Με κάθε ευκαιρία....

Να κρατάς το παιδί σου από το χέρι με κάθε ευκαιρία. 

Θα ‘ρθει γρήγορα ο καιρός που δεν θα σ’ αφήνει να το κάνεις.

                                    H. Jackson Brown, Jr.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Αίσθημα της Αδικίας στα παιδιά

Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά νιώθουν έντονα το αίσθημα της αδικίας και ειδικά όταν συνειδητοποιούν ότι ο κόσμος δεν είναι οργανωμένος γύρω από τις επιθυμίες τους.
Γιατί να πάνε για ύπνο νωρίς; Είναι αδικία.
Γιατί να στερηθούν μια αγαπημένη τους λιχουδιά; Είναι αδικία.
Γιατί να πάρει το παιχνίδι τους το αδελφάκι τους, επειδή είναι μικρότερο και δεν καταλαβαίνει; Αυτό κι αν είναι αδικία.

Ποια είναι η αποστολή των γονιών;

    Να κάνουν σιγά σιγά το παιδί τους να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που θεωρεί το ίδιο δίκαιο ή άδικο δεν το θεωρούν απαραίτητα και οι γονείς, τα αδέλφια , οι συμμαθητές ή η δασκάλα του. 

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature", με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Φίλιξ Γουόρνεκεν του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και τον επίκουρο καθηγητή Πίτερ Μπλέικ του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, το αίσθημα του «αδικημένου» αναπτύσσεται σε μικρότερη ηλικία (από τα τέσσερα έως τα δέκα έτη) σε όλες τις κοινωνίες, άρα είναι πιο ενδόμυχο.

Από την άλλη, το αίσθημα απάρνησης των προνομίων (όταν δεν θέλει κάποιος να έχει περισσότερα από τους άλλους και αποστρέφεται την αδικία όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους), εμφανίζεται σε πιο προχωρημένη ηλικία -μετά τα οκτώ έτη- και όχι σε όλες τις κοινωνίες.

«Η οικογένεια είναι πολλές φορές το πρώτο μέρος όπου ένα παιδί γνωρίζει την αδικία. 

    Κανείς δεν γλιτώνει από αυτό. Θα έρθει κάποια στιγμή όπου θα έχει αναπόφευκτα την εντύπωση ότι έχει πέσει θύμα της τρομερής αδικίας που του έχουν επιβάλει οι γονείς του. 

Δεν είναι δίκαιο να με τιμωρείτε! 

Δεν είναι δίκαιο να με στέλνετε για ύπνο! 

Δεν είναι δίκαιο να μου βάζετε τις φωνές! 

Πίσω από όλα αυτά τα «Δεν είναι δίκαιο» που φωνάζει ένα δυσαρεστημένο παιδί, κρύβεται ένα αίτημα το οποίο μπορούμε να συνοψίσουμε ως εξής: 

Πες μου ότι υπάρχω για σένα, ότι έχω σημασία για σένα, ότι δεν είμαι διαφανής στη ζωή σου, ότι κατέχω μια θέση σε αυτήν», εξηγούν οι συγγραφείς Nicole Prieur και Isabelle Gravillon στο βιβλίο τους «Τα παιδιά μας, αυτοί οι μικροί φιλόσοφοι», εκδόσεις Μεταίχμιο.

Σύμφωνα με τις ίδιες, τα παιδιά έχουν έναν περίεργο τρόπο να καταγράφουν αυτό που τους δίνεται: 

Μεταξύ όλων των πραγμάτων που δέχονται, εκείνα παρατηρούν πριν απ’ όλα αυτό που δεν τους προσφέρθηκε, τα λόγια που δεν ήταν καθησυχαστικά.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να πανικοβαλλόμαστε. 

Πώς να αντιδράσουμε στις κατηγορίες τους περί αδικίας; Αποφεύγοντας τις αμφιταλαντεύσεις. 

Τι ζητά ένα παιδί που φωνάζει εναντίον της αδικίας;

Στην πραγματικότητα δεν ζητά περισσότερη δικαιοσύνη αλλά μεγαλύτερη ορθότητα. 

Εκείνο που θέλει είναι γονείς στη σωστή θέση, δηλαδή γονείς που πληρούν το ρόλο τους ως θεματοφύλακες της γονεϊκής εξουσίας, που δρουν ως υπεύθυνοι ενήλικες, θεωρώντας το παιδί και όχι έφηβο ή ενήλικα, γονείς ανταποκρινόμενους στην ανάγκη του να εισακουστεί και να το λάβουν υπόψη.

mothersblog

Charles Bukowski: Οι λάθος άνθρωποι... / Wrong people... Καληνύχτα σας...

Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους, για να εκτιμήσεις τους σωστούς.

You have to meet the wrong people to appreciate the right ones.
                                                               Charles Bukowski

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί αληθινή αγάπη σημαίνει…/ Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν αρκούνται σε απλούς φίλους ή απλούς εραστές. Ψάχνουν να βρουν συνοδοιπόρους να περπατήσουν το μονοπάτι της ζωής. 

Γιατί κάποιοι άνθρωποι τολμούν να πάνε ένα βήμα παραπέρα, να δοκιμάσουν τα όρια της καρδιάς τους. Δε φοβούνται να νιώσουν, μήπως και πληγωθούν.

TRUE LOVE National award winning painting ...
two different faces one eye and one feeling

Κάνουν υποχωρήσεις παραμερίζοντας το εγωιστικό τους γονίδιο, θυσιάζουν πράγματα και μπορούν να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα, μόνο επειδή συγκρούονται μετωπικά με τα συναισθήματά τους, που είναι η κινητήρια δύναμή τους, για να συνεχίσουν να ζουν και να προσπαθούν.

Περιτριγυριζόμαστε από πλαστικό χρήμα, γρήγορο φαγητό, εφήμερες σχέσεις, αυτόματα μηχανήματα και μοιάζουμε με τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα στο δρόμο της ζωής. Και έτσι αδιαφορούμε για το πιο βασικό αγαθό. Η μεγαλύτερη ανάγκη κάθε ανθρώπου είναι να αγαπηθεί.

Γιατί ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στον κόσμο είναι αυτός που δεν έχει νιώσει την αγάπη από κάποιον άλλο. 

Αυτό το δυσβάσταχτο κενό μόνο με μίσος, δυστυχία, πόνο και ζήλια μπορεί να αναπληρωθεί. Γιατί ενώ όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως έχουν ανάγκη να αγαπηθούν, πολύ λιγότεροι είναι αυτοί που είναι ικανοί να αγαπήσουν.

Γιατί πολλοί διαλέγουν την εύκολη λύση: γρήγορες, επιφανειακές σχέσεις, για να αποφύγουν τη μοναξιά και να καταξιωθούν στα μάτια των άλλων. 

Γιατί τους αρέσει να χάνονται «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου». 

Γιατί γι’ αυτούς η αγάπη είναι μερικές στυλιζαρισμένες φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα ή μια καλογυαλισμένη βιτρίνα, για να τη θαυμάζει ο κόσμος στις κοινωνικές εξόδους.

Όμως αυτοί οι λίγοι που τόλμησαν να νιώσουν, κατέστησαν την αληθινή αγάπη ως αυτοσκοπό της ζωής τους. Γιατί γεύτηκαν τη χαρά της συναισθηματικής ολοκλήρωσης, αλλά και τον πόνο της απουσίας ή της απόστασης, δηλαδή της συμφωνημένης και επιτακτικής απουσίας.

Γιατί γι’ αυτούς η μεγαλύτερη ικανοποίησή τους στη διάρκεια της ημέρας δεν είναι να παρατηρούν την αντανάκλαση του εαυτού τους στον καθρέφτη, αλλά να καθρεφτίζονται στα μάτια του Άλλου, που αποτελεί κεντρομόλο δύναμη, για να εξωτερικεύσουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους και να την προσφέρουν απλόχερα στον Άλλον.

Γιατί αυτοί νιώθουν τέτοια εσωτερική πληρότητα και έχουν τέτοια επίγνωση των αισθημάτων τους για τον Άλλο, που δεν νιώθουν την ανάγκη να το μοιραστούν με τρίτους, να το δημοσιοποιήσουν και να το εμπορευματοποιήσουν, ίσως και από φόβο μήπως προκαλέσουν το φθόνο των υπολοίπων.

Γιατί ο φθόνος είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. 

Γιατί θέλει πολλή προσωπική δουλειά, αυτογνωσία και ανωτερότητα, για να μπορέσεις να αισθανθείς πραγματική χαρά για την ευτυχία του άλλου. Γιατί το πιο φυσιολογικό είναι να τη συγκρίνεις αυθόρμητα με τη δική σου ζωή, και το κενό που θα διαπιστώσεις ότι υπάρχει, να το αναπληρώσεις με το φθόνο, επειδή βίωσες την απώλεια, την απουσία, τον πόνο της αγάπης.

Και δεν το κάνεις πάντα από κακία σκόπιμη. Απλώς, η δυστυχία ή η μοναξιά του διπλανού σου λειτουργεί σαν παυσίπονο που καταπραΰνει και το δικό σου πόνο. 

Γιατί ακόμα και οι θεοί κατά την αρχαιοελληνική αντίληψη φθονούν την ανθρώπινη ευδαιμονία, και όποιος τη διατυμπανίζει, τιμωρείται, γιατί θεωρείται ύβρις.

Γι’ αυτό απαιτείται σύνεση, διακριτικότητα, σωστός χειρισμός και οπωσδήποτε τύχη. Γιατί η αληθινή αγάπη υπάρχει, όμως είναι θέμα τύχης. Γιατί δεν υπάρχει ούτε βασιλική οδός, για να σε οδηγήσει εγγυημένα σε αυτήν, ούτε όλοι οι άνθρωποι είναι ανά πάσα στιγμή προετοιμασμένοι να τη νιώσουν.

Και αν αυτές οι αράδες κατευθύνουν τις σκέψεις και την καρδιά σου προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, σημαίνει ότι πρέπει να τολμήσεις και να πάρεις κάποιες αποφάσεις. 

Γιατί εγώ που σου τα λέω αυτά, δεν είμαι τίποτα άλλο, παρά ένας τεχνίτης του λόγου.

Και προσπαθώ να σφυρηλατήσω αυτές τις λέξεις στην καρδιά σου, όμως θα πρέπει να τρέξει αίμα. Και συ πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι’ αυτό. Γιατί η αληθινή αγάπη είναι φορτίο που δύσκολα κουβαλιέται. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο φορτικό, μα και πιο ωραίο από την αληθινή αγάπη…

Ελένη Χασαποπούλου

thessaloniki art sand culture

enallaktiki drasi.com

Μακάρι...

Μακάρι,

σαν βραδιάζει και σαν ξημερώνει
πάντα καλύτερες να 'ναι οι νύχτες,
και οι μέρες καλύτερες
για τα χαμομηλάκια όλου του κόσμου...

και νύχτα με τη νύχτα,
μέρα με τη μέρα...

οι εφιάλτες να απομακρύνονται,
οι άνθρωποι-τέρατα να λιγοστεύουν...
να λιγοστεύουν...

μέχρι που...

μόνο ευχάριστα να έχουμε
για τα παιδιά να γράψουμε,
μόνο τραγούδια και ποιήματα
και παραμύθια,
μόνο ζωγραφιές γι' αυτά να δείχνουμε,
μόνο παιγνίδια να περιγράφουμε,
μόνο με λουλούδια τις κούκλες να στολίζουμε
και μουσική, γλυκιά μουσική
να τους αφιερώνουμε.

Βασιλική Π. Δεδούση

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ, ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ!!

hamomilaki

Το Χαμομηλάκι