Οι Τηλε - φιλάνθρωποι των δεξιώσεων

Κάποτε επαινούνταν η φιλανθρωπία, η προσφορά στο συνάνθρωπο, που γινόταν κρυφά, χωρίς δημοσιότητα και χωρίς τυμπανοκρουσίες και βραβεία. Κάποτε ήταν ντροπή να βγαίνεις και να κομπάζεις για τα χρήματα που πρόσφερες σε κάποιον συνάνθρωπο. 

Πρώτες κυρίες στο… απόσπασμα.
Όση λάμψη και αν απέκτησαν με τις φιλανθρωπίες και τα βραβεία,
οι λαοί ποτέ δεν χώνεψαν τις σπατάλες και τον πολυτελή βίο.
Ράνια της Ιορδανίας, Λεϊλά Μπεν Αλι της Τυνησίας,
Σούζαν Μουμπάρακ της Αιγύπτου, Ασμα της Συρίας...

Κάποτε, γιατί σ' αυτήν τη νοσηρή εποχή που διανύουμε ισχύει το αντίθετο: η προσφορά στο συνάνθρωπο μετράει μόνο, όταν γίνεται με τυμπανοκρουσίες και χειροκροτήματα και μόνο, όταν γίνεται από κάποιον διάσημο.

Εδώ και χρόνια έχει γεμίσει η τηλεόραση από φιλάνθρωπες προσωπικότητες που βγαίνουν και με ύφος συμπονετικό ζητούν από ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας να βοηθήσουν τους φτωχούς, ή τα ιδρύματα που βοηθούν ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Τηλέ - φιλάνθρωποι που ανακάλυψαν τη φιλανθρωπία, μόλις εξασφάλισαν την προσωπική τους καλοπέραση, ασκώντας την, χωρίς προσωπικό κόστος, αφού τη βοήθεια προσφέρουν άνθρωποι ανώνυμα, όπως πρέπει και όπως έχει αξία να προσφέρει κανείς.

Δυστυχώς, όμως, η ευαισθησία και η αυταπάρνηση των καθημερινών ανθρώπων γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, ώστε κάποιες φιλάνθρωπες κυρίες και κύριοι να γεμίζουν τα κενά των κοσμοπολίτικων δραστηριοτήτων τους, βραβευόμενοι για το μεγάλο φιλανθρωπικό τους έργο, ντυμένες με πανάκριβες τουαλέτες και στα πλαίσια ανούσιων πλην πολυτελέστατων δεξιώσεων που η αξία τους θα αρκούσε, για να ζήσουν δεκάδες οικογένειες για δεκάδες μήνες.

Πλουσιότατες φιλάνθρωπες προσωπικότητες, λοιπόν, βραβεύονται και φορτώνονται παράσημα και τιμές, επειδή βγήκαν σε κάποιο κανάλι συγγενούς τους κι έκαναν έκκληση στον κόσμο να προσφέρει απ' το υστέρημά του γι' αυτούς που έχουν ανάγκη. Τη στιγμή που το γεύμα μιας μόνο από αυτές τις προσωπικότητες υπερκαλύπτει το σύνολο των υστερημάτων χιλιάδων απλών ανθρώπων.

Ωστόσο, η φιλανθρωπία έχει αξία μόνο, όταν γίνεται από κάποιον που έτυχε να είναι διάσημος: είτε γιατί κάποιοι τον προώθησαν είτε γιατί έκανε έναν επιτυχημένο γάμο. Έτσι μπορεί χιλιάδες άνθρωποι να συνεισέφεραν ανώνυμα, για να γίνει ένα μεγάλο έργο προσφοράς σε όσους έχουν ανάγκη, αλλά ποτέ δε γίνεται αναφορά σε όλους αυτούς παρά μόνο στο διάσημο... 

Ανάγκη για προστασία των παιδιών από κάθε είδους κακοποίηση

Οφείλουμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά ώστε να μπορούν να διαχωρίσουν το καλό από το κακό μυστικό

Η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση παιδιών είναι αναμφισβήτητα μια από τις ειδεχθέστερες εγκληματικές συμπεριφορές και προκαλεί έντονα συναισθήματα ντροπής και οργής στην κοινή γνώμη. Με αφορμή πρόσφατη δημοσίευση περιστατικού σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, ο Οργανισμός HFC «Hope for Children» UNCRC Policy Center θέλει να εκφράσει για άλλη μια φορά τη λύπη του και να τονίσει την άμεση ανάγκη εφαρμογής μέτρων και πρακτικών που να προλαβαίνουν παρόμοια περιστατικά και να προωθούν την ενημέρωση ενηλίκων και ανηλίκων στα θέματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Το γεγονός ότι η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση έχει ως στόχο τα παιδιά - τα οποία θα έπρεπε να τυγχάνουν προστασίας και φροντίδας από το περιβάλλον τους - καθιστά όλους εμάς τους ενήλικες υπεύθυνους για την προώθηση...

«Βαρύς καπνιστής» ένας στους 10 Έλληνες μαθητές

Ένας στους 5 μαθητές είναι καθημερινός καπνιστής, ενώ η κατανάλωση αλκοόλ είναι πολύ διαδεδομένη μεταξύ των εφήβων μαθητών στην Ελλάδα, χρήση παράνομων ουσιών αναφέρει το 12% των μαθητών, σύμφωνα με την έρευνα ESPAD 2011 που υλοποιείται από το ΕΠΙΨΥ σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ και τα Κέντρα Πρόληψης του ΟΚΑΝΑ/Τοπικής Αυτοδιοίκησης. 

Ένας στους 5 μαθητές είναι καθημερινός καπνιστής
και ένας στους 10 είναι «βαρύς καπνιστής»

Η πανελλήνια έρευνα στο σχολικό πληθυσμό για τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών (Έρευνα ESPAD) αποτελεί την 6η κατά σειρά πανελλήνια έρευνα στο μαθητικό πληθυσμό η οποία ξεκίνησε το 1984 από την Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνεχίζεται έως σήμερα από το ΕΠΙΨΥ.

Η ESPAD μελετά την επικράτηση και τα χαρακτηριστικά της χρήσης νόμιμων και παράνομων εξαρτησιογόνων ουσιών. Επίσης, διερευνά ευρύτερα θέματα της συμπεριφοράς των μαθητών όπως τις φιλικές σχέσεις, τη βίαιη συμπεριφορά, τη σχολική απόδοση, τα κοινωνικο-οικονομικά και ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά των μαθητών, κ.τ.λ.

Για το 2011, στην ESPAD συμμετέχει αντιπροσωπευτικό δείγμα περίπου 10.000 μαθητών ηλικίας 13-18 ετών. Η συλλογή των στοιχείων γίνεται με τη χρήση ανώνυμου, αυτοσυμπληρούμενου ερωτηματολογίου που χορηγείται μέσα στην τάξη, χωρίς την παρουσία εκπαιδευτικού. Η συμμετοχή των σχολείων

«Η Παμμακάριστος»: Ίδρυμα για το παιδί

Αγαπητοί μας φίλοι, απευθυνόμαστε σε εσάς από το
Ίδρυμα για το Παιδί «Η Παμμακάριστος». 

Βazar στο Μετρό του Συντάγματος
στις 18-19-20 Νοεμβρίου 2011

Σήμερα το Ίδρυμα φιλοξενεί, εκπαιδεύει
και στηρίζει 210 παιδιά και νέους

Μέλημα μας είναι να προασπίζουμε τα δικαιώματα των παιδιών καθημερινά, να εξασφαλίζουμε τα απαραίτητα για τη σωματική, ψυχική και πνευματική ισορροπία τους. Σήμερα το Ίδρυμα φιλοξενεί, εκπαιδεύει και στηρίζει 210 παιδιά και νέους από 3 μέχρι 35 ετών που παρουσιάζουν διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές κυρίως τύπου αυτισμού, ελαφριά έως και βαριά νοητική καθυστέρηση ή συνδυασμό και των δύο ανωτέρων περιπτώσεων καθώς επίσης και με κοινωνικά και άλλα προβλήματα.

Όλα τα παιδιά φοιτούν στις Ειδικές Μονάδες και παράλληλα εντάσσονται και σε άλλα προγράμματα του Ιδρύματος. Το oικοτροφείο λειτουργεί για 25 περίπου κορίτσια 8 έως 35 ετών που προέρχονται από απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. 

Λόγω παντελούς απουσίας οικογενειακού περιβάλλοντος η λόγω επιβεβλημένης ανάγκης απομάκρυνσης τους από το οικογενειακό περιβάλλον που υποφέρει είτε από σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, (κακοποίηση, ψυχοπαθολογία οικογένειας, κλπ) είτε από οικονομική ανέχεια, θα θέλαμε να σας έχουμε αρωγούς στην δραστηριότητα μας και να σας ζητήσουμε να ενισχύσετε τις προσπάθειες μας, συμβάλλοντας όσο μπορείτε με ότι περισσεύει σε εσάς και στους φίλους σας. (ιδιώτες, βιοτέχνες, εμπόρους, εισαγωγείς.) και μαζί με τις εργασίες στα εξειδικευμένα εργαστήρια επαγγελματικής κατάρτισης, θα οργανώσουμε το Βazar στο Μετρό του Συντάγματος στις 18-19-20 Νοεμβρίου 2011 προκειμένου να ξεπεράσουμε την δύσκολη εποχή που περνάμε.  

Θα χαρούμε πολύ και ως εθελοντές να σας έχουμε κοντά μας, και τώρα και στο μέλλον. Να γνωριστούμε και να δώσουμε στα παιδιά μας φροντίδα, προσοχή και αγάπη. Με την ελπίδα ότι η βοήθεια σας στο αίτημα μας θα είναι θετική, σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων. 

Για οποιαδήποτε ποσότητα, θα ακολουθήσει έγγραφο δωρεάς
Για κάθε συμπληρωματική πληροφορία τηλ. 22940/91206 - 22940/92306 – 93013 Fax: 22940/91407. 

Με εκτίμηση προς όλους τους επισκέπτες τις σελίδας μας

Idrima Pammakaristos
www.pammakaristos.gr

Τα Πρόσωπα του Διαβήτη

Είναι αλήθεια πως έχω καιρό να καταγράψω τις σκέψεις μου διαδικτυακά, αφού ο τελευταίος καιρός έχει περάσει μέσα σε εναλλαγές διαφόρων γεγονότων που με κράτησαν αρκετά από το να νιώσω το ερέθισμα να γράψω κάτι που με αφορά.

Στις 14 Νοεμβρίου, ξημερώνει ξανά η Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη, τότε που οι Μπάντινγκ και Μπεστ, ανακάλυψαν ότι η ενέσιμη ινσουλίνη, τότε από χοίρο ή αγελάδα, έσωζε τους ασθενείς που έπασχαν από διαβήτη, από σίγουρο θάνατο! Η ανακάλυψη αυτή, μας έχει φέρει σήμερα στο να ζούμε με τον διαβήτη μας και να είμαστε ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, αντί μια ακόμη στατιστική στα δεδομένα για την θνησιμότητα πληθυσμών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες.

Ομολογώ, πως τώρα που έχω μεγαλώσει, η συνύπαρξη με τον διαβήτη μου έχει γλυκάνει, αφού οι εσωτερικές συγκρούσεις έχουν πια κατευναστεί και μπορώ να απολαμβάνω ένα επίπεδο ζωής τέτοιο, που οι όποιοι περιορισμοί υφίστανται λόγω της πάθησής μου, δεν μου στερούν το περιθώριο να είμαι ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας, στο επίπεδο που μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου ακόμα.

Όμως, έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα των νέων γονιών που τα παιδιά τους έχουν διαγνωστεί με διαβήτη και μέσα από τις αφηγήσεις και τους προβληματισμούς τους, αισθάνομαι πως ο δρόμος για μια ζωή μαζί με τον διαβήτη είναι συχνά στρωμένος με αγκάθια και όχι με ρόδα, για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Συνταγή επιτυχίας στο να βρεις τις όποιες ισορροπίες σου, δεν υπάρχουν, αφού ο καθένας μας αντιμετωπίζει τη ζωή και τον διαβήτη του μέσα από το προσωπικό του πρίσμα. Όμως, είναι μεγάλη υπόθεση να ξεφύγεις από το καθεστώς του φόβου, του άγχους και των κατακλυσμιαίων συναισθημάτων που προβάλουν όταν σε ξεπερνά η πραγματικότητα η οποία ζεις και να μπορέσεις να κάνεις βήματα προς τη προσαρμογή σε έναν τρόπο ζωής τέτοιο, ώστε να μπορείς να είσαι αυτόνομος, αυτοδύναμος και ανεξάρτητος στις επιλογές σου, επαναλαμβάνω, πάντα παρέα με το "γλυκό βάσανο" που λέγεται διαβήτης.

Ο Θεός λένε, ή η Μοίρα ή η Ειμαρμένη, διαλέγετε και παίρνετε, μας στέλνει όσα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, μα υπάρχουν ώρες και στιγμές, τώρα που έχω κοντά 30 χρόνια στο κουρμπέτι, δίχως να γνωρίζω τη δική μου πορεία από εδώ και μπρος, που λέω μέσα μου "Παναγία μου, τι τραβάνε και αυτοί οι άνθρωποι..." αναφερόμενη στις προσπάθειες των γονιών να αναστήσουν το παιδί τους και να εξασφαλίσουν μέσα από την εμπλοκή τους, μια σωστή θεραπεία και καλή υγεία σε ένα άτομο με διαβήτη που εξαρτάται από τη δική τους ενεργή δράση, σε όλα τα επίπεδα.

Αυτές τις ημέρες στην Αθήνα γίνονται διάφορες δράσεις που αφορούν στον σακχαρώδη διαβήτη μέσα από ημερίδες επιστημονικού ενδιαφέροντος που διοργανώνονται ή ενημερωτικές εκδηλώσεις για το κοινό από φορείς που έχουν να κάνουν με τον διαβήτη. Προέρχομαι από μια γενιά διαβητικών που στη δεκαετία που '80 που μεγαλώσαμε και παρουσιάσαμε διαβήτη, η ευρεία ενημέρωση και κινητοποίηση πάνω στα θέματα του διαβήτη, ήταν ακόμη στα σπάργανα στη χώρα μας.

Να πω ότι χαίρομαι, όχι δεν χαίρομαι που ο διαβήτης αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες θανάτου από επιπλοκές παγκοσμίως, αλλά από την άλλη, το κοινό έχει υποχρέωση και δικαίωμα, να ενημερωθεί και να διατηρήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής που θα απομακρύνει το ενδεχόμενο να θέσει την υγεία του σε κίνδυνο, λόγω άγνοιας ή κακής πληροφόρησης για τον διαβήτη.

Από την άλλη, δεν είμαστε διάολε, οι "τρελλοί του χωριού" για να μας ξεχωρίζουν λόγω της πάθησής μας και αυτό είναι κάτι που θα το πολεμώ μέχρι τέλους. Δεν θέλω να είμαστε "ξεχωριστοί" λόγω της ορμονικής μας διαταραχής και του ειδικότερου τρόπου ζωής που αυτό συνεπάγεται. Δεν θέλω στη τελική, να μας θυμούνται μόνο κάθε 14 Νοεμβρίου και να φτύνουν τον κόρφο τους όσοι δεν έχουν διαβήτη, δεν τις μπορώ αυτές τις κομπλεξικές συμπεριφορές που πηγάζουν από ανασφάλειες και έλλειψη ανθρωπιάς.

Αντί για λόγια, λόγια, λόγια, μικρούς ψιθύρους στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, επιτρέψτε μου να αφήσω αυτά τα βίντεο να μιλήσουν για λογαριασμό όλων των "γλυκών παιδιών", γιατί αυτά, εμείς, είμαστε τα Πρόσωπα του Διαβήτη.

Καλή μας Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη 2011!

Marialena, 11/11/11