«Τα παιδιά με το κλειδί στο χέρι»

1 στους 5 μαθητές επιστρέφει στο σπίτι από το σχολείο,

χωρίς κανέναν να τον περιμένει

Περίπου ένας στους πέντε μαθητές Δημοτικού εντάσσεται στην κατηγορία «τα παιδιά με το κλειδί». 

Ένα νέο φαινόμενο που δημιουργήθηκε στην ελληνική κοινωνία λόγω:
– της απουσίας των γονέων στην εργασία,
– της αύξησης των διαζυγίων και των μονογονεϊκών οικογενειών και
– των δυσκολιών των ολοήμερων σχολείων να καλύψουν όλες τις ανάγκες.

Έτσι, πολλοί μαθητές επιστρέφουν απ’ το σχολείο το μεσημέρι στο σπίτι, χωρίς κάποιος να τους περιμένει, για να τους ανοίξει.

Έχοντας κρεμασμένο το κλειδί στον λαιμό τους, για να μην το χάσουν, ανοίγουν την πόρτα και μένουν μόνα τους στο σπίτι, ακόμη και 3-4 ώρες, μέχρι να επιστρέψουν οι γονείς ή ο γονέας απ’ τη δουλειά.

Κι ουσιαστικά όλο αυτό το χρονικό διάστημα φροντίζουν μόνα τους τον εαυτό τους, αντιμετωπίζοντας βέβαια και ουκ ολίγες δυσκολίες. Από το πώς θα φάνε, μέχρι και το αν, τελικά, διαβάζουν ή βλέπουν τηλεόραση.

Το φαινόμενο αυτό ήταν έντονο στο εξωτερικό αλλά πλέον, αποτελεί κοινωνική τάση και στη χώρα μας.

Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ερεύνησε το φαινόμενο και προχώρησε στην εξαγωγή ενδιαφερόντων συμπερασμάτων.

Ο αναπληρωτής καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Νίκος Χανιωτάκης, που ’χει ασχοληθεί επισταμένως με το ζήτημα, τόνισε πως:

– “Τα παιδιά με το κλειδί στο χέρι» είναι οι μαθητές, που επιστρέφοντας το μεσημέρι απ’ το σχολείο στο σπίτι, δεν έχουν κανέναν να τους περιμένει, επειδή οι γονείς τους δουλεύουν.

Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο, ενώ υπολογίζεται πως στις ΗΠΑ τα παιδιά αυτά αγγίζουν τα 4.000.000.

Η επίδραση των κοινωνικών αλλαγών

Ο κ. Χανιωτάκης ερμήνευσε την ένταση του φαινομένου:
– απ’ την όλο και πιο δυναμική ένταξη της γυναίκας στην αγορά εργασίας,
– την αύξηση των διαζυγίων,
– την ύπαρξη μονογονεϊκών οικογενειών,
– της απουσίας παππούδων και γιαγιάδων.

Έτσι, για να μην μένει μόνο το παιδί στο σπίτι αυτό το κρίσιμο χρονικό διάστημα (δηλαδή απ’ τη λήξη του σχολικού ωραρίου μέχρι την επιστροφή των γονέων στο σπίτι νωρίς το απόγευμα) η λύση για τη φροντίδα του είναι:
– είτε η εγγραφή του στο ολοήμερο,
– είτε η πληρωμή κάποιου ατόμου για να το φροντίζει στο σπίτι.

Ο κ. Χανιωτάκης, όμως, ανέφερε ότι:
– Το ολοήμερο σχολείο έχει απαξιωθεί και δεν υποστηρίζεται απ’την πολιτεία. Απ’ την άλλη, οι γονείς βλέπουν ότι ο θεσμός δεν βοηθά το παιδί τους. Και λόγω οικονομικής αδυναμίας να πληρώσουν κάποιο άτομο, επιλέγουν να το αφήνουν μόνο στο σπίτι για κάποιες ώρες.
Ερωτηθείς για το πώς βλέπουν τα παιδιά την κατάσταση, απάντησε πως:
– Όσο μικρότερα σε ηλικία είναι τα παιδιά, τόσο πιο πολύ ζορίζονται. Αντιθέτως, όσο μεγαλώνουν και φτάνουν στην εφηβεία, μάλλον, τους αρέσει να’ ναι μόνα τους.

Χαμηλότερες επιδόσεις

Βάσει έρευνας που πραγματοποίησε η προπτυχιακή φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Μαρία Τότσα σε 310 φοιτητές και φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας για τα μαθητικά τους χρόνια, διαπιστώθηκε πως ένα 18% εξ’ αυτών εντάσσονταν στην κατηγορία «τα παιδιά με το κλειδί στο χέρι» και έμεναν μόνα για περισσότερο από 3 ώρες.

Επίσης, ένα 30% των παιδιών με το κλειδί στο χέρι πήγαινε και ολοήμερο. Μάλιστα, οι φοιτητές τόνισαν πως όσες ώρες έμεναν σπίτι μόνοι τους, ένιωθαν φόβο, μοναξιά κι ότι υπήρχε πολύ ησυχία. Η μοναχικότητα ήταν έντονη, αφού, ιδίως, στα μεγάλα αστικά κέντρα οι γονείς προέτρεπαν στα παιδιά τους, να μένουν στο σπίτι και να μην ανοίγουν σε κανέναν.

Επίσης, η βασική απασχόληση των παιδιών αυτών στο σπίτι είναι η τηλεόραση και ναι μεν διάβαζαν τα μαθήματά τους, αλλά επειδή οι γονείς έρχονταν κουρασμένοι απ’ τη δουλειά και δεν τους επιτηρούσαν τόσο πολύ στα μαθήματα, δεν είχαν, τελικά, τόσο υψηλές επιδόσεις. Επίσης, δεν σιτίζονταν καλά, αφού δεν έτρωγαν ζεστό φαγητό.

Μάλιστα, σ’ έρευνες του εξωτερικού διαπιστώθηκε ότι και τα παιδιά με το κλειδί στο χέρι είναι και πιο επιρρεπή σε ουσίες.

Κι ατυχήματα

Παράλληλα υπήρχαν πολλά ατυχήματα. Ειδικότερα οι φοιτητές ανέφεραν διάφορες καταστάσεις, που δημιουργήθηκαν στο σπίτι, όταν ήταν μόνα τους, όπως:
– έβαλα φωτιά στο τηγάνι, ενώ προσπαθούσα να φτιάξω πατάτες τηγανιτές,
– έπεσα κι έσκισα το μάτι μου,
– λιποθύμησα, επειδή ήμουν άρρωστη,
– είχα καεί με βραστό νερό,
– είχα τη λανθασμένη εντύπωση πως κάποιος ξένος ήταν στο σπίτι,
– έτυχε να κτυπήσει την πόρτα κάποιος άγνωστος. Τρόμαξα και δεν άνοιξα, όπως πολύ σωστά μου έλεγαν κάθε φορά οι γονείς, πριν πάνε κάπου και με αφήσουν.

Ο κ. Χανιωτάκης ανέφερε:
– Είναι δεδομένο πως τα μικρότερα παιδιά θα προτιμούσαν κάποιος να τους ανοίξει την πόρτα του σπιτιού. Να μην είναι μόνα τους.
Πρόσθεσε, επίσης, πως η ονομασία με το κλειδί δόθηκε, επειδή αυτά τα παιδιά έχουν συνήθως κρεμασμένα στον λαιμό τους μια αλυσίδα με το κλειδί, για να μην το χάσουν.

Μάλιστα, υπογράμμισε πως κομβικής σημασίας για την αντιμετώπιση του φαινομένου και την εξυπηρέτηση των οικογενειών θαναι η ενίσχυση του θεσμού του ολοήμερου.

e-thessalia.gr

The Mamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

 

Enas-stous-5-mathites-epistrefei-sto-spiti-apo-scholio-choris-kanenan-na-ton-perimenei

Για 24 ώρες προσπαθήστε να μην κρίνετε κανέναν...

Πολύ συχνά κρίνουμε τους άλλους, επειδή διαβλέπουμε σε εκείνους κάποιο δικό μας χαρακτηριστικό, που δεν μας αρέσει, ή επειδή τους ζηλεύουμε και θα θέλαμε να επιτύχουμε κι εμείς τα ίδια αποτελέσματα ή να απολαμβάνουμε τις ίδιες ανταμοιβές. 

Την επόμενη φορά που θα διαπιστώσετε ότι αποδοκιμάζετε κάποιον, ερευνήστε τα κίνητρά σας.
Μήπως έχετε ή υποψιάζεστε ότι έχετε κι εσείς αυτό το χαρακτηριστικό που σας προκαλεί απέχθεια;
Ή μήπως λαχταράτε να είχατε τα ίδια χαρίσματα και τον ίδιο τρόπο ζωής με το άτομο που μέμφεστε;

Επικρίσεις και κατηγορίες
Το αντίθετο της επίπληξης είναι η ουδετερότητα: να παραμένετε ουδέτεροι και να κρατάτε συναισθηματική απόσταση από το συγκεκριμένο άτομο ή τη συγκεκριμένη κατάσταση.

Πάρτε απόσταση από το άτομο και επιτρέψτε του να είναι ο εαυτός του και να κάνει αυτό που θέλει χωρίς να το κατηγορείτε με βάση τις προσωπικές σας αξίες και κριτήρια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πράξεις του δεν σας αφορούν καθόλου.

Όταν κρίνετε κάποιον, κατακλύζεστε από συναισθήματα. 

Και τα συναισθήματα αυτά διαστρεβλώνουν την κρίση σας. 

Όσο περισσότερο επικρίνετε και καταδικάζετε τους άλλους, τόσο μεγαλύτερο θυμό και αρνητικότητα εκλύετε.

Συχνά παρατηρούμε τους άλλους επειδή θέλουμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά τους. 

Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουν δικαίωμα να ζήσουν τη ζωή τους όπως επιθυμούν, αρκεί να μην επηρεάζουν αρνητικά τις ζωές των άλλων. Ζήστε τη ζωή σας κι αφήστε τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Αν μεγαλώσατε σε μια οικογένεια όπου κάποιος έκρινε τους άλλους ή παραπονιόταν συνεχώς, μπορεί να ενσωματώσατε τη λανθασμένη εντύπωση ότι η συμπεριφορά αυτή είναι συνηθισμένη και φυσική. 

Η ιδέα να παραμείνετε ουδέτεροι και αποστασιοποιημένοι, όταν κάποιος κάνει ή πει κάτι με το οποίο δεν συμφωνείτε, ίσως ακούγεται περίεργη.

Έχετε ένα υπέροχο μυαλό που, όμως μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να φτάσετε στην ευτυχία ή για να βράζετε συνεχώς μέσα σας. Στόχος σας παραμένει να ακονίζετε την οξυδέρκειά σας για να διατηρείτε την ηρεμία, τη γαλήνη και τον αυτοέλεγχό σας, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω σας.

Για 24 ώρες προσπαθήστε να μην κρίνετε κανέναν για τίποτα. Παραμείνετε ουδέτεροι. Θα δείτε πόσο δύσκολο είναι να αποστασιοποιηθείτε, αν έχετε τη συνήθεια να επιτηρείτε συνεχώς τους τρίτους.

Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσετε να κατακρίνετε κάποιον είναι να τον συμπονέσετε. 

Είναι σχεδόν αδύνατον να συμπονάτε κάποιον και ταυτόχρονα να τον κρίνετε αποδοκιμαστικά. Όταν έχετε να κάνετε με ένα δύστροπο άτομο, φερθείτε του σαν να είναι ένα κουρασμένο, πεινασμένο, εκνευρισμένο παιδί που έχει θυμώσει ή έχει ξεσπάσματα οργής. 

Δεν θα τα βάζατε ποτέ με ένα παιδί. Θα αποδεχόσασταν ότι έτσι συμπεριφέρονται κάποιες φορές τα παιδιά.

Επίσης, μπορείτε να σταματήσετε και να αναλογιστείτε όλες τις φορές που ήσασταν εσείς κουρασμένοι, στρεσαρισμένοι και δύστροποι. Έχει συμβεί σε όλους μας.
.........

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Έλλειψη Αγάπης προκαλεί Εθισμούς

    Το άτομο, ήδη από την βρεφική ηλικία, βιώνει την πρώτη του ολοκληρωτική εξάρτηση από τη μητρική φιγούρα. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή που βιώνει αυτήν την ανάγκη και έτσι σμιλεύει τον χαρακτήρα και τις αντοχές του μέσα από τη στέρηση της μητέρας, τη συμπεριφορά ή την αγάπη της. Έχει την απόλυτη εξάρτηση, λοιπόν, από εκείνη γιατί η επιβίωσή του, τόσο η σωματική όσο και η ψυχική διακυβεύεται από την ίδια.

    Τους πρώτους μήνες ένα μωρό πιστεύει ότι η μητέρα του και αυτό είναι ενωμένοι, σαν ένα σώμα. Με το χάδι της η μητέρα δίνει τα όρια στο παιδί και εκείνο αντιλαμβάνεται ότι είναι ένα ξεχωριστό ον και κυρίως διαμορφώνει την ύπαρξή του, «με χαϊδεύει, άρα υπάρχω».

Το χάδι, η αγκαλιά, η αγάπη δεν υπήρξαν ποτέ σε παιδιά που έχουν κακοποιηθεί και στην πλειονότητά τους είναι σήμερα εθισμένοι.

    Οι κακοποιητικές συμπεριφορές γονέων έχουν ως αποτέλεσμα οι ενδορφίνες, η ντοπαμίνη και οι μορφίνες να μην αναπτύσσονται σωστά στον παιδικό εγκέφαλο.
Όσο κακομεταχειριζόμαστε ένα παιδί, κακομεταχειριζόμαστε και τον εγκέφαλό του. Αν δεν έχει υπάρξει σημαντική σύνδεση και αγάπη με το γονέα, τότε επέρχεται σημαντική έλλειψη. Η έλλειψη δημιουργεί την επιθυμία.

    Πώς η ανάγκη της αγάπης ελέγχει την επιθυμία;
Έπειτα, ο εγκέφαλος είναι τόσο ευαίσθητος την ώρα που το άτομο λαμβάνει την ηρωίνη ή την κοκαΐνη, ακριβώς γιατί υπάρχει η υπέρμετρη ανάγκη της αγάπης.

Ο πόνος της έλλειψης της αγάπης με όλες τις εκφάνσεις της ανακουφίζεται με υποκατάστατα από το περιβάλλον.

    Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια κοπέλα που περιέγραφε την πρώτη φορά που έκανε χρήση ηρωίνης, λέγοντας μου πως αισθάνθηκε μια έντονη, πρωτόγνωρη ζεστασιά, σαν αυτή που νιώθει ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά της μαμάς του. Την απόλυτη πληρότητα που και οι λέξεις μοιάζουν ανίσχυρες να περιγράψουν το συναίσθημα.

    Από την άλλη, έχουμε τα παραισθησιογόνα και τις ψυχεδελικές ουσίες που επιφέρουν μια έντονη διαταραχή του ψυχικού κόσμου. Αποπροσανατολισμό της σκέψης, οπτικές – ακουστικές ψευδαισθήσεις, αλλοίωση του χωροχρόνου, μείωση του πόνου, αλλοιωμένη εικόνα του σώματος, φαντασιώσεις, έντονα χρώματα και εικόνες.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, πίσω από την προτίμηση μιας συγκεκριμένης ψυχοτρόπου ουσίας;
    Οι προτιμήσεις δεν είναι σίγουρα τυχαίες. Η κάθε ουσία έρχεται και κουμπώνει ακριβώς στην τρύπα του κενού που έχει μέσα του το άτομο. Μια συγκεκριμένη ανάγκη συναντά το κατάλληλο ηρεμιστικό, το ελιξίριο για να την κατευνάσει. 

Είναι σαν να κρυώνω και ψάχνω το σωστό ρούχο που θα με προστατέψει από το κρύωμα.

Κι είναι φορές που καταλαβαίνουμε ότι ο εθισμός δεν είναι ο φόβος του θανάτου, αλλά ο φόβος να ζήσεις. Να ζήσεις μόνος, ανήμπορος, κακοποιημένος, άδειος, χωρίς αγάπη, χωρίς ταυτότητα προσωπική.

Για να γλυτώσεις από τους δαίμονες των τραυμάτων σου, κάνεις ό,τι μπορείς για να βγεις έξω από αυτήν την οδυνηρή ζωή. Πολλές φορές εξαρτόμαστε από αυτό που δεν είχαμε ποτέ. Όταν το αποκτούμε πέφτουμε τα μούτρα και χωρίς αυτό αισθανόμαστε ανήμποροι και μόνοι.

Εθίζομαι για να βρω τη χαμένη αγάπη
    Όλοι ψάχνουν να βρουν την αγάπη. Και υπάρχει μια ανεξάντλητη ανάγκη να μιλούμε και να γράφουμε συνεχώς για αυτήν, γιατί ακόμη μας είναι δύσκολο να την αποκωδικοποιήσουμε και να κατανοήσουμε πόση δύναμη έχει τελικά. 

    Γεννιέσαι για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, και όλα τα πράγματα τα ψάχνουμε με βάση το κίνητρο της αγάπης. Όπου απουσιάζει αυτή, απουσιάζει και η ευτυχία, η ολοκλήρωση.
Ακόμη και στη σκέψη θανάτου, πολλοί εύχονται να πεθάνουν μαζί. Η δύναμη του «μαζί», είναι εκρηκτική, όπως και ο πόνος ενός αποχωρισμού.

Ο εθισμός είναι δυστυχία, όχι αδυναμία.
    Τα πράγματα είναι απλά πολλές φορές ακόμη και σε δύσκολες περιπτώσεις, όπως οι εθισμοί. Όπως είπαμε, δε χρειάζεται να φοβόμαστε τις ουσίες, αλλά τον εαυτό μας.

Ο εαυτός μας είναι και ο εσωτερικός εχθρός μας. Και μάλλον δεν τον γνωρίζουμε τόσο καλά όσο τους πραγματικούς εχθρούς στη ζωή.

Όσο περισσότερο φοβόμαστε και διαιωνίζουμε το κενό μέσα μας, τόσο δυναμώνει και ο εθισμός. 

Και όταν κάποιος διακόπτει τον εθισμό του γιατί νιώθει σαν άρρωστος; 

Μήπως διότι στερείται την πλασματική ευτυχία;
Μήπως στερείται αυτό που τον κάνει να νιώθει επιτέλους ζεστασιά, ηρεμία, ευφορία και ανακούφιση;

    Όμως ποτέ δεν είναι αργά να επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή και να συνειδητοποιήσουμε ότι η δυστυχία μας δε μετατρέπεται σε ευτυχία μέσα από τους εθισμούς. Είναι σαν ο εθισμένος να χρησιμοποιεί το σώμα του για να στείλει ένα μήνυμα. Και είναι πράγματι ανησυχητικό το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι εθίζονται. Άνθρωπος εθισμένος δε σημαίνει αδύναμος, σημαίνει δυστυχής.

    Η αγάπη είναι το πιο γλυκό μεθύσι, που υπερβαίνει όλα τα υποκατάστατα και μην ανησυχείς, η υπερβολική δόση δε σε σκοτώνει.

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου
Παναγιώτα Ντελιοπούλου

ολόκληρο το άρθρο εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στο σχολείο με κουβέρτες…

Με ένα διαφορετικό «εφόδιο» πέραν των αναμενομένων – βιβλία, τετράδια, μολύβια, τσάντα – υποχρεώνονται να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο στις Σέρρες και συγκεκριμένα στο Γυμνάσιο-Λύκειο Σκουτάρεως.

Αποτέλεσμα είναι οι μαθητές, σύμφωνα με την ιστοσελίδα Infonews24.gr, να πηγαίνουν στο σχολείο με κουβέρτες. 

Γονείς καταγγέλλουν, δε, ότι δεν είναι λίγα τα παιδιά, που αναγκάζονται να φύγουν από το σχολείο κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, καθώς δεν αντέχουν το κρύο.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Κουλούρι Θεσσαλονίκης: Η ιστορία του και μια συνταγή!

     Μπορεί για την καταγωγή και το όνομά του να υπερηφανεύεται η Θεσσαλονίκη, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια η διατροφική αξία του και η νοστιμιά του, έχουν κατακτήσει όλη τη χώρα και όσοι το… αγαπούν, το επιλέγουν ως σνακ συχνά και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

     Θα το βρείτε πλέον σε διάφορες παραλλαγές: πολύσπορο, γεμιστό, χωρίς σουσάμι, με ταχίνι, ολικής άλεσης, διπλό κ.ά., αλλά το κλασικό, σησαμένιο κουλούρι Θεσσαλονίκης, είναι εκείνο που ξεκίνησε να παρασκευάζεται στη συμπρωτεύουσα από τους πρόσφυγες που ήρθαν από τις χαμένες πατρίδες κι εκείνο που έχει μείνει στην καρδιά μας ως το παραδοσιακό ελληνικό προϊόν που πουλούσαν οι μικροπωλητές με τους ταβάδες στο κεφάλι από τα ξημερώματα.
     Παρόλο που δεν έχει κατοχυρωμένη ονομασία προέλευσης, το σησαμένιο κουλούρι ταυτίστηκε με τη συμπρωτεύουσα καθώς η ιστορία του ξεκινά την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και εμφανίστηκε κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη. Η λέξη κουλούρι προέρχεται από τη βυζαντινή λέξη «κολλίκιον», που αναφέρεται σε πολλά βυζαντινά κείμενα.
     Στην Ελλάδα αλλά και στην Τουρκία (όπου ονομάζονται “simit“) είναι δημοφιλές έδεσμα το οποίο συνήθως καταναλώνεται το πρωί. Η παλιότερη αναφορά σε κουλούρι βρίσκεται το 1525 στην Κωνσταντινούπολη, ενώ σύμφωνα με τον Εβλιγιά Τσελεμπή το 1630 υπήρχαν στην πόλη περίπου 70 αρτοποιεία που παρασκεύαζαν κουλούρι.
     Στην Ελλάδα, το επάγγελμα του αρτοποιού- κουλουροποιού ασκούσαν κατά κύριο λόγο Έλληνες από την Ήπειρο. Η παράδοση λέει ότι το σχήμα της κεφαλής των Ηπειρωτών προέρχεται από το βάρος της τάβλας των κουλουριών που κουβαλούσαν στο κεφάλι τους οι πωλητές. Γνωστή είναι επίσης και η ευχή της ηπειρώτισσας μάνας προς το αγόρι της, η οποία με ένα χτύπημα στο κεφάλι έλεγε «Άντε και στην Πόλη κουλουρτζής».
     Από τα μεσάνυχτα οι τεχνίτες στους φούρνους που άναβαν με ξύλα ετοίμαζαν το προζύμι από μαγιά ψωμιού. Πριν ξημερώσει, τα κουλούρια ήταν έτοιμα και η μυρωδιά του ψημένου σησαμιού ήταν πειρασμός για κάθε περαστικό.
     Οι μικροπωλητές με τους ταβάδες στο κεφάλι ή με καλάθια ξεχύνονταν στους δρόμους από τα ξημερώματα και μέχρι τις 10-11 το πρωί ξεπουλούσαν.
     Πολλές φυσικά είναι και οι αναφορές γύρω από το κουλούρι, τόσο στη λαϊκή μας παράδοση, 

«Κουλούρια πλάθει και ψωμιά κι η γειτονιά μυρίζει, σαν η ξυλένια φτυάρα του φουρνίζει ξεφουρνίζει και από τα χέρια του εμείς ψωμί ξεροψημένο τρώμε ζεστό και όμορφο Θεού ευλογημένο», 

όσο και στην ποίηση, όπου ένα από τα χαρακτηρίστηκα απόσπασμα είναι από παλιό ποίημα του Ανθολογίου της Β’ τάξης του Δημοτικού της δεκαετίας 60-70: «Κουλουρά, κυρ κουλουρά, τόση αν χάριζαν χαρά τα κουλούρια όλου του κόσμου, θά λεγα: Δασκάλα, δώσμου όσα θες μηδενικά μυρωδάτα και γλυκά». 

Μπορεί να μιλάμε για την ιστορία και το όνομα του διάσημου κουλουριού αλλά υπάρχουν και παραδοσιακά Ελληνικά φαγητά που χάθηκαν με τα χρόνια!
     Στην Πόλη οι κουλουρτζήδες διαλαλούσαν το εμπόρευμά τους με την ονομασία «κουλούρι Θεσσαλονίκης». 

Πολύ αργότερα, την ίδια ονομασία χρησιμοποιούσαν και οι κουλουρτζήδες των Αθηνών, όταν έβγαιναν στις πλατείες με τις τάβλες στο κεφάλι. Έτσι, οι ίδιοι οι τεχνίτες, παραγωγοί και πωλητές προσδιόρισαν ιστορικά το τόσο διαδεδομένο σήμερα στην Ελλάδα κουλούρι Θεσσαλονίκης με το γνωστό σχήμα, το μπόλικο σησάμι και την τραγανή γεύση.

Η διατροφική αξία της… απλότητας
Το κουλούρι Θεσσαλονίκης είναι πολύ υγιεινό και οικονομικό σνακ. Μπορείτε να το φάτε περπατώντας στο δρόμο, να το πάρετε μαζί σας στη δουλειά και να το συνδυάσετε με τυρί για ένα ελαφρύ και δυναμωτικό γεύμα.

Παρασκευάζεται από αλεύρι σίτου, μαγιά, νερό, αλάτι και ζάχαρη. Αλλά το μυστικό της γεύσης του κουλουριού (εκτός από το ψήσιμο και την ζύμη) είναι το πολύ και καλής ποιότητας σουσάμι. 

Το σουσάμι και τα προϊόντα του (ταχίνι, χαλβάς, σησαμέλαιο), αποτελούν τρόφιμα θερμιδογόνα μεν, υψηλής διατροφικής αξίας δε.

Οι σπόροι του σουσαμιού (μόλις 28 γρ.), προσφέρουν περισσότερο από το 1/4 των ημερήσιων αναγκών μας σε ασβέστιο, αποτελούν υψηλής βιολογικής αξίας φυτικές πρωτεΐνες και περιέχουν κυρίως βιταμίνες του συμπλέγματος Β, όπως Β1, Β2 και νιασίνη (βιταμίνη Β5).

Επίσης, η αυξημένη παρουσία πολυακόρεστων λιπαρών οξέων στο σουσάμι, το καθιστά μια ιδιαιτέρως θρεπτική τροφή, καθώς τα συγκεκριμένα οξέα δεν μπορεί να τα συνθέσει ο ανθρώπινος οργανισμός.

Τα τελευταία χρόνια η διατροφική αξία του σησαμιού, έχει συσχετιστεί, τόσο με την πρόληψη, όσο και με την αντιμετώπιση χρόνιων νοσημάτων με υψηλή συχνότητα στους κατοίκους της Δύσης, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, διάφορες μορφές καρκίνου (το σουσάμι περιέχει φυτοχημικές ουσίες με ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες) κ.ά.

Εύκολα στην παραγωγή τους, αφράτα, γρήγορα και με ελάχιστες θερμίδες σπιτικά κουλούρια Θεσσαλονίκης!

Ακολουθεί μια υπέροχη συνταγή για το αγαπημένο σνακ.

Υλικά:
15 g. ξηρή μαγιά
150 ml νερό χλιαρό στους 40oC
1 1/2 κ.σ. ζάχαρη
500 g. αλεύρι (150 g. σκληρό και 350 g. μαλακό)
1 κ.σ. αλάτι
60 g. ελαιόλαδο
150 ml νερό

Για την επικάλυψη:
360 ml χλιαρό νερό
70 g. ζάχαρη
200 g. σουσάμι

Εκτέλεση:
* Αναμειγνύουμε τη ξηρή μαγιά με το νερό στους 40οC και τη ζάχαρη. Αφήνουμε 10 λεπτά να δράσει η μαγιά.
* Σε ξεχωριστό μπολ αναμειγνύουμε με ένα σύρμα το αλεύρι με το αλάτι. Προσθέτουμε το διάλυμα μαγιάς. Αναμειγνύουμε μέχρι να αρχίσουν να ενώνονται τα υλικά. Ρίχνουμε το ελαιόλαδο και ανακατεύουμε με μια ξύλινη κουτάλα. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα με τα χέρια για να δέσουν απόλυτα τα υλικά μεταξύ τους. Εάν το ζυμάρι είναι σχετικά υγρό ή κολλώδες, προσθέτουμε λίγο ακόμα αλεύρι. Η ζύμη είναι έτοιμη όταν έχει ελαστική και ομοιόμορφη υφή. Καλύπτουμε το μπολ με πετσέτα και αφήνουμε να ξεκουραστεί για 45 λεπτά.
* Μεταφέρουμε το ζυμάρι σε αλευρωμένο πάγκο εργασίας. Ζυμώνουμε με τα χέρια με δυνατές κινήσεις στον πάγκο. Ρολάρουμε το ζυμάρι στον πάγκο σε μεγάλο κορδόνι. Προσέχουμε να έχει το ίδιο πάχος σε όλο το μήκος του. Κάνουμε σχισμές κατά μήκος του ζυμαριού και στη συνέχεια κόβουμε σε μικρότερα κομμάτια ίσιου μεγέθους. Τώρα παίρνουμε ένα ένα τα ζυμαράκια και τα ανοίγουμε σε μεγαλύτερο φυτίλι. Θέλουμε να πετύχουμε ίσο πάχος ώστε να φτιάξουμε ομοιόμορφα κουλούρια. Σχηματίζουμε το κουλούρι ενώνοντας τις άκρες του ζυμαριού.
* Σε ταψί αναμειγνύουμε χλιαρό νερό με ζάχαρη. Βουτάμε το κουλούρι στο ζαχαρόνερο, ίσα να το βρέξουμε. Στη συνέχεια περνάμε το κουλούρι από το σουσάμι ώστε να καλύψει καλά όλη την επιφάνειά του. Μεταφέρουμε το κουλούρι σε λαμαρίνα στρωμένη με λαδόκολλα. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία για τα υπόλοιπα κουλούρια.
* Ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 200οC για 15 λεπτά. Για πιο τραγανό αποτέλεσμα, ψήστε τα κουλούρια σας γύρω στα 20 λεπτά.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι