό το λέει το παιδί σας; Για σκεφτείτε λίγο πιο προσεκτικά. Ναι, είστε αρκετοί -μην πω πολλοί- οι γονείς που έχετε προκαλέσει στα παιδιά σας όχι μόνο τα συναισθήματα αλλά και τις αντιδράσεις που προανέφερα.

Δεν μπορείτε να σκεφτείτε τι ενήλικο δημιουργείτε. 

Κάθε νόμισμα έχει 2 όψεις. Έτσι έχουμε και δυο αντιδράσεις παιδιών Και από τις δύο πλευρές έχουμε παιδιά που τρελαίνονται κυριολεκτικά από τη χαμηλή (για εσάς ) βαθμολογία. 

Η μία πλευρά έχει παιδιά που κλαίνε, που ακόμα και αν γνωρίζουν τις αδυναμίες τους εκλιπαρούν κυριολεκτικά για ένα καλύτερο βαθμό και γίνονται ικέτες για να μη χάσουν τη δική σας αγάπη (γιατί του μάθατε πως η αγκαλιά και η αγάπη πάει με το βαθμό στα μαθήματα αλλά και με τις επιτυχίες του) αλλά και επειδή φοβούνται τις φωνές σας, έχει παιδιά που απομονώνονται από το σύνολο και δεν μιλάνε ειδικά αν δεν έχουν διαβάσει καλά επειδή φοβούνται μην αλλάξει ο βαθμός τους και κρύβονται πίσω από τους συμμαθητές τους του μπροστινού θρανίου, παιδιά που έρχονται στο σχολείο και μας λένε «με τρέλανε κυρία. 40 ΑΣΚΗΣΕΙΣ μου έβαλε η μαμά να κάνω» και σε παρακαλάει να δώσεις 4 παραπάνω εσύ για να γλιτώσει το μαρτύριο των ασκήσεων στο σπίτι, παιδιά που σου λένε «δεν με καταλαβαίνει, κυρία.»

«Εξηγώ πως προσπαθώ αλλά με πιέζει στο σπίτι ΠΟΛΥ. Δεν με καταλαβαίνουν» και εσύ ξέρεις πως πραγματικά προσπαθεί αλλά “δεν το χει” στο βαθμό που οι γονείς περιμένουν και αναρωτιέσαι γιατί δεν βλέπουν τα άλλα που έχει το παιδί τους. 

Από την άλλη πλευρά του νομίσματος έχουμε την άλλη αντίδραση. Περιλαμβάνει αυτά που προανέφερα αλλά έχει και άλλα…

Είναι οι μαθητές που γράφουν στα τετράδιά τους ή στα θρανία τους “είμαι ηλίθιος”, όταν δεν παίρνουν μπράβο σε ένα διαγώνισμα, που "κλέβουν" στα διαγωνίσματα για να μη σας ακούν να λέτε «τι βαθμό πήρες»..., που αρχίζουν και συμπεριφέρονται εριστικά στους συμμαθητές τους ειδικά σε αυτούς που δεν είναι καλοί μαθητές, που προκαλούν προβλήματα γιατί μεταφέρουν την πίεση που νιώθουν στο σπίτι στο σχολείο, είναι το παιδί σας που όλη του η ζωή γίνεται το κυνήγι του βαθμού σαν να είναι πράγματι αυτό και προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί (ακόμα και να παραβεί κανόνες)για να το πετύχει....

Είναι το παιδί που η αριστεία είναι το φάρμακο για όλα και που αν δεν είναι άριστος είναι "ενα μηδενικό".

Και αλίμονο αν αυτός ο μαθητής χάσει κάτι. Χάνει τη γη από τα πόδια του. Θεωρεί πως χάνει την κυρίαρχη θέση του. 

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ πλευρές του νομίσματος έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Παιδιά σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. 

Παιδιά που όλη τους η ζωή είναι οι σχολικοί βαθμοί. 

Παιδιά που νιώθουν ανεπαρκή, "χαζά" "καθυστερημένα" τα ίδια (είναι λέξεις παιδιών ΄που ακούμε σε περιπτώσεις βαθμολογιών) παιδιά που φοβούνται την αντίδραση των γονιών τους επειδή κυριολεκτικά τα ισοπεδώνουν.

Και εμείς βλέπουμε τις αντιδράσεις τους τις αναγνωρίζουμε και σε αρκετές περιπτώσεις προχωρούν ακόμα παραπέρα μα εκεί είναι αδύνατο να επέμβουμε μόνοι μας. 

Πολλές φορές κρίνεται απαραίτητο να παρέμβει ειδικός παιδοψυχολόγος γιατί η “ζημιά” στην ψυχή του παιδιού είναι πιο μεγάλη και η πληγή του πιο βαθιά αλλά δυστυχώς πολλοί γονείς δεν μας ακούτε όταν σας το προτείνουμε.

Και φτάνουμε στην εφηβεία και εκεί είναι που αυτά τα παιδιά στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ αν αποτύχουν θεωρούν πως τελείωσε η ζωή τους και δυστυχώς κάθε χρόνο πολλά από αυτά φτάνουν ακόμα και στο σημείο να κάνουν κακό στον εαυτό τους....

 

Γονείς μη λιθοβολείτε τα παιδιά σας.

Δεν έχουν όλα αυτά που εσείς ονειρεύεστε. Δεν μπορούν να κατέχουν όλα τα γνωστικά αντικείμενα που εσείς πιστεύετε πως είναι θέμα τακτικής και προγραμματισμού να μάθουν και τα πιέζετε να τα καταφέρουν. 

Αποδεχτείτε και το 8/10 και το 15/20  και το 50/100 σε ένα μάθημα, αν βλέπετε πως το παιδί σας προσπαθεί και δεν τα καταφέρνει. Έχει άλλα τόσα θετικά στοιχεία που θα πρέπει να δείτε. Αγκαλιάστε το παιδί σας για αυτό που είναι και όχι για αυτό που ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ να είναι…

...........

η συνέχεια εδώ: energospolitis

Μην κατηγορείτε τη Γενετική για την επιθετική συμπεριφορά της κόρης. Είναι περισσότερο Ανατροφή παρά Φύση.

Ε: Αναζητώ συμβουλές για το πώς να αντιμετωπίσω την υπερβολικά επιθετική στάση του σχεδόν 6χρονου παιδιού μου. Γνωρίζω ότι το να γουρλώνεις τα μάτια, να αντιμιλάς, κλπ., είναι συνηθισμένα για την ηλικία, αλλά, όπως το έθεσε η νηπιαγωγός μας, είναι το «πιο αυθόρμητο κοριτσάκι» με το οποίο δούλεψε ποτέ στις δεκαετίες της ως δασκάλα προσχολικής ηλικίας.  

Ήμουν παρόμοια ως παιδί και οι γονείς μου μού έλεγαν επανειλημμένα ότι η συμπεριφορά μου ενοχλούσε και ότι ήμουν δυσάρεστη στους γύρω μου. Μόλις μεγάλωσα και συνειδητοποίησα πόσες φιλίες είχαν λήξει λόγω της στάσης μου, μπόρεσα να κάνω μια αλλαγή. Τι μπορώ να κάνω για την κόρη μου; Δεν έχω ιδέα αν αυτή η διαδικασία «να έχεις συμπεριφορά, να χάνεις φίλους, να μαθαίνεις από τα λάθη» είναι αναπόφευκτη. Από τη μια, θέλω να είναι λίγο αυθάδης, να μην φοβάται να πει τη γνώμη της και να μην είναι ευγενική σε κάποιο λάθος. Αφετέρου, πώς μπορώ να την κάνω να δει ότι αυτό το επίπεδο συμπεριφοράς μπορεί να την αποξενώσει; Δεν θέλω να την αλλάξω. Θέλω απλώς να καταλάβει την αξία ενός φίλτρου για να μετριάσει τον τρόπο που φέρεται.

Α: Υπάρχει μια σειρά από κόκκινες σημαίες σε αυτήν την ερώτηση και θέλω να τις οριοθετήσω για να μπορέσουμε να διευκρινίσουμε το πραγματικό ζήτημα. Δεν είμαι επικριτικός απέναντί ​​σας. Αντίθετα, θέλω να επισημάνω ορισμένες ανησυχίες, ώστε να μπορέσουμε να προσδιορίσουμε τι μπορείτε να αλλάξετε στη γονική σας ζωή.

Πρώτον, το να γουρλώνεις τα μάτια, να αντιμιλάς, κλπ., δεν είναι συμπεριφορές κατάλληλες για την ηλικία της κόρης σου. Αν και μερικές φορές το βλέπουμε αυτό σε παιδιά πολλών ηλικιών, η συνεχής επιθετικότητα δεν είναι ενδεδειγμένη. Αυτό είναι σημάδι βαθύτερης απογοήτευσης. Θέλω να σας αποτρέψω από τον τρόπο σκέψης «τα μικρά κορίτσια είναι απλώς αυθάδη». Είναι το ίδιο με το να λέμε «τα αγόρια θα γίνουν αγόρια» όταν τα μικρά αγόρια είναι βίαια, και ξέρω ότι μπορούμε να κοιτάξουμε πιο βαθιά εδώ. 

Δεύτερον, η αυθάδεια και η επιθετικότητα δεν είναι γενετικά. Ξέρω ότι είναι εύκολο να δεις τον εαυτό σου στο παιδί σου, αλλά η ευαισθησία δεν μεταβιβάζεται μέσω των γονιδίων. Λέω ότι δεν βλέπω γενιές με ισχυρές γυναίκες, να διαδέχονται η μία μετά την άλλη. Φυσικά και όχι. Αυτό είναι περισσότερο ανατροφή παρά φύση. Αν κοιτάξετε τις κλίμακες ιδιοσυγκρασίας, οι εξωστρεφείς γονείς μπορούν να έχουν εξωστρεφή παιδιά και οι ντροπαλοί γονείς μπορεί να έχουν ντροπαλά παιδιά. Αλλά αυθάδεια; Δεν υπάρχει ιδιοσυγκρασία αυθάδης. Η αυθάδεια είναι σημάδι κάτι άλλου.

Τρίτον, μπορεί να είναι αρκετά φυσιολογικό για τα παιδιά να είναι αγενή στο σπίτι, ενώ συμπεριφέρονται σαν άγγελοι στο σχολείο, αλλά η κόρη σας αποκαλείται το «πιο αυθόρμητο κοριτσάκι» στον παιδικό σταθμό από έναν δάσκαλο που έχει εμπειρία δεκαετιών. Τι κάνει ο υπεύθυνος ημερήσιας φροντίδας για αυτό; Όλοι σηκώνουν τους ώμους τους λέγοντας: «Λοιπόν, είναι απλώς εντελώς αντιπαθητική και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό». Ανησυχώ που βάζουν πολλές ταμπέλες στην κόρη σου αλλά έτσι δεν προσφέρεται βοήθεια.

Τέταρτον, ταυτίζεστε με την κόρη σας με τρόπο που σας εμποδίζει να τη βοηθήσετε. Φαίνεται ξεκάθαρο από το σημείωμά σας ότι περάσατε δύσκολα όταν ήσασταν νεότερη και πληρώσατε γι' αυτό. Αυτή η ταλαιπωρία δεν πρέπει να είναι η μοίρα της κόρης σας και δεν χρειάζεται ούτε να παραιτηθείτε ούτε απλώς να την αφήσετε να τα λύσει μόνη της. Είναι σχεδόν 6 ετών και χρειάζεται κάποια ισχυρή καθοδήγηση, οπότε ας το προσεγγίσουμε. 

Η τακτική και χρόνια αυθάδεια και ασέβεια είναι σημάδι βαθιάς αποθάρρυνσης και άμυνας σε ένα παιδί. Ας υποθέσουμε ότι είστε παντρεμένοι και δεν νιώθετε ότι ο σύζυγός σας ακούει εσάς και τις απόψεις σας. Νιώθεις αποκλεισμένη, παρατημένη και απόρριψη. Οι παρορμήσεις σας θα μπορούσαν να πάνε με δύο τρόπους, ανάλογα με τα ένστικτα του συναγερμού σας. Αν είσαι σαν εμένα, θα πολεμήσεις. Θα το αντιμετωπίσετε, θα γίνετε σκληρές και θα επιτεθείτε. Άλλοι υποχωρούν. Κλείνονται, απομακρύνονται και προσπαθούν να αποφύγουν αυτόν τον πόνο. Άλλοι είναι μαχητές; Θα πιέσουν πρώτα και μετά θα αποκλείσουν τους ανθρώπους έξω. Έτσι, αν ο σύζυγός σας, σας ζητήσει τη γνώμη σας και νιώθετε πεσμένη και απογοητευμένη για πολύ καιρό, η καρδιά σας θα πει: «Επιτέλους όχι. Δεν το εμπιστεύομαι καθόλου αυτό». Και πολύ καλά μπορείς να κάνεις, μια αντίδραση και ένα έξυπνο σχόλιο. Η καρδιά σου λέει: «Έχεις πληγωθεί πολύ από αυτή την κατάσταση».

Η κόρη σας υπερασπίζεται τον εαυτό της, από το να ακούει τους ανθρώπους και να παίρνει οδηγίες επειδή η καρδιά και το μυαλό της έχουν αποφασίσει ότι αυτό δεν είναι ασφαλές. Υπάρχει ένα μικρό τείχος γύρω από την καρδιά της κόρης σας και κάθε φορά που αντιλαμβάνεται ότι δέχεται επίθεση ή εκφοβισμό, ο τοίχος ξεπηδά, την προστατεύει και γίνεται πιο δυνατός.

Δεν κάνει απαραίτητα κάτι λάθος. Για τα πολύ ευαίσθητα παιδιά, είναι μια φυσική άμυνα ενάντια στην ευαλωτότητα. Λαμβάνουν τόσες πολλές αισθητηριακές πληροφορίες και βιώνουν τόσα πολλά συναισθήματα που το μυαλό και η καρδιά τους κατακλύζονται και λένε, «Φτάνει» και τα παιδιά κλείνονται στον εαυτό τους. 

Πρώτον: Σταματήστε να αποκαλείτε την κόρη σας αυθάδη. Μετονομάστε αυτό το συναίσθημα αποθάρρυνση, και αμέσως θα αρχίσετε να έχετε περισσότερη εν συναίσθηση για αυτήν. Ο χαρακτηρισμός της ως αυθάδης δεν τη βοηθά να ωριμάσει. Την κρατά εγκλωβισμένη με πόνο στα πατώματα, και δεν το χρειάζεστε καμιά από τις δύο σας. Επίσης, μην παίρνετε προσωπικά όλα αυτά τα θέματα. Απλά θυμηθείτε ότι αντιδρά σε συναισθήματα συναγερμού και προστασίας. Δεν προσπαθεί συνειδητά να σας πληγώσει.

Δεύτερον: Δεν μπορείτε να ζητήσετε σεβασμό ή καλοσύνη από αυτήν. Θα την κάνει ακόμα πιο απογοητευμένη. Ο δρόμος στην καρδιά της είναι μέσα από μικρές δόσεις σύνδεσης με μη απειλητικούς τρόπους. Για παράδειγμα, υπάρχει κάποιο έργο στο οποίο μπορείτε να δουλέψετε μαζί, όπου μπορεί να βρει τη φωνή της και να έχει αρμοδιότητα για κάτι; Αφιερώστε μόνο λίγο χρόνο σε αυτό κάθε μέρα, γιατί ο υπερβολικός χρόνος θα την αποθαρρύνει.

Όταν είναι αυθάδης, χαρακτηρίστε το ως απογοήτευση. Όταν γουρλώσει τα μάτια της, πείτε: «Βλέπω πόσο απογοητευμένη είσαι με αυτή την απόφαση». Όσο περισσότερο μπορούμε να βάλουμε ονόματα στα συναισθήματά της, τόσο περισσότερο μπορούμε να τη μεταφέρουμε από «αυθάδη», «κακή» και «δύστροπη» σε «απογοητευμένη», «αποθαρρυμένη» και «λυπημένη». Αυτά τα λόγια θα σας βοηθήσουν να επικοινωνήσετε μαζί της για τα αληθινά της συναισθήματα. 

Βάλτε κάποια όρια στη συμπεριφορά της. Για παράδειγμα, ενημερώστε την, ότι αν έχει συνάντηση για παιχνίδι και λειτουργήσει με αυτόν τον τρόπο, η φίλη της θα φύγει αμέσως. Την πρώτη φορά που θα συμβεί, θα ρίξει ένα ξέσπασμα επικών διαστάσεων, αλλά όσο δεν την τιμωρήσετε και δεν βάλετε τη σχέση σας στη γραμμή, θα προσαρμοστεί. Μην χαράζετε όρια παντού (δεν θα σταματήσετε ποτέ να αγωνίζεστε), αλλά επιλέξτε τις γραμμές σας προσεκτικά και επιμείνετε στον κανόνα σας.

Τέλος, πάρτε μια στάση ακρόασης όποτε είναι δυνατόν. Όταν λέει κάτι αγενές, πείτε: «Ακούγεται σαν να μην σου αρέσει αυτή η ιδέα. Αναρωτιέμαι τι πραγματικά σκέφτεσαι». Στη συνέχεια κάντε παύση. Δείτε τι συμβαίνει.

Θα σας προειδοποιήσω ότι εάν η κόρη σας συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα πράγματα δεν θα λειτουργήσουν από μόνα τους σε μια νύχτα. Τα παιδιά που ξεπερνούν τα όρια μπορεί να είναι απογοητευτικά, γι' αυτό κάντε ό,τι πρέπει να κάνετε για να ελέγξετε τα συναισθήματά σας καθώς κάνετε αυτή τη τεράστια συναισθηματική αλλαγή. Αλλά μπορείτε να πετύχετε το καλύτερο! Καλή τύχη.

Don’t blame genetics for daughter’s sassy demeanor. It’s more nurture than nature.

Q: I’m looking for advice on how to deal with my ­almost-6-year-old’s exceedingly snarky attitude. I know that eye-rolling, talking back, etc., are fairly age-appropriate, but, as our day-care provider put it, she’s the “sassiest little girl” she’s ever worked with in her decades as a preschool teacher. I was similar as a child, and my parents told me repeatedly that my attitude stunk and that I was unpleasant to be around. It wasn’t until I was older and realized how many friendships had ended because of my attitude that I was able to make a change. What can I do for my daughter? I have no idea whether this “have attitude, lose friends, learn from mistake” process is inevitable. On the one hand, I want her to be a little sassy, unafraid to speak her mind and not polite to a fault. On the other hand, how do I get her to see that this level of attitude may alienate her? I don’t want to change her. I just want her to understand the value of a filter to temper how she comes across.

A: There are a number of red flags in this question, and I want to address them so that we can clarify the real issue. I am not being critical of you; rather, I want to highlight a few concerns so that we can identify what you can change in your parenting life.

First, eye-rolling, talking back, etc., are not age-appropriate behaviors for your daughter. Although we sometimes see this in children of many ages, constant snark and sass are not appropriate. This is a sign of deeper frustration. I want to steer you away from the “little girls are just sassy” way of thinking. It is the equivalent of saying “boys will be boys” when little boys are violent, and I know we can look deeper here.

Second, sassiness and snark are not genetic. I know it is easy to see yourself in your child, but sassiness is not passed down through genes. Am I saying that I don’t see generations of strong-willed women, one after another? Of course not. But this is more nurture than nature. If you look at temperament scales, outgoing parents can have outgoing children, and shy parents can have shy children. But sassiness? There is no sassiness temperament. Sassiness is a sign of something else.

Third, it can be fairly normal for children to be rude at home while acting like angels at school, but your daughter is being called the “sassiest little girl” in day care from a provider who has decades of experience. What is the day-care provider doing about this? Is everyone shrugging their shoulders like, “Well, she’s just completely obnoxious, and there’s nothing we can do about it.” I am concerned that there are lots of labels being put on your daughter but no help being offered.

Fourth, you are identifying with your daughter in a way that is preventing you from helping her. It seems clear from your note that you had a tough time when you were younger and paid for it. This suffering does not have to be your daughter’s fate, and you don’t have to either go nuclear or just let her sort it out on her own. She’s almost 6 and needs some strong guidance, so let’s get to it.

Regular and chronic sassiness and disrespect are a sign of deep discouragement and defensiveness in a child. Let’s say you’re married and don’t feel like your spouse is listening to you and your opinions. You feel shut out, dismissed and rejected. Your impulses could go a couple of ways, depending on your alarm instincts. If you’re like me, you are going to fight. You are going to confront, get mean and attack. Others retreat. They shut down, walk away and seek to avoid this pain. But the fighters? They will push, and then they will shut people out. So if your spouse asks you for your opinion and you have felt down and out for a long time, your heart will say: “Oh, heck no. I don’t trust this at all.” And you very well may give an eye-roll and a smart comment. Your heart is saying: “You have been too hurt by this dismissal. I am going to protect you, even if it hurts the situation.”

Your daughter is defending herself against listening to people and taking instruction because her heart and mind have decided that is not safe. There is a little wall around your daughter’s heart, and every time she even perceives that she is being attacked or bullied, the wall springs up, protects her and becomes stronger.

She is not necessarily doing anything wrong. For very sensitive children, it’s a natural defense against vulnerability. They are taking in so much sensory information and experiencing so many emotions that their minds and hearts become overwhelmed and say, “That’s enough,” and the children shut down.

First bit of homework: Stop calling your daughter sassy. Rename this emotion discouragement, and you will instantly begin to have more empathy for her. Labeling her as sassy doesn’t help her mature. It keeps her boxed in as a pain in the bottom, and you both don’t need that. Also, don’t take all this eye-rolling personally. Does this mean that you like it or don’t care? Of course not. Just remember that she is reacting to emotions of alarm and protection. She is not consciously trying to hurt you.

Second bit of homework: You cannot demand respect or kindness from her. It will make her even more frustrated. The way into her heart is through small doses of connection in non-threatening ways. For instance, is there a project you can work on together where she can find her voice and have agency over something? Dedicate only a bit of time to this every day, because too much one-on-one time will discourage her.

When she is sassy, relabel it as frustration right then and there. When she rolls her eyes, say, “I see how frustrated you are with this decision.” The more we can put names to her feelings, the more we can move her from “sassy,” “snarky” and “bad” to “frustrated,” “discouraged” and “sad.” These words will help you communicate with her about her true feelings.

Place some boundaries on her behavior. For instance, let her know that if she has a play date and acts this way, her friend will leave immediately. Make good on this the first time it happens. She will throw a tantrum of epic proportions, but as long as you don’t punish her and put your relationship on the line, she will adapt. Don’t draw boundaries everywhere (you will never stop fighting), but choose your lines thoughtfully and stick with your rule.

Finally, take a listening stance whenever possible. When she says something rude, say: “Sounds like you really don’t like that idea. I wonder what you are really thinking.” Then pause. See what happens.

I will warn you that if your daughter has been acting this way for a long time, things won’t work themselves out overnight. Children who push boundaries can be frustrating, so do what you need to do to keep your feelings in check as you do this heavy emotional lifting. But this can get better! Good luck.

washingtonpost.com

 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αποτυπώματα: Η πόρτα της καρδιάς μας

Αποτυπώματα

Αναρωτιόμαστε καμιά φορά γιατί υπάρχουν άνθρωποι, που ενώ μας κάνουνε κακό, εμείς δεν μπορούμε να τους διώξουμε, δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, δεν μπορούμε να σταθούμε ισχυροί απέναντί τους αλλά αντιθέτως, λουφάζουμε και δεχόμαστε τις άσχημές τους συμπεριφορές.

Αυτό, συμβαίνει, επειδή κάποια στιγμή ανοίξαμε στους ανθρώπους αυτούς τις πόρτες της καρδιάς μας.

Ανοίξαμε τις πόρτες μας, τους αφήσαμε να μπουν και αυτοί το εκμεταλλεύτηκαν. Βεβήλωσαν το χώρο μας. Και άφησαν το αποτύπωμά τους…

Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα βρέφη.

Όπως ένα μωρό, είναι πλήρως παραδομένο στην φροντίδα των γονιών του, οι οποίοι το πλάθουν όπως θέλουνε και ως εκ τούτου, το αποτύπωμα που του αφήνουν, το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή, έτσι και με τους ανθρώπους που τους ανοίγουμε την καρδιά μας.

Αφήνουν εκεί το αποτύπωμά τους και είναι δύσκολο και επίπονο μετά, το να ελευθερωθούμε.

Για αυτούς που μας φρόντιζαν όσο ήμασταν μωρά, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Καλό θα είναι να προσέξουμε όμως, στο σήμερα, το σε ποιους ανοίγουμε την πόρτα της καρδιάς μας.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος Μ.Sc 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι κάνει ένα παιδί, όταν δε θέλει να κοιμηθεί

Αν το παιδί δε θέλει να πάει για ύπνο, θα βρει ή θα επινοήσει κάθε πιθανή κι απίθανη δικαιολογία για να κερδίσει χρόνο.

• Βρίσκει μια γρατζουνιά ή κοκκινίλα στο σώμα του και κάνει δήθεν ότι πονάει.
• Πάνω που έχει ξαπλώσει και ενώ έχει πιει νερό λίγο πριν, υποστηρίζει ότι διψάει ακόμα και σηκώνεται από το κρεβάτι.
• Κάποιες φορές θα πιει με το ζόρι πολύ νερό για να κερδίσει λίγο ακόμα χρόνο πηγαίνοντας στην τουαλέτα για τσίσα.
• Ξαφνικά νιώθει την ανάγκη για περισσότερα φιλιά και αγκαλιές, απ' ό,τι συνήθως ή θέλει να του διαβάσετε ένα ακόμα παραμύθι.
• Παριστάνει ότι το πονάει η κοιλίτσα του και κλείνεται στην τουαλέτα ή σας παρακαλεί να μείνετε λίγο ακόμα μαζί του στο κρεβάτι.
• Ξαφνικά νιώθει πείνα και σας ζητάει να του προτείνετε τι μπορεί να φάει.

Πηγή: mother.gr
tempo24
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αποφθέγματα για το παιδί από τον κορυφαίο παιδοψυχολόγο Haim G. Ginott

Haim G. Ginott (1922-1973) ήταν Ισραηλινός εκπαιδευτικός, παιδοψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής και σύμβουλος γονιών, ο οποίος μετανάστευσε στην Αμερική από το 1952 και μετά. Οι πρωτοπόρες τεχνικές του για διάλογο με τα παιδιά διδάσκονται μέχρι σήμερα. Το δε βιβλίο του Between Parent and Child έγινε αμέσως best seller και παραμένει δημοφιλές μέχρι σήμερα, καθώς μέσω αυτού δίνονται συγκεκριμένες συμβουλές για βασικές αρχές της επικοινωνίας που θα καθοδηγήσουν τους γονείς να ζουν με τα παιδιά τους σε πλαίσιο αμοιβαίου σεβασμού και αξιοπρέπειας.

Από τα πολλά γραφόμενά του συλλέξαμε τα 10 σπουδαιότερα που πιστεύουμε ότι θα φανούν πολύτιμα στον κάθε γονιό:

1. «Έχω φτάσει στο τρομακτικό συμπέρασμα, ότι εγώ είμαι ο καθοριστικός παράγοντας. Είναι η προσωπική μου προσέγγιση που δημιουργεί το κλίμα. Είναι η καθημερινή μου διάθεση που φτιάχνει τον καιρό. Κατέχω τρομερή ισχύ για να κάνω τη ζωή μου δυστυχισμένη ή ευχάριστη. Μπορώ να γίνω όργανο βασανιστηρίων ή εργαλείο έμπνευσης, μπορώ να ταπεινώσω ή να διασκεδάσω, να πληγώσω ή να ανακουφίσω. Σε κάθε περίπτωση, είναι η δική μου αντίδραση που θα καθορίσει αν μια κρίση θα κλιμακωθεί ή όχι, και αν ένας άτομο θα γίνει περισσότερο ή λιγότερο άνθρωπος. Αν φερόμαστε στους ανθρώπους όπως είναι, τους κάνουμε χειρότερους. Αν φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θα έπρεπε να είναι, τους βοηθάμε να γίνουν όσα είναι ικανοί να γίνουν.»
2. «Αν θέλετε τα παιδιά σας να βελτιωθούν, αφήστε τα να ακούσουν τα ωραία πράγματα που λέτε για εκείνα στους άλλους»
3. «Τι λέμε σε έναν καλεσμένο μας που ξέχασε την ομπρέλα του; Τρέχουμε πίσω του και λέμε:” Τι σου συμβαίνει; Κάθε φορά που με επισκέπτεσαι ξεχνάς κάτι. Αν δεν είναι το ένα, θα είναι το άλλο. Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν την αδερφή σου; Όταν εκείνη επισκέπτεται, ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Είσαι 44 ετών! Δεν θα μάθεις ποτέ; Δεν είμαι σκλάβος σου να τρέχω εγώ για εσένα. Ακόμα και το κεφάλι σου θα ξέχναγες αν δεν ήταν κολλημένο στους ώμους σου!”; Δεν μιλάμε ποτέ έτσι σε έναν καλεσμένο. Του λέμε: “Ορίστε η ομπρέλα σου”, χωρίς να προσθέσουμε “ανόητε”. Οι γονείς πρέπει να αρχίσουν να μιλάνε στα παιδιά τους, όπως μιλάνε στους καλεσμένους τους.»
4. «Μπορεί οι γονείς να κατέχουν το γνήσιο κλειδί για τις εμπειρίες του παιδιού τους, όμως και οι δάσκαλοι έχουν ένα αντικλείδι. Και εκείνοι μπορούν να ανοίξουν και να κλείσουν τα μυαλά και τις καρδιές των παιδιών.»
5. «Η κακή συμπεριφορά και η τιμωρία δεν είναι αντίθετα που ακυρώνουν το ένα το άλλο –αντίθετα, θρέφουν και ενισχύουν το ένα το άλλο.»
6. «Όπως ένας καλά εκπαιδευμένος χειρουργός που προσέχει πού κόβει, έτσι και οι γονείς χρειάζεται να γίνουν πιο ικανοί στη χρήση των λέξεων. Γιατί τα λόγια είναι σαν μαχαίρια. Μπορούν να προκαλέσουν, αν όχι σωματικές, σίγουρα πολλές ψυχικές πληγές.»
7. «Η επικοινωνία με τα παιδιά θα πρέπει αν βασίζεται στον σεβασμό και την επιδεξιότητα: Απαιτεί (α) το μήνυμα να διαφυλάττει τον αυτοσεβασμό του παιδιού και του γονιού και (β) οι δηλώσεις κατανόησης να προηγούνται των δηλώσεων συμβουλών ή οδηγιών.»
8. «Η επιβράβευση είναι περισσότερο βοηθητική και απολαυστική όταν δεν ανακοινώνεται από πριν, αλλά έρχεται ως έκπληξη. Όταν αντιπροσωπεύει αναγνώριση και εκτίμηση.»
9. «Ένας τρόπος με τον οποίον οι γονείς μπορούν να αποτρέψουν τα παιδιά από το να λένε ψέματα είναι να αποφεύγουν να τα ρωτούν “γιατί”. Κάποτε το “γιατί” χρησιμοποιούνταν στις ανακρίσεις. Αυτό πλέον έχει σταματήσει. Για τα παιδιά το “γιατί” δείχνει την αποδοκιμασία των γονιών, την απογοήτευσή τους και την δυσαρέσκειά τους. Προκαλεί την ηχώ από παλαιότερες κατακρίσεις. Ακόμα και ένα απλό “Γιατί το έκανες αυτό;” μπορεί να υπονοεί “Γιατί έκανες κάτι τόσο ανόητο;”»
10. «Ποιος είναι ο στόχος των γονιών; Να βοηθούν ένα παιδί να μεγαλώνει και να γίνεται ένας αξιοπρεπής Άνθρωπος, ένα άτομο με συμπόνια, με δέσμευση και ενδιαφέρον για τους άλλους.»

_______________________

   Πηγή: infokids.cy

antikleidi.com

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι