Πόσο ξέγνοιαστα είναι τα παιδικά χρόνια των παιδιών μας;

Η λέξη άγχος δεν πλήττει μόνο τους ενήλικες αλλά και τα παιδιά, δυσκολεύοντας σε πολλές περιπτώσεις την ομαλή ανάπτυξή τους και τη διαμόρφωση μιας υγιούς προσωπικότητας, που να μπορεί αργότερα να απολαμβάνει τις χαρές, αλλά και να μην καταρρέει στις δυσκολίες της ζωής. Σε αντίθεση λοιπόν με αυτό που πιστεύεται, τα παιδιά έχουν στρες και είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σ’ αυτό.

H παιδική ηλικία, αν και θεωρείται ανέμελη, ευτυχισμένη και χαλαρή, είναι αναπτυξιακά από τις πιο δύσκολες και πιο επιβαρυμένες στη ζωή του ανθρώπου, επειδή πάρα πολλές λειτουργίες -οργανικές, νοητικές και συναισθηματικές- δεν έχουν ολοκληρωθεί και οι περισσότερες δεξιότητες πρέπει ακόμη να αποκτηθούν και να διαμορφωθούν. Έτσι, τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία τους, αναπτύσσουν διάφορα κομμάτια της προσωπικότητάς τους και διάφορες δεξιότητες.

Επιπλέον, πολλά παιδιά ίσως να αντιμετωπίσουν το χωρισμό των γονιών τους, το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου, τη γέννηση ενός καινούργιου παιδιού στην οικογένεια, την αλλαγή σχολείου, την αλλαγή τόπου διαμονής, ψυχικά προβλήματα ή αλλαγή της οικονομικής κατάστασης των γονιών. Εκτός των άλλων, τα παιδιά έχουν να αντιμετωπίσουν τις συχνά αυξημένες απαιτήσεις της οικογένειάς τους, του σχολείου, συγκρούσεις με φίλους, συμμαθητές, αδέλφια και γονείς. Ταυτόχρονα, πρέπει να μάθουν να διεκδικούν, αλλά και να υποχωρούν, να διαφυλάττουν τις σχέσεις τους και τις φιλίες τους, αλλά και να υπερασπίζονται τον εαυτό τους.

Σε πολλές έρευνες, παιδιά από τις τάξεις του δημοτικού ήδη αναφέρουν ότι έχουν άγχος, κυρίως από τις απαιτήσεις του σχολείου, το φόρτο εργασίας, τα εξωσχολικά μαθήματα, τα διαγωνίσματα και τις εξετάσεις. H πίεση μπορεί να βιώνεται πιο έντονα, επειδή τα παιδιά έτσι κι αλλιώς περνούν μια δύσκολη περίοδο ανάπτυξης. Aν σ’ αυτά προστεθούν και ένα ή περισσότερα κρίσιμα γεγονότα, τότε η ψυχική και σωματική καταπόνηση είναι μεγάλη και συχνά δυσβάσταχτη.

Το τι δηλαδή προκαλεί άγχος σε ένα παιδί μπορούμε να το διαπιστώσουμε μόνο εξετάζοντάς το από τη δική του οπτική γωνία. Όπως φαίνεται από τις απαντήσεις παιδιών στις έρευνες, είναι κυρίως καθημερινές καταστάσεις (όπως κοροϊδία στο σχολείο, να σηκώνονται στον πίνακα, να μην έχουν σταθερούς φίλους, να μην είναι ιδιαίτερα αγαπητά) που τα ταλαιπωρούν και τα αγχώνουν ιδιαίτερα. Από την άλλη μεριά, οι απαντήσεις των γονιών έδειξαν ότι είναι αυτά ακριβώς που οι γονείς θεωρούν ασήμαντα, παροδικά μικροπράγματα. Τι μπορεί να γίνει: λιγότερο πρόγραμμα, περισσότερο ουσιαστική σχέση και σύνδεση.

Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο απρογραμμάτιστο για να δομήσουν τον εαυτό τους μέσα από το παιχνίδι, το «δημιουργικό χασομέρι», τις σχέσεις με άλλα παιδιά. Χρειάζονται όμως και τη βεβαιότητα ότι οι γονείς τους τα κατανοούν, δεν τα απορρίπτουν και τους συμπαραστέκονται. Συνεπώς ο χρόνος για παιχνίδι είναι πολύτιμος. Καταρχήν, είναι ζήτημα των γονιών να καταλάβουν ότι τα παιδιά, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε καινούργια γνώση κι επιμόρφωση, έχουν επιτακτικά ανάγκη από ένα ρυθμό ζωής που περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερο παιχνίδι, χρόνο χωρίς πρόγραμμα, χρόνο με άλλα παιδιά, μεγάλα διαστήματα χαλάρωσης και ηρεμίας, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα έχουν τα παιδιά «μέσα στα πόδια τους», να κάνουν φασαρία και να τους απασχολούν. Μοιάζει να έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι είναι καλύτερο για τα παιδιά να είναι διαρκώς απασχολημένα, γιατί αλλιώς αρχίζουν να έχουν «ανεπιθύμητες συμπεριφορές», να είναι άτακτα και ενοχλητικά. Ένα πράγμα που συμβαίνει κατά την παιδική ηλικία είναι ότι τα παιδιά σιγά-σιγά μαθαίνουν να οργανώνουν, να ελέγχουν και να δομούν τον εαυτό τους, δηλαδή τα ερεθίσματα, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, τις συμπεριφορές τους, τις δραστηριότητές τους, το χρόνο τους. Αυτό γίνεται μέσα από καθημερινές δομές, που στην αρχή είναι πολύ τακτικές και συγκεκριμένες (τάισμα, ύπνος, άλλαγμα, αγκαλιά, παιχνίδι) και αργότερα γίνονται όλο και πιο ευέλικτες, αλλά δεν παύουν να είναι αναγκαίες, ίσως και μέχρι την περάτωση της εφηβείας.

Επιπλέον είναι πολύ σημαντικό να σεβαστούμε την «γκρίνια» τους: Τα παιδιά χρειάζονται κάποιον που να είναι διατεθειμένος να ακούσει τα καθημερινά «μικροπροβλήματα» τους. Η φράση «Πώς κάνεις έτσι για τέτοιες σαχλαμάρες» κάνει το παιδί να αισθάνεται ότι δεν κανείς δεν μπορεί να συνδεθεί ουσιαστικά μαζί του και να το καταλάβει. Με την απλή φράση «Σε καταλαβαίνω! Σε ενοχλεί πολύ αυτή η κατάσταση. Τι θα μπορούσες να κάνεις για να αλλάξει κάτι;» εκφράζει κατανόηση και συμπαράσταση.

Με το γονιό σύμμαχο, κάθε παιδί αισθάνεται πιο δυνατό να αντιμετωπίσει δυσκολίες. Άλλωστε, αυτά που σ’ εμάς τους ενήλικες φαντάζουν παροδικά και ασήμαντα, επειδή έχουμε επίγνωση του χρόνου που περνάει, για τα παιδιά αποτελούν τα βασικά ζητήματα της ζωής τους. Πολύ περισσότερο από ένα μεγάλο δώρο για τους καλούς βαθμούς στον έλεγχο, τα παιδιά χρειάζονται κάποιον που θα ακούσει για το μισητό μαθηματικό, για τη φίλη που «κάνει νερά», για τη «γυμναστικού» που βάζει όλο τα ίδια παιδιά στην πρώτη σειρά. Είναι σημαντικό να νιώθεις σημαντικός και ότι οι τα σημαντικά πρόσωπα του περιβάλλοντος σου είναι διαθέσιμα!

Κρητικού Μαρίνα, Ψυχολόγος Υγείας/Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος, Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas, marina.kritikou[at]yahoo.com

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδικά μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα

Γεννημένη το 1874 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η Πηνελόπη Δέλτα, το τρίτο παιδί του μεγαλέμπορου Εμμανουήλ Μπενάκη, γαλουχήθηκε σε ένα πλούσιο αστικό περιβάλλον που της προσέφερε κάθε ευκαιρία για πνευματική ανέλιξη. Έτσι, αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες γυναικείες μορφές των ελληνικών γραμμάτων. Κατά την περίοδο της εφηβείας της, διδάσκεται στο σπίτι εγκύκλια μαθήματα, ξένες γλώσσες κι ελληνικά, γεγονός που θα στρέψει αργότερα το ενδιαφέρον της στην αναμόρφωση των παιδαγωγικών όρων.

 

Σε ηλικία 21 ετών, μετά από σύσταση του θείου της, αλλά άρνηση δική της, η συγγραφέας παντρεύεται τον Φαναριώτη Στέφανο Δέλτα, ένθερμο δημοτικιστή, μέσω του οποίου έρχεται σε μία πρώτη επαφή με τον κύκλο των εκπροσώπων του δημοτικισμού της περιόδου. Κατά τη διάρκεια του γάμου της, αποκτά τρεις κόρες ενώ παράλληλα αναπτύσσει μία σειρά αλληλογραφίας με τους υποστηρικτές της δημοτικής γλώσσας, η οποία όμως διακόπτεται με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου.

Με την επιστροφή της στην Αλεξάνδρεια το 1905, γνωρίζει τον τότε υποπρόξενο της Ελλάδας στην περιοχή, Ίωνα Δραγούμη. Είναι γνωστό πως ανάμεσά τους αναπτύχθηκε ένας φλεγόμενος αλλά πλατωνικός έρωτας, που όμως έριξε αυλαία με τη γνωριμία του Δραγούμη με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Άλλωστε, η υπεράσπιση της σχέσης τους θα τους έφερνε αντιμέτωπους με τις κοινωνικές επιταγές της εποχής.

Κατά την πορεία της, εκφράζει τις πολιτικές της ανησυχίες εναποθέτοντας τις ελπίδες της για την πατρίδα στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ταυτόχρονα, παρέχει βοήθεια, διαθέτοντας μεγάλα χρηματικά ποσά για την περίθαλψη των τραυματιών και για την παλιννόστηση και την αποκατάσταση των ελληνικών πληθυσμών της Βουλγαρίας, αλλά και της Μικράς Ασίας. Η είδηση όμως του θανάτου του Βενιζέλου σε συνδυασμό με τη γερμανική εισβολή στην Αθήνα, θα κλονίσει την ήδη ευαίσθητη υγεία της, με συνέπεια το 1941 να καταλήξει έχοντας πάρει δηλητήριο. Ο τάφος της στον κήπο του σπιτιού της χαράζεται από τη λέξη «ΣΙΩΠΗ».

Πέρα από την ισχυρή παρουσία στις πολιτικές εξελίξεις, η Πηνελόπη Δέλτα στο ημερολόγιό της καταγράφει τις αναμνήσεις των παιδικών και νεανικών της χρόνων, που μπορεί να θεωρηθεί ως ένα πρώιμο δείγμα της ενασχόλησής της με την παιδική λογοτεχνία. Εκτός από το ενδιαφέρον της για τη βυζαντινή εποχή που αποτυπώνεται στο έργο της Για την Πατρίδα, στη συνέχεια η λογοτεχνική της παραγωγή απευθύνεται όχι μόνο σε ενήλικες αλλά και σε παιδιά. Μεταξύ των πολύ γνωστών παιδικών μυθιστορημάτων της συμπεριλαμβάνονται το Παραμύθι χωρίς όνομα, ο Μάγκας, ο Τρελαντώνης και Παραμύθια και άλλα.

Συγκεκριμένα, το δεύτερο κατά σειρά μυθιστόρημά της Παραμύθι χωρίς όνομα, αποτελεί ένα αλληγορικό αφήγημα. Η φανταστική ιστορία εξελίσσεται στη «Χώρα των Μοιρολάτρων», όπου ο βασιλιάς Αστόχαστος δεν έχει μεριμνήσει για τη σταθερότητα της πολιτείας του, με αποτέλεσμα να κυριαρχεί η ανομία. Εν αγνοία του, ο πλούτος του βασιλείου έχει κλαπεί από τον αυλικό περίγυρο. Οι άνθρωποι αδυνατούν να επιβιώσουν, εγκαταλείποντας το κράτος τους, που πλέον συντηρείται με τις οικονομικές παροχές των γειτονικών βασιλείων. Παρ’ όλα αυτά, ο πρίγκιπας Συνετός, απογοητευμένος από τα γεγονότα, μετά από τις νουθεσίες της κυρά-Φρόνησης, αποφασίζει να αναλάβει την αναδιοργάνωση του κράτους. Συγκρούεται με τους αξιωματούχους που επωφελούνταν από την προηγούμενη κατάσταση και τελικά ενώνεται με τον λαό, ώστε να εξοντώσει τους αντιπάλους.

Εμπνευσμένο από το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί, το αφήγημα έρχεται σε άμεση συνάρτηση με την ολιγαρχία, που θεωρείται από τον Πλάτωνα ως φαύλη πολιτεία, επειδή οι κηφήνες χαρακτηρίζονται από απληστία και αδιαφορία για την τιμή της πατρίδας. Υπό αυτό το πρίσμα, το έργο αντανακλά ορισμένα στοιχεία από τον κόσμο των ενηλίκων, που όμως γίνονται κατανοητά στα παιδικά μυαλά μέσα από τα ονόματα των χαρακτήρων που προσδιορίζουν με σαφήνεια τις πράξεις και τον σκοπό του κάθε προσώπου στο παραμύθι. Έτσι, αρετές όπως η αφοσίωση του ηγεμόνα ή η σωφροσύνη ενός αγαθού πολίτη μεταφέρονται ως διδακτικό μήνυμα στους αναγνώστες.

Από την άλλη πλευρά, ο Τρελαντώνης έχει ως σκοπό του να μας θυμίσει την ξεγνοιασιά των παιδικών και εφηβικών χρόνων μέσα από τις σκανταλιές που φαίνονται διασκεδαστικές στα μάτια των άλλων παιδιών, αλλά άξιες τιμωρίας για τον θείο του που τους φιλοξενεί στις καλοκαιρινές διακοπές. Βέβαια, οι επιπλήξεις δεν είναι ικανές να σταθούν εμπόδιο στις αταξίες του. Ο ήρωας μαζί με τα αδέλφια του καταφτάνει στον Πειραιά από την Αλεξάνδρεια, όπου διαμένει με την οικογένειά του, εμφανίζοντας έτσι κάποιες ομοιότητες με τη δημιουργό του.

Όλα τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα γνώρισαν μοναδική ανταπόκριση στο παιδικό και νεανικό αναγνωστικό κοινό, γεγονός που επιβεβαιώνει το ανεξάντλητο ενδιαφέρον της για τα παιδιά. Πρόκειται για βιβλία ιστορικού χαρακτήρα που μέσα από τη δημιουργική φαντασία μεταμορφώνονται σε συναρπαστικές ιστορίες. Από εκεί και πέρα, την έκδοση του αρχειακού της υλικού στο σύνολό του, επιμελούνταν ως τον θάνατό του, ο εγγονός της Παύλος Ζάννας.

Της Μαρίας Κελεπούρη,
offlinepost.gr

Παιδικά χαμόγελα

Ό,τι έγινε έγινε μέχρι τώρα. Ας μην χαθεί άλλος χρόνος. Ας φροντίσουμε για τα παιδιά! Για το χαμόγελό τους την πρώτη μέρα στο σχολείο. Να έχει τέτοια λάμψη, που καμιά μάσκα δεν θα μπορεί να κρύψει…

Αυτή είναι η αποστολή μας. Να κάνουμε τα παιδιά μας να χαμογελούν. Να μην αφήνουμε περιθώριο σε καμία αγωνία, σε κανένα φόβο, σε καμιά ανασφάλεια, να προκαλεί αμυχές στην ψυχή τους, να ισιώνει το χαμόγελό τους.Η πρώτη μέρα στο σχολείο γεννά το πιο μεγάλο χαμόγελο των παιδιών. Θα ξαναβρεθούν με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους, θα φορτωθούν βιβλία, μολύβια και χαρτιά, τα εργαλεία τους, με τα οποία χτίζουν το δικό τους αύριο. Θα ξεκινήσουν άλλη μια άγνωστη περίοδο – κάποια δε την πρώτη τους – ανακαλύψεων νέας γνώσης, νέων παραστάσεων, νέων απαντήσεων. Αυτή όλη η μαγεία της εκπαιδευτικής διαδικασίας φιλοτεχνεί το χαμόγελο των παιδιών την πρώτη μέρα στο σχολείο. Αυτή τη μαγεία πρέπει όλοι μας, γονείς, εκπαιδευτικοί, πολιτεία και επιστήμονες, να διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού, σε αυτή τη συγκυρία της υγειονομικής απειλής.

Εμείς, οι μεγάλοι, αν και… πρωτάκια σε μια τέτοια πρόκληση, έχουμε χρέος να διασφαλίσουμε το χαμόγελο των παιδιών μας, αυτές τις τόσο ιδιαίτερες μέρες τους. Το χαμόγελο όλων των παιδιών, τα οποία και καταλαβαίνουν και αισθάνονται και, κυρίως, διαισθάνονται και τις απειλές και τους κινδύνους. Θα έλεγα μάλιστα ότι η στάση τους όλη αυτή την περίοδο των τελευταίων έξι μηνών, πολλές φορές ξεπερνούσε σε υπευθυνότητα στάσεις και συμπεριφορές πολλών μεγαλύτερων και… σοφότερων.

Η ιστορία με τη μάσκα και η διαδικασία με την οποία εξελίσσεται αντί για προστασία, φαντάζει ως απειλή γι αυτό το χαμόγελο.Τα μάτια των παιδιών, τα μεγαλύτερα μάτια του κόσμου, που τίποτα δεν τους ξεφεύγει, βλέπουν να μετατρέπεται η χρήση της μάσκας στα σχολεία σε πεδίο γενικευμένης αντιπαράθεσης.

Τα κόμματα ανταλλάσουν πυρά και ανακοινώσεις με τέτοια οξύτητα, λες και αναφέρονται σε οικονομικά και εξοπλιστικά προγράμματα.

Η κοινωνία διχάζεται με μια ένταση που έχει χαρακτηριστικά εμφύλιας αναμέτρησης, ενώ ο φανατισμός ένθεν κακείθεν χτυπάει κόκκινο.

Συνωμοσολογίες, λοιδορίες, ύβρεις, απαξιωτικοί λόγοι, μέχρι και με μίσος διαποτίζουν τα κοινωνικά δίκτυα «μασκολάτρες» και «μασκομάχοι». Και οι μεν και οι δε δείχνουν να προσπαθούν με κάθε μέσο να φέρουν εις πέρας μια αποστολή, που δεν τους ανατέθηκε ποτέ κι από κανέναν. Ελάχιστος ωφέλιμος χώρος για ψύχραιμη σκέψη και υγιή προβληματισμό έχει απομείνει, λόγω της σκόνης αυτής της ανούσιας αναμέτρησης, που έχει σκεπάσει τη δημόσια σφαίρα.

Ως εδώ όμως!
Η ευθύνη όλων μας, κυρίως δε της πολιτείας, αλλά και των επιστημόνων είναι μεγάλη. Θα πρέπει με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα να καταρτιστεί και να ανακοινωθεί ένα καλά μελετημένο και στιβαρό σχέδιο έναρξης της σχολικής χρονιάς, ώστε να διαλύσει το νέφος αβεβαιότητας που παράγει αυτό το ζοφερό περιβάλλον. Χωρίς παλινωδίες και προσωπικές υστεροβουλίες. Χωρίς συνωστισμούς … ειδικών και αρμοδιών, όταν πρόκειται να ανακοινωθούν ευχάριστα μέτρα, αλλά κραυγαλέες απουσίες, όταν πρέπει να ανακοινωθούν δύσκολες, μα αναγκαίες, αποφάσεις.

Οι χειρισμοί για το θέμα της χρήσης της μάσκας στα σχολεία ανέδειξαν δυστυχώς αρκετές τέτοιες περιπτώσεις: Μάσκα παντού και για όλους έλεγαν τη μια μέρα αρμόδια χείλη, μάσκα μόνο στις αίθουσες και όχι στις αυλές των σχολείων δήλωναν λίγες ώρες μετά τα ίδια αρμόδια χείλη. Κι ενώ και στη μια περίπτωση και στην άλλη πάντα γινόταν επίκληση της τυφλής τήρησης των ομοφώνων εισηγήσεων των ειδικών, οι οποίοι υπεδείκνυαν τα παιδιά ως απειλή διασποράς, την ίδια στιγμή, ειδικοί – μέλη της εθνικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων– περιφερόμενοι από κανάλι σε κανάλι, δήλωναν μέχρι χθες βράδυ, ότι τα παιδιά δεν είναι υπερμεταδότες…

Το ακόμη πιο επικίνδυνο είναι ότι ενώ τόσο οι εκπρόσωποι της πολιτείας, όσο και οι εκπρόσωποι της επιστημονικής επιτροπής, δήλωναν ότι δεν συστήνεται η χρήση της μάσκας στις αυλές και στα διαλλείματα, ταυτόχρονα προσέθεταν μια εξαίρεση, την περίπτωση όπου υπάρχει συνωστισμός! Και ποιος θα κρίνει αν υπάρχει συνωστισμός στην αυλή; Ο δάσκαλος, ο επιστάτης, η δημοτική αστυνομία; Ποιος; Ποιος θα δώσει την εντολή στη διάρκεια ενός διαλλείματος στα παιδιά να φορέσουν μάσκα;

Ασάφειες και κενά που δεν βοηθούν, απεναντίας κάνουν διπλό κακό, αφού επιπλέον δίνουν τροφή στις στρατιές των φανατικών της μιας και της άλλης πλευράς και βαθαίνουν το διχαστικό ρήγμα.

Ως εδώ λοιπόν!
Τη Δευτέρα, σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας, θα ανακοινωθούν οι αποφάσεις των ειδικών. Με βάση όλα τα παραπάνω προκύπτει η αναγκαιότητα οι ειδικοί γι αυτό το κρίσιμο θέμα να αποκτήσουν εκπροσώπηση και οι ανακοινώσεις να περιβάλλονται από ένα ισχυρό θεσμικό κέλυφος.

Στο μεταξύ οι χθεσινοβραδινές αναθεωρημένες συστάσεις του ΠΟΥ, είναι σαφείς και ξεκάθαρες, καθώς «συστήνεται η χρήση μάσκας από τα παιδιά άνω των 12 ετών ιδίως όταν δεν είναι εφικτό να τηρηθεί απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου από άλλους ανθρώπους και εφόσον υπάρχει ευρεία διάδοση του νέου κορονοϊού στη συγκεκριμένη ζώνη».
Πολιτεία και επιστήμονες ας πατήσουν πάνω σε αυτές κι ας τις προσαρμόσουν στα υγειονομικά δεδομένα της χώρας.

Ό,τι έγινε έγινε μέχρι τώρα. Ας μην χαθεί άλλος χρόνος.
Ας φροντίσουμε για τα παιδιά!
Για το χαμόγελό τους την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Να έχει τέτοια λάμψη, που καμιά μάσκα δεν θα μπορεί να κρύψει…

Δρ. Δημήτρης Γαλαμάτης Διδάκτωρ Κτηνιατρικής ΑΠΘ.
huffingtonpost.gr 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα διαχειριστείτε τα παιδικά πείσματα

Πώς να αντιμετωπίσουμε τη συναισθηματική αναστάτωση του παιδιού;

Πραγματικό πείσμα εννοούμε το πείσμα που έχει αναστατώσει όντως υπερβολικά το παιδί το οποίο βιώνει πόνο, ένταση και αγωνία. Ο βασικός λόγος που παρουσιάζεται είναι ότι ακόμα δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως ο μηχανισμός που τους επιτρέπει να ελέγχουν τα συναισθήματά τους και έτσι αδυνατούν να τα χειριστούν σωστά.

Αντίθετα όταν ένα νήπιο εκδηλώνει κάποιο πείσμα με σκοπό να ελέγξει και να χειριστεί το περιβάλλον του τότε το λέμε χειριστικό. Σε αυτές τις περιπτώσεις το παιδί δε βιώνει ούτε δείχνει την ίδια αγωνία και ένταση με τα πρώτα. Έτσι οι γονείς είναι σημαντικό να παρατηρούν τις αντιδράσεις τους και να τα διαχωρίζουν καθώς θέλουν διαφορετική αντιμετώπιση.

Πώς να αντιμετωπίσουμε τη συναισθηματική αναστάτωση του παιδιού;

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής συμβουλεύει:

• Όταν παρατηρούμε ότι το παιδί δεν είναι σε θέση να ρυθμίσει τα συναισθήματα του και αντιδρά έντονα ,τότε καλό είναι να του αποσπάσουμε την προσοχή στρέφοντας την σε κάποιο άλλο ερέθισμα για να ξεχαστεί. Έτσι δε το κακομαθαίνουμε κι αντίθετα επιφέρουμε ηρεμία καθώς πιθανόν να μην είναι σε θέση να μας ακούσει.
• Του δίνουμε επιλογές. Αν για παράδειγμα είναι αναστατωμένο επειδή πρέπει να φύγουμε από την παιδική χαρά το ρωτάμε: Θέλεις να πάμε αμέσως σπίτι ή να πάμε στο σούπερ μάρκετ;
• Δείχνουμε κατανόηση για τα συναισθήματά του. Μιλάμε με ήρεμη γλυκιά φωνή και αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά του. Φράσεις όπως «καταλαβαίνω πώς νιώθεις, Ξέρω ότι είσαι στεναχωρημένος» σε συνδυασμό με την υποστήριξή μας θα μειώσουν την αναστάτωσή του. Αν όμως βρίσκεται σε κατάσταση υστερίας, τότε καλό είναι να περιμένουμε να καταλαγιάσει και έπειτα να του μιλήσουμε καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είναι σε θέση να μας ακούσει.
• Αν βρισκόμαστε και εμείς σε ένταση καλύτερα είναι να πάρουμε μερικές βαθιές αναπνοές και μετά να του μιλήσουμε. Αν αντιδράσουμε με φωνές ή επίπληξη δε θα έχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα ακόμη κι αν σταματήσει να κλαίει, ενδεχομένως να συνεχίσει σιωπηρά από μέσα του και αυτό είναι χειρότερο.
• Τέλος, καλό είναι να παρατηρούμε τι πυροδοτεί τέτοιες συμπεριφορές (π.χ. μπορεί να πεινάει ή να είναι κουρασμένο) και να παίρνουμε τα μέτρα μας, ώστε να αποφεύγονται.

Πώς να αντιδράσουμε στο χειριστικό παιδί;

Αντίθετα με τα προηγούμενα ξεσπάσματα, οι αντιδράσεις ενός παιδιού που προσπαθεί να ελέγξει τα όρια του περιβάλλοντός του θέλουν διαφορετική αντιμετώπιση, όπως επισημαίνει ο κ. Μαντούδης.

Η γνώμη του ειδικού

Τα συχνά ξεσπάσματα μπορεί να οφείλονται στον ανώριμο ακόμα εγκέφαλο του νηπίου, στην ανάγκη του για προσοχή ή και στο ότι έτσι έχει μάθει να παίρνει αυτό που θέλει Αν παρατηρείτε ότι οι αντιδράσεις αυτές είναι συχνές και δυσκολεύουν την επικοινωνία με το παιδί σας, καλό είναι να απευθυνθείτε σε ένα αναπτυξιακό κέντρο και να μιλήσετε με κάποιον ειδικό ο οποίος θα εκτιμήσει την ανάπτυξη του νηπίου. Επιπλέον, αν το κρίνει απαραίτητο μπορεί να σας ζητήσει να γίνει μια αναπτυξιακή εξέταση του παιδιού με το Αναπτυξιακό Check up Plus, καθώς η αδυναμία αυτορρύθμισης των συναισθημάτων υπάρχει πιθανότητα να συνδέεται και με κάποια αναπτυξιακή διαταραχή. Τέλος ο ειδικός μπορεί να σας συμβουλέψει πώς να χειριστείτε τέτοιες συμπεριφορές φτιάχνοντας από κοινού το κατάλληλο πλάνο για εσάς και το παιδί σας.

Στέλιος Μαντούδης
Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής
Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou
www.mandou.gr
newsbomb.gr

Ποια κομμάτια μοσχαριού είναι ιδανικά για μωρουδίστικα και παιδικά φαγητά;

Το ακριβότερο κομμάτι κρέατος δεν είναι πάντα και το καλύτερο.

Ποιο είναι το ιδανικό κομμάτι μοσχάρι και ποιο κομμάτι του μοσχαριού είναι άπαχο, πόση ώρα βράζουμε το μοσχάρι για μωρά;

Είσαι νέα μαμά ή μπαμπάς και ψάχνεις συνταγές με μοσχάρι για παιδιά;

Μάθε ποιο κομμάτι του μοσχαριού είναι άπαχο, πιο τρυφερό και μαλακό για το παιδί σου αλλά και πόση ώρα βράζουμε το μοσχάρι για μωρά.

Μάθε εδώ πως θα διαλέξεις το καλύτερο κομμάτι μοσχάρι, για ποιο λόγο, αλλά και πως θα το μαγειρέψεις.

Ποιο κομμάτι μοσχαριού είναι ιδανικό για μωρά και παιδικά φαγητά

– Ποντίκι. Τρυφερό και μαλακό που λιώνει στο στόμα, Είναι πλούσιο σε κολλαγόνο (αφαιρείς τα λευκά τραγανά μέρη αφού όμως μαγειρευτεί για να πάρεις όλα τα πλούσια θρεπτικά συστατικά του), και το κρέας σχεδόν λιώνει. Είναι κομμάτι μοσχαριού που συστήνουν όλοι παιδίατροι λόγω των θρεπτικών συστατικών του αλλά και την υφής του. Με το μαγείρεμα γίνεται απίστευτα τρυφερό.

– Νουά σπάλας. Τρυφερό κρέας αν μαγειρευτεί σε χαμηλή φωτιά αρκετή ώρα.– Σπαλομίτα. Το πιο περιζήτητο κομμάτι του μοσχαριού, γιατί είναι τρυφερό, το ψαχνό του πολύ γίνεται πολύ μαλακό αφού μαγειρευτεί σε χαμηλή φωτιά. Έχει λίγο λίπος και είναι κορυφαίο κομμάτι μοασχαριού για όλα τα μαγειρέματα. Αρκετά υψηλή τιμή αγοράς.– Χτένι σπάλας. Τρυφερό κομμάτι μοσχαριού από την μπροστινή πλευρά. Αφαιρείς το εμφανές ορατό λίπος και το σιγομαγειρεύεις σκεπασμένο μέχρι να μαλακώσει σωστά.– Λαιμός – ελιά. Είναι οικονομικό κομμάτι μοσχαριού, έχει αρκετό ορατό λίπος, πλούσιο σε γεύση. Είναι ιδανικό για βραστό-σούπες και πρέπει να βγάλεις το περισσότερο ορατό λίπος εσύ πριν το μαγείρεμά του. Θέλει χαμηλή φωτιά και σιγανό μαγείρεμα για να γίνει λουκούμι.– Σιδηρόδρομος. Πλούσια γεύση κρέατος, θέλει αρκετή ώρα μαγείρεμα. Γίνεται πολύ νόστιμο και πολύ τρυφερό αν τον διαχειριστείς σωστά και είναι και οικονομικό.– Φιλέτο. Πολύ ακριβό, έχει λίγα λιπαρά, είναι πολύ τρυφερό και μαγειρεύεται πολύ γρήγορα.– Ουρά μοσχαριού. Πολύ οικονομικό κομμάτι μοσχαριού, πολύ τρυφερό και νόστιμο. Θέλει σιγανό μαγείρεμα με αρκετά υγρά και λαχανικά και στο τέλος γίνεται λουκούμι.– Κιμάς. Αν θέλετε άπαχο κιμά για τα μωρά σας, επιλέξτε κομμάτι από το μπούτι, όπως κιλότο, στρογγυλό, τρανς.– Νουά. Βρίσκονται στο πίσω μέρος του μοσχαριού και τα λιπαρά του μοσχαριού σε αυτό το σημείο, στο μπούτι, δεν ξεπερνούν το 10%. Στην ουσία είναι ανάμεσα στο 5-10% λιπαρά.

Ο κιμάς βγαίνει λίγο στεγνός γι αυτό τον λόγο θα πρέπει να εμπλουτίσετε την συνταγή σας με υλικά για περισσότερη υγρασία και πιο αφράτο αποτέλεσμα.

Λίγο ελαιόλαδο στον κιμά λίγο ψιλοτριμμένο καρότο, κολοκυθάκι ή τριμμένη ντομάτα, αν επιτρέπεται, θα αφρατέψουν όλα τα μείγματα κιμά για τα παιδιά σας.

Η σπάλα, η ελιά και το καπάκι, από το μπροστινό μέρος του μοσχαριού, έχουν περίπου 20% λιπαρά γι αυτό όλες οι παρασκευές βγαίνουν πιο αφράτες λόγω του λίπους.

Ποιο κομμάτι του μοσχαριού είναι άπαχο και ποιο έχει περισσότερο λίπος;– Κομμάτια μοσχαριού με χαμηλή περιεκτικότητα λιπαρών: Φιλέτο, στρογγυλό, κόντρα.– Κομμάτια μοσχαριού μέτρια περιεκτικότητα σε λιπαρά: Τρανς, νουά, σπάλα.– Κομμάτια μοσχαριού με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά: Λαιμός, στήθος, στηθοπλευρές, λάπα.

argiro
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα αγαπημένα παιδικα παιχνίδια της γειτονιάς και των σχολικών μας χρόνων

Πάρτε θέση ξανά στα –αξίας ανεκτίμητης, όπως θα έλεγε και η διαφήμιση- «παιχνίδια της αυλής», έστω και ως ανάμνηση ή ως θεατές των δικών σας παιδιών που τα αναβιώνουν, και πείτε μας ποιο ήταν το δικό σας αγαπημένο.

• Κρυφτό: «Πέντε, δέκα-δεκαπέντε…» Μία από τις λίγες εκδοχές των μαθηματικών που έχουν εντυπωθεί ευχάριστα στη μνήμη μας είναι αυτή του μετρήματος στο δέντρο, για τον άτυχο που «τα φυλούσε» στο κρυφτό. Ακόμη πιο ευχάριστο γινόταν όταν κατέληγε στο «φτου ξελευθερία», οπότε όλοι ανανέωναν το ραντεβού τους με τις κρυψώνες τους και ο… άτυχος το ραντεβού του με το μέτρημα και το δέντρο.
• Μακριά γαϊδούρα: Από τα πιο αστεία παιχνίδια της αυλής, η μακριά γαϊδούρα στήνει τους μισούς συμμετέχοντες σκυφτούς τον έναν μετά τον άλλον, όσο οι υπόλοιποι παίρνουν φόρα και τους… καβαλάνε για να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν. Όποιος πέσει, χάνει. Όποιος παίζει, γελάει.
• Τα βαρελάκια: Ανάλογης φιλοσοφίας παιχνίδι, τα βαρελάκια τοποθετούν τα παιδιά σε απόσταση και κάποιος προσπαθεί να περάσει από πάνω τους, προσπαθώντας να μην τους ακουμπήσει καθόλου, παρά μόνο με τα χέρια.
• Σπασμένο τηλέφωνο: Λιγότερο δραστήριο παιχνίδι, αλλά ιδανικό για τα… πρώτα πάρτι της ζωής μας, το σπασμένο τηλέφωνο περιλαμβάνει την «αυτί με αυτί» σκυταλοδρομία μιας λέξης ή φράσης. Ο τελευταίος πρέπει να βρει την λέξη, κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, μιας και όλοι φροντίζουν με ηχητικά εφέ και αυτοσχεδιασμούς παρασίτων να αλλοιώσουν την… πρωτόγονη αυτή μορφή τηλεπικοινωνίας.
• Μουσικές καρέκλες: Το παιχνίδι απαιτεί μουσική, χορό και φυσικά καρέκλες, οι οποίες ολοένα μειώνονται. Όσοι είναι οι συμμετέχοντες, τόσες και οι καρέκλες… μείον μία, ώστε ένας να μην προλάβει να καθίσει όταν σταματήσει η μουσική και να μείνει όρθιος για παραδειγματισμό. Χωρίς βέβαια να μείνει στην γωνία με το ένα πόδι - αυτό ήταν «άλλο παιχνίδι».
• Αγαλματάκια ακούνητα: Γνωστό σε άλλους ως «στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα», ένα όνομα που δεν προδιαθέτει για ευκαιρίες έκφρασης και εκτόνωσης. Κι όμως, τα καταφέρνει, αφού σπάνια κάποιος συγκρατεί τα γέλια του, όσο το παιδί που τα φυλάει τους περιεργάζεται για να δει αν κινείται έστω και το μάτι τους.
• Σχοινάκι και λαστιχάκι: Περισσότερο κοριτσίστικο παιχνίδι, το λαστιχάκι συγκινούσε τις μικρές μαθήτριες του δημοτικού, που επιδίδονταν σε διάφορες στάσεις με τα πόδια τους, δίνοντας σχήματα σε ένα μεγάλο λάστιχο. Κατ’ αναλογία, δύο παιδιά κρατούσαν το σχοινάκι και το γυρνούσαν κάνοντας «καμάρες», ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να πηδήσουν χωρίς να μπερδευτούν σε αυτό.
• Τα μήλα: Σπάνια ως παιδιά μιλούσαμε για μήλα εννοώντας τα γνωστά φρούτα. Περισσότερη όρεξη είχαμε για το γνωστό παιχνίδι με την απειλητική μπάλα, τα «μηλαρόνια» και τις δέκα τελικές ρίψεις που έχουν σκοπό να «κάψουν» τον τελευταίο εναπομείναντα παίκτη ή να τους ξαναβάλουν όλους μέσα στο παιχνίδι. Ανάλογο παιχνίδι είναι τα «λεμόνια», στα οποία η μπάλα κινείται χαμηλά και πρέπει να περνάει ανάμεσα από τα πόδια.
• Πατητό: Ήταν το παιχνίδι που, κάθε φορά που ξεκινούσε, έκανε όσους φορούσαν ολοκαίνουρια παπούτσια να τρέμουν. Ο καθένας έχει την ευκαιρία με τρία βήματα –και τρεις ιαχές ταυτόχρονα, «πα – τη – το»- να πατήσει το πόδι ενός φίλου του –ή εχθρού μετά το παιχνίδι, δεν έχει σημασία. Όλοι στο τέλος επέστρεφαν στην τάξη ή στο σπίτι με μαυρισμένα παπούτσια, αλλά δεν ένοιαζε πραγματικά κανέναν, εκτός από τους γονείς.
• Κλέφτες κι αστυνόμοι: Οι αστυνόμοι κυνηγούν στην κυριολεξία την ομάδα των κλεφτών και τους κλείνουν σε μια περιοχή, που θεωρείται φυλακή. Οι κλέφτες που δεν έχουν αιχμαλωτιστεί προσπαθούν να «αγγίξουν» την φυλακή για να ελευθερώσουν τους «συναδέλφους» τους, ενώ οι αστυνομικοί συνεχίζουν να περιφρουρούν και να κυνηγούν. Από νωρίς στην παρανομία…
• Αμπάριζα: Ομαδικό παιχνίδι, στο οποίο οι δύο αντίπαλες ομάδες προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν η μία την άλλη, παίρνοντας πρώτα «αμπάριζα» από την «μάνα», από το καταφύγιό τους δηλαδή. Με άλλα λόγια, μία πιο «πολιτισμένη» εκδοχή των κλεφταστυνόμων.
• Μέντα-μέντα: Ή κατ’ άλλους «κοφτή αλυσιδίτσα», όπως μας τόνισε υπέρμαχος του παιχνιδιού, που μπορεί να αποδειχτεί και επικίνδυνο για τα… άνω άκρα. Οι συμμετέχοντες πιάνονται χέρι-χέρι και κάποιος από άλλη ομάδα πέφτει ανάμεσά τους με φόρα ώστε να «κόψει» την αλυσίδα. Η πιο παραδοσιακή μορφή του παιχνιδιού θέλει τις ομάδες να τραγουδούν ταυτόχρονα την εξής στιχομυθία: «Τα μέντα μέντα / Τα μελεγγίτικα / Να μας τα στείλετε / Με ποιον; / Με όποιον θέλετε». Και μετά την «ποίηση»… γιούρια!
• Κουτσό: Τα κοριτσάκια, από την νηπιακή ηλικία ακόμη, φροντίζουν να προπονούνται στον χορό, κάνοντας τις δικές τους φιγούρες στο ένα πόδι, πάνω στο γνωστό «γήπεδο» με τα αριθμημένα τετραγωνάκια. Απλό και αθώο, όπως και οι ηλικίες για τις οποίες προορίζεται, σε αντίθεση για παράδειγμα με την «μπρουτάλ» μακριά γαϊδούρα την οποία απέφευγαν τα λεπτεπίλεπτα κορίτσια όπως ο διάβολος το λιβάνι.
• Σι-μα-ρι-ο: Το «χειροκίνητο» παιχνιδάκι που όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως η παρέα του το τραγουδούσε με διαφορετικό τρόπο, έγινε δημοφιλές γιατί είναι… παντός καιρού. Μέσα στην τάξη, στο σπίτι, στην αυλή, οπουδήποτε υπάρχει... βαρεμάρα, απλώς απλώνεις τα χέρια και επιδίδεσαι στο «πτι-πτι-πτι». Παίζεται ακόμη και με δύο άτομα, πηγαίνοντας κατευθείαν στο τελικό στάδιο, όπου ο ένας προσπαθεί να χτυπήσει τα χέρια του άλλου σε μία διαδικασία με άφθονο σασπένς!
• Τυφλόμυγα: Το μόνο που απαιτείται είναι ένα μαντίλι για να δεθούν τα μάτια του άτυχου που ψάχνει στα τυφλά. Ακολουθούν σκουντουφλήματα, φωνές, παραπλανήσεις και καταδιώξεις, μέχρι να «συλληφθεί» κάποιος και να εξακριβωθεί η ταυτότητά του, οπότε και το μαντίλι αλλάζει… μάτια.
• Σκοτεινό δωμάτιο: Συνεχίζουμε στα σκοτεινά, με το «κρυφτό εσωτερικού χώρου». Η πλήρης συσκότιση απαιτεί κλειστά παντζούρια και φώτα, «έξωση» αυτού που θα τα φυλάξει και εύρεση μιας καλής κρυψώνας μέσα στο δωμάτιο για τους υπόλοιπους. Στην συνέχεια, ο «εξόριστος» επιστρέφει, αφού μετρήσει μέχρι το εκατό και ψάχνει στα τυφλά.
• Ψείρες: Όλοι οι υποψήφιοι… ψειριάρηδες συγκεντρώνονται και κάποιος πετάει ψηλά μια μπάλα λέγοντας το όνομα κάποιου παιδιού, το οποίο πρέπει να την πιάσει όσο οι υπόλοιποι τρέχουν μακριά. Αφού την πίασει, φωνάζει «ένα, δύο, τρία, στοπ» και όλοι σταματούν. Τότε, μπορεί να κάνει τρία βήματα και να πετύχει με την μπάλα κάποιον άλλο, ο οποίος φορτώνεται με μία «ψείρα». Αν δεν πετύχει κανέναν, παίρνει αυτός την ψείρα. Στο τέλος, ο παίκτης με τις περισσότερες ψείρες πρέπει να ανεχτεί τα πειράγματα των υπόλοιπων και οι μαμάδες να χαρούν που δεν πρόκειται για πραγματικές ψείρες.
• Τζαμί: Ελαφρώς πιο περίπλοκο, το τζαμί απαιτεί τουλάχιστον δέκα παίκτες χωρισμένους σε δύο ομάδες και ένα κεραμίδι σε επτά κομμάτια –ή ελλείψει κεραμιδιού, απλές επίπεδες πέτρες στημένες την μία πάνω στην άλλη. Η μία ομάδα σημαδεύει με την μπάλα και ρίχνει τον σωρό. Στην συνέχεια προσπαθούν να ξαναστήσουν τις πέτρες στη σειρά, όσο οι αντίπαλοι προσπαθούν να τους πετύχουν με την μπάλα για να τους βγάλουν από το παιχνίδι. Αν η μία ομάδα κατορθώσει να ξαναστήσει τον σωρό, φωνάζει «τζαμί» και κερδίζει την «παρτίδα».
• Τα βγάζουμε;: Για τελευταίο αφήσαμε το παιχνίδι που προηγείται από κάθε παιχνίδι. Ποιος θα παίξει πρώτος; Ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτες για την ομάδα του; Ποιος θα τα φυλάει; Σε όλα αυτά τα σοβαρά παιδικά ερωτήματα, η απάντηση δινόταν με την φράση «Τα βγάζουμε;» Υπάρχουν αμέτρητα αυτοσχέδια τραγουδάκια για να επιτευχθεί ο στόχος. Τα πιο γνωστά είναι το κλασικό «α-μπε-μπα-μπλομ», το «κινεζάκι που τρώει ρυζάκι», ο «Καρακατσάνης που μπήκε στο τηγάνι» και φυσικά, το «Πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί» που έκανε την προ του παιχνιδιού διαδικασία πιο απολαυστική και από το ίδιο το παιχνίδι.

paidikigonia

Παιδικές θεατρικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου… online!

Είτε επειδή το σχολείο έκλεισε προληπτικά, είτε επειδή το παιδί μας αρρώστησε και το κρατάμε στο σπίτι για να προφυλάξουμε τα υπόλοιπα, το μόνο σίγουρο είναι, ότι αυτές τις μέρες αναζητάμε τρόπους για να γεμίσουμε δημιουργικά και ψυχαγωγικά τον ατελείωτο χρόνο που περνάμε στην… καραντίνα!

Στην Ιταλία, η οποία πλήττεται σημαντικά από τον κορωνοϊό και έχει θέσει το ¼ του πληθυσμού της σε καραντίνα, ο Υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Τουρισμού Dario Franceschini, ζήτησε να μεταδοθούν στην τηλεόραση περισσότερα προγράμματα με μουσική, θέατρο, τέχνη και κινηματογράφο. Με τον τρόπο αυτό, ο κόσμος που παραμένει για μέρες κλεισμένος μέσα στο σπίτι, θα έχει την δυνατότητα να ψυχαγωγείται ποιοτικά. Επιπλέον, ο υπουργός ενθάρρυνε τους καλλιτέχνες να προβάλλουν τα σόου τους στα social media.

Ακολουθώντας αυτή την ιδέα, όσοι περνάμε χρόνο με τα παιδιά στο σπίτι, μπορούμε να επισκεπτόμαστε αυτές τις μέρες τη σελίδα του Εθνικού Θεάτρου, στην οποία θα βρούμε ψηφιοποιημένες πολλές και καλές παιδικές θεατρικές παραστάσεις των προηγούμενων ετών, σκηνοθετημένες από γνωστούς και αγαπημένους καλλιτέχνες, όπως η Κάρμεν Ρουγγέρη, η Μαριάννα Τόλη κ.α., τις οποίες μπορούμε να απολαύσουμε είτε ηχητικά είτε μέσω βίντεο.

Επισκεφθείτε, λοιπόν, το ψηφιοποιημένο αρχείο του Εθνικού Θεάτρου και απολαύστε on-line την «Ωραία Κοιμωμένη» και τον «Τσάρο με τη μακριά γενειάδα» της Κάρμεν Ρουγγέρη, τον «Γύρο του Κόσμου σε 80 ημέρες» της Μαριάννας Τόλη και τον «Δον Κιχώτη» του Σταύρου Τσακίρη.

Στα δεξιά της κάθε παράστασης, εκεί που αναφέρεται το «Οπτικοακουστικό Υλικό», θα δείτε και θα επιλέξετε τις δυνατότητες που δίνει η κάθε παράσταση (ήχου ή βίντεο).

infokids.gr

Ο «Παραμυθάς» για το «λουκέτο» στην ΕΡΤ, τα «παιδικά» και άλλα πολλά...

Ο «Παραμυθάς» Νίκος Πιλάβιος μιλά στο newsbeast.gr για την κρατική τηλεόραση όπως εκείνος τη γνώρισε

Ο Νίκος Πιλάβιος είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε και κατ’ επέκταση έστησε το ελληνικό παιδικό πρόγραμμα. 

Μέσα από την ΕΡΤ παρουσίασε τον «Παραμυθά» με τον οποίο έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο πανελλήνιο. 

Ο «Παραμυθάς» ήταν η πιο δημοφιλής
παιδική εκπομπή της τηλεόρασης,

από το 1978 έως το 1983. Ήρωάς της ήταν ένας παππούς ο οποίος ήξερε να λέει όμορφες ιστορίες που δεν ήταν άλλες από τις περιπέτειες που ζούσε ο ίδιος, κάθε φορά που φορούσε ένα μαγικό γιλέκο. Μ' αυτό μπορούσε να μιλάει με τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα, να γίνεται μεγάλος σαν βουνό ή μικρός σαν καρφίτσα και να... πετάει!
 Έτσι, τον θυμούνται και οι περισσότεροι σήμερα. Όμως, ο κ. Πιλάβιος είχε καταφέρει πολλά για τα παιδικά, πράγματα που σήμερα, όπως λέει στο newsbeast.gr, δεν υπάρχουν αφού τη θέση του καλού παιδικού έχει πάρει το φθηνό γιαπωνέζικο που προάγει-συνήθως- τη βία.

Ο «Παραμυθάς» λοιπόν σχολιάζει το «λουκέτο» στην ΕΡΤ και αναφέρει γιατί πρέπει να υπάρχει Δημόσια Τηλεόραση.

- Πώς σχολιάζετε το «λουκέτο» στην ΕΡΤ;
«Για μένα η ΕΡΤ είναι μία πολύ προσωπική υπόθεση. Βγήκα από 8 ετών και μάλιστα τότε στην ΕΡΤ επειδή είχαν μόνο ένα μικρόφωνο, εγώ, ως κοντός, ήμουν πάνω σε μία καρέκλα. Εκεί με ανέβαζαν για να μιλάω. Στην ΕΡΤ ήρθε η αλλαγή της επαγγελματικής μου πορείας. Από ηθοποιός έγινα παραγωγός, σκηνογράφος, σκηνοθέτης, πέρασα στο ραδιόφωνο και στη συνέχεια στην τηλεόραση. Κάπου εκεί ήρθε και ο “Παραμυθάς”. Στην ΕΡΤ ήρθε όλη η αλλαγή της επαγγελματικής μου ζωής. Ακόμη και σήμερα που είμαι 70 ετών με τον “Παραμυθά” ασχολούνται. Η ΕΡΤ είναι συνδεδεμένη με όλη μου τη ζωή. Αυτό που συμβαίνει, ανεξαρτήτως αν έπρεπε ή δεν έπρεπε ή πως θα έπρεπε, με έχει στεναχωρήσει πάρα πολύ».
..........................................
- Πώς βλέπετε σήμερα το επίπεδο των παιδικών της τηλεόρασης, συγκρινόμενο με την παλιά εποχή;
«Δεν υπάρχει σήμερα επίπεδο. Γενικά, ρίχνεις μια ματιά και βλέπεις ότι τα παιδικά που υπάρχουν σήμερα είναι στην πραγματικότητα μια αθλιότητα βίας και καταστολής. Ένα πράγμα που κατά τη γνώμη μου είναι πολύ κακό για την κοινωνία. Όλα αυτά τα τέρατα που παρουσιάζονται κάνουν κακό στα παιδιά. Αυτά τα παιδικά τα προβάλλουν γιατί είναι πολύ φθηνά».
.
ολόκληρη η συνέντευξη στην πηγή: newsbeast

Τα "παιδικά" των ενηλίκων!

............................................

Τι σημαίνει αυτό, θα αναρωτιέστε....
Είναι όλα αυτά που κάνουμε εμείς οι ενήλικες και τα έχουμε "κλέψει" από τα πιτσιρίκια!

Πρώτο παράδειγμα... η Hello Kitty! 

Προφανώς απευθύνεται σε κοριτσάκια ηλικίας 2 έως 10-12 το πολύ. Κι όμως, εγώ έχω τουλάχιστον 2 μπλουζάκια και 2 πυζαμάκια και... 2-3 πορτοφολάκια... και 1-2 στυλό... και... τόσα άλλα! Με λίγα λόγια... κοριτσάκι 9 χρονών κι εγώ!

Σκέφτηκα (και βρήκα) άλλα 2-3 πραγματάκια που επωφελούμαστε από τα μικρά μας!

Νομίζω το πιο φανταστικό "παιδικό" που απολαμβάνουμε είναι οι ταινίες!

Ναι, οι ταινίες! Και δεν νομίζω ότι όταν η ομάδα της PIXAR σχεδίαζε το Nemo ή το Toy Story να είχε στο μυαλό της κανέναν 30άρη..40άρη με μπίρα στο χέρι να κακαρίζει με καρτουνο-αστεία και να εντυπωσιάζεται από χρώματα και εικόνες από animation! Κι όμως! Την επόμενη φορά που θα πάτε το μπουμπούκι σινεμά δείτε πόσοι ενήλικες χωρίς συνοδεία παιδιών περιμένουν στην ουρά για εισιτήριο!
Τα αγαπημένα μου είναι το Ice Age (καταπληκτικό χιούμορ) και το Monsters Inc.! (φοβερά ευφάνταστο σενάριο)

Πάμε και στη γυναικεία μόδα! 

Τα τελευταία 2 χρόνια αυτό που φορούν όλες οι κοπέλες είναι οι ολόσωμες φόρμες και τα ολόσωμα σορτσάκια. Η έμπνευση βέβαια έρχεται από τα μωρουδιακά κορμάκια και πυζαμάκια! Δεν το είχατε σκεφτεί, έτσι; Κι όμως.. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι τα ολόσωμα φορμάκια των γυναικών δεν έχουν κουμπάκια στο κάτω μέρος..κρίμα, αυτό θα ήταν πραγματικά χρήσιμο!

 
Και ένα τελευταίο. Τι άλλο φυσικά; Τα μωρομάντηλα! 

Σχεδιασμένα για να καθαρίζουν τρυφερές επιδερμίδες τα μωρομάντηλα έχουν πια θέση μέσα σε κάθε σπίτι! 

Ο κόσμος τα αγοράζει για την τουαλέτα, για την κουζίνα, για ώρα ανάγκης, για τη θάλασσα, για οποιαδήποτε χρήση! Καθαρίζουν λεκέδες από ρούχα, μια μουντζουρίτσα στον τοίχο, δροσίζουν και καθαρίζουν το πρόσωπο μας και γενικά δεν λείπουν πια από καμμιά τσάντα! 

Έχετε να προσθέσετε κάτι στη μικρή μου λίστα; Σίγουρα θα υπάρχουν αρκετά άλλα που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό!  

από Μαμά Κουκουβάγια Βέρα

Και άλλα παιδικά της ΕΡΤ που λατρέψαμε

Η νοσταλγία των παιδικών χρόνων ανασύρει μνήμες από την εποχή που η ελληνική τηλεόραση ήταν στα σπάργανα και...

τα «παιδικά» δεν έμοιαζαν σε τίποτα με τα σημερινά.

Ντενεκεδούπολη, μερος 1

Γύρω-Γύρω Όλοι
Το 1988 έφερε στις αποσκευές του την παιδική εκπομπή της συγγραφέως Φρόσως Χατόγλου, με τραγούδια, παραμύθια και κουκλοθέατρο. Η ΕΡΤ-1 φιλοξένησε το θρυλικό παιδικό, με παρουσιαστές τη Χρύσα Σπηλιώτη και τον Γιάννη Ζουγανέλη (ο οποίος υπέγραψε και τη μουσική επένδυση)…
.

Ντενεκεδούπολη

Κάθε Σάββατο στα τέλη του 1983 η ΕΡΤ πρόβαλλε το κουκλοθέατρο της Ευγενίας Φακίνου: όπως όλοι θυμόμαστε, οι κούκλες ήταν τενεκεδένιες… 

Το Καπλάνι της Βιτρίνας
Το περίφημο βιβλίο της Άλκη Ζέη μεταφέρεται το 1990 στην ΕΤ-1 σε 10 επεισόδια διάρκειας 28 λεπτών. Η Μέλια και η Μυρτώ, που διαμένουν σε νησί του Αιγαίου το 1936, ακούνε τις ιστορίες του παππού τους για την αρχαία Ελλάδα, με τη βαλσαμωμένη τίγρη του σαλονιού να κάνει τη μεγάλη διαφορά… 

 

Τα «παιδικά» που μεγάλωσαν γενιές και γενιές