Γιατί τα ζωηρά παιδιά είναι και τα πιο ευτυχισμένα!

Έχει γνώμη για τα πάντα, αστείρευτη ενέργεια, και αν όχι όλες τις φορές, τις περισσότερες σας βασανίζει με το πείσμα του. Όσοι μεγαλώνουμε ένα ζωηρό παιδί αγωνιζόμαστε καθημερινά να διαχειριστούμε το πόσο αντιδραστικό μπορεί να γίνει και σκεφτόμαστε συνεχώς διαφορετικούς τρόπους για να το κάνουμε να συνεργαστεί. Και νιώθουμε άσχημα και υπεύθυνοι όταν οι γύρω μας, μάς κάνουν παρατήρηση για τη συμπεριφορά του.

Πράγματι είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί με τόσο έντονη προσωπικότητα, όμως, όπως λέει και αυτή η μαμά στο παρακάτω κείμενο τα ζωηρά παιδιά είναι αυτά που είναι αληθινά ευτυχισμένα.
«Ζωηρή. Πεισματάρα. Διαολάκι. Ανυπάκουη… Κατά καιρούς οι παραπάνω λέξεις έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολλές περιπτώσεις για να περιγράψουν το κοριτσάκι μου.

Η κόρη μου θα τρέξει με όλη της τη δύναμη, θα σκαρφαλώσει και θα πηδήξει απ’ το πιο ψηλό σκαλοπάτι χωρίς να φοβάται ότι θα χτυπήσει. Είναι το παιδί που θα νευριάσει και θα φωνάξει και μετά από λίγο θα ξεχάσει τι ήταν αυτό που την ενόχλησε και θα γελάσει με την καρδιά της.

Διαλέγει μόνη της τα ρούχα της και ακόμα κι όταν της λέω ότι δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, εκείνη επιμένει στην επιλογή της.
Δοκιμάζει τον εαυτό της για να δει μέχρι που μπορεί να φτάσει. Ποιες είναι οι δυνατότητές της. Είναι αυθόρμητη και δεν θα διστάσει να χορέψει ακόμα και στη μέση της παιδικής χαράς αν το θελήσει.

Η κόρη μου όντως είναι ζωηρή και πεισματάρα και είναι εκείνη που μου δίδαξε τι θα πει υπομονή. Μου έμαθε από νωρίς ότι δεν είμαι τέλεια και ότι πρέπει να αγκαλιάσω τα λάθη μου για να μπορέσω να τη μεγαλώσω σωστά. Κι ας με εξαντλεί πολλές φορές! Όταν σκέφτομαι το χαμόγελο και το πόσο αυθεντική είναι δεν μπορώ να μη χαρώ.


Όταν τη βλέπω να έχει άποψη για όλα και να έχει το θάρρος της γνώμης της, δεν μπορώ να μην την θαυμάσω. Τώρα που είναι μικρή μπορεί η καθημερινότητα να είναι δύσκολη όμως ξέρω πως μεγαλώνοντας θα γίνει μια γυναίκα που δεν θα φοβηθεί να πατήσει στα πόδια της και να διεκδικήσει τα θέλω της.

Λένε ότι τα ζωηρά παιδιά μόνο μπελάδες δημιουργούν, όμως, διαφωνώ. Στα μάτια μου βλέπω αληθινά ευτυχισμένα παιδιά με δύναμη και θέληση που προσπαθούν να εξερευνήσουν τον κόσμο γύρω τους, αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσπαθούν να θέσουν τα όριά τους, να κατανοήσουν τα δικά μας (με συνεχή αμφισβήτηση, βέβαια) μόνο και μόνο γιατί θέλουν να αυτονομηθούν και να αγωνιστούν με τις δικές τους δυνάμεις.

Τα παιδιά που χαρακτηρίζονται ως ζωηρά, ανυπάκουα, πεισματάρικα μας ταλαιπωρούν πολύ όσο είναι μικρά. 
Μεγαλώνοντας όμως αυτό το ”ελάττωμα” γίνεται η μεγαλύτερη αρετή. Με την αγάπη, την υπομονή και την κατανόηση θα γίνει ένας ενήλικας με κριτική σκέψη, που δεν μπαίνει σε κανένα καλούπι και πατάει γερά στα πόδια του. Και αυτό είναι πραγματική ευτυχία.»

ΠΗΓΗ: www.mama365.gr
newsitamea.gr

Κλαίω για την Αγιά Σοφιά

Η μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο, με πάνω από δυο δισεκατομμύρια πιστούς, έσκυψε το κεφάλι της στον τούρκο.
Η έδρα της χριστιανοσύνης, η Αγία Σοφία έγινε τζαμί και κανένας ηγέτης του δυτικού κόσμου δεν βγήκε να καταγγείλει την ιεροσυλία.
Κι αυτοί που μίλησαν, οι διάφοροι παγκόσμιοι αξιωματούχοι «ενοχλημένοι», μίλησαν για πολιτιστική ατασθαλία και όχι για την ουσία της βαρβαρότητας.

Η «πολιτισμένη» Δύση, που άφησε τότε στη τύχη της την μητέρα πατρίδα -στην ουσία υποστήριξε, την Άλωση της Πόλης των πόλεων- ακόμη μια φορά πρόδωσε την μητέρα της Πίστης μας.
Ο Ερντογάν κάνει τα δικά του, αλλά η κραταιά Δύση, οι προτεστάντες, οι ρωμαιοκαθολικοί, οι αγγλικανοί και όλοι όσοι αποσχίστηκαν από την ορθοδοξία, επειδή δεν άντεχαν το μεγαλείο της και την πρωτοκαθεδρία της, τώρα επιχαίρουν για την προσβολή της Του Θεού Σοφίας.
Τώρα πια, έπεσε και το τελευταίο σημείο και αποκαλύπτεται η ελαχιστότητά τους.

Αλλά και οι δικοί μας αξιωματούχοι;
Τόσο καιρό ξέραμε ότι ετοιμάζεται, ότι θα γίνει το μίασμα και ούτε μια παρέμβαση, ούτε μια προειδοποίηση, ούτε μια διπλωματική κίνηση, ούτε ένα τηλέφωνο στους Τράμπηδες και τους Μερκελαίους.

Τόσο μικροί που είμαστε, αυτά μας αξίζουν.

Τώρα θέλω μια συγκέντρωση, μια διαμαρτυρία, θέλω να βγω στο Σύνταγμα να φωνάξω κάτω τα χέρια από την Αγιά-Σοφιά και αυτή η διαμαρτυρία να γίνει πανευρωπαϊκή και παγκόσμια. Να σηκωθούν όλοι οι Χριστιανοί, και να βγουν έξω με δάκρυα να κλάψουν για την Ψυχή της Πίστης μας.

Να βγει ο λαός, γιατί οι ταγοί μας, οι ταγοί της οικουμένης δεν είναι άξιοι.
Με πρόσβαλε αυτό χτες, ω; άνθρωπο,ως πιστό, ως έθνος.
Δεν μπορώ να το χωνέψω.

Λυπάμαι αφάνταστα για την κατάντια μας.

Το Χαμομηλάκι

Πριν πάτε στη θάλασσα με το παιδί...

... διαβάστε τις 10 εντολές για ασφαλές μπάνιο
 

Καλοκαίρι, θάλασσα, παιχνίδια, ανεμελιά... Τι πρέπει να προσέχουμε για να απολαύσουμε κι εμείς και το παιδί τις καλοκαιρινές στιγμές χωρίς απρόοπτα

Όλα όσα πρέπει να έχετε κατά νου κάθε φορά που πηγαίνετε με τα παιδιά για μπάνιο στη θάλασσα…

Ελέγξτε την παραλία
Όταν πηγαίνουμε στη θάλασσα με παιδιά, ο έλεγχος της παραλίας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες υποχρεώσεις μας. Oι ειδικοί επισημαίνουν ότι ασφαλές μέρος για κολύμπι είναι πάντοτε αυτό που παρουσιάζει τους λιγότερους κινδύνους. Γι’ αυτό διαβάζουμε πάντα τις πινακίδες που τυχόν υπάρχουν στην ακτή και ενημερωνόμαστε για τις ιδιαιτερότητες της περιοχής (ρεύματα, βράχια, επικίνδυνα ψάρια, μορφολογία βυθού). Καλό είναι να μην επιλέγουμε θάλασσες όπου τα νερά βαθαίνουν απότομα. Τέλος, κοιτάζουμε αν τα νερά είναι καθαρά – η γαλάζια σημαία στην παραλία εγγυάται την ποιότητα των νερών.
 
Όχι σε επικίνδυνα «παιχνίδια»
Όταν τα παιδιά βρίσκονται μέσα στη θάλασσα φροντίστε να μην επιδίδονται σε επικίνδυνα παιχνίδια (πχ «πατητή»). Καλό είναι να αποφεύγονται και τα παντός είδους ανταγωνιστικά παιχνίδια, όπως τα μακροβούτια και οι βουτιές από βράχια. Επίσης, μην αφήνετε τα παιδιά να κολυμπούν εκεί όπου υπάρχουν βάρκες ή άλλα πλωτά σκάφη.

Να είστε πάντα κοντά τους
Τα παιδιά πρέπει να κολυμπούν σε ρηχά και κοντινά στην ακτή νερά πάντα μαζί με τους ενήλικες που τα συνοδεύουν. Ποτέ μην αφήνετε το παιδί χωρίς επίβλεψη, μέσα ή κοντά στο νερό. Τα παιδιά πρέπει να συνοδεύονται από έναν ενήλικο στη θάλασσα. Ποτέ μην τα εμπιστεύεστε σε μεγαλύτερα παιδιά. Επίσης, όσο πιο μικρό είναι το παιδί, τόσο πιο κοντά του πρέπει να είστε. Στα μικρά παιδιά (π.χ. 3 χρονών) συνιστάται η επίβλεψη αφής – δηλαδή, να μπορείτε να πιάσετε το παιδί ανά πάσα στιγμή απλώνοντας το χέρι σας, ακόμη και αν βρίσκεται στην ακροθαλασσιά.
 
Μην εμπιστεύεστε τα μπρατσάκια
Ακόμη και αν τα παιδιά φορούν μπρατσάκια ή σωσίβιο, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείτε να τα αφήσετε χωρίς επίβλεψη στο νερό, επειδή τα φουσκωτά βοηθήματα δεν αποτελούν σωστικά μέσα. Απεναντίας, με ένα ελαφρύ ρεύμα αέρα το παιδί με τα μπρατσάκια μπορεί να παρασυρθεί μακριά μέσα στο νερό. Εάν θέλετε το παιδί να έχει ένα βοήθημα, προτιμήστε τα κολυμβητικά σωσίβια επίβλεψης ή τα κολυμβητικά γιλέκα.

Να φάει ένα σάντουιτς;
Τα παιδιά πρέπει να μπαίνουν στο νερό όταν έχει τελειώσει η διαδικασία της πέψης, δηλαδή τέσσερις ώρες μετά το γεύμα (τόσες ώρες χρειάζονται για την πέψη ενός γεύματος με κρέας). Διαφορετικά, υπάρχει πάντα ο σοβαρότατος κίνδυνος της εισρόφησης θαλάσσιου νερού στους πνεύμονες. Για τον ίδιο λόγο, μη δίνετε στο παιδί σάντουιτς ή πολλά φρούτα (που πέπτονται δύσκολα) ενώ κάνει ακόμη μπάνιο. Βέβαια, το τι συνιστά γεύμα προς αποφυγή στην παραλία εξατομικεύεται ανάλογα με την ηλικία και τις διατροφικές συνήθειες κάθε παιδιού, π.χ. ένα απλό σάντουιτς με τυρί μπορεί να αποτελεί πλήρες γεύμα για ένα παιδί δύο χρονών, όχι όμως και για ένα παιδί 11 χρονών. Πάντως, εάν το παιδί φάει κανονικό γεύμα στην παραλία (ακόμη και σε σάντουιτς), δεν πρέπει να ξαναμπεί στο νερό πριν περάσουν 3-4 ώρες.

Θέστε όρια
Ορίστε με σαφήνεια στο παιδί μέχρι πού επιτρέπεται να κολυμπάει, π.χ. «Μέχρι εκείνη τη σημαδούρα». Μπορεί να πάει πιο βαθιά μόνο εάν κολυμπάτε δίπλα του και είστε σίγουροι ότι μπορείτε να το βοηθήσετε. Εάν το παιδί είναι παρορμητικό, να είστε ακόμη πιο αυστηροί στα όρια που θα θέτετε!

Μην επαναπαύεστε από το ότι το παιδί ξέρει κολύμπι
Ιδιαίτερα προσεκτικοί πρέπει να είστε ακόμη και στην περίπτωση που το παιδί πηγαίνει κολυμβητήριο! Oι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι γονείς συχνά υπερεκτιμούν τις ικανότητες των παιδιών τους όταν αυτά πηγαίνουν κολυμβητήριο, με αποτέλεσμα να χαλαρώνουν την επιτήρησή τους.

Μην πιέζετε το παιδί να μπει στη θάλασσα
Σε καμία περίπτωση μην πιέσετε το παιδί να μπει στην θάλασσα αν δεν θέλει και ποτέ μην επιχειρήσετε να το βουτήξετε με το ζόρι. Μία τέτοια κίνηση μπορεί να το κάνει να αντιπαθήσει την θάλασσα (και εσάς) για πολύ καιρό. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες δεν είναι όλα τα παιδιά «εραστές» της θάλασσας, αλλά ούτε και επιτυγχάνουν τις ίδιες αντιστάσεις στην κλίμακα του φόβου. Κάθε παιδί είναι μία ξεχωριστή περίπτωση, μία διαφορετική οντότητα της οποίας οφείλουμε να σεβαστούμε τις προτιμήσεις, μας αρέσουν δεν μας αρέσουν. Πολλοί γονείς ωστόσο, ρίχνουν άγκυρα στα προσωπικά τους «θέλω» υποχρεώνοντας άμεσα ή έμμεσα τα παιδιά να αγαπήσουν την θάλασσα, αγνοώντας ενδεχομένως ότι καμιά αγάπη δεν κερδίζεται με το ζόρι ούτε με το στανιό. Μέγα λάθος, αφού οι ειδικοί επισημαίνουν από καιρό σε καιρό πως κανένα «θαυματουργό» θαλασσινό νερό και καμία άσκηση επί θαλάσσης δεν είναι ευεργετικά αν δεν γίνονται με κέφι και όρεξη από το παιδί.

Όχι στον ήλιο χωρίς προστασία
Τα παιδιά δεν πρέπει να εκτίθενται στον ήλιο μεταξύ 10.00 π.μ και 03.00 μ.μ. Οι υπεριώδεις ακτινοβολίες περνούν ακόμη και τα σύννεφα γι’ αυτό χρειάζονται προστασία και τις συννεφιασμένες μέρες. Χρησιμοποιείτε πάντα αντηλιακές κρέμες. Αυτό που πρέπει να προσέχετε όταν αγοράζετε αντηλιακή κρέμα είναι ο δείκτης προστασίας. Πρέπει απαραίτητα ο δείκτης προστασίας να είναι μεγαλύτερος του 15. Επίσης πρέπει να επιλέξετε αντηλιακή κρέμα στην οποία να αναγράφεται ότι προστατεύει από τις υπεριώδεις ακτινοβολίες A, B (UVA, UVB).

Το παιδί και τα… μάτια του
Φροντίστε ώστε το παιδί να φορά πάντα στην παραλία καλής ποιότητας γυαλιά ηλίου. Έκθεση στον ήλιο για μια μέρα μπορεί να προκαλέσει έγκαυμα στον κερατοειδή χιτώνα (εξωτερική μεμβράνη του ματιού). Τα γυαλιά ηλίου πρέπει να προστατεύουν 100% από τις υπεριώδεις ακτινοβολίες. Για αυτό πριν αγοράσετε γυαλιά ηλίου στο παιδί σας σιγουρευτείτε ότι αυτά που θα αγοράσετε προσφέρουν 100% προστασία από την υπεριώδη ακτινοβολία.

ygeiamou.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα διαχειριστείτε τα παιδικά πείσματα

Πώς να αντιμετωπίσουμε τη συναισθηματική αναστάτωση του παιδιού;

Πραγματικό πείσμα εννοούμε το πείσμα που έχει αναστατώσει όντως υπερβολικά το παιδί το οποίο βιώνει πόνο, ένταση και αγωνία. Ο βασικός λόγος που παρουσιάζεται είναι ότι ακόμα δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως ο μηχανισμός που τους επιτρέπει να ελέγχουν τα συναισθήματά τους και έτσι αδυνατούν να τα χειριστούν σωστά.

Αντίθετα όταν ένα νήπιο εκδηλώνει κάποιο πείσμα με σκοπό να ελέγξει και να χειριστεί το περιβάλλον του τότε το λέμε χειριστικό. Σε αυτές τις περιπτώσεις το παιδί δε βιώνει ούτε δείχνει την ίδια αγωνία και ένταση με τα πρώτα. Έτσι οι γονείς είναι σημαντικό να παρατηρούν τις αντιδράσεις τους και να τα διαχωρίζουν καθώς θέλουν διαφορετική αντιμετώπιση.

Πώς να αντιμετωπίσουμε τη συναισθηματική αναστάτωση του παιδιού;

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής συμβουλεύει:

• Όταν παρατηρούμε ότι το παιδί δεν είναι σε θέση να ρυθμίσει τα συναισθήματα του και αντιδρά έντονα ,τότε καλό είναι να του αποσπάσουμε την προσοχή στρέφοντας την σε κάποιο άλλο ερέθισμα για να ξεχαστεί. Έτσι δε το κακομαθαίνουμε κι αντίθετα επιφέρουμε ηρεμία καθώς πιθανόν να μην είναι σε θέση να μας ακούσει.
• Του δίνουμε επιλογές. Αν για παράδειγμα είναι αναστατωμένο επειδή πρέπει να φύγουμε από την παιδική χαρά το ρωτάμε: Θέλεις να πάμε αμέσως σπίτι ή να πάμε στο σούπερ μάρκετ;
• Δείχνουμε κατανόηση για τα συναισθήματά του. Μιλάμε με ήρεμη γλυκιά φωνή και αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά του. Φράσεις όπως «καταλαβαίνω πώς νιώθεις, Ξέρω ότι είσαι στεναχωρημένος» σε συνδυασμό με την υποστήριξή μας θα μειώσουν την αναστάτωσή του. Αν όμως βρίσκεται σε κατάσταση υστερίας, τότε καλό είναι να περιμένουμε να καταλαγιάσει και έπειτα να του μιλήσουμε καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είναι σε θέση να μας ακούσει.
• Αν βρισκόμαστε και εμείς σε ένταση καλύτερα είναι να πάρουμε μερικές βαθιές αναπνοές και μετά να του μιλήσουμε. Αν αντιδράσουμε με φωνές ή επίπληξη δε θα έχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα ακόμη κι αν σταματήσει να κλαίει, ενδεχομένως να συνεχίσει σιωπηρά από μέσα του και αυτό είναι χειρότερο.
• Τέλος, καλό είναι να παρατηρούμε τι πυροδοτεί τέτοιες συμπεριφορές (π.χ. μπορεί να πεινάει ή να είναι κουρασμένο) και να παίρνουμε τα μέτρα μας, ώστε να αποφεύγονται.

Πώς να αντιδράσουμε στο χειριστικό παιδί;

Αντίθετα με τα προηγούμενα ξεσπάσματα, οι αντιδράσεις ενός παιδιού που προσπαθεί να ελέγξει τα όρια του περιβάλλοντός του θέλουν διαφορετική αντιμετώπιση, όπως επισημαίνει ο κ. Μαντούδης.

Η γνώμη του ειδικού

Τα συχνά ξεσπάσματα μπορεί να οφείλονται στον ανώριμο ακόμα εγκέφαλο του νηπίου, στην ανάγκη του για προσοχή ή και στο ότι έτσι έχει μάθει να παίρνει αυτό που θέλει Αν παρατηρείτε ότι οι αντιδράσεις αυτές είναι συχνές και δυσκολεύουν την επικοινωνία με το παιδί σας, καλό είναι να απευθυνθείτε σε ένα αναπτυξιακό κέντρο και να μιλήσετε με κάποιον ειδικό ο οποίος θα εκτιμήσει την ανάπτυξη του νηπίου. Επιπλέον, αν το κρίνει απαραίτητο μπορεί να σας ζητήσει να γίνει μια αναπτυξιακή εξέταση του παιδιού με το Αναπτυξιακό Check up Plus, καθώς η αδυναμία αυτορρύθμισης των συναισθημάτων υπάρχει πιθανότητα να συνδέεται και με κάποια αναπτυξιακή διαταραχή. Τέλος ο ειδικός μπορεί να σας συμβουλέψει πώς να χειριστείτε τέτοιες συμπεριφορές φτιάχνοντας από κοινού το κατάλληλο πλάνο για εσάς και το παιδί σας.

Στέλιος Μαντούδης
Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής
Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou
www.mandou.gr
newsbomb.gr

Πείσμα, εμμονές και παιδιά

Πείσματα - Εμμονές.
Τι είναι “φυσιολογικό” και πότε πρέπει οι γονείς να αναζητήσουν βοήθεια; Πολλά παιδιά και έφηβοι κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής τους αναπτύσσουν περιοδικά και περαστικά εμμονές. Oι γονείς τις περιγράφουν σαν πείσματα ή τελετουργίες. Έχουν άγχος για αριθμούς και μέρες, για χρώματα και λέξεις, τα οποία θεωρούν “άτυχα”. Θέλουν να περάσουν από ένα συγκεκριμένο δρόμο πριν ξεκινήσει η μέρα τους, και πεισμώνουν όταν αυτό δε γίνει, θέλουν να φοράνε τα ίδια παπούτσια όταν έχουν διαγώνισμα. Άλλα παιδιά επαναλαμβάνουν πριν κοιμηθούν σε ένα συγκεκριμένο ρυθμό την ίδια πρόταση, άλλα πάλι αγγίζουν την πόρτα με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Κάποια παιδιά και έφηβοι θέλουν τα παπούτσια τους να βρίσκονται σε συγκεκριμένη σειρά και το μαξιλάρι πάντα στον ίδιο χώρο, ενώ μπορεί να ελέγχουν ξανά και ξανά τη βαλίτσα τους πριν πάνε σχολείο ή να χτενίζουν ξανά και ξανά τα μαλλιά τους.
Τέτοια φαινόμενα είναι τις περισσότερες φορές περαστασιαικά και δε δημιουργούν στα παιδιά προβλήματα στην καθημερινότητα τους ούτε καταστούν τα ίδια δυσλειτουργικά. Μετά από κάποια χρονική περίοδο καταλαγιάζουν και εξαφανίζονται.

Τι είναι εμμονές;
Τα παιδιά και οι έφηβοι που υποφέρουν από εμμονές παρουσιάζουν μια υπερβολή στις σκέψεις και στις πράξεις, τις οποίες “πρέπει” να σκεφτούν, να πουν ή να κάνουν. Τα παιδιά δεν μπορούν να αντισταθούν σε αυτά, τους καταναλώνουν χρόνο, τους δημιουργούν πρόβλημα στην καθημερινή τους ζωή και τους κάνουν να υποφέρουν. Παράλογες σκέψεις τους κατακλύζουν και δεν τους αφήνουν να συγκεντρωθούν. Πρέπει να κάνουν ξανά και ξανά την ίδια κίνηση, δέκα φορές, είκοσι, εκατό……….
Κάποια παιδιά πρέπει να σκεφτούν μια συγκεκριμένη πρόταση, “είμαι καλά, είμαι καλά…”, άλλα πάλι “μισώ την αδελφή μου, μισώ την αδελφή μου…”. Κάποια παιδιά ελέγχουν πάμπολλες φορές αν είναι κλειστές όλες οι πρίζες, τα φώτα, οι πόρτες, . . . . , άλλα καταναλώνουν ώρες στο να συγυρίζουν ξανά και ξανά τα μολύβια τους ή να σβήνουν κάποια λέξη “που δε φαίνεται ωραία” στο τετράδιο. Πολλά παιδιά πλένονται και ξαναπλένονται και δεν είναι σε θέση να εμπιστευτούν τον εαυτό τους, ότι “ναι, είμαι καθαρός”. Δεν νιώθουν ποτέ σίγουροι ή βέβαιοι.

Τι είναι ιδεοψυχαναγκασμοί ή έμμονες σκέψεις;
Έμμονες σκέψεις είναι ιδέες, απόψεις ή ενορμήσεις, οι οποίες απασχολούν τα παιδιά πάντα με τον ίδιο τρόπο. Είναι πάντα βασανιστικές γιατί είναι παράλογες και χωρίς νόημα και τα παιδιά δεν μπορούν να αντισταθούν σε αυτές. Οι ιδέες αυτές, μπορεί να έχουν βίαιο ή θρησκευτικό περιεχόμενο, να είναι σχετικές με τη σεξουαλικότητα, την ακρίβεια ή την τάξη. Στα παιδιά συχνά παρουσιάζονται τέτοιες σκέψεις που συνδέονται με έντονους φόβους και αγωνίες για την καθαριότητα, για αρρώστιες, για δηλητηριάσεις, φόβους ότι θα συμβεί κάτι κακό σε αγαπημένους, ανάγκη για τακτοποίηση. Το συναίσθημα αυτό καταλήγει να γίνει “ανάγκη” και κατατρέχει τα παιδιά και τους εφήβους.

Τι είναι καταναγκασμοί ή έμμονες πράξεις;
Στους καταναγκασμούς καταλήγουν τα παιδιά και οι έφηβοι συχνά ωθούμενοι από έμμονες σκέψεις ή παρορμήσεις, παρόλο που αντιλαμβάνονται ότι οι καταναγκασμοί είναι άλογοι, παράλογοι και υπερβολικοί. Οι πιο συχνοί καταναγκασμοί στα παιδιά είναι σχετικοί με πλυσίματα και καθαριότητα, με επαναληπτικές διαδικασίες, όπως ανοίγουν-κλείνουν πόρτες, γράφουν και ξαναγράφουν την ίδια λέξη, τακτοποιήσεις, μετρήματα όπως και επαναληπτικές ερωτήσεις. Έμμονες πράξεις εκτελούνται συχνά έτσι ώστε να καταπολεμηθούν φόβοι, να αποφευχθούν “ατυχήματα, κακοτυχίες” ή να προφυλαχτούν “μαγικά” από επερχόμενο κίνδυνο.
Οι έμμονες πράξεις απελευθερώνουν, στιγμιαία ή για κάποια χρονική περίοδο, από το άγχος, αλλά σε λίγο οι εντάσεις και οι φόβοι επανέρχονται, σε τέτοιο μέγεθος που αναγκάζονται να επαναληφθούν.
Οι έμμονες πράξεις συχνά εμφανίζονται σε συνδυασμό με Tics ή με Διαταραχή Eλλειμματικής Προσοχής με Yπερκινητικότητα.

Συχνότητα
3-5% των εφήβων κάποια περίοδο θα παρουσιάσουν εμμονές.
1-3% των εμμονών που υπάρχουν στο γενικότερο πληθυσμό παρουσιάζεται σε παιδιά και εφήβους. Αν μετρήσουμε σε αυτές και απλές εμμονές το ποσοστό ανεβαίνει στα 10%.
Στα παιδιά συχνά οι εμμονές παρουσιάζονται με επιπρόσθετα προβλήματα όπως λύπη, μελαγχολία, χαμηλή αυτοπεποίθηση, απόσυρση και φοβίες. Tics, Σύνδρομο Tourette, Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με Yπερκινητικότητα συνυπάρχουν συχνά με εμμονές.
Οι εμμονές φαίνονται συνήθως στην εφηβεία ή στην πρώιμη ενήλικη ζωή. Όμως είναι γνωστό ότι αρχίζουν ήδη στη νηπιακή ηλικία με μέσο όρο αρχής της εμφάνισης τα 10 χρόνια. Περίπου 1/3 των παιδιών βελτιώνονται, ενώ 20% διατηρούν το πρόβλημα και στην ενηλικίωση. 50% των ενηλίκων με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή αναφέρουν ότι οι εμμονές τους ξεκίνησαν όταν ήταν παιδιά.

Τι πρέπει να προσέχουν οι γονείς;
Τα παιδιά και οι έφηβοι προσπαθούν να κρύψουν τις εμμονές τους. Γι’ αυτό το λόγο γονείς, δάσκαλοι, φίλοι δε γνωρίζουν ότι τα παιδιά υποφέρουν για μήνες ακόμα και χρόνια. Συχνά τα παιδιά ελέγχουν τις σκέψεις ή τις πράξεις τους σε χώρους εκτός σπιτιού, κάτι που συχνά συγχύζει τους γονείς.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι τα παιδιά κάτω από τεράστια πίεση και με πολύ κόπο καταπιέζουν αυτές τις “παραλογίες”, όπως συμβαίνει και με τα Tics. Οι εμμονές αλλάζουν. Όσο περισσότερο χρόνο υπάρχουν τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να φύγει το πρόβλημα χωρίς θεραπεία, με κίνδυνο να επιδεινωθούν και να κατακλύσουν διάφορους ζωτικούς χώρους και να επηρεάσουν πολλές λειτουργίες της ζωής του παιδιού. Πολύ πριν τα παιδιά αυτά, παρουσιαστούν για θεραπεία, οι γονείς τα περιγράφουν ως “πεισματάρικα, μη ευέλικτα” παιδιά που έχουν τελετουργίες.

Τι προκαλεί τις εμμονές;
Δεν υπάρχει μια εξήγηση, αλλά μια ομάδα παραγόντων, όπως βιολογικοί, γενετικοί αλλά και λόγοι οι οποίοι είναι σχετικοί με τη βιογραφία των παιδιών.

Πώς μπορούν τα παιδιά με εμμονές να βοηθηθούν;
Όταν οι έμμονες είναι τέτοιες που χρήζουν θεραπείας από ειδικούς, τότε πρέπει να εκπαιδευτούν οι γονείς αλλά και τα παιδιά για το τι συμβαίνει.
Σε ατομικό επίπεδο μια συμπεριφορική θεραπεία είναι βοηθητική για να μάθει το παιδί να αντιμετωπίζει το πρόβλημα αλλά και τα επακόλουθα προβλήματα.
Στις έμμονες σκέψεις συχνά είναι πιο δύσκολη μια παρέμβαση γι’ αυτό και συχνά είναι αναγκαία μια επιπρόσθετη φαρμακευτική αγωγή.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς – Συμβουλές

• Ελέγξτε μήπως έχετε εσείς οι ίδιοι κάποιες εμμονές. Μπορεί οι γονείς να γίνουν βοηθητικοί αν οι ίδιοι πάνε για θεραπεία.
• Σταματήστε να πιστεύετε, ότι με “προσπάθεια” και με “λογική” μπορεί το παιδί σας να ξεπεράσει τις εμμονές του.
• Σταματήστε να πιστεύετε ότι με το να ακολουθείτε τις εμμονές του παιδιού σας, το βοηθάτε.
• Μην επιτρέπετε στις εμμονές του παιδιού να καθορίζουν την καθημερινότητά σας. Βάλτε τα όριά σας.
• Δώστε προσοχή και σημασία όταν το παιδί σας καταφέρνει να κάνει πρόοδο στη χειραγώγηση των εμμονών. Μην τα μαλώνετε για παλινδρόμηση ή διακύμανση στη συχνότητα ή στην ένταση των εμμονών. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο στις εμμονές.
• Ψάξετε έγκαιρα για βοήθεια από ειδικό που έχει γνώση και πείρα στο πρόβλημα.

Ιουλιέτα Λαούρη, Παιδοψυχίατρος 
paidiatros.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι