Wednesday, 21 August 2019

Πώς θα καταλάβετε εάν το παιδί σας χρειάζεται γυαλιά

Ακριβώς όπως οι ενήλικες, τα παιδιά αντιλαμβάνονται το 80% του περιβάλλοντος τους μέσω της όρασης. Η καλή όραση είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη, τη μάθηση και τη γνώση και εάν το παιδί σας χρειάζεται γυαλιά αυτό είναι πραγματικά σημαντικό.
Ευτυχώς, τα μικρά δεν χρειάζονται συνήθως γυαλιά επειδή έχουν εξαιρετική όραση. Υπάρχουν, βεβαίως και εξαιρέσεις.
Περίπου 1 στα 5 παιδιά σχολικής ηλικίας πάσχει από κάποιο πρόβλημα όρασης. Η μυωπία, η υπερμετρωπία και ο στραβισμός είναι συνήθως τα πιο συνηθισμένα προβλήματα όρασης.
Επιπλέον, οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν πώς να το εντοπίζουν εάν το παιδί τους χρειάζεται γυαλιά από νωρίς. Το παιδί σας μπορεί να μην γνωρίζει ότι έχει κάποιο πρόβλημα. Εάν είναι πολύ μικρό, μπορεί να μην είναι σε θέση να ανακοινώσει σαφώς ποια προβλήματα έχει.

Πιθανές ενδείξεις ότι το παιδί σας χρειάζεται γυαλιά

Ακόμη και αν έχετε ήδη κάνει μια εξέταση ματιών, θα πρέπει να σκεφτείτε να πάτε ξανά σε οφθαλμίατρο αν παρατηρήσετε κάποιο από αυτά τα συμπτώματα:
Συχνά κλείνουν τα μάτια, κλείνουν το μάτι ή τρίβουν τα μάτια.
Επιδίωξη εστίασης.
Ανάγνωση με το βιβλίο ή την οθόνη του υπολογιστή πολύ κοντά στο πρόσωπο.
Μοιάζει χαμένος όταν διαβάζει ή πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα δάχτυλο για να ακολουθήσει λέξεις.
Γυρνούν το κεφάλι λοξά προς τα πίσω ή προς τα πλάγια για να κοιτάξουν τα πράγματα.
Συχνά υποφέρουν από ζάλη, ναυτία ή πονοκεφάλους.
Έχουν ερεθισμένα μάτια μετά το σχολείο ή στο τέλος της ημέρας.
Έλλειψη ενδιαφέροντος για παιχνίδια σε εξωτερικούς χώρους (επειδή δεν μπορούν να δουν καλά).

Πηγή: baby.gr
nooz.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ήταν κάποτε μια μητέρα που δεν αγαπούσε το παιδί της…»

Μια αληθινή ιστορία!
Μια αληθινή ιστορία για μια μητέρα που ''δεν αγαπούσε το παιδί της''... Το πιο σημαντικό πράγμα για ένα παιδί είναι η αγάπη. Η έλλειψη της αγάπης προκαλεί αγιάτρευτες πληγές στην ψυχολογία ενός παιδιού.
Παρακάτω θα διαβάσετε ένα συγκλονιστικό κείμενο, το οποίο θα σας βάλει σε σκέψεις.
 Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια μάνα που δεν αγαπούσε το παιδί της. Για τα πάντα το μάλωνε, συνέχεια το αποδοκίμαζε, μόνιμα το μείωνε. Αυτό το παιδί δεν είχε ακούσει ποτέ φράσεις όπως «με κάνεις περήφανη», λέξεις όπως «σ’ αγαπώ», δεν είχε νιώσει ποτέ ένα χάδι, τη μαγική- στοργική αγκαλιά, που είναι το καταφύγιο του κάθε τρομαγμένου- πληγωμένου παιδιού.
Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια μάνα που δεν αγαπούσε το παιδί της. Επιτακτική, βυθισμένη στη λύπη της. Με μοναδικό χόμπι να ελέγχει ζωές και να αποφασίζει για τα πάντα. Μια μάνα που απαιτούσε τη συγνώμη, ακόμα κι όταν έφταιγε.
Μια φορά, ήταν μια μάνα που μεγάλωσε ένα παιδί θλιμμένο. Που αποζητούσε μανιασμένο την αγάπη. Που δινόταν. Που χαριζόταν ολάκερο στον κάθε άνθρωπο που νόμιζε ότι του προσέφερε το παραμικρό από τα στερημένα του συναισθήματα.
Από εκείνα που δικαιούνταν, εκείνα που του στέρησε η ζωή.

Μητέρα και παιδί:
Προσπαθούσε σε ολόκληρη την ζωή του, αλλά δεν την κέρδισε ποτέ
Μια φορά ήταν μια μάνα που δεν αγαπούσε το παιδί της. Κι αυτό το παιδί μεγάλωσε. Και στον απολογισμό του, κατάλαβε την εξάρτηση που του είχε προκαλέσει η μάνα του. Εκείνη τη μάνα που για μια ολόκληρη ζωή προσπαθούσε να κερδίσει.
Που προσπαθούσε να αποσπάσει μια θετική κουβέντα. Πίστευε πως η αποδοχή της θα γιάτρευε όλες του τις πληγές. Ότι θα ήταν λύτρωση. Μα δεν την κέρδισε ποτέ…. Γιατί αυτή η μάνα, συνέχιζε να το επικρίνει, συνέχισε να το μειώνει, γιατί τελικά μόνο αυτό ήξερε να κάνει…
Αυτό το παιδί προσπάθησε να σπάσει την αλυσίδα που λειτουργούσε σαν φαύλος κύκλος με τη σκληρή και αλύγιστη μάνα του. Προσπάθησε να πετάξει από πάνω του τις φοβίες, τα ενοχικά και την κοινωνιότροπη συμπεριφορά, που το είχε μάθει να ζει. Πάλεψε πολύ μέσα από ψυχοθεραπεία για να βελτιώσει τον εαυτό του. Για να αποδεχτεί ότι ο τρόπος που δρούσε ως τώρα είναι λάθος. Ότι είναι γεμάτο παιδόμορφες συμπεριφορές. Πέρασαν χρόνια για να μη το αγγίζουν οι φαρμακερές κουβέντες που του έλεγε η μάνα του. Ήταν άπειρες οι μέρες που μουρμούραγε από μέσα του «μη δίνεις σημασία, μην αντιδράσεις, μη στενοχωριέσαι, δεν ισχύει τίποτα από αυτά», την ώρα που το έβριζε και το μείωνε. Μια μάνα νόμιζε ότι έχασε για πάντα τον γιο της, μέχρι που ανακάλυψε κάτι…!
Ώσπου τελικά, την έβγαλε από πάνω του σαν μπλουζάκι. Και το ως τώρα παιδί, έφυγε μακριά της. Την ξέγραψε. Γιατί όπως φαίνεται το αίμα γίνεται νερό. Γιατί τελικά διαλέγουμε το συγγενή όπως και το φίλο.
Μητέρα και παιδί:
Η συμπεριφορά της, τον δίδαξε πως να μη μεγαλώσει τα παιδιά του
Στην αρχή η μάνα ένιωσε ότι ησύχασε, ότι δεν έχασε δα και κανένα σημαντικό πρόσωπο… Και ο καιρός περνούσε και από τον εγωισμό της έριχνε ευθύνες στο παιδί της, για το πόσο κακό ήταν που τη ξέγραψε. Έλεγε σε όλο τον κόσμο για το πόσες θυσίες είχε κάνει για να το μεγαλώσει κι εκείνο άπονα στο τέλος τη παράτησε. «Κάνε παιδιά να δεις καλό», έλεγε… « βασανίζεσαι να τα μεγαλώσεις και εκείνα σε παρατάνε»… Εκθείαζε τον εαυτό της χωρίς να αναγνωρίζει καμία ευθύνη για το πόσο πόνο είχε προκαλέσει σε αυτό το παιδί αν τα χρόνια. Και ο καιρός περνούσε κι άλλο… ώσπου η μοναξιά της την τρόμαζε. Έφτασε η μέρα που μετάνιωσε για τον τρόπο που του φέρθηκε. Για τα λόγια που ξεστόμισε.
Το παιδί της έκανε οικογένεια, έκανε παιδιά. Βρήκε ένα σύντροφο που του χάρισε όλα όσα στερήθηκε και ήταν ευτυχισμένο. Η μάνα του, ήταν το μεγαλύτερο σχολείο για εκείνο. Το δίδαξε το πώς να ΜΗ μεγαλώσει τα παιδιά του.

Μητέρα και παιδί:
Κατέληξε μόνη, μέσα στη μελαγχολία και την δυστυχία της
Η μάνα, κατέληξε μόνη. Δεν ένιωσε ποτέ τη χαρά να μεγαλώσει κοντά στα εγγόνια της. Κοντά σε μια οικογένεια.
Συνέχισε να ασχολείται και να ελέγχει τις ζωές των άλλων, γιατί μέσα από αυτό ένιωθε δυνατή. Ασχολούνταν με οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να μην αντικρίζει τη δική της αλήθεια. Γέμιζε τη ζωή της με κουτσομπολιά και κοίταζε πάντα γύρω της με καχυποψία και πονηριά, νομίζοντας ότι όλοι θέλουν να της κάνουν κακό. Δεν πλησίασε ποτέ το παιδί της. Πίστευε ότι έπρεπε να το κάνει εκείνο. Ώσπου μια μέρα, βυθίστηκε στη μελαγχολία και τη δυστυχία της…
Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια μάνα που δεν αγαπούσε το παιδί της… 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Tuesday, 20 August 2019

Αμπούλες γέλιου: Το επικίνδυνο αέριο γέλιου που μπορεί να σε στείλει στην εντατική

Το αποκαλούμενο «κρακ των χίπιδων» κάνει θραύση στους νέους

Η νέα «τρέλα», που έχει κατακλύσει την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, έχει φτάσει και στους δημοφιλείς ελληνικούς νεανικούς τουριστικούς προορισμούς με τις μικρές αμπούλες που περιείχαν το αέριο να έχουν αντικατασταθεί από μπαλόνια, τα οποία οι νέοι καταναλώνουν σαν τρελοί. Ο δήμαρχος Χερσονήσου Γιάννης Μαστοράκης δήλωνε, με αφορμή την περίπτωση της 18χρονης, πως «τα μπαλόνια κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα στα μπαρ της περιοχής και σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα δεν έχουν το απαγορευμένο και παράνομο αέριο γέλιου, αλλά άλλα εξίσου επικίνδυνα αλλά όχι παράνομα αέρια».

Τι είναι το «αέριο γέλιου»

Το νέο τρεντ ήρθε για να αντικαταστήσει τα παράνομα ναρκωτικά στα κλαμπ και τους δρόμους της Μεγάλης Βρετανίας καθώς μερικές εισπνοές από υποξείδιο του αζώτου προκαλεί μία αυτόματη ευθυμία και γέλιο.
Ο «χρήστης» αφού το εισπνεύσει, αρχίζει αμέσως να ονειροπολεί και να χάνει ελαφρώς την επαφή με την πραγματικότητα. Η επίδραση του αερίου δεν κρατάει πολύ, συνήθως ένα λεπτό και η αίσθηση ευχαρίστησης που νιώθει ο χρήστης προέρχεται από την υποξία, την έλλειψη δηλαδή οξυγόνου.
Το αέριο γέλιου ωστόσο, πριν πάρει αυτή τη χρήση σαν ένα ακόμα «ναρκωτικό», είχε και έχει πλείστες άλλες χρήσεις: Οι αναισθησιολόγοι το αναμειγνύουν με οξυγόνο στις ναρκώσεις τους. Οι σεφ ζαχαροπλαστικής το βάζουν στην κρέμα σαντιγί για να τη φουσκώσουν ενώ οι οδηγοί αγώνων αυτοκινήτου το ρίχνουν στο ντεπόζιτο της βενζίνης για να ενισχύσουν την απόδοση του κινητήρα τους.

Το «κρακ των χίπηδων» και πόσο επικίνδυνο είναι

Το αέριο γέλιου, σαν νέα μόδα μεταξύ της νεολαίας, έχει ήδη απασχολήσει αρκετά τα ξένα ΜΜΕ, τα οποία έκαναν μέχρι και ταξίδια σε περιοχές της Ελλάδας όπου παραθερίζουν Βρετανοί τουρίστες για να καταγράψουν πόσο έχει παρεισφρήσει στις παρέες αλλά και κατά πόσο το εκμεταλλεύονται κυκλώματα διακίνησης για να αυξήσουν τα κέρδη τους.
ΑΕΡΙΟ ΓΕΛΙΟΥ
Σε άρθρο της πίσω στο 2015, η Sun είχε χαρακτηρίσει τον Κάβο ως την «πρωτεύουσα του αέριου γέλιου της Ευρώπης» με το άρθρο να αναφέρει αυτά που παρατήρησε η συντάκτρια. «Είναι τόσο διαδεδομένο που το πουλάνε παντού, σε μπαρ, σε κλαμπ, σε εστιατόρια, σε σουπερ μάρκετ ακόμα και σε περίπτερα», σχολίασε έκπληκτη η δημοσιογράφος Αντονέλα Λατσέρι.
«Η τιμή του είναι το 1 ευρώ ανά μπαλόνι. Έχει κάνει τόσο μεγάλο γκελ στους νέους που πολλοί ντόπιοι το είδαν σαν εύκολη λύση για άμεσο κέρδος. Μερικά μπαρ ισχυρίζονται πως έβγαλαν 1.000 ευρώ κέρδος μόνο από τις πωλήσεις των μπαλονιών», συμπλήρωσε η δημοσιογράφος.

Οι ενδεχόμενες επιπτώσεις

Από την εισπνοή του υποξειδίου του αζώτου υπάρχει ο κίνδυνος ασφυξίας, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη του εγκεφάλου ή θάνατο από ασφυξία. Ιατρικά γνωστή ως «υποξία», συμβαίνει όταν κάποιος σταματά την αναπνοή ή αναπνέει πολύ αμυδρά για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του οργανισμού του σε οξυγόνο
Αυτό συμβαίνει γιατί το αέριο διαλύεται στην κυκλοφορία του αίματος, μειώνοντας την ποσότητα του οξυγόνου που ρέει στον εγκέφαλο και άλλα ζωτικά όργανα. Σαν συνέπειες μπορούν να παρατηρηθούν εγκεφαλικά επεισόδια, συσκότιση, επιληπτική κρίση και καρδιακή προσβολή.
Οι γιατροί ωστόσο ανησυχούν ιδιαιτέρως από το γεγονός ότι δεν έχουν εντοπίσει ακόμα πόση είναι η ποσότητα του υποξειδίου του αζώτου που πρέπει να καταναλώσει ένας άνθρωπος για να θεωρηθεί κρίσιμο για την υγεία του.

newsbeast.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί σε προτιμούν τα κουνούπια;

Η απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί τα κουνούπια σε προτιμούν έναντι άλλων; Η απάντηση υπάρχει και αξίζει να την διαβάσεις για να μην έχεις πλέον απορίες.
Είναι καλοκαίρι και αυτή η εποχή εκτός από παραλίες, διακοπές, βραδινά cocktails έχει και τα αρνητικά της! Βασικό μειονέκτημα των θερμών αυτών μηνών είναι τα κουνούπια από το τσίμπημα των οποίων ουκ ολίγοι υποφέρουν και ενοχλούνται.
Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οδηγούν το έντομο αυτό να τσιμπήσει εσένα και όχι τον διπλανό σου; Επιστήμονες έπειτα από μελέτες έχουν καταλήξει σε 10 λόγους βάσει των οποίων γίνεται αυτή η… επιλογή.

  1. Γρήγορος μεταβολισμός. Φαίνεται πως τα κουνούπια έχουν αδυναμία στους ανθρώπους με υψηλή χοληστερίνη.
  2. Επίπεδα αλκοόλ. Για τα κουνούπια αποτελείς πόλο έλξης όταν έχεις αυξημένα επίπεδα αλκοόλ στο αίμα σου. Μήπως να ξανασκεφτείς εκείνη την μπύρα που θα έπινες στην παραλία;
  3. Βακτήρια του δέρματος. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι αστράγαλοί σου, το κουντεπιέ, ενίοτε και τα δάχτυλα των ποδιών είναι στα hotspots των τσιμπημάτων; Αυτό συμβαίνει γιατί τα κουνούπια λατρεύουν τα βακτήρια. Υπάρχει επιτέλους κάποιος που θα εκτιμήσει τη… μυρωδιά των ποδιών σου!
  4. Τύπος αίματος. Νόμιζες ότι μόνο εσύ είσαι οπαδός μιας συγκεκριμένης ομάδας; Τα κουνούπια έχουν αγαπημένη ομάδα (αίματος) και είναι η «0». Σε αυτήν παρουσιάζουν διπλάσια ποσοστά έλξης από οποιαδήποτε άλλη ομάδα, ενώ η λιγότερο θελκτική είναι η «Α».
  5. Το στυλ σου! Για να σε ξεχωρίσουν τα κουνούπια από μια άλλη πηγή διοξειδίου του άνθρακα, όπως τα αυτοκίνητα για παράδειγμα, χρησιμοποιούν την όρασή τους. Αδυναμία έχουν στο μαύρο χρώμα και στην κίνηση. Επομένως, χρωματιστά ρούχα και περιορισμένη κινητικότητα είναι ένας καλός τρόπος να τα αποφύγεις!
Δείτε το βίντεο και μάθετε 4 ακόμα λόγους για τους οποίους μας προτιμούν τα κουνούπια, αλλά και την κατηγορία των ανθρώπων που δεν τσιμπάνε ποτέ!
 news247.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 19 August 2019

Παιδιά, δεν είναι ενδιαφέρον να ξέρουμε ανά πάσα στιγμή πού είστε και τι κάνετε. - Instagram and Stalker

Stalker, το επάγγελμα του παρόντος και του μέλλοντος

Ο ανώμαλος της διπλανής πόρτας κάνει χρυσές δουλειές χάρη στα δικά σου social media.

Η Αγγελική χθες το βράδυ άραξε σπίτι, έφτιαξε μακαρόνια και είδε το ‘You’ στο Netflix (της άρεσε, αλλά τη φρίκαρε και λίγο). 
Προχθές, βγήκε με τις φίλες της μέχρι αργά και τα σπάσανε στον Σαμπάνη. 
Την Παρασκευή ήταν λίγο άρρωστη και πέρασε το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας ξάπλα, ενώ την Πέμπτη έμεινε κολλημένη στο μποτιλιάρισμα και όπως είναι λογικό είχε νεύρα, τα οποία εκτόνωσε ακούγοντας μουσική στη διαπασών. 
Κλασική Αγγελική.

Όχι, η Αγγελική δεν είναι η κοπέλα μου, ούτε η αδερφή μου, ούτε καν κάποια στενή μου φίλη. Για την ακρίβεια, δεν έχω γνωρίσει την Αγγελική ποτέ στη ζωή μου. Όλες αυτές τις πληροφορίες για τη ζωή της, δεν τις γνωρίζω επειδή είμαι ο stalker της, αλλά επειδή τις ποστάρει από μόνη της στα stories του Instagram. 

Και δυστυχώς, δεν είναι η μόνη που μοιράζεται τόσες ανούσιες στιγμές της ζωής της, δίχως κανείς να τις ζητήσει.
Όλοι το έχουμε κάνει, άλλωστε από την εμπειρία μου στα social media, το μεγαλύτερο μέρος των αναρτήσεων είναι εντελώς ανούσιο και για να είμαι ειλικρινής, δεν με πειράζει και καθόλου. 
Περισσότερο με ενοχλούν αυτοί που παίρνουν τον εαυτό τους εντελώς σοβαρά και θεωρούν πως με κάθε τους σχόλιο θα αλλάξουν τον κόσμο.
Υπάρχει όμως μια απόσταση ανάμεσα στο ‘ποστάρω κατά καιρούς μερικές ανούσιες φωτογραφίες από τη ζωή μου’ και στο ‘ποστάρω κάθε στιγμιότυπο της καθημερινότητάς μου’. 
Μια απόσταση που δεν την γεμίζουν σε καμία περίπτωση μερικές εκατοντάδες likes. Μια απόσταση που την έχουν εξηγήσει κατά καιρούς οι ειδικοί, αφού τέτοιες συμπεριφορές αποτελούν αντικείμενο για την επιστήμη της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας.

Από την πλευρά μου, δεν θα σταθώ στην ετυμηγορία της επιστήμης, άλλωστε δεν χρειάζονται πτυχία για να κατανοήσεις ότι τέτοιες συμπεριφορές κρύβουν από πίσω τους μπόλικα συμπλέγματα. Θα εκφράσω όμως την δική μου αγανάκτηση, ως ένας άνθρωπος που είχε πολλές μέρες άδεια μέσα στις γιορτές και μοιραία τσέκαρε συχνά -και αρκετά μηχανικά- τα timeline του, μαθαίνοντας τα πάντα για ανθρώπους που έχω να τους δω χρόνια ολόκληρα.

Παιδιά, δεν είναι ενδιαφέρον να ξέρουμε ανά πάσα στιγμή πού είστε και τι κάνετε. 
Είναι άβολο, creepy και κουραστικό. Και πραγματικά, η τόση ανάγκη για αυτοπροβολή μάς κάνει σίγουρους για ένα πράγμα: αποκλείεται να περνάτε όσο καλά θέλετε να πιστεύουμε. 
Ή αν τέλος πάντων περνάτε όντως τόσο υπέροχα, εξακολουθεί να είναι απορίας άξιο, γιατί δεν απολαμβάνετε αυτές τις ωραίες στιγμές και θέλετε να τις μοιραστείτε ΟΛΕΣ με άγνωστο κόσμο, προσφέροντας απλόχερα στον ανώμαλο της διπλανής πόρτας, υλικό για τις πιο άγριες φαντασιώσεις του; 
Οι σεναριογράφοι των θρίλερ κλέφτες να γίνουν δηλαδή;

Ξέρω τι έφαγαν για βραδινό συνάδελφοι με τους οποίους ανταλλάσσουμε τυπικές καλημέρες. Μπορώ να αναγνωρίσω στο δρόμο τα παιδιά ανθρώπων τους οποίους δεν έχω συναντήσει ποτέ από κοντά. Αν θες μπορώ να σου περιγράψω τα ερωτικά και να σου απαριθμήσω όλες τις κολλητές συμφοιτήτριάς μου με την οποία έχω να μιλήσω από το 2007. Ε, συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι φυσιολογικό και αν δεν ενοχλεί αυτούς που τα ποστάρουν, ενοχλεί εμένα και σίγουρα με κάνει να αισθάνομαι τρομερά αμήχανα.

Αποκορύφωμα όλων αυτών, η φετινή μόδα της προσωπικής(!) ανασκόπησης μέσω Instagram stories. 
Υπήρξε κόσμος δηλαδή που ξεκίνησε να ποστάρει αγαπημένες φωτογραφίες από ολόκληρο το 2018, κάνοντας έναν απολογισμό της χρονιάς που έφυγε, με ημερομηνίες, σχόλια, emoji, τα πάντα. Μιλάμε για σοβαρή ώρα δουλειάς, όχι αστεία. Έγινε διαλογή φωτογραφιών, επεξεργασία, το σχετικό ανέβασμα, κι όλα αυτά για να δουν όσοι τους ακολουθούν στο Instagram πόσο γαμάτα πέρασαν τον περασμένο χρόνο.

Δεν θέλω να ακούγομαι σαν τον γέρο που γκρινιάζει γιατί δεν πολυκαταλαβαίνει πώς δουλεύει όλο αυτό. Αλλά προτιμώ να είμαι αυτός ο τύπος, από τον τύπο που, όταν συναντάει έναν παλιό γνωστό στο δρόμο, δεν χρειάζεται να του πει τα νέα του, γιατί ο άλλος τα ξέρει ήδη από τα social media.

Όπως και σε όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή, λίγο μέτρο και λίγη αυτοσυγκράτηση δεν βλάπτουν. 
Ο καθένας μας έχει τα ψυχολογικά του, δεν με νοιάζει να κρίνω τη συμπεριφορά του άλλου, αλλά το να βλέπω πώς περνάει την ώρα του και το τι έφαγε ο παλιός μου συφάνταρος και η εικοστή ξαδέρφη μου από το Περθ και το να ξέρω ότι ο Λάκης από το λογιστήριο χθες δεν βγήκε κι έκατσε να λιώσει στον καναπέ βλέποντας σειρές, καταλήγει κάπως αρρωστημένο.

Ωραία, εγώ να κάνω mute και unfollow και να κρατήσω μόνο τους δικούς μου ανθρώπους, αλλά μήπως και όλοι οι υπόλοιποι, την επόμενη φορά που θα ποστάρουν κάτι, οφείλουν να αναρωτηθούν ποιον πραγματικά ενδιαφέρει και αν έχει νόημα να το ποστάρουν; Ναι Αγγελική, σε σένα μιλάω, συγγνώμη αλλά δεν μας νοιάζει η συνταγή τέλειας σαλάτας που έφτιαξες για ελαφρύ μεσημεριανό στο γραφείο.

oneman
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki