Μοίρασμα είναι και το χαμόγελο

Πρόσωπα που γελούν, μάτια που γελούν.
Και καρδιές.
Μοίρασμα είναι και το χαμόγελο.

Δεν μοιράζεται μονάχα η ρακή, το γλυκό του κουταλιού, το ποτήρι με το δροσερό νερό που προσφέρεται στον περαστικό και τον ξένο, μοιράζεται το συναίσθημα, η επικοινωνία, η συντροφιά.

Θεέ μου, τι γλώσσα είναι τούτη που μας έδωσες!

Είναι φορές που δεν χρειάζονται λέξεις για να πούμε όσα πηγάζουν από τον μέσα μας κόσμο.

Χαμογελούμε στον άλλο κι εκείνος ανταποδίδει.
Μνήμη γονιδιακή, νόμος άγραφος κι απαράβατος.
Μάτια που γελούν, κόσμοι αρχέγονοι και αγέραστοι συνάμα.
Κι ένας Θεός πάνω από την οικουμένη, πάνω από τα μικρά και τ' ανθρώπινα.

Κάποτε-κάποτε και δίπλα μας, συνταξιδιώτης και συνοδοιπόρος.
Ένας Θεός που δεν ξέρει να προστάζει.
.................
Χαμογελά, εμπνέει, κάνει μετερίζι του το συργούλιο, (καλόπιασμα) κάνει τη φιλοξενία χρέος δικό μας.

Είναι σαν να κρατά κι εκείνος ένα ποτήρι στο χέρι.

«Σίμωσε ξένε», σου λέει.

Μα τι γράφω τώρα και εγώ; Όχι ένα ποτήρι, ποτέ μόνο ένα. Δύο. Και τρία και τέσσερα. Όση είναι η συντροφιά που περνά έξω από την ανοιχτή πόρτα του χωριάτικου σπιτιού.

Μάτια που γελούν. Και καρδιές Ένα ποτήρι ρακή, ένα πιάτο καρυδαμύγδαλα, ένας άντρας και μια γυναίκα, ένα σπιτικό ανοιχτό. Και ένα κούνημα του χεριού. «κοπιάστε»

Είχα καιρό να την ακούσω την λέξη με την ιδιότυπη κρητική προφορά, κάτι σαν "κοπχιάστε", ας πούμε, ένα χι να μπαίνει θαρρετά ανάμεσα στο πι και στο γιώτα και να αλλάζει το νόημα.

Δεν έχει σχέση με τον κόπο, με τον μόχτο, με τον κάματο το δικό μας "κοπχιάστε".

Με το φίλεμα έχει σχέση μόνο.
Είναι η πιο απλή μα και η πιο ευγενική και η πιο αυθόρμητη πρόσκληση.

Πόσο δίκιο είχε ο ποιητής της Ρωμιοσύνης όταν έραινε το χαμόγελο με σταγόνες αθανασίας!

«Αυτό το χαμόγελο κι αυτόν τον ουρανό

δεν μπορούν να μας τα πάρουν»

Γιάννης Ρίτσος

................
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Σύνδρομο της Barbie / The Effects of the Barbie Syndrome

Μήπως άθελά σας υποσκάπτετε με δηλώσεις σας το μέλλον της κόρης σας και τον τρόπο που αξιολογεί τον εαυτό της;

The Effects of the Barbie Syndrome

Η γυναίκα πρέπει να είναι όμορφη και ο άνδρας να βγάζει λεφτά. 

Η γυναίκα αγαπά το ροζ, λατρεύει να ψωνίζει και είναι καλύτερη στις θεωρητικές επιστήμες. 

Ο άνδρας προτιμά τα σκούρα χρώματα, μισεί την βόλτα στα μαγαζιά και είναι διάνοια στα μαθηματικά. 

Οι παραπάνω και πολλές ακόμα κοινωνικές παραδοχές πολλές φορές κάνουν τα παιδιά να υιοθετούν απόψεις σχετικά με το φύλο τους που ίσως στην πραγματικότητα να μην ισχύουν.

Για παράδειγμα, εάν λες σε ένα αγόρι ότι τα καταφέρνει στα μαθηματικά θα προσπαθήσει επιπλέον ώστε να εκπληρώσει την προφητεία για το φύλο του. Αντίθετα, εάν λες σε ένα κορίτσι ότι δεν τα καταφέρει στα μαθηματικά γιατί τα κορίτσια είναι περισσότερο των θεωρητικών μαθημάτων, ίσως να το οδηγηθεί σε αποτυχία επειδή θα ενστερνιστεί μια «πανάρχαια αποδεδειγμένη αλήθεια».

Αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά μια νέα έρευνα που διεξήχθη για να αποδείξει ότι είναι τελικά πολύ εύκολο να πείσεις ένα παιδί να πιστέψει ότι κάτι δεν κάνει καλά. Οι επιστήμονες έτρεξαν δύο πειράματα για να επιβεβαιώσουν τις υποψίες τους. Χώρισαν παιδιά ηλικίας από 4 έως 7 χρονών σε δύο ομάδες και τα έβαλλαν να λύσουν το ίδιο «πρόβλημα». Παρατήρησαν πως η απόδοση των παιδιών χειροτέρεψε όταν τους είπαν ότι η άλλη ομάδα παιδιών τα κατάφερνε καλύτερα.

Και να, λοιπόν, που τίθεται το ερώτημα εάν τελικά ευθυνόμαστε εμείς, ως γονείς, που οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο από έναν άνδρα για την ίδια εργασία.... που το διάστημα έχει γεμίσει άνδρες και που σπάνια πίσω από το τιμόνι ενός αγωνιστικού της Formula1 κάθεται γυναίκα πιλότος.

Τι λάθη μπορεί να κάνουμε που να καταδικάζουν τα κορίτσια μας να αποδέχονται ότι λόγω φύλου αξίζουν λιγότερα από τους άνδρες σε συγκεκριμένους τομείς;

Βρήκαμε 6 πολύ σημαντικά!

...................
η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ασχολήσου με τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου

Άσε το κινητό…

Γιατί τα ζευγάρια βγαίνουν έξω και είναι ο καθένας στο κινητό του;

Τι μας λέει αυτό;
Σαφέστατα δεν είναι μια μόδα.
Ούτε επιτακτική ανάγκη δουλειάς.
Γιατί είσαι διαρκώς στο κινητό;
Έλα, δεν θέλει γνώσεις πυρηνικής φυσικής.
Φτάσαμε στο φεγγάρι και δεν αντιλαμβανόμαστε τι γίνεται δίπλα μας;

Γιατί πολύ απλά, αυτά που βλέπεις ή συνομιλείς, είναι πιο ενδιαφέροντα από αυτόν που έχεις δίπλα σου!
Δηλαδή πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβεις;

Θα ‘χω εγώ αυτόν που γουστάρω δίπλα μου και θα κάθομαι να κάνω λάϊκ και καρδούλες σε αναρτήσεις!
Χαχαχα, ε όχι δα!

Δεν γίνεται αυτό. Δεν είναι νορμάλ.
Άσε το κινητό

Και θα γυρνάω που και που το κινητό, σε καμία μαλακία, έτσι για να δει και αυτός/η και να σχολιάσουμε.
Και μετά άντε πάλι γεια σου.

Τα λέμε σε κάνα μισάωρο ξανά.
Χαχαχα μα πόσο τραγικό είναι;

Κάτι τόσο απλό, να είναι τόσο δύσκολο, να το καταλάβει το πολύπλοκο μυαλό μιας γυναίκας.
Τελικά μάλλον υστερεί στα εύκολα.
Καλά οι άντρες, οκ είμαστε λίγο βραδυφλεγείς.
Εσείς;
Που είστε η επιτομή της σκέψης και της ανάλυσης!
Πόση ακριβώς ώρα πρέπει να σου πάρει, να του κοπανήσεις το κινητό στο κεφάλι και να φύγεις;
Να πας κάπου με έναν άντρα που θα σε κρατάει από τη μέση και θα σε γεμίζει φιλιά.

Που θα:

• σε μυρίζει και θα τρελαίνεται.
• σου γελάει και θα σε κοιτάει στα μάτια!
• μιλάει και μετά θα κρέμεται από τα χείλη σου να ακούσει!
• γέρνει με πονηρό χαμόγελο στα ξαφνικά, δίπλα στο αυτί σου και θα σου λέει ερωτόλογα και πόσο σε θέλει.
• ακουμπάει διακριτικά το πόδι του στο πόδι σου και θα σε χαϊδεύει.......
• μιλάτε για ταξίδια, για βόλτες, για σχέδια στο μέλλον μαζί!

Αυτός είναι ο άντρας που ενδιαφέρεται.
Αυτή είναι η γυναίκα που ενδιαφέρεται.
Τα ίδια ισχύουν και για τους άντρες.
Έλεος πια με όλη αυτή την αηδία που συμβαίνει γύρω μας.

Υπάρχουν αρκετές ώρες και στιγμές, που όλοι μπορούν να σερφάρουν στο διαδίκτυο.
Δεν είναι καταδικαστέο!
Όχι όμως όταν είσαι με τον άνθρωπο σου.
Όχι όταν είσαι με τον φίλο/η σου!

Εκτός και αν τελικά βολεύονται και οι δύο, διότι δεν έχουν πλέον να πουν τίποτα.
Αλλιώς είναι ξεκάθαρο δείγμα έλλειψης σεβασμού και ενδιαφέροντος!

Του Τριστάνου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όλοι έχουμε τις "τρύπες στις κάλτσες" μας...

Η γυναίκα που κυκλοφορεί με ένα μαντήλι στο κεφάλι μόνιμα, μπορεί να κάνει χημειοθεραπεία.

Η κοπέλα που δεν αποχωρίζεται το μακρύ παρεό της στην παραλία, και κάθεται απομονωμένη, μπορεί να μην νιώθει άνετα με το σώμα της.

Ο φίλος που ξαφνικά έκοψε το να "βγαίνει" μαζί μας για φαγητό η για ποτό, μπορεί να μην έχει πλέον τα χρήματα που είχε και να περνάει πραγματικά δύσκολα.

Η φίλη που είναι συχνά "άκεφη" και "αντικοινωνική", μπορεί να κρύβει ένα βαθύτερο ψυχολογικό πρόβλημα, και να χρειάζεται βοήθεια.

Κάποιοι φίλοι που είναι έντονα "ενεργοί" στα κοινωνικά δίκτυα, ίσως δεν είναι απαραίτητα "εθισμένοι" όπως είθισται να πιστεύουμε. Ίσως είναι μόνοι, ίσως έχουν κάποια ασθένεια, ίσως πενθούν κάποια απώλεια και θέλουν να "ξεχαστούν". Ίσως πάλι τους αρέσει να διαχειρίζονται έτσι τον χρόνο τους.

Η κοπέλα που ντύνεται "χάλια" προκαλώντας μας άφθονο γέλιο, ίσως και να μην την ενδιαφέρει καθόλου η μόδα, η να μην μπορεί να την ακολουθήσει γιατί έχει άλλες προτεραιότητες.

Οι άνθρωποι έχουμε όλοι "τρύπες στις κάλτσες" μας. Φοβίες, ανασφάλειες, τραύματα που δεν φαίνονται  (μικρά η μεγάλα).

Μια ιστορία πίσω από κάθε συμπεριφορά μας, αλλά... ποιος νοιάζεται... "δεν είμαι ΕΓΩ"....
Κάποια στιγμή πρέπει να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να "κρίνουμε" τους άλλους με τόση ευκολία.!!!! 

Έτσι απλά!!!!!

- Iliada Evangelia Kothra
-----------------------
fractalart

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Mario de Andrade: Δεν έχω πια χρόνο για να ...

Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων
Ένα απόσπασμα από έργο του Mario de Andrade «Οι τελευταίες καραμέλες», Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου.

⌛⌛⌛⌛

σχετικό:

Ξέρετε κάτι; Βαρέθηκα ...

⌛⌛⌛⌛

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

enallaktikidrasi