Όλοι έχουμε τις "τρύπες στις κάλτσες" μας...

Η γυναίκα που κυκλοφορεί με ένα μαντήλι στο κεφάλι μόνιμα, μπορεί να κάνει χημειοθεραπεία.

Η κοπέλα που δεν αποχωρίζεται το μακρύ παρεό της στην παραλία, και κάθεται απομονωμένη, μπορεί να μην νιώθει άνετα με το σώμα της.

Ο φίλος που ξαφνικά έκοψε το να "βγαίνει" μαζί μας για φαγητό η για ποτό, μπορεί να μην έχει πλέον τα χρήματα που είχε και να περνάει πραγματικά δύσκολα.

Η φίλη που είναι συχνά "άκεφη" και "αντικοινωνική", μπορεί να κρύβει ένα βαθύτερο ψυχολογικό πρόβλημα, και να χρειάζεται βοήθεια.

Κάποιοι φίλοι που είναι έντονα "ενεργοί" στα κοινωνικά δίκτυα, ίσως δεν είναι απαραίτητα "εθισμένοι" όπως είθισται να πιστεύουμε. Ίσως είναι μόνοι, ίσως έχουν κάποια ασθένεια, ίσως πενθούν κάποια απώλεια και θέλουν να "ξεχαστούν". Ίσως πάλι τους αρέσει να διαχειρίζονται έτσι τον χρόνο τους.

Η κοπέλα που ντύνεται "χάλια" προκαλώντας μας άφθονο γέλιο, ίσως και να μην την ενδιαφέρει καθόλου η μόδα, η να μην μπορεί να την ακολουθήσει γιατί έχει άλλες προτεραιότητες.

Οι άνθρωποι έχουμε όλοι "τρύπες στις κάλτσες" μας. Φοβίες, ανασφάλειες, τραύματα που δεν φαίνονται  (μικρά η μεγάλα).

Μια ιστορία πίσω από κάθε συμπεριφορά μας, αλλά... ποιος νοιάζεται... "δεν είμαι ΕΓΩ"....
Κάποια στιγμή πρέπει να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να "κρίνουμε" τους άλλους με τόση ευκολία.!!!! 

Έτσι απλά!!!!!

- Iliada Evangelia Kothra
-----------------------
fractalart

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κρύψε τα λάθη του άλλου

«Ο καλόγνωμος και συνετός άνθρωπος, όσες αρετές βλέπει στους άλλους, τις σημειώνει με επιμέλεια. Ο ανόητος αναζητεί τα ελαττώματα και τις κατηγορίες» 

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Στις σχέσεις μας με τους άλλους συχνά μας κουράζουν τα ελαττώματά τους. Τα βλέπουμε μπροστά μας, ιδίως όταν έχει αρχίσει να παγώνει η αγάπη. Δεν αρκούμαστε όμως μόνο στο να τα απορρίπτουμε επειδή πονάμε εξαιτίας τους. 

Είμαστε έτοιμοι και να τα αναγγείλουμε, κάποτε και με χαιρεκακία, στους άλλους. Να βγάλουμε από μέσα μας τον θυμό μας για το πρόσωπο που σφάλλει και να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας για ό,τι αισθανόμαστε. 

Κάποτε θέλουμε να ικανοποιήσουμε και ένα αίσθημα αμφιβολίας αν κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να δείξουμε στον άλλον πως θέλουμε κάτι διαφορετικό από αυτόν. 

Μπορεί όμως να είναι και ο χαρακτήρας μας τέτοιος. Να ρέπουμε προς την κατάκριση. 

Να χαιρόμαστε που μπορούμε να γίνουμε πηγή πληροφοριών. 

Να απολαμβάνουμε με υποκριτικό τρόπο τις πτώσεις του άλλου, για να δικαιολογούμε τον εαυτό μας, ότι δεν είμαστε μόνοι σε συγκεκριμένες αμαρτίες.

Η πνευματική μας παράδοση τονίζει ότι έχουμε κληθεί να σκεπάζουμε τα λάθη του άλλου. Αν δεν μας αφορούν, ένας λόγος παραπάνω. Αν μας αφορούν, μπορούμε να του μιλήσουμε ενώπιος ενωπίω. Την ίδια στιγμή, τα λάθη του άλλου γίνονται αφορμή να διαπιστώσουμε κατά πόσον είμαστε εμείς συνετοί. Πόσο μπορούμε να υπομείνουμε στις δυσκολίες των ανθρώπων σχέσεων. 

Πόση αγάπη κρύβουμε στην ψυχή μας, αλλά και εργαζόμαστε να προσθέσουμε. Αν ακολουθούμε την οδό της συγγνώμης. 

Αν πιστεύουμε σε έναν Θεό που δεν διαπομπεύει τους αμαρτωλούς, αλλά γίνεται ευσπλαχνικός έναντί τους. Έτσι, μπορούμε να ζητήσουμε αυτήν την ευσπλαχνία και για τον εαυτό μας.

Ο καλόγνωμος και συνετός άνθρωπος κοιτά τις αρετές των άλλων. Τις σημειώνει. Τις ενθυλακώνει στην ύπαρξή του και θέλει να τις μιμηθεί. Δεν είναι ανάγκη να τους επαινέσει γι’ αυτές. Η αρετή δεν είναι για να προκαλείται η υπερηφάνεια. Μπορεί όμως να τις σημειώσει και να παραδειγματιστεί. Αν ο προσανατολισμός μας είναι προς τον Θεό, τότε θα βλέπουμε και στα δύσκολα τις καλές στιγμές του άλλου.

Αυτός ο δρόμος έχει να κάνει με την σχέση του ζευγαριού. Συνήθως ο λογισμός μάς υποδεικνύει σε τι ο άλλος υστερεί. Ποια είναι η ιδιορρυθμία του. Πόσο μας ταλαιπωρεί ο χαρακτήρας του, το περιβάλλον του, πόσο λίγος είναι κάποτε για ό,τι επιθυμούμε. 

Δεν βλέπουμε όμως και την αρετή του. Την αγάπη του απέναντί μας, τον κόπο του να μας ευχαριστήσει, τις στιγμές που έχουμε ζήσει μαζί του. 

Θα πρέπει να μπει η σχέση μας σε δοκιμασία μεγαλύτερη από αυτή που αντέχουμε ή να κλονιστεί τόσο ώστε να κινδυνεύει να διαλυθεί, από ζήλεια, από τρίτο πρόσωπο, από αρρώστια, από άλλες περιστάσεις, για να καταλάβουμε ότι δεν είναι μόνο τα λάθη ή οι αδυναμίες που χαρακτηρίζουν τον άλλο, αλλά ότι κι εμείς βλέπαμε μόνο αυτά που μας ενοχλούσαν, χωρίς να εστιάζουμε στο αγαθό του.

Οι έφηβοι κάνουν το ίδιο λάθος και δεν είμαστε σε θέση να τους το επισημάνουμε. Τα βλέπουν όλα μαύρα, μεγεθύνοντας τις αδυναμίες των γονέων. Ας τους πούμε με τρυφερή επιμονή ότι τα λάθη πικραίνουν, η αγάπη όμως για τον άνθρωπο προηγείται και ουδέποτε εκπίπτει. Κι αυτός ας είναι ο τρόπος υπέρβασης της κατάκρισης!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πριν κρίνεις (και κατακρίνεις), κατανόησε!

Καθημερινά συναντούμε ανθρώπους που προσβάλλουν ο ένας τον άλλο, κρίνουν συνεχώς κάθε τους κίνηση, άτομα αγαπημένα, άτομα άγνωστα μεταξύ τους. 

Ο κάθε ανόητος μπορεί να κρίνει, να καταδικάζει και να παραπονιέται – και οι περισσότεροι ανόητοι τα κάνουν όλα αυτά. Χρειάζεται όμως χαρακτήρας και αυτοέλεγχος για να δείχνεις κατανόηση και να συγχωρείς. 

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε πως, όταν συναλλασσόμαστε με ανθρώπους, δεν έχουμε να κάνουμε με πλάσματα της λογικής. Έχουμε να κάνουμε με πλάσματα των συναισθημάτων, πλάσματα που ζουν με τις προκαταλήψεις τους και παρακινούνται από την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία τους.

Ωστόσο, αντί να καταδικάζουμε τους ανθρώπους, ας προσπαθήσουμε να τους κατανοήσουμε. 

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί κάνουν αυτά που κάνουν. Είναι πολύ πιο αποδοτική και ενδιαφέρουσα συνήθεια από την κριτική – και γεννάει συμπάθεια, ανοχή και ευγένεια. «Να γνωρίζεις τα πάντα σημαίνει να συγχωρείς τα πάντα». 

Ακόμη κι ο Θεός περιμένει το τέλος του βίου των ανθρώπων για να τους κρίνει. Γιατί να τους κρίνουμε διαφορετικά εγώ και εσύ;

Παρακάτω παρατίθεται ένα από τα κλασικά κείμενα της αμερικανικής δημοσιογραφίας, το «Father Forgets» που παρουσιάζει παραστατικά μια στιγμή έντονων συναισθημάτων. Το μετέφρασα προσωπικώς.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΞΕΧΝΑΕΙ (Father Forgets) 

του Γ. Λίβινγκστον Λάρνεντ

Άκουσέ με, γιε μου: Σου μιλάω την ώρα που κοιμάσαι, το ένα σου χεράκι στριμωγμένο κάτω από το μάγουλο, οι ξανθιές μπουκλίτσες κολλημένες στο ιδρωμένο μέτωπό σου. Μπήκα ολομόναχος, σαν κλέφτης, στο δωμάτιό σου. Πριν από μερικά λεπτά, εκεί που καθόμουν στη βιβλιοθήκη και διάβαζα την εφημερίδα μου, με έπνιξαν οι τύψεις, θεόρατο κύμα. Ένοχος ήρθα στο κρεβατάκι σου.

Να τι πράγματα σκεφτόμουνα, γιε μου: Δεν ήμουν εντάξει μαζί σου. Σε μάλωσα την ώρα που ντυνόσουν για να πας στο σχολείο επειδή δεν σκούπισες καλά το πρόσωπό σου στην πετσέτα. Σε κατσάδιασα επειδή δεν είχες καθαρίσει τα παπούτσια σου. Σου έβαλα τις φωνές επειδή πέταξες τα πράγματά σου στο διάδρομο. Και στο πρωινό, κι εκεί βρήκα όλα τα πράγματα που δεν έκανες σωστά. 

Σκόρπισες πράγματα στο τραπέζι. Κατάπιες το φαγητό σου βιαστικά. Ακούμπησες τους αγκώνες σου στο τραπέζι. Άλειψες πολύ παχύ το βούτυρο στο ψωμί σου. 

Και μετά, την ώρα που έπαιζες και εγώ έφευγα για να προλάβω το τρένο, γύρισες και μου κούνησες το χέρι και μου φώναξες «Γεια σου μπαμπάκα!» και εγώ συνοφρυώθηκα και σου απάντησα «Ίσια τους ώμους σου!»

Το απόγευμα πάλι, ξανά από την αρχή. Όπως ερχόμουνα, σε είδα γονατιστό στο δρόμο, να παίζεις με τους βόλους σου. Οι κάλτσες σου είχαν τρύπες. Σε έκανα ρεζίλι στους φίλους σου και σε έβαλα μπροστά για να γυρίσουμε σπίτι. 

«Οι κάλτσες είναι ακριβές και αν τις αγόραζες μόνος σου θα ήσουν πιο προσεκτικός» σου είπα. 

Θυμάσαι, πιο μετά, την ώρα που διάβαζα στη βιβλιοθήκη και ήρθες ντροπαλά με πονεμένο βλέμμα στα μάτια σου; 

Εγώ σήκωσα τα μάτια από την εφημερίδα, ενοχλημένος από τη διακοπή, και εσύ στάθηκες διστακτικός στην πόρτα. «Τι θέλεις επιτέλους;» σου φώναξα απότομα.

Εσύ δεν είπες τίποτε, αλλά έτρεξες σαν την αστραπή και όρμησες στην αγκαλιά μου και έβαλες τα χέρια σου γύρω από το λαιμό μου και με φίλησες, και έσφιξες τα μικρά σου μπράτσα με όλη τη στοργή που έχει φυτέψει ο Θεός στην καρδιά σου. 

Και ύστερα έφυγες, και άκουσα τα βήματά σου να ανεβαίνουν ανάλαφρα τις σκάλες. 

Ε, λοιπόν γιε μου, δεν πέρασαν λίγα λεπτά και ξαφνικά γλίστρησε η εφημερίδα από τα χέρια μου και με έσφιξε ένας πελώριος και τρομακτικός φόβος. 

Τι μου έκανε αυτή η συνήθεια; Η συνήθεια να βρίσκω λάθη, να επικρίνω – αυτό ήταν το μπράβο μου για σένα, επειδή είσαι ένα αγοράκι; Δε φταίει ότι δεν σε αγαπάω· φταίει ότι περιμένω υπερβολικά πολλά από τα νιάτα. Σε μετρούσα με τα μέτρα των δικών μου χρόνων.

Και υπάρχουν τόσο πολλά καλά και σπουδαία και σωστά στο χαρακτήρα σου. Η μικρή καρδιά σου είναι μεγάλη σαν τη χαραυγή την ίδια πάνω από τους πέρα λόφους. Μου το ‘δειξες με την αυθόρμητη τρεχάλα σου να έρθεις να με φιλήσεις για καληνύχτα. 

Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία απόψε, γιε μου. Ήρθα στο κρεβάτι σου μέσα στο σκοτάδι, και γονάτισα ντροπιασμένος δίπλα σου!

Η συγγνώμη μου είναι χλωμή· το ξέρω ότι δεν θα καταλάβαινες αυτά τα πράγματα αν σου τα έλεγα όταν είσαι ξύπνιος. Από αύριο όμως θα είμαι πραγματικός πατέρας! Θα είμαι το φιλαράκι σου και θα υποφέρω όταν υποφέρεις και θα γελάω όταν γελάς. Θα δαγκώνω τη γλώσσα μου όταν μου έρχονται λόγια ανυπόμονα. Θα λέω και θα ξαναλέω τον τελετουργικό ψαλμό: «Είναι απλώς ένα μικρό παιδί – ένα μικρό αγόρι!»

Φοβάμαι ότι με τα μάτια μου σε έβλεπα μεγάλο άνδρα. Όπως βλέπεις όμως τώρα γιε μου, κουλουριασμένος και αποκαμωμένος στο κρεβατάκι σου, καταλαβαίνω ότι είσαι μωρό ακόμη. Χθες ακόμα ήσουν στην αγκαλιά της μάνας σου, ακούμπαγες το κεφαλάκι σου στους ώμους της. 
Σου ζήταγα πολλά, πάρα πολλά.

Μαρία Βέργου

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«ΕΓΩ δεν θα το έκανα ποτέ…» Καλά.... Κρύβε λόγια...

Άνθρωπος είναι και αυτός…. Έκανε λάθος….
Θα μπορούσες να είσαι εσύ στη θέση του. 

Θα μπορούσες να το είχες κάνει εσύ αντί για αυτόν.
«Δεν το έκανα όμως….»
Έτυχε.
«Εγώ δεν είμαι σαν και αυτόν. Εγώ δε θα το έκανα ποτέ….»
Κρύβε λόγια.

Όταν δεις έναν άνθρωπο πεσμένο κάτω, πληγωμένο, δεν τον κλωτσάς, δεν τον χτυπάς, δεν τον πατάς να μείνει εκεί πεσμένος. 

Του απλώνεις το χέρι σου, τον βοηθάς, προσπαθείς να τον γιατρέψεις, να τον ανακουφίσεις. 

Προσπαθείς να τον σηκώσεις…

Όταν ένας άνθρωπος, κάνει λάθος, σφάλλει, αμαρτάνει, γιατί τον κατηγορείς; 

Γιατί τον κατακρίνεις; 

Γιατί τον ρίχνεις πιο κάτω από όσο έχει ήδη πέσει; 

Πονάει αυτός ο άνθρωπος. Είναι χαμένος. Δυστυχεί. Ζει μια κόλαση. Μην τον κάνεις να νιώθει χειρότερα, από όσο ήδη νιώθει…

Μη νομίζεις.
Εγώ που στα λέω αυτά, κάνω τα ίδια με εσένα…
Είναι όμως λάθος. Κανείς μας δεν είναι αναμάρτητος.

«Εγώ δε θα το έκανα ποτέ…»
Ο Θεός να φυλάει, έχω να σου πω. Κρύβε λόγια. 

Και ο Θεός να φυλάει…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Μητρότητα δεν είναι Διαγωνισμός Τελειότητας!

Η μητρότητα δεν είναι διαγωνισμός για το ποιο παιδί έχει τα πιο καθαρά ρούχα, τα πιο καλοχτενισμένα μαλλιά, την καλύτερη ψυχολογία.
Μητρότητα είναι ένα ταξίδι στο οποίο η κάθε μαμά πορεύεται διαφορετικά αλλά όλες έχουν τον ίδιο προορισμό.

Κάποιες μανούλες έχουν το προνόμιο να έχουν απεριόριστη βοήθεια όσον αφορά το μεγάλωμα των παιδιών τους, το νοικοκυριό, το μαγείρεμα. 

Κάποιες άλλες όχι.

Η πρώτη κατηγορία μαμάδων είναι πιο ξεκούραστη και κατά συνέπεια διακατέχεται από μεγαλύτερη υπομονή και αντοχές όσο αφορά την ανατροφή των παιδιών τους.

Η δεύτερη κατηγορία έχει όχι μόνο να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας χωρίς ένα χέρι βοηθείας αλλά και κατά τακτά χρονικά διαστήματα, τα επικριτικά σχόλια άλλων μαμάδων.

Πολλές είναι εκείνες που στο πρώτο ξέσπασμα ενός παιδιού θα προτείνουν στην μητέρα του να επισκεφθεί έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Κάτι το οποίο είναι μέγα λάθος διότι με τα λόγια αυτά ακυρώνουν το ρόλο της γυναίκας στη οποία απευθύνονται, ως μητέρας.

Η γυναίκα (που κανείς δεν ξέρει τι αντιμετώπισε και συνεχίζει να αντιμετωπίσει, τι δυσκολίες και προβλήματα έχει) γίνεται ξαφνικά στόχος κάποιων μαμάδων που μιλούν εκ του ασφαλούς, επειδή τα έχουν όλα έτοιμα και δεν ξέρουν τι σημαίνει να μάχεσαι καθημερινά μονάχα με τις δικές σου δυνάμεις.

Όλες οι μητέρες πρέπει να είναι σύμμαχοι. 

Όλες έχουν τον ίδιο στόχο! Να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο με βάση αξίες και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει μεταξύ τους κατανόηση, λόγια συμπαράστασης και ενθάρρυνσης.

Λόγια επικριτικά του τύπου « Δεν μεγάλωσες σωστά το παιδί σου» είναι αναιδή, ανούσια και μόνο κακό μπορούν να κάνουν στην ψυχολογία της εν λόγο μητέρας στην οποία απευθύνονται!

Πριν μπεις λοιπόν στην διαδικασία να κρίνεις αρνητικά μια άλλη μαμά, σκέψου το εξής: πιστεύεις ότι το δικό σου παιδί θα γίνει στο μέλλον παράδειγμα προς μίμηση;
Η απάντηση είναι ασφαλώς αρνητική αν λάβουμε υπόψιν μας πως μια μητέρα που κρίνει, διδάσκει στο παιδί της να γίνεται επικριτικό.

Τι θα έλεγες λοιπόν την επόμενη φορά που θα δεις ένα παιδί να χτυπιέται και μια μητέρα σε απόγνωση να πάρεις άδεια από την ίδια για να μιλήσεις στο παιδί της, ώστε να την βοηθήσεις;

Μητέρες όλου του κόσμου ενωθείτε! 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αντίπαλοι, μήτε εχθροί, είμαστε σύμμαχοι.

Μαρία Αρφαρά

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για 24 ώρες προσπαθήστε να μην κρίνετε κανέναν...

Πολύ συχνά κρίνουμε τους άλλους, επειδή διαβλέπουμε σε εκείνους κάποιο δικό μας χαρακτηριστικό, που δεν μας αρέσει, ή επειδή τους ζηλεύουμε και θα θέλαμε να επιτύχουμε κι εμείς τα ίδια αποτελέσματα ή να απολαμβάνουμε τις ίδιες ανταμοιβές. 

Την επόμενη φορά που θα διαπιστώσετε ότι αποδοκιμάζετε κάποιον, ερευνήστε τα κίνητρά σας.
Μήπως έχετε ή υποψιάζεστε ότι έχετε κι εσείς αυτό το χαρακτηριστικό που σας προκαλεί απέχθεια;
Ή μήπως λαχταράτε να είχατε τα ίδια χαρίσματα και τον ίδιο τρόπο ζωής με το άτομο που μέμφεστε;

Επικρίσεις και κατηγορίες
Το αντίθετο της επίπληξης είναι η ουδετερότητα: να παραμένετε ουδέτεροι και να κρατάτε συναισθηματική απόσταση από το συγκεκριμένο άτομο ή τη συγκεκριμένη κατάσταση.

Πάρτε απόσταση από το άτομο και επιτρέψτε του να είναι ο εαυτός του και να κάνει αυτό που θέλει χωρίς να το κατηγορείτε με βάση τις προσωπικές σας αξίες και κριτήρια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πράξεις του δεν σας αφορούν καθόλου.

Όταν κρίνετε κάποιον, κατακλύζεστε από συναισθήματα. 

Και τα συναισθήματα αυτά διαστρεβλώνουν την κρίση σας. 

Όσο περισσότερο επικρίνετε και καταδικάζετε τους άλλους, τόσο μεγαλύτερο θυμό και αρνητικότητα εκλύετε.

Συχνά παρατηρούμε τους άλλους επειδή θέλουμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά τους. 

Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουν δικαίωμα να ζήσουν τη ζωή τους όπως επιθυμούν, αρκεί να μην επηρεάζουν αρνητικά τις ζωές των άλλων. Ζήστε τη ζωή σας κι αφήστε τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Αν μεγαλώσατε σε μια οικογένεια όπου κάποιος έκρινε τους άλλους ή παραπονιόταν συνεχώς, μπορεί να ενσωματώσατε τη λανθασμένη εντύπωση ότι η συμπεριφορά αυτή είναι συνηθισμένη και φυσική. 

Η ιδέα να παραμείνετε ουδέτεροι και αποστασιοποιημένοι, όταν κάποιος κάνει ή πει κάτι με το οποίο δεν συμφωνείτε, ίσως ακούγεται περίεργη.

Έχετε ένα υπέροχο μυαλό που, όμως μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να φτάσετε στην ευτυχία ή για να βράζετε συνεχώς μέσα σας. Στόχος σας παραμένει να ακονίζετε την οξυδέρκειά σας για να διατηρείτε την ηρεμία, τη γαλήνη και τον αυτοέλεγχό σας, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω σας.

Για 24 ώρες προσπαθήστε να μην κρίνετε κανέναν για τίποτα. Παραμείνετε ουδέτεροι. Θα δείτε πόσο δύσκολο είναι να αποστασιοποιηθείτε, αν έχετε τη συνήθεια να επιτηρείτε συνεχώς τους τρίτους.

Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσετε να κατακρίνετε κάποιον είναι να τον συμπονέσετε. 

Είναι σχεδόν αδύνατον να συμπονάτε κάποιον και ταυτόχρονα να τον κρίνετε αποδοκιμαστικά. Όταν έχετε να κάνετε με ένα δύστροπο άτομο, φερθείτε του σαν να είναι ένα κουρασμένο, πεινασμένο, εκνευρισμένο παιδί που έχει θυμώσει ή έχει ξεσπάσματα οργής. 

Δεν θα τα βάζατε ποτέ με ένα παιδί. Θα αποδεχόσασταν ότι έτσι συμπεριφέρονται κάποιες φορές τα παιδιά.

Επίσης, μπορείτε να σταματήσετε και να αναλογιστείτε όλες τις φορές που ήσασταν εσείς κουρασμένοι, στρεσαρισμένοι και δύστροποι. Έχει συμβεί σε όλους μας.
.........

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι