Tuesday, 4 January 2022

Πώς αντιδρούν τα παιδιά σε καταστάσεις κρίσης; / Children and Responses to Crisis

Οι αντιδράσεις των παιδιών σε κατάσταση κρίσης ποικίλλουν από άτομο σε άτομο. Παράγοντες που επιδρούν σ’ αυτές είναι η προσωπικότητα, η προηγούμενη εμπειρία, η ηλικία αλλά και το αν και κατά πόσον το τραυματικό γεγονός έχει επιδράσει στη ζωή του ατόμου.
Children and Responses to Crisis 

Συχνότερες από τις αντιδράσεις αυτές είναι
(α) η επαναβίωση της εμπειρίας (flashback) και ο φόβος ότι θα ξανασυμβεί και
(β) η απόσυρση από το εξωτερικό περιβάλλον – με ταυτόχρονη προσκόλληση στην οικογένεια.

Επίσης, η απώλεια του ελέγχου. 
Τα παιδιά σε κατάσταση κρίσης, όπως άλλωστε και οι ενήλικες, μπορεί να νιώσουν ότι δεν ασκούν κανέναν έλεγχο στη ζωή τους.
Ένα τραυματικό γεγονός (π.χ.θάνατος αγαπημένου προσώπου, φυσική καταστροφή) διακόπτει την καθημερινή ρουτίνα, και μαζί της το αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας που η ρουτίνα αυτή δημιουργεί.
Αυτό δημιουργεί στα παιδιά την αίσθηση της απειλής πως ό,τι φοβούνται περισσότερο (ακόμη και πράγματα αντικειμενικά απίθανα) ενδέχεται να συμβεί.
Επιπλέον, η απώλεια του αισθήματος της ασφάλειας στα παιδιά συνοδεύεται και από τον φόβο, που ενίοτε παίρνει και ανορθολογικές διαστάσεις ότι θα συμβεί κάτι κακό και οι γονείς θα αδυνατούν να τα προστατεύσουν.
Στη φάση αυτή είναι αναγκαία η συζήτηση των επιπτώσεων της κρίσης στη ζωή τους με τους μεγάλους, οι οποίοι θα πρέπει να εξηγήσουν και να καθησυχάσουν τα παιδιά, ώστε το αίτημα ασφαλείας να ανακτηθεί.

Οι αντιδράσεις των παιδιών ποικίλλουν και ανάλογα με την ηλικία.
(α) Στις ηλικίες 1-5 ετών, παρατηρείται συχνά παλινδρόμηση σε συμπεριφορές προηγούμενου εξελικτικού σταδίου (π.χ. νυχτερινή ενούρηση), αλλά και σωματικά συμπτώματα (εμετοί, διάρροια κλπ.), καθώς και νευρικότητα, τικ, τραυλισμός, ανυπακοή και άρνηση να απομακρυνθούν από τους γονείς. Στην ηλικία αυτή τα παιδιά «αντιγράφουν» τις αντιδράσεις των γονέων, ενώ, επειδή δεν έχουν αναπτυγμένο λόγο δεν μπορούν να εκφράσουν λεκτικά τα συναισθήματά τους.
Η φροντίδα που ενδείκνυται σε αυτή την περίπτωση είναι η συζήτηση, ο καθησυχασμός, αλλά και η διατήρηση κάποιας ρουτίνας σε σχέση με τον ύπνο, αλλά και η ενθάρρυνση της έκφρασης των συναισθημάτων μέσω παιχνιδιού ή χειροτεχνιών.
(β) Στις ηλικίες 5-11 ετών, εμφανίζονται επίσης σωματικά συμπτώματα και συναισθηματικές αντιδράσεις (απόσυρση, απώλεια ενδιαφέροντος, σχολική φοβία, καυγάδες με συνομηλίκους), και επιπλέον η αναστάτωσή τους εκδηλώνεται μέσα από ανταγωνιστικές συμπεριφορές απέναντι στα μικρότερα παιδιά με στόχο την προσοχή των γονέων.
Απαιτούνται και εδώ αυξημένη φροντίδα, ελαττωμένη πίεση όσον αφορά στη σχολική επίδοση, ενθάρρυνση να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, οργανωμένες αλλά όχι απαιτητικές δραστηριότητες και μέτρα πρόληψης μελλοντικών παρόμοιων καταστάσεων.

(γ) Παρόμοιες με τις ηλικίες 5-11 είναι και οι αντιδράσεις στις ηλικίες 11-14 (ανταγωνισμός προς μικρότερα αδέλφια, σχολική φοβία, αδυναμία ολοκλήρωσης δραστηριοτήτων που διεκπεραίωνε
επιτυχώς παλαιότερα, σωματικά συμπτώματα, απώλεια ενδιαφέροντος, κοινωνική απόσυρση). 
Επίσης εμφανίζονται δυσκολίες σε σχέση με την εξουσία και τα παιδιά εναντιώνονται απέναντι στην εξουσία τόσο των γονέων όσο και του σχολείου.
Και εδώ απαιτείται αυξημένο ενδιαφέρον από τους γονείς, λιγότερη πίεση αναφορικά με τις σχολικές επιδόσεις, ενθάρρυνση να εκφράσουν τα συναισθήματά τους μέσω του λόγου, συμμετοχή σε μη απαιτητικές, κατά προτίμηση ομαδικές δραστηριότητες με συνομήλικους ώστε να επιτυγχάνεται η αποκατάσταση του αισθήματος ασφαλείας.

psychology
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πήραν άριστα και στην αλληλεγγύη οι μαθητές του 1ου Λυκείου Νέου Ψυχικού

Οι μαθητές του 1ου Λυκείου Ν. Ψυχικού δεν διακρίνονται μόνο για τις επιδόσεις τους αλλά και το ήθος τους. 

Μετά τη μεγάλη διάκριση της μαθήτριας της Γ΄ Λυκείου Κ. Λιουδάκη στον 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αστροφυσικής, περήφανο έκαναν το Σχολείο  και οι μαθητές της Α΄ και Β΄ Λυκείου για την άμεση ανταπόκρισή τους στο κάλεσμα των Καθηγητών τους, της Θεολόγου Μ. Στάγια και της Φιλολόγου Α. Τόντη, να προσφέρουν λίγη χαρά και αγάπη στους συνάνθρωπούς τους με αφορμή τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει το Σχολείο στην ανακοίνωση του, τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε επίσκεψη του τμήματος Α5  στον Φιλανθρωπικό Σύλλογο «Η ΑΓΚΑΛΙΑ».
Πρόκειται για σωματείο φιλανθρωπικό μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που συμπαραστέκεται σε γυναίκες έγγαμες ή άγαμες. Λόγοι εγκατάλειψης, κακοποίησης και κοινωνικοοικονομικοί τις πιέζουν σε αφαίρεση της ζωής του εμβρύου-παιδιού τους. 
Ο Σύλλογος προσφέρει προστασία στο παιδί, τόσο κατά τη διάρκεια της κύησής όσο και μετά τη γέννησή του και συγχρόνως στηρίζει τους γονείς ηθικά και υλικά.

Σύμφωνα με τη σχετική ενημέρωση, οι μαθητές πρόσφεραν στον Σύλλογο είδη πρώτης ανάγκης, ξεναγήθηκαν στους χώρους του και ενημερώθηκαν για το σημαντικό έργο του. Στη συνέχεια με τη βοήθεια των υπευθύνων τακτοποίησαν  τον ρουχισμό και έφτιαξαν δέματα για άπορες οικογένειες. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν, χάρηκαν, συγκινήθηκαν με τη συμμετοχή τους σε αυτή τη δράση.

«Θερμές ευχαριστίες στον πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής, κ. Χαμαλίδη, για τη δωρεάν μετάβαση των μαθητών μας στον χώρο του συλλόγου» υπογραμμίζει το Σχολείο.

Οι δράσεις συνεχίστηκαν την Τρίτη 14 Δεκεμβρίου όταν  οι μαθητές του τμήματος Β1 με τη Θεολόγο Μ. Στάγια επισκέφθηκαν το Ευρωπαϊκό Οικοτροφείο, για  να προσφέρουν  χριστουγεννιάτικες ευχετήριες κάρτες και γλυκά στους γέροντες  του Ιδρύματος.

Στη συνέχεια τα παιδιά μετέβησαν  στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας, με σκοπό να βοηθήσουν στη συσκευασία δεμάτων που προσφέρει η ενορία στις φυλακές ανηλίκων σε συνεργασία με τη Νεανική Εστία. 

Ο π. Γεώργιος Χριστοδούλου μίλησε στα παιδιά για το φιλανθρωπικό έργο που συντελείται και τα ξενάγησε στο χώρου που προετοιμάζεται το συσσίτιο. Ακολούθως  υπό  την καθοδήγηση του,  οι μαθητές με ιδιαίτερο ζήλο, ενθουσιασμό και συνεργατικό πνεύμα, τακτοποίησαν τις προσφορές και έφτιαξαν τα δέματα. Τα πρόσωπά τους έλαμπαν από χαρά, όταν ολοκλήρωσαν το έργο τους, και δεν σταματούσαν να μιλάνε  για τα όμορφα συναισθήματα που πλημμύρισαν την ψυχή  τους.

Τόσο η Νεολαία Αγίας Σοφίας Νέου Ψυχικού όσο και  ο πατέρας Γεώργιος Χριστοδούλου ευχαρίστησαν θερμά τους μαθητές του 1ου Λυκείου Νέου Ψυχικού για την πολύτιμη βοήθειά τους.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 3 January 2022

Αντί...

Σου τα λέω για να τα ακούω...
Αντί να κρίνεις, προσπάθησε να μπεις στη θέση του.
Αντί να φωνάξεις, προσπάθησε να μιλήσεις.
Αντί να φύγεις, προσπάθησε μια λύση να βρεθεί.
Αντί να πολεμήσεις το κακό με το κακό, δοκίμασε την αγάπη.
Αντί να κατηγορήσεις, άπλωσε το χέρι για βοήθεια.
Αντί να πιαστείς από το παραμικρό, άφησε να πέσει κάτι κάτω.
Αντί να παραιτηθείς προσπάθησε.
Αντί για το "εγώ", βάλε το "μαζί"...

Ένας βρωμοεγωισμός είναι που τα κάνει όλα δύσκολα.
Φτάνει.
Μην του κάνεις άλλο το χατίρι…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Τι θα γίνεις, όταν μεγαλώσεις;»

Είναι μια, φαινομενικά, αθώα ερώτηση που κάνουμε στα παιδιά, θέλοντας να τους ωθήσουμε να έχουν όνειρα και στόχους για τη ζωή. Είναι όμως μια αγχωτική ερώτηση προς τα παιδιά, και σίγουρα προβολική, μια που μεταφέρει τις προσδοκίες των μεγάλων στις επιθυμίες των παιδιών.
Η χαρά της αυτοανακάλυψης στην παιδική ηλικία
Είναι επίσης μια «παροπλισμένη» ερώτηση, σκληρή για τα παιδιά τα οποία ζουν σε μια ρευστή εποχή στην οποία οι προβλέψεις για το μέλλον καθίστανται αβέβαιες. 
Μα κυρίως είναι μια ερώτηση που περιορίζει τη σκέψη και τη φαντασία των παιδιών στον μονόδρομο της μιας επιλογής.
Τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν αναπτύσσουν από πολύ νωρίς διάφορες κλίσεις και εστιάζουν το ενδιαφέρον τους σε διάφορα και διαφορετικά πράγματα.
Έχουν μια έμφυτη τάση να περιεργάζονται τα πάντα και να αναζητούν τον εαυτό τους σε ό,τι κάνουν. Οι κλίσεις τους μπορεί να είναι λίγες ή περισσότερες, αλλά οι κλίσεις, τα ταλέντα, τα ενδιαφέροντα δεν εξαργυρώνονται αποκλειστικά ή αναγκαστικά σε κάποιο επάγγελμα όταν ενηλικιωθούν.

Το ενδιαφέρον επομένως είναι χρήσιμο να μεταφέρεται από το αντικείμενο της δέσμευσης στις δεσμεύσεις για τις «ευθύνες» και την υπεύθυνη συμμετοχή των παιδιών στην καθημερινότητα τους. Το διάβασμα, οι εργασίες στο σπίτι, η συμπεριφορά τους κλπ. έχουν μεγαλύτερη σημασία και αξία από τις έξεις και τις κλίσεις τους, το πώς είναι δηλαδή πιο σημαντικό από το πού.

Εξάλλου ένα παιδί έχοντας μια βεντάλια επιλογών και επιπλέον την τάση, μόδα των γονιών να επιθυμούν τη συμμετοχή των παιδιών τους σε κάποιες δραστηριότητες, είναι λογικό να δοκιμάζει, να συγκρίνει, να ενθουσιάζεται και να βαριέται με ό,τι καταπιάνεται. Υπάρχουν βεβαίως και κάποια παιδιά, λίγα, με ένα χαρισματικό ταλέντο, πχ στη μουσική, στα μαθηματικά, κ.α. που από μικρά δείχνουν αυτή την κλίση και δουλεύουν πάνω στο ταλέντο τους.
Τα περισσότερα όμως θα κάνουν τις αναζητήσεις τους, δίχως αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως δεν δεσμεύονται, δεν συγκεντρώνονται κλπ. Αν τους καθρεφτίζουμε κάτι τέτοιο εντείνουμε το άγχος τους.
Σαφώς χρειάζεται να ενδυναμώνουμε τη δυνατότητα των παιδιών να ονειρεύονται, αλλά να τους αφήνουμε και τη δυνατότητα της επιλογής … να έχουν επιλογές.

Ειδικά στην εποχή μας που ο άνθρωπος δεν συνδέει τη ζωή του με ένα αποκλειστικά επάγγελμα, ούτε καν διαδοχικά, μια και πολλοί άνθρωποι σήμερα εναλλάσσουν ή ασκούν δύο ή περισσότερα διαφορετικά επαγγέλματα για βιοποριστικούς ή άλλους λόγους.

Η σύγχρονη πραγματικότητα για το εργασιακό μέλλον
Οι ζωές δεν μπορούν να εστιαστούν σε κάτι συγκεκριμένο, διότι οι εξελίξεις στον επαγγελματικό στίβο τρέχουν με ιλιγγιώδες ταχύτητες. Νέα επαγγέλματα δημιουργούνται συνεχώς, η αξία των παλιών αμφισβητείται, ενώ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια το εργασιακό μέλλον.

Η ερώτηση «τι θα γίνεις;» αποκλείει το παιδί από αυτή τη σύγχρονη πραγματικότητα, εξάλλου είναι μια ερώτηση που έρχεται ως φάντασμα από πολύ πίσω, τότε που οι κοινωνίες άλλαζαν με αργούς ρυθμούς και οι άνθρωποι μπορούσαν να προβλέψουν (όσο αυτό γίνεται) ή καλύτερα να φανταστούν το μέλλον.

Μοιάζει το ίδιο ευάλωτη η ερώτηση με το τι οικογένεια θα κάνεις, με το που θα ζήσεις κ.ο.κ. δεδομένου πως το κοινωνικό πλαίσιο έχει αλλάξει τόσο πολύ που έχει απομακρυνθεί από την παραδοσιακή κοινωνία όπου οι ζωές των ανθρώπων οριζόταν κυρίως από την κουλτούρα της κοινότητας και κανείς δεν μπορούσε να ξεφύγει εύκολα από το «πεπρωμένο» του: ο γιος του τσαγκάρη μάλλον θα γινόταν τσαγκάρης κι αυτός, όπως κι ο γιος του μανάβη θα γινόταν μανάβης, κ.ο.κ. και οι περισσότεροι θα μένανε στον τόπο τους.

Ο σύγχρονος άνθρωπος από την άλλη καλείται να αφιερωθεί στον εαυτό του και όχι στις επαγγελματικές του επιλογές, ή ακόμη και στον τόπο διαμονής, να δει που και πως θα υπηρετεί τους προσωπικούς του στόχους και αυτοί να του υποδεικνύουν τις επόμενες επαγγελματικές τους επιλογές.

Αυτό το νέο προφίλ εργαζόμενου, επαγγελματία θα δώσει νέα ώθηση στην παραγωγικότητα. Η αναγκαιότητα αυτή, μιας περισσότερο πολυπαραγοντικής προσωπικότητας, θα επιτρέψει τη δημιουργία νέων συνθέσεων και μίξεων των επαγγελματικών πεδίων, άλλου τύπου συμπράξεις και συνεργασίες που θα δημιουργήσουν ένα εντελώς νέο πεδίο.

Εξάλλου η ίδια η έννοια της καινοτομίας κρύβει μέσα της τη σύνθεση και την ανάμειξη των διαφορετικών πεδίων, καινοτόμος είναι αυτός που δημιουργεί κάτι νέο από την σύνθεση δύο ή περισσοτέρων παλιών.
.................
Το σημαντικό για ένα παιδί, λοιπόν, δεν είναι τι θα γίνει, αλλά να θέλει να γίνει κάτι κάθε φορά, δηλαδή να μαθαίνει να μαθαίνει και πώς να μαθαίνει, να αγαπά τη μάθηση και να μαθαίνει πώς να την κατακτά, να εμποτιστεί με την αγάπη και το πάθος για ό,τι καταπιάνεται και να το κάνει με δέσμευση για όσο το κάνει.

Να έχει τον ενθουσιασμό για κάθε νέο.......
.................
ολόκληρο το άρθρο εδώ: 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί δεν πρέπει να αφήνουμε ΠΟΤΕ τα παιδιά να τρώνε στο αυτοκίνητο / Don’t Let Your Kids Eat While You Are Driving

Πολλές φορές, θέλοντας να απασχολήσουμε το παιδί την ώρα τη διαδρομής με το αυτοκίνητο ώστε να μη γκρινιάζει, δεν διστάζουμε να του δώσουμε ένα σνακ για να φάει. Όσο αθώο και αν φαίνεται, όμως, αυτό το σνακ μπορεί να κρύβει έναν σοβαρό κίνδυνο, o οποίος σε συνθήκες οδήγησης γίνεται ακόμα μεγαλύτερος.

 

Η Nikki είναι μαμά και νοσηλεύτρια και με πρόσφατη ανάρτησή της θεώρησε σκόπιμο να ενημερώσει όλους τους γονείς για τον κίνδυνο αυτής της πρακτικής.

«Θέλω να θυμάστε ότι ένα παιδί που πνίγεται δεν βγάζει ήχο», λέει στο βίντεο, «Όταν οδηγούμε και είμαστε συγκεντρωμένοι στο δρόμο, και ειδικά αν το καθισματάκι του κοιτάζει προς τα πίσω, δεν πρόκειται να το αντιληφθούμε αν συμβεί κάτι τέτοιο στο παιδί μας».

Ο χρόνος αντίδρασης είναι εξαιρετικά κρίσιμος παράγοντας για τη διάσωση ενός παιδιού που πνίγεται και μέσα στο αυτοκίνητο είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε εγκαίρως τι συμβαίνει, όσο και να αντιδράσουμε άμεσα.
Η ίδια δηλώνει πως δεν δίνει ούτε νερό στα παιδιά της την ώρα που οδηγεί και δεν άλλαξε στάση ούτε όταν μεγάλωσαν αρκετά για να κάθονται με πρόσωπο στον οδηγό.

«Ο κίνδυνος είναι ο ίδιος σε κάθε ηλικία», τονίζει, «αφού η διάσωση του παιδιού εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα αντιδράσουμε εμείς. Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις που ο γονιός κατάλαβε τι είχε συμβεί μόνο όταν ήταν πολύ αργά – όταν είχε φτάσει στον προορισμό του».

amea-care.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki