Tuesday, 11 May 2010

Σολζενίτσιν: Μια Προσευχή

How easy for me to live with You, Lord!

Μια Προσευχή

Πόσο εύκολο να ζω μαζί σου, Κύριε!
Πόσο εύκολο να πιστεύω σε Σένα!
Όταν ο νους μου ψάχνει απεγνωσμένα
ή ατονεί μες την παραζάλη,
όταν κι ο πιο έξυπνος ανάμεσά μας
δεν μπορεί να δει πέρα απ’ αυτό το βράδυ,
μη ξέροντας τι να κάνει αύριο –
Συ μου στέλνεις τη φώτιση να γνωρίζω
ότι υπάρχεις
και ότι θα φροντίσεις να μη χαθούν όλα τα μονοπάτια της αγαθότητός Σου.
Απ’ την κορφή της κοσμικής δόξας
κοιτάζω με δέος πίσω
στις μέρες τις χωρίς ελπίδα – σ’ εκείνο το μέρος,
απ’ όπου μπορούσα να στέλνω στην ανθρωπότητα
ένα καθρέφτισμα των ακτίνων Σου.
Κι όσο χρόνο χρειαστώ ακόμη
θα μου τον δώσεις.
Κι ό,τι δεν κατορθώσω
σίγουρα θα το έχεις παραχωρήσει σε άλλους.
 
Μετάφραση: Δημήτρης Δημουλάς
 
A Prayer

Δεν φοβάμαι τον θάνατο

How easy for me to live with You, Lord!
How easy to believe in You!
When my mind casts about
or flags in bewilderment,
when the cleverest among us
cannot see past the present evening,
not knowing what to do tomorrow –
You send me the clarity to know
that You exist
and will take care
that not all paths of goodness should be barred.
At the crest of earthly fame
I look back in wonderment
at the journeys beyond hope – to this place,
from which I was able to send mankind
a reflection of Your rays.
And however long the time
that I must yet reflect them
You will give it me.
And whatever I fail to accomplish
You surely have alloted unto others.

Алекса́ндр Иса́евич Солжени́цын, 1918 - 2008

Νοσοκομείο για αρκούδους!!!

Η μικρή Λεόνι είναι σίγουρη ότι ο αρκούδος της θα γίνει καλά μετά την επέμβαση.


Στο νοσοκομείο για παιχνίδια-αρκούδους που διοργανώθηκε στο Βερολίνο (αντίστοιχα προγράμματα υπάρχουν και σε άλλες χώρες) ο σκοπός δεν είναι μόνο να θεραπεύσουν τα άρρωστα παιχνίδια, μα πάνω από όλα να εξοικειώσουν τα παιδιά με τα νοσοκομεία και τους γιατρούς. 
(AFP PHOTO DDP/TIMUR EMEK)
Καθημερινή

Η άλλη πλευρά...

Τα ναρκωτικά αποτελούν τη σημαντικότερη αιτία νοσηρότητας και άκαιρης θνησιμότητας στις περισσότερες χώρες.   
Το ζήτημα των ναρκωτικών είναι το ίδιο σπουδαίο με εκείνο του αφοπλισμού και της ειρήνης. 
περισσότερα...

Έξω από την «πληγωμένη» είσοδο του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας, στην οδό Σταδίου κι ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν, κάποιοι άλλοι ζουν τη δική τους πραγματικότητα...

έθνος

Monday, 10 May 2010

Η θυσία μιας μάνας

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι....
Ντρεπόταν γι αυτήν κι ώρες - ώρες  την μισούσε...
Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη.
Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους...
Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας... με ένα μάτι...
Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα όποτε έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα..
Μα από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρα τους.
Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια. Ένιωσε πολύ στεναχωρημένος.
Πώς μπόρεσε να του το κάνει αυτό, αναρωτιόταν.
Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεξε.
Την επομένη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: "Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!"
Ήθελε να πεθάνει.
Ήθελε να εξαφανιστεί.
Όταν γύρισε σπίτι του, είπε: "Αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις". 
Αυτή δεν του απάντησε..."Δεν μ' ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος" έλεγε, αργότερα σε ένα φίλο του.
Ήθελα να φύγω από κείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της.
Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές...και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει....
Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;....
Αργότερα παντρεύτηκε.
Αγόρασε ένα δικό του σπίτι.
Έκανε δύο παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη δουλειά του!
Μια μέρα - μετά από χρόνια απουσίας - όπως ο ίδιος ζήτησε - η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Δεν είχε δει από κοντά τα εγγόνια της.
Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε.
Θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να του ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει.
Τότε της φώναξε: "Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά εδώ στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου;...Βγες έξω, Φύγε!..." η μητέρα του απάντησε γαλήνια..."Απα, πόσο λυπάμαι κύριε!  Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση"....Κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι η γιαγιά τους...
Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε..
Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε.
Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε...μόνο από περιέργεια...
Οι γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα...
Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ στο άκουσμα του θανάτου της μάνας του...
Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν.
"Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου...
Έμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω.
Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός....Βλέπεις....όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι, σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι....
Έχεις πάντα όλη την Αγάπη μου.
Η μητέρα σου"   

Από το περιοδικό "Οσιος Νικάνωρ"

"Εμείς όμως δε θέλουμε ούτε να μας απεχθάνονται, ούτε να μας συμπονούνε. Εμείς έχουμε ανάγκη από το ωραίο αίσθημα, την Αγάπη."

Spinalonga , the island and history and leprocy

Μία από τις καλύτερες εκπομπές του 
μας παρουσίασε χθες βράδυ
ο Σταύρος Θεοδωράκης στους "Πρωταγωνιστές"  με θέμα το νησί των λεπρών... την Σπιναλόγκα. 

Μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκεί για πολλά χρόνια και βίωσαν τον ρατσισμό και την ταμπέλα του λεπρού. Αφηγήσεις ανθρώπων που γεννήθηκαν εκεί, μεγάλωσαν και ερωτεύτηκαν στο νησί των καταραμένων... 
Στην εκπομπή προβλήθηκε και ένα πολύ σπάνιο video με τον Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη... τον ήρωα της Σπιναλόγκας στις τελευταίες του στιγμές... 
24GR
 .
"Εμείς όμως δε θέλουμε ούτε να μας απεχθάνονται, ούτε να μας συμπονούνε. 
Εμείς έχουμε ανάγκη από το ωραίο αίσθημα, την Αγάπη."

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki