Θεμελιώδης αρχή κοινωνικής δικαιοσύνης η στήριξη των ΑΜΕΑ

Το μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίας
με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία

«Η προστασία της αξίας και η εγγύηση της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας των Ατόμων με Αναπηρία συνιστά, ταυτοχρόνως, θεμελιώδη αρχή Κοινωνικής Δικαιοσύνης αυτού τούτου του Πολιτισμού μας, αλλά και ρητή επιταγή του Συντάγματος»,

τονίζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος στο μήνυμά του για την Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία.
Ο κ. Παυλόπουλος σημειώνει τις αναφορές του Συντάγματος στην προστασία των ΑμεΑ, επισημαίνοντας ότι προωθώντας αποτελεσματικές δράσεις για την ομαλή και αποδοτική κοινωνική ένταξη των Ατόμων με Αναπηρία, τα στηρίζουμε ώστε, υπό όρους σεβασμού της αξίας τους και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς τους, να συμμετέχουν ισοτίμως στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
«Και τούτο διότι, υπό τις συνθήκες αυτές, τα Άτομα με Αναπηρία μπορούν, κατά το δυνατόν, να ξεκινούν από την ίδια αφετηρία και να έχουν ίσες ευκαιρίες με τα άλλα μέλη του κοινωνικού συνόλου, προκειμένου να συμμετέχουν ενεργώς και ισοτίμως στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας», καταλήγει στο μήνυμά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Αναρτήθηκε από Λυγερή Βασιλείου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«δός ἡμῖν σήμερον», αδιακρίτως χαρακτηριστικών, φυλής, θρησκείας, εθνότητας - Μεγάλη Συναυλία κατά της φτώχειας από την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς

Συσσίτια Απόρων «δὸς ἡμῖν σήμερον»: 

1. Ι. Ν. Αγίας Τριάδος, τηλ. 210-41.77.271. 
2. Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας, Γρηγ. Λαμπράκη 41, Πειραιάς, τηλ. 210-41.25.619. 
3. Ι. Ν. Αγ. Παντελεήμονος, οδ. Αγ. Παντελεήμονος, Δραπετσώνα, τηλ. 210-46.15.704. 
4. Ι. Ν. Αγ. Δημητρίου, οδ. Καραϊσκάκη 1, Ν. Φάληρο, τηλ. 210.48.16.636. 
5. Ι. Ν. Μεταμορφώσεως Σωτήρος, οδ. Θηβών 49, τηλ. 210-42.05.255. 
6. Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Τέρμα Σαχτούρη, τηλ. 210-42.85.817. 
7. Ι. Ν. Αγ. Ελευθερίου, οδ. Αγ. Ελευθερίου 7, τηλ. 210-41.78.778.
8. Ι. Ν. Αγ. Δημητρίου, οδ. Αγ. Δημητρίου 166, Πειραιάς, τηλ. 210-46.16.540. 
9. Ι. Ν. Αγ. Κωνσταντίνου, οδ. Καραίσκου 109, τηλ. 210-41.78.778. 
10. Ι. Ν. Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, οδ. Ακτή Πρωτοψάλτη, τηλ. 210.41.73.334. 
11. Ι. Ν. Αγ. Νικολάου, οδ. Αγ. Νικολάου 1, τηλ. 210-45.11.300. 
12. Ι. Ν. Αγ. Σπυρίδωνος, οδ. Αγ. Σπυρίδωνος 1, τηλ. 210-41.73.529. 
13. Ι. Ν. Υπαπαντής Κυρίου, οδ. Υπαπαντής 78, τηλ. 210-46.16.345. 
14. Ι. Ν. Αγ. Χαραλάμπους Καστέλλας, οδ. Βασ. Παύλου τηλ. 210-41.19.949.

ecclesia

Σχετικά:

• «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» - «Η αγάπη δεν κάνει διακρίσεις. Ο καλύτερος αντιρατσισμός είναι η Εκκλησία»
• Η Εκκλησία και «η απειλή της μεγάλης πείνας»

Μεγάλη Συναυλία κατά της φτώχειας από την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς

Γνωστοί καλλιτέχνες ενώνουν τις φωνές τους την Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς

Με κοινό στόχο την αντιμετώπιση της φτώχειας η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς σε συνεργασία με τον Ραδιοφωνικό Σταθμό ALPHA 98.9 διοργανώνουν μεγάλη μουσική εκδήλωση «ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Το πρώτο λιμάνι της χώρας θα φιλοξενήσει την Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου στις 7 το απόγευμα, γνωστούς καλλιτέχνες οι οποίοι θα τραγουδήσουν αφιλοκερδώς και θα ενώσουν τις φωνές τους για ένα και μόνο σκοπό: την ανακούφιση χιλιάδων συνανθρώπων μας οι οποίοι προσπαθούν με αξιοπρέπεια να επιβιώσουν κάτω από τις οικονομικές συνθήκες που αρκετές φορές αγγίζουν τα όρια της εξαθλίωσης.

Γεράσιμος Ανδρεάτος, Λένα Αλκαίου, Όλγα Βενέτη, Βασιλική Καρακώστα, Κώστας Καραφώτης, Στέλλα Κονιτοπούλου, Παναγιώτης Λάλεζας και Κώστας Τριανταφυλλίδης σε μια συμβολική κίνηση με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα μια ουσιαστική κίνηση με συγκεκριμένο σκοπό που θα παρουσιάσει ο ηθοποιός Παναγιώτης Μπουγιούρης.

Αντικρίζουμε κατάματα τη σκληρή πραγματικότητα και παίρνουμε την πρωτοβουλία. Στέλνουμε το μήνυμα της ενότητας, υποστηρίζουμε την προσπάθεια των εκατοντάδων εθελοντών οι οποίοι σε καθημερινή βάση προσφέρουν τον ίδιο τους τον εαυτό προκειμένου να συμπαρασταθούν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και των αναγκών χιλιάδων συνανθρώπων μέσα από τις υποδομές της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Καθημερινά προσφέρονται περίπου 7.000 μερίδες φαγητού από τα συσσίτια της τοπικής μας Εκκλησίας αδιακρίτως χαρακτηριστικών, φυλής, θρησκείας, εθνότητας κλπ.

Το πρώτο λιμάνι της χώρας που γίνεται καθημερινά σημείο υποδοχής, φιλοξενίας, σίτισης και φροντίδας μικρών παιδιών, γερόντων, ανέργων, μεταναστών, προσφύγων, απολυμένων, περιθωριακών και κάθε άλλου υπό δοκιμασία συνανθρώπου μας, στέλνει ένα μεγάλο μήνυμα την Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2017 από το ιστορικό και εμβληματικό Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, προς κάθε γωνία του πλανήτη, προς κάθε ευαισθητοποιημένο άνθρωπο, προς κάθε κατεύθυνση.

Ενισχύουμε το φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ενισχύουμε την προσπάθεια και το δικαίωμα των συνανθρώπων μας, που η οικονομική κρίση τους στέρησε ακόμη και τα απαραίτητα αγαθά στην ελπίδα και χαρίζουμε το χαμόγελο και την αισιοδοξία!
portnet
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν στέλνουμε το παιδί σχολείο, στέλνουμε και την ασθένεια μαζί

Συνήθως τα πρωινά παίρνοντας το μετρό για τη δουλειά άλλοτε είμαι αφηρημένη, προσδοκώντας την άγια αυτή ώρα της πρώτης αχνιστής κούπας καφέ, κι άλλοτε διαβάζω κάποιο βιβλίο. Σπάνια παρατηρώ τους γύρω μου, κι ακόμα πιο σπάνια στήνω αυτί να ακούσω τι λένε. Σήμερα, όμως, όχι μόνο άκουσα τη βαρύγδουπη δήλωση της διπλανής μου, αλλά πολύ θα ήθελα να επέμβω στη συζήτηση και να της τα πω ένα χεράκι.

Διάβαζα, που λέτε, το «Μίσος» του Β. Γιαννίση, κι όπως αντιλαμβάνεστε μια ταραχή τη ζούσα ήδη και μόνο μία βόμβα μεγατόνων ήταν ικανή να αποστρέψει το βλέμμα μου από το βιβλίο. Βόμβα μεγατόνων δεν έπεσε, για καλή τύχη όλων των επιβατών του συρμού, αλλά ο φονικός συνδυασμός των λέξεων «παιδί – ponstan – σχολείο – δεν παθαίνει τίποτα» ήταν αρκετός για να ξυπνήσει τα φονικά μου ένστικτα.

Αβίαστα, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, σήκωσα τα μάτια μου από το e-book μου και κάνοντας αριστερή στροφή 90 μοιρών κοίταξα με άγριες διαθέσεις την ξανθιά 40άρα με το ματ μοβ κραγιόν που καθόταν πλάι μου. 
Με ύφος μπλαζέ, μην έχοντας συνειδητοποιήσει αφενός το πόσο τρομακτική φαινόταν πρωινιάτικα με το μακιγιάζ που θύμιζε Σκαθαροζούμη (ναι εδώ βγήκε η Κατίνα από μέσα μου), αφετέρου του τι έλεγε με τη δυνατή και τσιριχτή φωνή της, συνέχιζε απτόητη το λογύδριο της, λέγοντας στη φίλη της 

«Α, εγώ Ελένη μου δεν θα χάσω την άδεια μου για δύο εμετούς και ένα 38.5. Όλα κι όλα. Ντεπονάκι, και μάλιστα 1.5 δόση για να τον πιάσει καλά μέχρι το μεσημέρι, κι όλα καλά. Δεν παθαίνει τίποτα. Καρατσεκαρισμένο!». 

Μάλιστα…

Λοιπόν. Επειδή το στοιχειώδες «κοινωνικό φέρεσθαι» που διαθέτω, πάτησε φρένο στην επιθυμία μου να εξηγήσω δύο πραγματάκια στην εν λόγω κυρία, θα τα πω σε εσάς για να διώξω το σύννεφο αυτό οργής που με έχει κυριεύσει από εκείνη των ώρα.

Χειμώνας. Κρύο, καιρός για δύο, αλλά δυστυχώς και για τρίο. Κι όταν λέω τρίο εννοώ το τρίο της συμφοράς: ΠΑΙΔΙ – ΙΩΣΗ– ΠΥΡΕΤΟΣ/ΒΗΧΑΣ/ΚΑΤΑΡΡΟΗ. Κουραστική και ψυχοφθόρα κατάσταση και για τους γονείς και για τα παιδιά. Και δεν χρειάζεται κανείς να έχει πτυχίο ιατρικής για να ξέρει πως όλα τα παραπάνω είναι περαστικά και θέλουν απλά ξεκούραση και σωστή φαρμακευτική αγωγή. Ακούσατε τι είπα; ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ, βασική αρχή φροντίδας της υγείας μας. Κι όταν λέμε ξεκούραση εννοούμε ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΣΧΟΛΕΙΟ! Μένουμε ΣΠΙΤΙ!!!

Όταν στέλνουμε το παιδί σχολείο στέλνουμε και την ασθένεια μαζί. Αυτό τυπώστε το κολλήστε το στο ψυγείο, για να μην το ξεχνάτε, γιατί άνθρωποι είμαστε. 
Είναι το παιδί άρρωστο; 
Τι σας κάνει να πιστεύετε πως στο σχολείο θα γιάνει; 
Τι σας κάνει να πιστεύετε πως το σχολείο πέρα από εκπαίδευση παρέχει και ιατρικές φροντίδες; 
Το ξέρω πως το καλό είναι το παιδί να μην χάνει μαθήματα άνευ λόγου και αιτίας, αλλά εδώ έχουμε και λόγο και αιτία. Αν το παιδί δεν αισθάνεται καλά δεν μπορεί να αντεπεξέλθει και στις σχολικές απατήσεις, γι’ αυτό και καλύτερα να μείνει σπίτι. 
Και δεν σας λέω (προς το παρόν) να λυπηθείτε τα άλλα παιδιά. Μη διατηρώ αυταπάτες. Σκεφτείτε και σεβαστείτε τουλάχιστον το δικό σας και μην το υποχρεώνετε ελαφρά τη καρδία να αποχωριστεί το κρεβάτι του και να κάτσει σε ένα θρανίο για τουλάχιστον 5 ώρες παρέα με βήχα, πυρετό, καταρροή κι αδιαθεσία. 
Πώς να παρακολουθήσει μάθημα όταν έχει δέκατα, αναψοκοκκινισμένα μαγουλάκια, αναγούλες, όταν είναι κακοδιάθετο και το μόνο που θα ήθελε φροντίδα και proderm; 

Για σκεφτείτε πως είστε εσείς όταν άρρωστοι πρέπει να πάτε για δουλειά; Πονάνε τα κόκκαλα, το κεφάλι, έχετε κρυάδες. Ένα μάτσο χάλια δηλαδή. Αυτή η ψυχούλα γιατί να ταλαιπωρείται; 

Ένα παιδί με βήχα, θολά μάτια από τον πυρετό, με ένα και δύο πακέτα χαρτομάντηλα ανά χείρας δεν είναι εικόνα μαθητή ικανού να παρακολουθήσει μάθημα, να κάνει γυμναστική, να τρέξει με τους φίλους του στο διάλλειμα. 
Είναι εικόνα παιδιού που ταλαιπωρείται, που νοσεί, και δυστυχώς απειλεί με την ίδια «ταλαιπωρία» και όλους τους συμμαθητές του. Κι όσο κι αν διαβεβαιώνετε τη δασκάλα πως το παιδί είναι καλά, η ίωση θα σας διαψεύσει. Ο βήχας, ως γνωστόν, δεν κρύβεται. Ούτε ο εμετός καταπίνεται,. Ούτε οι πράσινες μύξες εξαφανίζονται δια μαγείας.

Αντιλαμβάνομαι πως πολλοί από εσάς ίσως δεν έχετε μια μαμά, μια πεθερά, έναν κοντινό συγγενή να σας βοηθήσει αυτή την ώρα, και ειλικρινά πολύ λυπάμαι γι’ αυτό. 
Αλλά ξέρετε κάτι; Αυτό δεν είναι δικαιολογία. Να πάρετε άδεια ένας από τους δύο γονείς. Εμείς πως παίρνουμε δηλαδή; 
Κι εγώ την άδεια μου δεν την ονειρεύομαι παρέα με αντιπυρετικά, ορούς κι αντιβιώσεις, αλλά μην έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με τις ιώσεις, θέλοντας και μη όταν χρειαστεί λειτουργώ αν μη τι άλλο υπεύθυνα και φροντίζω να κάνω ο,τι περνά από το χέρι για να μου γίνει γρήγορα καλά και να μου δυναμώσει. Και να σας πω και κάτι που μάλλον σας διαφεύγει; 

Αν λειτουργούσαμε όλοι οι γονείς υπεύθυνα, ομαδικά αν θέλετε, και προσέχαμε λίγο παραπάνω, δεν θα κολλούσαν τα παιδιά μας ξανά και ξανά ιώσεις. 

Αφήστε που ο φαύλος κύκλος των ιώσεων και των αναρρώσεων ακουμπά και τους εκπαιδευτικούς, κι αν η δασκάλα μας ή ο δάσκαλός μας κολλήσει την ίωση που στείλαμε οι ίδιοι στο σχολείο, τότε θα χαραμίσουμε την άδεια μας για την ανάρρωση της δασκάλας/του δασκάλου και όχι του παιδιού μας.

Τα πράγματα είναι απλά. 

Ένα όχι απολύτως υγιές παιδί όταν πάει σχολείο κινδυνεύει να υποτροπιάσει, να χειροτερεύσει, να εξαντληθεί. Παράλληλα, θέτει σε κίνδυνο ολόκληρη την τάξη του, καθώς οι συμμαθητές του, που δεν φταίνε σε τίποτα, με μαθηματική ακρίβεια θα κολλήσουν την ίωση που εσείς στείλατε σχολείο. 

Γιατί δυστυχώς οι ιώσεις εξαπλώνονται με ταχύτητα γαζέλας μέσω του βήχα και του φτερνίσματος. Κι εμένα εντάξει, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω στα παιδιά μου να πλένουν τα χέρια τους τακτικά, εσείς μάθατε στα παιδιά σας να καλύπτουν τη μύτη και το στόμα τους με ένα χαρτομάντιλο όταν βήχουν ή φταρνίζονται, ή έστω να φέρνουν τον αγκώνα στο πρόσωπό τους, και όχι τα χέρια τους, ώστε να μην μεταφέρονται με τον αέρα τα όποια μικρόβια; Γιατί έτσι απλά και εύκολα ξεκινούν οι ιώσεις κάθε φθινόπωρο και μας ταλαιπωρούν όλους, μικρούς και μεγάλους, μέχρι να ανθίσουν οι αμυγδαλιές και βάλε..

Δεν νομίζω ότι ζητάω πολλά και συμπαθάτε μας αν κάποιους/κάποιες σας στενοχώρησα λιγουλάκι. 
Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, και για καλό των δικών μας πρώτα απ’ όλα παιδιών, καλά θα κάνουμε να είμαστε πιο υπεύθυνοι σε θέματα υγείας. Φτιάξτε του ένα τσαγάκι, ένα φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι, δείτε το σαν ευκαιρία να παίξετε εκείνο το επιτραπέζιο που τόσο καιρό σας παρακαλά, αλλά ποτέ δεν προλαβαίνετε. 
Όχι τίποτα άλλο, μπας και εξασφαλίσουμε κι εμείς καμιά μέρα παραπάνω άδεια για τις καλοκαιρινές μας διακοπές 😉

πηγή

eimaimama.gr 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Προφίλ των Γονιών που Κακοποιούν τα Παιδιά τους

της Αγγελικής Καρδαρά. 

Συνέντευξη με την Ψυχολόγο-Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια -Υπ. Διδ. Εγκληματολογίας, κ. Ματίνα Μαλανδρή.

Η κ. Mατίνα Μαλανδρή σπούδασε Ψυχολογία (Βsc) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην Εικαστική Ψυχοθεραπεία στο Κέντρο Τέχνης και Ψυχοθεραπείας (Dipl.). 
.................

Η βαθιά της αγάπη για τα παιδιά και η ανάγκη προστασίας τους είναι ο πυρήνας όλων των θεραπευτικών και ερευνητικών της εργασιών.

Κυρία Μαλανδρή ασχολείστε με το πολύ σοβαρό ζήτημα της παιδικής κακοποίησης, τόσο επαγγελματικά όσο και σε ερευνητικό επίπεδο. Θα ήθελα να μας περιγράψετε την επικρατούσα στη χώρα μας κατάσταση. 

Ποιες μορφές κακοποίησης υφίστανται τα παιδιά στην Ελλάδα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, πόσα περιστατικά φτάνουν τελικά στους ειδικούς και πώς αντιμετωπίζονται;
- Η «πραγματική» εικόνα της κακοποίησης στην Ελλάδα, παρά τις προσπάθειες αποτύπωσής της, θεωρώ πως είναι πλασματική. 

Και αυτό λόγω του σκοτεινού αριθμού που γνωρίζουμε πως υπάρχει, δηλαδή των περιπτώσεων εκείνων που δεν καταγγέλλονται. 
Όμως, μια εικόνα της υπάρχουσας κατάστασης μας δίνει η πρώτη επιδημιολογική έρευνα για την κακοποίηση στην Ελλάδα, η έρευνα BECAN, με βάση την οποία πάνω από σχεδόν 8 στα 10 παιδιά αναφέρουν ότι έχουν υποστεί τουλάχιστον μια εμπειρία σωματικής βίας, πάνω από 8 στα δέκα παιδιά εμπειρία ψυχολογικής βίας, και σχεδόν 2 στα 10 αναφέρουν ότι έχουν υποστεί μια εμπειρία σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους. 
Οι μορφές της κακοποίησης παραμένουν οι ίδιες, σεξουαλική, σωματική, συναισθηματική και παραμέληση, που όμως, πλέον κάποιες από αυτές μπορεί να πραγματοποιούνται και με τη χρήση των τεχνολογικών μέσων. 
Σε σχέση τώρα με την αντιμετώπιση των περιστατικών θυματοποίησης ανηλίκων εντός της οικογένειας, προϋποτίθεται καταρχάς η αποκάλυψή του περιστατικού, κάτι που στην περίπτωση αυτής της μορφής θυματοποίησης αποτελεί ένα εξαιρετικά πολύπλοκο θέμα. Η ιδιαιτερότητα της μορφής αυτής έγκειται στο ότι το άτομο, το οποίο έχει αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού, είναι και αυτό που το κακοποιεί, κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα συγκρουσιακό για το παιδί. 

Αφενός λοιπόν για το ίδιο το παιδί είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποκαλύψει το γεγονός, αφετέρου ακόμη και να το αποκαλύψει μπορεί ο δράστης να μην επιτρέψει την καταγγελία. 

Σχετικά με τη θεραπευτική αντιμετώπιση, υπάρχουν υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πολυπληθή ιδιωτικά θεραπευτικά κέντρα, το ζήτημα είναι όμως, κατά πόσο θα απευθυνθούν εκεί για θεραπεία, άνθρωποι που δεν θεωρούν ότι χρειάζονται θεραπευτική βοήθεια. Θα ήθελα να αναφερθώ τέλος, στη συμβολή του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, το οποίο έχει δημιουργήσει το πρωτόκολλο «Ολοκληρωμένης Προσέγγισης για τη Διερεύνηση, Διάγνωση και Διαχείριση Περιστατικών Κακοποίησης και Παραμέλησης Παιδιών», η εφαρμογή του οποίου θα αλλάξει ριζικά την αναγνώριση και τη θεραπεία των περιπτώσεων κακοποίησης, αρκεί βέβαια να εφαρμοστεί τελικά.

Μπορείτε να μας απεικονίσετε το προφίλ του γονιού που φτάνει στο σημείο να κακοποιήσει το παιδί του, σωματικά, λεκτικά ή/και ψυχολογικά;
- Κάποια στοιχεία του γονέα που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο κακοποίησης του παιδιού είναι η δυσκολία του ίδιου να συνδεθεί συναισθηματικά με το νεογέννητο παιδί, η έλλειψη γνώσης για την ανατροφή του παιδιού και τις ανάγκες του, η αντίδραση με ακατάλληλες ή βίαιες τιμωρίες σε συμπεριφορές του, η χρήση της σωματικής τιμωρίας ως μέσο πειθαρχίας παιδιών, η ύπαρξη σωματικών ή ψυχικών προβλημάτων που παρεμποδίζει την ικανότητά του ως γονέα, η έλλειψη αυτοελέγχου όταν εκνευρίζεται, ή η κοινωνική απομόνωση. 
Κατά τη γνώμη μου είναι ιδιαίτερα σημαντική η ποιότητα των δεσμών που οι γονείς εσωτερίκευσαν ως παιδιά, και αποτελεί βασικό ερμηνευτικό παράγοντα του φαινομένου της διαγενεαλογικής μεταβίβασης της βίας. 
Ο Bowlby, αντιμετωπίζει την επιθετικότητα ως μια αντίδραση σε τραύματα που δημιουργούνται κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του ατόμου λόγω ανεπαρκούς φροντίδας ή παραμέλησης. 
Ο δεσμός της μητέρας με το νεογέννητο βρέφος είναι μόνο σε ένα μικρό βαθμό αυτόματος ή βιολογικά καθορισμένος. 
Στην πραγματικότητα επηρεάζεται έντονα από τις προηγούμενες εμπειρίες της ζωής της, με αφετηρία τη δική της σχέση με τη μητέρα της, τον πατέρα και άλλα σημαντικά πρόσωπα.

Είναι δυνατόν ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του, με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή να αλλάξει ριζικά συμπεριφορά, να γίνει ένας “καλός γονιός” και να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη του παιδιού του;
- Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και είναι επικίνδυνο να δώσουμε μια γενικευμένη απάντηση. 
Πιστεύω πως μεγαλύτερη σημασία από το πόσο «σοβαρή» είναι η περίπτωση της κακοποίησης-παραμέλησης, έχει το πώς αυτή βιώθηκε από το παιδί. Το ζήτημα της απώλειας της εμπιστοσύνης στον πρωταρχικό σου Άλλο, στο γονιό σου, είναι πυρηνικό. 
Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις, το παιδί μπορεί να δέχεται ως αλήθεια του, αυτό που του έχουν πει πως είναι η αλήθεια, και με αυτή την έννοια η εμπιστοσύνη προς τον γονιό είναι δεδομένη, δεν αμφισβητείται. 
Κάτι που μπορώ να προσθέσω από τη θεραπευτική μου εμπειρία, είναι πως τα παιδιά δύσκολα «προδίδουν» τους γονείς τους, τους υπερασπίζονται ακόμη και αν εκείνοι τα χτυπούν ή τους ασκούν ψυχολογική βία. Σε σχέση με το αν οι γονείς που κακοποιούν μπορεί να αλλάξουν, εξαρτάται από το αν θέλουν. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν όμως έτσι εύκολα, χρειάζεται πολύ υψηλό κίνητρο και χρόνια θεραπείας.

Ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του μπορεί να φτάσει από μόνος του στη συνειδητοποίηση ότι έχει ο ίδιος πρόβλημα και να αναζητήσει βοήθεια από τους ειδικούς;
- Θα έλεγα ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο γονιός που κακοποιεί ή παραμελεί το παιδί του είτε δεν έχει επίγνωση της βλάβης που ασκεί στο παιδί του ή δεν επιθυμεί να αλλάξει συμπεριφορά και προσπαθεί αυτή να μην γίνει φανερή για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Χρειάζεται εξωτερική παρέμβαση για να φτάσει σε κάποιο θεραπευτικό πλαίσιο. Και ακόμη και αν φτάσει, δεν είναι πολύ πιθανό πως θα συνεργαστεί με τις συστάσεις του θεραπευτή.

Ποια είναι τα “σημάδια” που πρέπει να προβληματίσουν έναν εκπαιδευτικό ότι ένα παιδάκι κακοποιείται στο σπίτι του και πώς μπορεί να αντιδράσει με τις ενδείξεις και όχι αποδείξεις που θα έχει;
- Να μην ξεχνάμε πως η παρουσία κάποιων συμπεριφορών δεν συνεπάγεται κακοποίηση, άρα πρέπει οι εκπαιδευτικοί να είναι προσεκτικοί. Ενδεικτικά όμως αναφέρουμε ορισμένους δείκτες γιατί οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι ενημερωμένοι. Δείκτες συμπεριφοράς στην περίπτωση της παραμέλησης, θεωρούνται η εμπλοκή σε παραβατικές συμπεριφορές, στεναχωρημένα παιδιά ή με επίπεδο συναίσθημα, κουρασμένα παιδιά με δυσκολία συγκέντρωσης στο σχολείο λόγω έλλειψης ύπνου. 
Στην περίπτωση της ψυχολογικής κακοποίησης, το άγχος, η κατάθλιψη, σημάδια κοινωνικής απομόνωσης, βία που εκφράζεται με λόγια ή πράξεις. 

Στην περίπτωση της σεξουαλικής κακοποίησης, παρατηρείται συχνά προχωρημένη σεξουαλική γνώση βάσει της ηλικίας, έκφραση φόβου απέναντι σε κάποιο πρόσωπο, υπερβολικός αυνανισμός, πρόωρο σεξουαλικό παιχνίδι, υπερβολική περιέργεια για το σεξ, απρόσμενη πτώση της σχολικής επίδοσης, έκφραση σεξουαλικής δραστηριότητας μέσα από παιχνίδια ή καταθλιπτικό συναίσθημα. 

Αν οι εκπαιδευτικοί πληροφορηθούν έγκλημα ενδοοικογενειακής βίας είναι υποχρεωμένοι να δράσουν. Το άρθρο 23 του νόμου 3500/2006, ορίζει ότι εφόσον οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια του εκπαιδευτικού τους έργου πληροφορηθούν ή διαπιστώσουν ότι ένα έγκλημα ενδοοικογενειακής βίας λαμβάνει χώρα σε βάρος μαθητή υποχρεούνται να το αναφέρουν χωρίς καθυστέρηση στο διευθυντή της μονάδας και αυτός με τη σειρά του στον αρμόδιο εισαγγελέα. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να προτείνουν στους γονείς τη συνεργασία με υπηρεσίες υποστήριξης.

Ποια είναι η συμπεριφορά ενός παιδιού που είναι θύμα οικογενειακής βίας απέναντι στους συμμαθητές και τους δασκάλους/καθηγητές του, αλλά και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό;
- Η συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλες εκφοβισμό άλλων παιδιών ή εκφοβισμό από άλλα παιδιά, φτωχές διαπροσωπικές σχέσεις με συνομήλικους, ή αναφορικά με την σχολική του επίδοση μπορεί να υπάρχει μεγάλος αριθμός απουσιών ή δυσκολία στην ολοκλήρωση μιας εργασίας. Πώς νιώθει το ίδιο το παιδί πέρα από το πώς συμπεριφέρεται στους άλλους, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα. 
Το παιδί βρίσκεται σε σύγχυση διότι ο γονιός είναι αυτός που σε «κανονικές» συνθήκες εκφράζει αγάπη, ενώ αντίθετα στην περίπτωση της κακοποίησης, ο γονιός επιφέρει κακομεταχείριση. 
Τα παιδιά αυτά, συχνά μεγαλώνουν με ένα πυρηνικό αίσθημα αναξιότητας, ντροπής και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Οι σχέσεις τους σημειώνονται από εξαιρετική ευαισθησία στα συναισθήματα των άλλων και αναζητούν έντονα την αποδοχή και την αγάπη.
.....................
Α’ δημοσίευση συνέντευξης: 21/06/2016 στο aggelikikardara.wordpress.com.
περισσότερα εδώ:postmodern
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν το παιδί δείχνει τάσεις απομόνωσης

Είναι πιθανόν κάποιες φορές το παιδί σας να δείχνει τάσεις απομόνωσης και καλείστε να βρείτε τη χρυσή τομή μεταξύ της ανησυχίας σας και της ενδεδειγμένης συμπεριφοράς απέναντί του. 

Πάμε να δούμε πώς μπορεί να γίνει αυτό:

Η ανησυχία προκύπτει εύλογα, με δεδομένο ότι τα παιδιά είναι συνήθως εξωστρεφή. Όταν λοιπόν το δικό σας συνηθίζει να απομονώνεται εντός κι εκτός σπιτιού, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό σας είναι ότι κάτι συμβαίνει.

Να ξεκαθαρίσουμε βέβαια ότι δε συμβαίνει απαραίτητα κάτι, αφού υπάρχουν και παιδιά που είναι λιγότερο κοινωνικά. Γι' αυτό αναφέραμε στον πρόλογο ότι πρέπει να ελέγξετε την ανησυχία σας και να μη δημιουργήσετε καταστάσεις ενώ δεν υπάρχει λόγος.

Από την άλλη, μπορεί το παιδί να είναι απλά προβληματισμένο με κάτι και με μια συζήτηση μαζί του να το βοηθήσετε να νιώσει καλύτερα και να μπει έτσι ένα τέλος στις τάσεις απομονωτισμού.

Τα πράγματα είναι σοβαρά αν διαπιστώσετε ότι η συνήθειά του να απομονώνεται σχετίζεται από γενικότερη μελαγχολία ή είναι η αντίδραση του παιδιού σε τυχόν bullying που υφίσταται από άλλα παιδιά.
Αν το παιδί φοβάται να ανοιχτεί, παροτρύνετέ το να το κάνει επιλεκτικά, όπου εκείνο νιώθει άνετα. Άρα λοιπόν ούτε να φοβάται τη σκιά του, ούτε να καταπιέζεται και να μη λέει το παραμικρό στον οποιονδήποτε.

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι